XI. Miasto królów

Wiel­kie Góry Pół­no­cy wy­ro­sły przed Da­vre­lem ni­czym spię­trzo­ne fale ka­mie­nia. Chłod­ne, po­tęż­ne, mil­czą­ce straż­nicz­ki pół­noc­nej gra­ni­cy Se­me­nii. U ich pod­nó­ża, otu­lo­ne ła­god­nym świa­tłem zi­mo­we­go słoń­ca, roz­cią­ga­ło się Kar­tha­lion – Mia­sto Kró­lów.

Jego po­tęż­ne mury olśnie­wa­ły już z da­le­ka. Wy­so­kie, wy­ku­te z ja­sne­go gra­ni­tu, który w po­po­łu­dnio­wym słoń­cu po­ły­ski­wał de­li­kat­nym błę­ki­tem. Wy­glą­da­ły jakby ktoś roz­lał po nich odro­bi­nę nieba. Po­mię­dzy blan­ka­mi prze­cha­dza­li się straż­ni­cy w lśnią­cych heł­mach i dłu­gich płasz­czach w bar­wach kró­le­stwa: kar­mi­no­wej czer­wie­ni i czer­ni. Gdzie­nie­gdzie ponad mu­ra­mi wy­ra­sta­ły strze­li­ste wieże – cien­kie jak grot strzał, ozdo­bio­ne pro­por­ca­mi żywo ło­po­czą­cy­mi na wie­ją­cym pro­sto z prze­łę­czy wie­trze. Lecz nawet ich po­tę­ga bla­dła wobec tego, co znaj­do­wa­ło się w samym sercu mia­sta.

Na skal­nym wznie­sie­niu, wokół któ­re­go zbu­do­wa­ne było mia­sto, stał kró­lew­ski zamek. Po­tęż­na cy­ta­de­la o sre­brzy­stych blan­kach, z ogrom­ny­mi okna­mi i ką­pią­cy­mi się w słoń­cu igli­ca­mi, wy­da­wa­ła się wy­ra­stać wprost z wnę­trza wzgó­rza, jakby zro­dzo­na z tej samej ma­te­rii. Od po­ko­leń była sie­dzi­bą wład­ców Se­me­nii i to tam za­pa­da­ły wszyst­kie naj­waż­niej­sze de­cy­zje. I to rów­nież tam Da­vrel spo­dzie­wał się zna­leźć od­po­wie­dzi na drę­czą­ce go py­ta­nia.

Z każ­dym kro­kiem jego koń zbli­żał go ku bra­mie. Zaś im był bli­żej, tym bar­dziej zmie­niał się obraz mia­sta.

Stru­mień ludzi wle­wał się i wy­le­wał przez sze­ro­kie, ozdo­bio­ne sztan­da­ra­mi z dwu­gło­wym orłem – her­bem Se­me­nii, przej­ście. Fur­ma­ni z becz­ka­mi wina, kupcy cią­gną­cy wózki z tka­ni­na­mi i przy­pra­wa­mi, chło­pi z wor­ka­mi zboża – wszy­scy zmie­rza­li do sto­li­cy. W po­wie­trzu sły­chać było dzwon­ki uprzę­ży, na­wo­ły­wa­nia han­dla­rzy oraz śmiech bie­ga­ją­cych w tłu­mie dzie­ci. Mimo ostre­go mrozu Kar­tha­lion tęt­ni­ło ży­ciem. Serce lorda z Arven rów­nież za­bi­ło ży­wiej. Nie pa­mię­tał już kiedy ostat­ni raz wi­dział tak mo­nu­men­tal­ne mia­sto.

Gdy minął bramę, gwar jesz­cze się na­si­lił. Zaś w noz­drza ude­rzy­ły go za­pa­chy pie­czo­ne­go mięsa, go­rą­ce­go że­la­za i ka­dzi­dła. Wy­so­ko nad da­cha­mi szy­bo­wa­ły ja­skół­ki, a gdzieś w od­da­li sły­chać było ra­do­sny sko­wyt go­nio­ne­go przez roz­ba­wio­ną grup­kę dzie­cia­ków psa.

Męż­czy­zna je­chał po­wo­li, z cie­ka­wo­ścią ob­ser­wu­jąc zmie­nia­ją­ce się oto­cze­nie. Mimo, iż mia­sto było pełne życia, in­stynk­tow­nie wy­czuł tlący się tuż pod jego po­wierzch­nią nie­po­kój.

Gdy do­tarł na wska­za­ną przez Pa­tric­ka ulicę, z ła­two­ścią od­na­lazł ozdo­bio­ny wi­ze­run­kiem ró­żo­wej świni szyld. Go­spo­da Pod Ru­mia­nym Pro­sia­kiem mie­ści­ła się w so­lid­nym, dwu­pię­tro­wym bu­dyn­ku z wi­docz­ny­mi na fron­cie drew­nia­ny­mi bel­ka­mi i zie­lo­ny­mi okien­ni­ca­mi. Z ko­mi­na uno­si­ła się ob­fi­ta smuga ja­sne­go dymu, a przez nie­do­mknię­te drzwi na ze­wnątrz wy­do­sta­wał się za­pach pie­czo­nej kar­ków­ki.

Szlach­cic przy­wią­zał konia do słup­ka i wszedł do środ­ka.

Wnę­trze było przy­tul­ne, wy­peł­nio­ne dźwię­ka­mi trza­ska­ją­ce­go ognia i stu­ko­tu kufli. Tłu­sty kot spał na belce pod su­fi­tem, a przy jed­nym ze sto­łów trzech ro­bot­ni­ków grało w kości, prze­krzy­ku­jąc się gło­śno. W po­wie­trzu uno­si­ła się przy­jem­na at­mos­fe­ra do­mo­we­go cie­pła.

Za ladą stała nie­wy­so­ka, lekko pu­cu­ło­wa­ta ko­bie­ta o brą­zo­wych, spię­tych w luźny kok wło­sach, i po­licz­kach za­ró­żo­wio­nych od go­rą­ca. Na widok go­ścia uśmiech­nę­ła się sze­ro­ko. Jak ktoś, kto nawet w naj­bar­dziej bez­na­dziej­nej sy­tu­acji po­tra­fi do­pa­trzeć się po­zy­ty­wów.

– Witaj w Ru­mia­nym Pro­sia­ku! – za­wo­ła­ła ser­decz­nie, jakby znali się od lat. – Je­stem Ka­the­ry­ne, wła­ści­ciel­ka tego skraw­ka pie­kła!

W od­po­wie­dzi Da­vrel uśmiech­nął się nie­śmia­ło.

– Roz­gość się pro­szę. W czym mogę pomóc? – za­py­ta­ła go go­spo­dy­ni.

– Po­trze­bu­ję po­ko­ju na kilka nocy – od­parł, prze­cie­ra­jąc twarz.

– Ro­zu­miem. Na pewno coś znaj­dzie­my… Przy­by­łeś do Kar­tha­lion w in­te­re­sach? – Karcz­mar­ka ob­rzu­ci­ła go cie­kaw­skim spoj­rze­niem, jakby pró­bo­wa­ła osza­co­wać jego war­tość.

– W od­wie­dzi­ny. Mam tu ku­zyn­kę, lady Co­le­en Camp­bell.

Brew Ka­the­ry­ne drgnę­ła, a męż­czyź­nie wy­da­ło się, że ko­bie­ta szyb­ko do­ko­nu­je po­now­nej oceny jego osoby.

– Sama pro­wa­dzisz ten lokal? – za­py­tał, pró­bu­jąc zmie­nić temat.

– Tak – od­po­wie­dzia­ła. – Wcze­śniej na­le­żał do mo­je­go męża.

Za­wa­ha­ła się na chwi­lę, po czym do­koń­czy­ła:

– Strasz­ny był z niego ha­zar­dzi­sta i pijak… Ed zapił się na śmierć, zo­sta­wia­jąc mi same długi. I le­ni­we­go syna. Kiedy bo­go­wie roz­da­wa­li roz­są­dek, Nick mu­siał chyba spać! – do­da­ła, prze­wra­ca­jąc ocza­mi.

Mó­wi­ła gło­śno, bez go­ry­czy. Jakby jej życie było zbyt ko­micz­ne, by mogła się nad nim uża­lać.

Szlach­cic w mil­cze­niu ski­nął głową.

– Jak cię za­pi­sać? – za­py­ta­ła, wy­cią­ga­jąc z pod lady ma­syw­ną, obita w ciem­ną skórę księ­gę.

– Sir Da­vrel Grey­ma­ne.

– Ry­cerz, co? – rzu­ci­ła zer­ka­jąc na wi­szą­cy u jego boku miecz. Uśmiech nie zni­kał z jej twa­rzy. – Do­brze tra­fi­łeś, bę­dzie ci tu jak u mamy. Ale naj­pierw pokój, a potem wszyst­ko ci opo­wiem. Nick! – za­wo­ła­ła prze­cią­gle.

Z izby na za­ple­czu, zie­wa­jąc sze­ro­ko, wy­to­czył się może dwu­na­sto­let­ni chło­pak o ja­snych, po­tar­ga­nych wło­sach.

– Ni­co­la­sie Dril­let, ile razy mam ci po­wta­rzać, żebyś nie spał w trak­cie pracy? – zga­ni­ła go matka. – A teraz, szyb­ko, za­nieś rze­czy na­sze­go go­ścia na górę. Pokój numer pięć – za­ko­men­de­ro­wa­ła.

Nick spoj­rzał na nią spode łba, a potem nie­chęt­nie wziął się do ro­bo­ty. Da­vrel po­dą­żył za nim po wą­skich scho­dach.

Gdy zna­leź­ni się w małym, ale schlud­nym po­ko­iku, chło­pak po­sta­wił jego rze­czy na pod­ło­dze a potem wes­tchnął cięż­ko. Od­wró­cił się w stro­nę drzwi, jakby chciał jak naj­szyb­ciej wró­cić do prze­rwa­nej drzem­ki, ale wtedy jego spoj­rze­nie spo­czę­ło na znaj­du­ją­cej się u pasa go­ścia broni. Oczy chło­pa­ka roz­ja­śnił nagły blask.

– Mój tata też był ry­ce­rzem – oznaj­mił z dumą. – Nie­ustra­szo­ny sir Edward Dril­let, tak na niego mó­wi­li.

Da­vrel uniósł brew.

– Zgi­nał wal­cząc z bar­ba­rzyń­ca­mi w Gó­rach Dzia­ło­wych. On i jego od­dział wpa­dli w za­sadz­kę. Po­świę­cił życie, żeby ra­to­wać przy­ja­ciół – rze­czo­wo wy­ja­śnił Nick.

– Mu­siał być bar­dzo od­waż­ny – po­wie­dział lord z Arven, a na jego twa­rzy po­ja­wił się lekki uśmiech. Syn Ka­the­ry­ne naj­wy­raź­niej wie­rzył w każde wy­po­wia­da­ne słowo, a męż­czy­zna nie miał za­mia­ru pod­wa­żać jego prze­ko­nań.

– O tak! I do tego spra­wie­dli­wy. Kiedy zgi­nał, sam król przy­słał nam wie­niec. Ja tego nie pa­mię­tam, ale mama mi opo­wia­da­ła… – Za­wa­hał się na mo­ment. – Mogę zo­ba­czyć twój miecz? – za­py­tał nagle.

– Tylko jeśli twoja matka po­zwo­li.

Chło­pak za­my­ślił się na chwi­lę, oce­nia­jąc szan­sę na uzy­ska­nie wy­ma­ga­nej zgody.

– Wiesz, co… mam lep­szy po­mysł – po­wie­dział w końcu. – Po­ka­żę ci mój. A w za­mian ty na­uczysz mnie paru pchnięć. Zgoda?

– Zgoda – od­po­wie­dział szlach­cic, ki­wa­jąc głową.

Nick wy­biegł z po­ko­ju w tem­pie, któ­re­go jesz­cze przed chwi­lą trud­no się było po nim spo­dzie­wać. Gdy wró­cił, w ręku trzy­mał krót­ki, drew­nia­ny miecz. Wy­szczer­bio­na klin­ga no­si­ła na sobie wi­docz­ne ślady psich zębów.

– Po­patrz! – wy­pa­lił z dumą. – Na­zy­wa się Obroń­ca Uci­śnio­nych!

Sta­nął w lek­kim roz­kro­ku z ostrzem skie­ro­wa­nym w stro­nę go­ścia. Minę miał po­waż­ną, a oczy sku­pio­ne.

– Lewa stopa tro­chę do tyłu – sko­ry­go­wał go Da­vrel. – I niżej na no­gach.

Nick na­tych­miast po­pra­wił po­sta­wę.

– Tak do­brze? – za­py­tał.

– Tak, a teraz pokaż mi swoje pchnię­cie.

Chło­pak wy­ko­nał szyb­ki ruch w przód.

– Nie­źle. – uśmiech­nął się lord z Arven. – Ale nad kil­ko­ma rze­cza­mi trze­ba jesz­cze po­pra­co­wać. Daj, po­ka­żę ci.

Za­de­mon­stro­wał mu dwa pro­ste pchnię­cia – ostroż­ne, wy­wa­żo­ne – a potem mięk­kie pa­ro­wa­nie. Nick po­wtó­rzył wszyst­ko z za­dzi­wia­ją­cą do­kład­no­ścią, cały czas uważ­nie słu­cha­jąc udzie­la­nych mu rad.

Do­pie­ro gdy skoń­czy­li, męż­czy­zna za­uwa­żył sto­ją­cą w drzwiach Ka­the­ry­ne. Mu­sia­ła ob­ser­wo­wać ich już od ja­kie­goś czasu, bo na jej twa­rzy ma­lo­wał się szcze­ry, sze­ro­ki uśmiech. Choć życie od­ci­snę­ło na niej swoje pięt­no, a mimo mło­de­go wieku, wokół jej oczu widać już było pierw­sze zmarszcz­ki, to gdy tak stała pa­trząc na nich czule, Da­vrel po­my­ślał, że jest na­praw­dę ładna.

– Na dziś chyba wy­star­czy – ode­zwa­ła się cicho. – Chodź­cie teraz coś zjeść. Ko­la­cja go­to­wa.

Wspól­nie ze­szli do głów­nej sali, skąd do ich noz­drzy do­cho­dzi­ła już aro­ma­tycz­na woń pie­czo­ne­go w piwie mięsa.

 

†

 

Po­ra­nek w Kar­tha­lion był jasny i suchy, za­chę­cał do spa­ce­ru. Da­vrel szedł po­wo­li, chło­nąc at­mos­fe­rę Gór­ne­go Mia­sta. Im dalej na pół­noc, tym mniej było krzy­ków han­dla­rzy i stu­ko­tu kół. Za­miast nich po­ja­wia­ły się dźwię­ki zwią­za­ne z inną sferą życia: sze­lest cięż­kich tka­nin, stuk ob­ca­sów po bruku, szczęk ozdob­nych mie­czy szlach­ci­ców.

Wą­skie za­uł­ki i drew­nia­ne ka­mie­ni­ce znik­nę­ły. Ulice stały się szer­sze, a domy ład­niej­sze – z ja­sne­go ka­mie­nia, wy­so­kie aż na czte­ry kon­dy­gna­cje. Nie­któ­re z nich miały nawet wła­sne małe ogro­dy.

W miarę jak za­głę­biał się dziel­ni­cę moż­nych, męż­czy­znę ota­cza­ła coraz więk­sza cisza. Ha­ła­śli­wy tłum kup­ców i rol­ni­ków zo­stał da­le­ko za nim. Kar­tha­lion stop­nio­wo od­sła­nia­ło przed Da­vre­lem swoje dru­gie ob­li­cze. Mia­sta, ja­kie­go nie wi­dział wcze­śniej ani w Wyrd, ani w Essus. Z każ­dym prze­by­tym kro­kiem jego cie­ka­wość rosła.

Gdy zna­lazł się na od­po­wied­niej ulicy, bez trudu roz­po­znał szu­ka­ny dom: ele­ganc­ki, o kre­mo­wych ścia­nach, z okna­mi ob­ra­mo­wa­ny­mi błę­kit­ny­mi okien­ni­ca­mi. Nie był prze­sad­nie bo­ga­ty, ale wy­ko­na­ny z klasą.

Za­pu­kał dwa razy.

Drzwi otwo­rzy­ły się nie­mal na­tych­miast, jakby ktoś już wcze­śniej do­strzegł go przez szybę. W progu stała około trzy­dzie­sto­let­nia ko­bie­ta o bla­dej cerze i wło­sach w ko­lo­rze ja­sne­go lnu. Jej twarz po­kry­wa­ły de­li­kat­ne piegi.

– Szu­kam lady Co­le­en Camp­bell – za­czął Da­vrel. – Przy­słał mnie przy­ja­ciel z Wyrd, który wspo­mi­nał…

Zanim do­koń­czył, ko­bie­ta przy­ło­ży­ła palec do ust. Wy­chy­li­ła się i ro­zej­rza­ła do­oko­ła, upew­nia­jąc się, że nikt go nie sły­szał.

– Wejdź – szep­nę­ła. – I mów ci­szej.

Gdy wsu­nął się do środ­ka, drzwi za­mknę­ły się za nim cicho.

Wnę­trze domu oka­za­ło się przy­tul­ne i sta­ran­nie urzą­dzo­ne. Meble z ciem­ne­go drew­na, kilka ob­ra­zów przed­sta­wia­ją­cych konie i po­lo­wa­nia, a na kre­den­sie ozdob­ne lu­stro w srebr­nej ramie. Pach­nia­ło tu la­wen­dą i her­ba­tą z cy­try­ną. Zu­peł­nie ina­czej niż w za­dy­mio­nych lo­ka­lach, do któ­rych przy­wykł pod­czas po­dró­ży.

Kiedy zna­leź­li się w sa­lo­nie, ko­bie­ta po­wo­li, nie­mal osten­ta­cyj­nie, za­mknę­ła drzwi pro­wa­dzą­ce na ko­ry­tarz, a potem jesz­cze jedne – do kuch­ni. Ge­stem wska­za­ła mu miej­sce przy stole.

– Ro­zu­miem, że mam przy­jem­ność z lady Co­le­en? – uprzej­mie za­py­tał ją Da­vrel.

Ski­nę­ła głową.

– A ty? – rzu­ci­ła w od­po­wie­dzi. – Kim je­steś i czemu mnie szu­kasz?

– Na­zy­wam się Da­vrel Gris, po­cho­dzę z Arven w…

– W pro­win­cji Kade – do­koń­czy­ła za niego. – Jak pew­nie wiesz, też je­stem z Po­łu­dnia. Choć w tych stro­nach to ra­czej rzad­kość.

Uśmiech­nę­ła się słabo.

– Mo­że­my roz­ma­wiać otwar­cie? – Szlach­cic spoj­rzał ko­bie­cie pro­sto w oczy. Ta wzdry­gnę­ła się lekko.

– Po­cze­kaj chwi­lę…

Wyj­rza­ła na ko­ry­tarz i upew­ni­ła się, że słu­żą­ca wciąż krzą­ta się w kuch­ni. Męż­czy­zna ob­ser­wo­wał ją uważ­nie. Choć spra­wia­ła wra­że­nie lekko zde­ner­wo­wa­nej, to w jej ru­cham było też coś sen­ne­go. Mimo smu­kłej syl­wet­ki, sko­ja­rzy­ła się Da­vre­lo­wi z tłu­stym, le­ni­wym kotem.

– Teraz – oznaj­mi­ła spo­koj­nie, zaj­mu­jąc miej­sce przy stole, na­prze­ciw go­ścia.

– Przy­by­wam z roz­ka­zu króla Grona Thun­derc­lo­uda – bez ogró­dek oświad­czył lord z Arven. – Wiozę listy dla sir Fran­ci­sa de Bach­ma­ko­va i króla Gor­do­na… – Zer­k­nął na Co­le­en, ocze­ku­jąc ja­kiejś re­ak­cji, ale ko­bie­ta je­dy­nie przy­gry­zła górną wargę.

– Mhm… – mruk­nę­ła w za­my­śle­niu, bar­dziej do sie­bie niż do swo­je­go roz­mów­cy. – Ach ten Gron, za­wsze mnie w coś wpa­ku­je… Nie mam bez­po­śred­nie­go do­stę­pu do do­wód­cy gwar­dii – oznaj­mi­ła po krót­kim na­my­śle – ale może uda­ło­by mi się zor­ga­ni­zo­wać spo­tka­nie z sir Bar­tho­lo­mew Hop­pem. To do­wód­ca stra­ży pa­ła­co­wej i za­ufa­ny czło­wiek de Bach­ma­ko­va.

Rzu­ci­ła Da­vre­lo­wi py­ta­ją­ce spoj­rze­nie.

Męż­czy­zna po­krę­cił głową.

– Listy muszą być od­da­ne do rąk wła­snych de Bach­ma­ko­va, więc jeśli…

– Ro­zu­miem – prze­rwa­ła mu de­li­kat­nie, ale sta­now­czo. – I uwierz mi, chcia­ła­bym pomóc. Ale mam ogra­ni­czo­ne moż­li­wo­ści. W tej chwi­li Hopp to naj­lep­sze co mogę ci za­pro­po­no­wać.

Szlach­cic po­now­nie przyj­rzał się Co­le­en. Choć de­li­kat­na, ary­sto­kra­tycz­na uroda w po­łą­cze­niu ze spo­koj­nym spo­so­bem mó­wie­nia zda­wa­ły się nada­wać jej ospa­łe­go wy­glą­du, to po­środ­ku twa­rzy ja­śnia­ła para czuj­nych i by­strych oczu.

Wie­dzio­ny na­głym im­pul­sem, kiw­nął głową.

– Zatem zgoda – oznaj­mił. – Niech bę­dzie Hopp. Zor­ga­ni­zu­jesz spo­tka­nie?

– Tak, ale nie od razu. Po­trze­bu­ję czasu.

– Ile?

– Dwa dni – od­par­ła z lek­kim wa­ha­niem. – Gdzie cię znaj­dę?

– Za­trzy­ma­łem się w go­spo­dzie Pod Ró­żo­wym Pro­sia­kiem, pod na­zwi­skiem Grey­ma­ne.

– Mą­drze. – Ko­bie­ta ski­nę­ła głową i od­chy­li­ła się na opar­cie krze­sła. Pierw­szy raz odkąd otwo­rzy­ła mu drzwi, jej ra­mio­na mi­ni­mal­nie się roz­luź­ni­ły.

Da­vrel pod­niósł się z krze­sła.

– Już wy­cho­dzisz? – zdzi­wi­ła się go­spo­dy­ni. – My­śla­łam, że do­trzy­masz mi to­wa­rzy­stwa cho­ciaż chwi­lę dłu­żej.

Lord z Arven po­słał jej za­sko­czo­ne spoj­rze­nie.

– Rzad­ko przyj­mu­je­my gości. Po czę­ści ze wzglę­du na moje po­łu­dnio­we po­cho­dze­nie – wy­ja­śni­ła szcze­rze. – Tu­tej­sza szlach­ta nigdy tak na­praw­dę mnie nie za­ak­cep­to­wa­ła. To­le­ru­ją moją obec­ność je­dy­nie ze wzglę­du na Johna.

– A czym, jeśli można wie­dzieć, zaj­mu­je się twój mąż? – Szlach­cic na po­wrót zajął miej­sce przy stole.

– Jest za­rząd­cą sto­łecz­nych staj­ni… I nie śmiej się, do­glą­da­nie kró­lew­skich koni to od­po­wie­dzial­ne za­ję­cie – rzu­ci­ła, opatrz­nie in­ter­pre­tu­jąc uśmiech, który po jej sło­wach po­ja­wił się na twa­rzy go­ścia.

– To nie tak – wy­ja­śnił lekko zmie­sza­ny męż­czy­zna. – Sam rów­nież pro­wa­dzę w Arven ho­dow­lę. Mam tro­chę ra­so­wych źre­ba­ków z Therm.

Co­le­en unio­sła brwi.

– Nie wy­glą­dasz na ho­dow­cę – oświad­czy­ła. – Ra­czej na po­szu­ki­wa­cza przy­gód.

– Mia­łem na­dzie­ję zo­sta­wić ten etap za sobą – wes­tchnął. – Ale jedno nie wy­klu­cza dru­gie­go.

Ko­bie­ta ro­ze­śmia­ła się cicho.

– Cza­sem los płata nam różne figle – po­wie­dzia­ła lekko, ale jej dło­nie na mo­ment za­ci­snę­ły się w pie­ści. Roz­pro­sto­wa­ła je i wpa­trzo­na w opusz­ki pal­ców do­da­ła: – Ważne jest to, jak sobie z nimi ra­dzi­my i czy po­tra­fi­my wy­cią­gać z nich wła­ści­we wnio­ski.

Nie wie­dząc czy ta ostat­nia uwaga miała cha­rak­ter oso­bi­sty i wią­za­ła się z prze­szło­ścią ko­bie­ty, lord z Arven po­sta­no­wił zmie­nić temat.

– A czy two­je­mu mę­żo­wi nie prze­szka­dza, że utrzy­mu­jesz kon­tak­ty z Po­łu­dniem? Zwłasz­cza teraz, po ogło­sze­niu nie­pod­le­gło­ści? – za­py­tał.

– John mnie kocha i tylko to się liczy. Poza tym ni­cze­go przed nim nie ukry­wa­łam. Od po­cząt­ku wie­dział o moim po­cho­dze­niu – od­par­ła, uno­sząc pod­bró­dek.

– Ro­zu­miem. Masz zatem dużo szczę­ścia… – W gło­sie szlach­ci­ca mi­mo­wol­nie wy­brzmia­ła odro­bi­na smut­ku.

– A ty? – za­py­ta­ła go­spo­dy­ni, za­uwa­żyw­szy tę nagłą zmia­nę.

– Oba­wiam się, że to opo­wieść na inny dzień. Teraz na­praw­dę muszę już wra­cać.

Choć sta­rał się nadać swoim sło­wom swo­bod­ne brzmie­nie, w po­miesz­cze­nie na chwi­lę za­pa­no­wa­ła cisza. W końcu Co­le­en ski­nę­ła głową, a potem wsta­ła i otwo­rzy­ła drzwi na ko­ry­tarz. Da­vrel bez słowa po­dą­żył za nią do wyj­ścia.

Gdy zna­leź­li się w sieni, ko­bie­ta za­trzy­ma­ła się i po­now­nie ob­ró­ci­ła w stro­nę go­ścia. Na jej twa­rzy ma­lo­wa­ło się zmę­cze­nie, jakby lata spę­dzo­ne w cie­niu wiel­kiej po­li­ty­ki nagle po­sta­no­wi­ły dać o sobie znać.

– Po­wo­dze­nia, sir Da­vre­lu Gris – wy­szep­ta­ła, a potem na­chy­li­ła się i szyb­ko mu­snę­ła usta­mi jego po­li­czek. – Niech los ci sprzy­ja.

– Wza­jem­nie, lady Co­le­en – od­parł, mi­ja­jąc próg.

 

Gdy tylko drzwi domu Camp­bel­lów za­mknę­ły się za nim, do uszu Da­vre­la na nowo do­le­ciał gwar ze­wnętrz­ne­go świa­ta.

A choć w Gór­nym Mie­ście pa­no­wał spo­kój, to w po­rów­na­niu z nie­na­tu­ral­ną ciszą do­mo­stwa Co­le­en nawet on wydał mu się ni­czym bi­tew­ny ryk. Na­to­miast w miarę jak od­da­lał się od dziel­ni­cy moż­nych, do­oko­ła po­wra­ca­ły ob­ra­zy co­dzien­ne­go życia – gło­śne roz­mo­wy, śmie­chy, stra­chli­we gda­ka­nie kur na po­bli­skim targu. Męż­czy­zna z przy­jem­no­ścią na nowo za­to­pił się w szu­mie ulicy.

Idąc środ­kiem bru­ko­wa­ne­go trak­tu, Da­vrel my­ślał o sło­wach ku­zyn­ki króla. Za­sta­na­wiał się, czy do­brze zro­bił zga­dza­jąc się na spo­tka­nie z Hop­pem. A co jeśli do­wód­ca pa­ła­co­wej stra­ży każe go poj­mać? Jak wtedy wy­peł­ni swoją misję? I co w takim wy­pad­ku sta­nie się z próbą unik­nię­cia wojny?

Jego roz­my­śla­nia prze­rwał nagły huk kopyt.

– Uwa­żaj! – krzyk­nął ktoś z lewej.

Z bocz­nej ulicz­ki wy­padł jeź­dziec. Pę­dził jak opę­ta­ny, a jego koń śli­zgnął się na po­kry­tych lodem ka­mie­niach. Lord z Arven od­sko­czył w ostat­niej chwi­li. Już nie­mal czuł na ra­mie­niu go­rą­cy od­dech zwie­rzę­cia.

Tym­cza­sem, za­miast zo­stać stra­to­wa­nym, zde­rzył się z nad­cho­dzą­cą z prze­ciw­nej stro­ny chod­ni­ka osobą.

Księ­gi i zwoje z hu­kiem roz­sy­pa­ły się po bruku.

Szlach­cic pod­niósł wzrok.

Przed sobą zo­ba­czył młodą ko­bie­tę. Odzia­na była w płaszcz z fu­trza­nym koł­nie­rzem, a na gło­wie miała zie­lo­no-szkar­łat­ną chu­s­tę, spod któ­rej wy­sta­wa­ły ko­smy­ki ciem­nych jak heban wło­sów.

– Prze­pra­szam naj­moc­niej – wy­bąk­nął, schy­la­jąc się po le­żą­cy naj­bli­żej tom.

W tym samym mo­men­cie ko­bie­ta rów­nież się­gnę­ła po cy­me­lium.

Ich palce ze­tknę­ły się tuż nad księ­gą.

Da­vre­la prze­szedł gwał­tow­ny dreszcz.

 

---

 

Stał na roz­le­głej rów­ni­nie, a wokół niego to­czy­ła się bitwa. Sły­szał rże­nie koni oraz ago­nal­ne krzy­ki żoł­nie­rzy.

Ob­ró­cił się i na wprost sie­bie zo­ba­czył mło­de­go ry­ce­rza w czer­wo­no-zło­tych bar­wach. Wal­czył bez hełmu, a ciem­ne loki spły­wa­ły mu na spo­co­ne czoło.

Wokół niego kłę­bił się tłum na­past­ni­ków. Na ich tar­czach Da­vrel roz­po­znał herb Kade – złoty je­sion na błę­kit­nym tle.

Męż­czy­zna wy­da­wał się oto­czo­ny, a jed­nak nie tra­cił ani­mu­szu. Krót­ki­mi, pre­cy­zyj­ny­mi ude­rze­nia­mi po­wa­lał ko­lej­nych wro­gów.

Lord z Arven ru­szył w jego stro­nę.

 

---

 

Wtem wizja znik­nę­ła, tak samo nagle jak się po­ja­wi­ła.

Zdez­o­rien­to­wa­ny szlach­cic spoj­rzał na na­chy­lo­ną tuż obok niego ko­bie­tę. W jej ciem­nych oczach do­strzegł cień stra­chu.

– Ty… je­steś ma­giem gwiazd… – wy­szep­tał za­sko­czo­ny.

Nie­zna­jo­ma cof­nę­ła się gwał­tow­nie, ści­ska­jąc po­zo­sta­łe przy pier­si księ­gi tak mocno, jakby mogło ją to ochro­nić przed tym, co sama rów­nież zo­ba­czy­ła.

Bez słowa wy­pro­sto­wa­ła się, a potem bły­ska­wicz­nie od­wró­ci­ła przez ramię.

Zanim zdez­o­rien­to­wa­ny Da­vrel zdą­żył za­re­ago­wać, znik­nę­ła w pły­ną­cym ulicą stru­mie­niu ludzi. W od­da­li zo­ba­czył je­dy­nie zie­lon­ka­wy re­fleks jej chu­s­ty oraz wy­sta­ją­cy spod niej ciem­ny war­kocz. Chwi­lę póź­niej po ko­bie­cie nie po­zo­stał już żaden ślad.

Echo do­zna­nej wizji wciąż bo­le­śnie pul­so­wa­ło mu w gło­wie. Zaraz za nim po­ja­wi­ły się py­ta­nia. Kim była ta­jem­ni­cza nie­zna­jo­ma? I dla­cze­go ucie­kła, jakby się cze­goś bała?

 

†

 

Ra­nek w go­spo­dzie Pod Ró­żo­wym Pro­sia­kiem pach­niał świe­żo pie­czo­nym chle­bem i zio­ła­mi, hojnie dodanymi przez Katheryne do ja­jecz­ni­cy. Od wi­zy­ty w domu Camp­bel­lów mi­nę­ły dwa ciche dni, pod­czas któ­rych Da­vrel po­zna­wał Kar­tha­lion.

Po­ran­ki spę­dzał na dłu­gich spa­ce­rach. Od­wie­dzał pełne przy­praw targi, prze­cha­dzał się pod po­ły­sku­ją­cy­mi błę­ki­tem mu­ra­mi lub po pro­stu bez celu szedł przed sie­bie. Wie­czo­ry na­to­miast mi­ja­ły mu na roz­mo­wach z go­spo­dy­nią i krót­kich lek­cjach szer­mier­ki udzie­lanych pod­eks­cy­to­wa­ne­mu Nic­ko­wi.

Tego dnia sie­dział przy śnia­da­niu, a w dłoni trzy­mał po­żół­kłą kart­kę pa­pie­ru, na któ­rej po­da­ne były miej­sce i czas spo­tka­nia z sir Bar­tho­lo­mew Hop­pem.

Obok niego Nick z za­pa­łem wsu­wał ko­lej­ne kęsy chle­ba, jakby oba­wiał się, że ta­lerz zaraz znik­nie mu sprzed nosa.

– A mó­wi­łam ci wczo­raj, żebyś zjadł nor­mal­ną ko­la­cję – mruk­nę­ła Ka­the­ry­ne z uda­wa­ną iry­ta­cją, sta­wia­jąc przed nimi nową miskę z owsian­ką.

– Jem, bo rosnę! – obu­rzył się chło­pak, jak gdyby już samo to było wy­star­cza­ją­cym uspra­wie­dli­wie­niem jego ape­ty­tu.

Da­vrel uśmiech­nął się pod nosem.

– No to kiedy po­ka­żesz mi swój miecz? – rzu­cił Nick, prze­ry­wa­jąc jego roz­my­śla­nia. Oczy błysz­cza­ły mu jak u dziec­ka, które pierw­szy raz widzi grze­chot­kę.

Męż­czy­zna uniósł brew.

– Mó­wi­łem ci – od­parł spo­koj­nie. – Do­pie­ro po tym, jak po­ka­żesz mi pra­wi­dło­wo wy­ko­na­ne pchnię­cie.

Młody Dril­let tylko prze­wró­cił ocza­mi.

– A czy to twoje ostrze ma cho­ciaż ja­kieś imię? – za­py­tał.

– Nie. – Szlach­cic po­krę­cił głową. – Broń nie po­win­na mieć imion.

– Prze­ciw­nie, wszy­scy wiel­cy ry­ce­rze na­zy­wa­li swoje mie­cze! A może… hmm… Do­oms­bla­de? Albo… Wi­dow­ma­ker… – Nick za­czął ge­sty­ku­lo­wać ży­wio­ło­wo, uda­jąc, że wy­ma­chu­je nie­wi­dzial­nym ostrzem.

– Chyba na dzi­siaj wy­star­czy już tych fan­ta­zji – ucię­ła Ka­the­ry­ne i klep­nę­ła chło­pa­ka w ramię. – Idź zo­bacz, czy konie mają wodę.

– Ale prze­cież do­pie­ro co tam byłem! – jęk­nął.

– Nie szko­dzi. Idź i upew­nij się jesz­cze raz. – Jej ton nie po­zo­sta­wiał miej­sca na dys­ku­sję.

Z cięż­kim wes­tchnie­niem, chło­pak od­su­nął krze­sło i po­wlókł się do drzwi, mam­ro­cząc coś o dziel­nych ry­cer­zach za­słu­gu­ją­cych na lep­sze trak­to­wa­nie.

Gdy jego kroki uci­chły, Ka­the­ry­ne spoj­rza­ła na Da­vre­la uważ­nie. Tak, jakby chcia­ła do­strzec w nim coś ukry­te­go pod war­stwą woj­sko­wych ma­nier i zmę­cze­nia.

– Na­praw­dę cię lubi – po­wie­dzia­ła cicho. – A to nie zda­rza się czę­sto.

Na dźwięk jej słów lord z Arven po­czuł lek­kie ukłu­cie w pier­si.

– Ja też go lubię – przy­znał. – To dobry chło­pak.

Ko­bie­ta kiw­nę­ła głową.

– Tylko le­ni­wy – do­da­ła. – Pew­nie po ojcu.

Męż­czy­zna nie od­po­wie­dział.

– A tak w ogóle – ode­zwa­ła się po chwi­li, sia­da­jąc na­prze­ciw niego – mów mi Kate. Nikt, z wy­jąt­kiem po­bor­ców po­dat­ko­wych i mojej matki, nie zwra­ca się do mnie peł­nym imie­niem. Brzmi strasz­nie po­waż­nie, a już szcze­gól­nie w two­ich ustach.

 – Do­brze, Kate. – Da­vrel ski­nął głową.

Go­spo­dy­ni uśmiech­nę­ła się, a jej spoj­rze­nie na mo­ment stało się ła­god­niej­sze. Szyb­ko jed­nak spo­waż­nia­ło.

– Kiedy wy­jeż­dżasz? – za­py­ta­ła nagle.

Szlach­cic spoj­rzał w okno w taki spo­sób, jak gdyby szu­kał tam od­po­wie­dzi.

– Jesz­cze nie wiem… – od­po­wie­dział z na­my­słem. – Nadal mam tu jedną spra­wę do za­ła­twie­nia.

Ko­bie­ta przez uła­mek se­kun­dy wy­glą­da­ła, jakby chcia­ła zadać ko­lej­ne py­ta­nie. Zza jej za­ci­śnię­tych ust nie wy­do­sta­ły się jed­nak żadne słowa. Kiw­nę­ła je­dy­nie głową, a w jej oczach po­ja­wił się cień za­nie­po­ko­je­nia.

Przez chwi­lę żadne z nich się nie od­zy­wa­ło. A mimo to pa­nu­ją­ca w izbie cisza nie była nie­zręcz­na. Był w niej jakiś spo­kój. Jakby wszyst­kie dzie­lą­ce ich róż­ni­ce na mo­ment stra­ci­ły na zna­cze­niu.

W końcu męż­czy­zna po­dzię­ko­wał za śnia­da­nie i wstał od stołu.

 

Park znaj­do­wał się na lek­kim wznie­sie­niu, z któ­re­go roz­cią­gał się widok na znacz­ną część Kar­tha­lion: na czer­wo­ne dachy i lśnią­ce wieże, na mo­nu­men­tal­ne, skrzą­ce się w słoń­cu mury, a przede wszyst­kim na zamek kró­lew­ski, gó­ru­ją­cy nad mia­stem ni­czym ka­mien­na ko­ro­na.

Da­vrel sie­dział na ni­skim murku, uda­jąc przy­pad­ko­we­go prze­chod­nia. W jego po­sta­wie za­uwa­żyć można było jed­nak czuj­ność czło­wie­ka, który nie wie, czego się spo­dzie­wać. Czuł na sobie cie­kaw­skie spoj­rze­nia spa­ce­ru­ją­cych alej­ka­mi par, a każda spę­dzo­na na ocze­ki­wa­niu chwi­la wy­da­wa­ła mu się nie­mi­ło­sier­nie długa.

– Prze­pra­szam… – ode­zwał się w końcu ktoś tuż obok niego.

Szlach­cic obej­rzał się w tamtą stro­nę.

Przed nim stał wy­so­ki, do­brze zbu­do­wa­ny je­go­mość w ele­ganc­kim płasz­czu za­pi­na­nym pod szyję. Miał gęste brą­zo­we włosy i sta­ran­nie za­dba­ną brodę. Na­to­miast jego spoj­rze­nie wy­ra­ża­ło pew­ność sie­bie czło­wie­ka, który nie musi pod­no­sić głosu, by być słu­cha­nym.

– Czy nie zaj­mu­je się pan przy­pad­kiem… końmi? – za­py­tał tonem swo­bod­nej po­ga­węd­ki. – Chciał­bym kupić źre­ba­ka dla żony, więc zna­jo­ma umó­wi­ła mnie w tym parku z jed­nym han­dla­rzem. Nie­ste­ty, nie opi­sa­ła go zbyt szcze­gó­ło­wo.

Nie zmie­nia­jąc wy­ra­zu twa­rzy, szlach­cic od­po­wie­dział, zgod­nie z przy­sła­ny­mi przez Co­le­en wy­tycz­ny­mi:

– Jeśli szuka pan konia na pre­zent, to żadne nie do­rów­nu­ją tym z Therm.

Po jego sło­wach oczy nie­zna­jo­me­go roz­bły­sły po­ro­zu­mie­waw­czo.

– Bar­tho­lo­mew Hopp – przed­sta­wił się krót­ko, lekko skła­nia­jąc głowę. – Może się przej­dzie­my?

Lord z arven wstał z murku i ru­szył za do­wód­cą stra­ży.

Po kilku kro­kach Hopp ode­zwał się po­now­nie:

– Po­dob­no za­le­ży ci na spo­tka­niu z sir Fran­ci­sem de Bach­ma­ko­vem. Mogę wie­dzieć dla­cze­go?

– Będę szcze­ry – za­czął Da­vrel, ści­sza­jąc głos. – Przy­wio­złem listy od króla Grona Thun­derc­lo­uda. Jeden jest dla ge­ne­ra­ła de Bach­ma­ko­va.

– A po­zo­sta­łe?

– Jesz­cze tylko jeden. Dla króla Gor­do­na.

Se­meń­czyk ze świ­stem wy­pu­ścił po­wie­trze, a potem spoj­rzał na swo­je­go roz­mów­cę.

– A niech mnie, żeby tak po pro­stu wje­chać do Kar­tha­lion i do­ma­gać się au­dien­cji z do­wód­cą gwar­dii… – po­wie­dział mru­żąc oczy. – Mu­sisz być albo na­praw­dę od­waż­ny albo sza­lo­ny – dodał ze śmie­chem.

– A może jedno i dru­gie? – od­parł nie­wzru­szo­ny szlach­cic.

Hopp za­trzy­mał się na mo­ment.

– Masz je przy sobie? – za­py­tał. – Te listy?

Da­vrel prze­czą­co po­krę­cił głową.

– Ukry­łem je w mie­ście.

– I bar­dzo do­brze. Le­piej, żeby nie wpa­dły w nie­po­wo­ła­ne ręce. Chodź­my po nie zatem!

– Oba­wiam się, że to nie takie pro­ste.

– A to dla­cze­go? – Brwi do­wód­cy stra­ży unio­sły się lekko.

– Bo mam je oddać tylko do rąk wła­snych sir Fran­ci­sa. – Mina Da­vre­la była tak po­waż­na, że uśmiech na­tych­miast znik­nął z twa­rzy jego roz­mów­cy.

– Ty chyba nie mó­wisz po­waż­nie? – rzu­cił.

– Prze­ciw­nie, w ta­kich spra­wach nigdy nie żar­tu­ję – spo­koj­nie od­po­wie­dział lord z Arven.

Do­wód­ca stra­ży po­now­nie zmie­rzył go wzro­kiem.

– A niech mnie… – po­wtó­rzył.

Za­pa­dła chwi­la na­pię­te­go mil­cze­nia, pod­czas któ­re­j w jego spoj­rze­niu od­ma­lo­wał się we­wnętrz­ny kon­flikt.

– Wiesz, co ozna­cza śmierć Ve­sting­sa? – spy­tał w końcu.

Da­vrel ski­nął głową.

– Po­łu­dnie prze­kro­czy­ło gra­ni­cę – od­po­wie­dział nie­mal szep­tem. – Wojna wisi w po­wie­trzu.

– I obie stro­ny po­nio­są tego kon­se­kwen­cje – dodał Hopp, a na jego twa­rzy po­ja­wił się cień. –  Wiel­ki Kanc­lerz Lu­cius Se­ren­no prze­ko­nał radę kró­lew­ską, by zwo­ła­ła armię. Już za kilka ty­go­dni żoł­nie­rze wy­ru­szą za rzekę…

Szlach­cic uniósł wzrok.

– Zatem nie da się unik­nąć roz­le­wu krwi? – za­py­tał gło­sem, w któ­rym wciąż tliła się iskier­ka na­dziei.

Se­meń­czyk wes­tchnął cięż­ko.

Da­vrel ze zdzi­wie­niem od­no­to­wał jak wiele emo­cji wzbu­dza w jego roz­mów­cy po­ru­szo­ny temat.

– Wojna nigdy nie jest dobra – od­po­wie­dział po chwi­li ofi­cer. – Nawet je­że­li cza­sem wy­da­je się ko­niecz­na. Ale jeśli można jej za­po­biec, to nie na­le­ży się wahać.

Po jego sło­wach za­pa­no­wa­ła krót­ka cisza. Obaj męż­czyź­ni pa­trzy­li na sie­bie z uwagą.

– Dla miesz­kań­ców Pół­no­cy Gron Thun­derc­lo­ud to zwy­kły bun­tow­nik – ode­zwał się wresz­cie Hopp, na co Da­vrel skrzy­wił się lekko, za­cho­wał jed­nak spo­kój. – Dla­te­go nie mogę obie­cać spo­tka­nia z de Bach­ma­ko­vem. Ale jeśli nada­rzy się ku temu oka­zja, to nasza wspól­na zna­jo­ma prze­ka­że ci sto­sow­ną wia­do­mość.

W od­po­wie­dzi szlach­cic tylko ski­nął głową. Choć do­wód­ca stra­ży nie za­ofe­ro­wał mu żad­nych kon­kre­tów, i tak było to naj­lep­sze, na co mógł w tej chwi­li li­czyć. Od­wró­cił się i bez słowa ru­szył w stro­nę bramy wyj­ścio­wej.

 

Wra­ca­jąc z parku, Da­vrel skrę­cił na tar­go­wi­sko. Mimo nad­cho­dzą­ce­go zmierz­chu plac tęt­nił ży­ciem. Kramy za­sta­wio­ne były wa­rzy­wa­mi, tka­ni­na­mi i ko­ra­li­ka­mi, a gło­śne tar­go­wa­nie i za­pach sma­żo­nej ce­bu­li mie­sza­ły się w po­wie­trzu.

Gdy prze­py­chał się przez za­tło­czo­ną alej­kę, po­czuł nagle lekki, nie­mal nie­zau­wa­żal­ny na­cisk na ramię. Jakby któ­ryś z prze­chod­niów nie­umyśl­nie go po­trą­cił.

Pró­bu­jąc ustą­pić miej­sca, szlach­cic od­ru­cho­wo uniósł wyżej ręce.

Wła­śnie wtedy za­uwa­żył gołą skórę palca tam, gdzie jesz­cze przed chwi­lą znaj­do­wał się pier­ścień ze szma­rag­dem – dar od Ga­la­nei.

Za­marł na uła­mek chwi­li. A potem od­wró­cił się gwał­tow­nie.

Kątem oka do­strzegł szczu­płą ko­bie­tę w po­pie­la­tym kap­tu­rze, od­da­la­ją­cą się szyb­kim kro­kiem. Ści­ska­ła coś w za­ci­śnię­tej dłoni. Gdy obej­rza­ła się przez ramię, ich spoj­rze­nia się spo­tka­ły. Zaraz potem ciem­ne, zu­chwa­łe i po­zba­wio­ne wy­rzu­tów su­mie­nia oczy znik­nę­ły w wy­peł­nia­ją­cym plac tłu­mie.

Da­vrel za­klął i ru­szył w po­ścig.

Prze­dzie­ra­jąc się przez ciżbę, za­uwa­żył jak zło­dziej­ka wci­ska się w wąski, bocz­ny za­ułek. Po­dą­żał za nią, od­bi­ja­jąc się bar­kiem od śli­skich ścian.

Po­czuł nagły przy­pływ ad­re­na­li­ny. Ko­bie­ta była nie­zwy­kle zwin­na. Prze­ska­ki­wa­ła przez skrzy­nie, prze­ci­ska­ła się mię­dzy becz­ka­mi, a na ko­niec wspię­ła po drew­nia­nym pło­cie tak, jakby ro­bi­ła to setki razy.

Szlach­cic bez na­my­słu rzu­cił się za nią. Naj­pierw na par­kan, potem na kra­wędź ni­skie­go dasz­ku. Śnieg i pył osu­nę­ły się spod jego butów, ale utrzy­mał rów­no­wa­gę. Szyb­ko prze­biegł po ob­lo­dzo­nych da­chów­kach, sko­czył na są­sied­ni bu­dy­nek. Za wolno. Zło­dziej­ka była już na prze­ciw­le­głym końcu dachu.

Spoj­rza­ła raz jesz­cze przez ramię i… po­peł­ni­ła błąd.

Za­ha­czy­ła nogą o nie­rów­no wy­sta­ją­cy komin. Za­sko­czo­na, ru­nę­ła pro­sto przed sie­bie. Nie mar­nu­jąc ani chwi­li, lord z Arven do­sko­czył do niej, chwy­ta­jąc ją za ra­mio­na. Pró­bo­wa­ła się wy­rwać, pod­ci­na­jąc go kop­nię­ciem. Męż­czy­zna nie zwol­nił jed­nak uści­sku. Razem sto­czy­li się z ni­skie­go gzym­su, lą­du­jąc cięż­ko w śnie­gu na ka­mien­nej ulicy.

Zanim ko­bie­ta zdo­ła­ła wstać, szlach­cic przy­parł ją do muru unie­ru­cha­mia­jąc jej ręce. Czuł przy­spie­szo­ne bicie jej serca pod cien­kim płasz­czem i cie­pły od­dech na swo­jej szyi. A także ból w barku po zde­rze­niu z chod­ni­kiem. Przez chwi­lę żadne z nich się nie od­zy­wa­ło. W wą­skim, za­cie­nio­nym przej­ściu sły­chać było je­dy­nie gło­śne, nie­rów­ne od­de­chy.

– Tam, skąd po­cho­dzę – szep­nął zimno Da­vrel – zło­dzie­jom od­ci­na się dło­nie.

Oczy zło­dziej­ki bły­snę­ły gnie­wem.

– Na twoim miej­scu nie chwa­li­ła­bym się tak swoim po­cho­dze­niem – od­par­ła, roz­po­zna­jąc jego po­łu­dnio­wy ak­cent, a w jej gło­sie za­brzmiał cień groź­by.

W tej samej chwi­li w wej­ściu do za­uł­ka po­ja­wił się straż­nik.

– Wszyst­ko w po­rząd­ku? – za­py­tał, przy­glą­da­jąc się im po­dejrz­li­wie.

– Tak – od­po­wie­dział szlach­cic, nie od­wra­ca­jąc nawet głowy, choć serce dud­ni­ło mu jak osza­la­łe.

– W jak naj­lep­szym – do­da­ła jego to­wa­rzysz­ka. – To pry­wat­na roz­mo­wa.

Żoł­nierz wes­tchnął cięż­ko, wzru­szył ra­mio­na­mi i od­szedł, naj­wy­raź­niej zbyt za­pra­co­wa­ny, by za­wra­cać sobie głowę ko­lej­ną miej­ską sprzecz­ką.

Lord z Arven przy­bli­żył twarz do twa­rzy ko­bie­ty.

– Oddaj pier­ścień – wark­nął, lekko roz­luź­nia­jąc chwyt.

Przez mo­ment pa­trzy­ła na niego, za­ci­ska­jąc usta. W końcu się­gnę­ła dło­nią do kie­sze­ni.

W pół­mro­ku mię­dzy nimi bły­snę­ła zie­lon­ka­wa po­świa­ta.

Zło­dziej­ka wy­cią­gnę­ła rękę w jego stro­nę, ale gdy zła­pał za ka­mień nie roz­luź­ni­ła uści­sku. Spojrza­ła mu pro­sto w oczy. Do­pie­ro po chwi­li jej chwyt ze­lżał. Da­vrel szyb­ko na po­wrót wsu­nął pier­ścień na palec.

Od­su­nął się o pół kroku i do­pie­ro teraz do­kład­niej przyj­rzał zła­pa­nej ko­bie­cie. Miała krót­kie, się­ga­ją­ce ra­mion włosy i wąską talię. Swoją syl­wet­ką – smu­kłą, ale z krą­gło­ścia­mi, któ­rych trud­no było nie za­uwa­żyć, zde­cy­do­wa­nie przy­cią­ga­ła wzrok. Nie była może zbyt uro­dzi­wa z twa­rzy, ale w całym jej wy­glą­dzie było coś po­cią­ga­ją­ce­go.

I dra­pież­ne­go. Jak u dzi­kie­go kota.

– Za taki klej­not – wy­szep­ta­ła z odro­bi­ną żalu – mo­gła­bym do­stać na­praw­dę nie­złą sumkę.

– Spró­buj może uczci­wej pracy – mruk­nął szlach­cic.

– W Kar­tha­lion? – prych­nę­ła. – Tutaj to nie takie pro­ste. A przy­naj­mniej nie dla ta­kich jak ja.

 – Czyli ja­kich?

– Ubo­gich, kalek, od­rzu­co­nych. Pod pięk­ny­mi mu­ra­mi, które wi­dzisz, mia­sto skry­wa dru­gie, dużo brzyd­sze, ob­li­cze.

Jej oczy bły­snę­ły, gdy do­da­ła:

– Mo­gła­bym długo wy­li­czać, ale może wo­lisz sam się prze­ko­nać? – W tonie z jakim to po­wie­dzia­ła po­brzmie­wa­ła nuta wy­zwa­nia. – Mógł­byś potem opo­wie­dzieć o tym swo­je­mu kró­lo­wi. No chyba, że się boisz…

Męż­czy­zna za­wa­hał się na mo­ment, ale w końcu cie­ka­wość wzię­ła górę. W mil­cze­niu ski­nął głową.

Zło­dziej­ka od­wró­ci­ła się i ru­szy­ła w stro­nę wy­lo­tu za­uł­ka. Da­vrel po­dą­żył za nią. Po chwi­li oboje znik­nę­li w miej­skim tłu­mie.

 

Im dłu­żej szli, tym bar­dziej zmie­nia­ło się oto­cze­nie. Ka­mien­ne fa­sa­dy ustą­pi­ły miej­sca ob­dra­pa­nym ścia­nom, zza któ­rych do­bie­ga­ły płacz dziec­ka lub pi­jac­kie wrza­ski. Po­wie­trze zgęst­nia­ło. Z każ­dym kro­kiem sta­wa­ło się cięż­sze, sil­niej prze­sy­co­ne wil­go­cią.

W pew­nym mo­men­cie chod­nik po pro­stu się urwał.

Za­trzy­ma­li się przed ciem­ną szcze­li­ną mię­dzy bu­dyn­ka­mi, pro­wa­dzą­cą w dół po zim­nych, mo­krych stop­niach.

– To jak, ry­ce­rzu? Gotów na spo­tka­nie z praw­dzi­wym ob­li­czem Kar­tha­lion? – rzu­ci­ła za­czep­nie zło­dziej­ka.

– Nie prze­stra­szę się ciem­nych scho­dów, jeśli o to py­tasz – od­burk­nął Da­vrel. Od­ru­cho­wo po­pra­wił jed­nak pas z bro­nią.

Ko­bie­ta uśmiech­nę­ła się iro­nicz­nie.

– Na to wła­śnie li­czy­łam – rzu­ci­ła. – Aha, i jesz­cze jedno. – Wy­cią­gnę­ła w jego kie­run­ku dłoń o dłu­gich pal­cach. – Je­stem Ve­re­ena.

– Da­vrel.

Ski­nę­ła mu głową, a potem od­wró­ci­ła się i znik­nę­ła w mroku.

W miarę jak scho­dzi­li coraz głę­biej do ka­na­łów, smród stę­chli­zny i brud­nej wody tylko przy­bie­rał na sile. Po­wie­trze na­bra­ło me­ta­licz­ne­go smaku, a pod wpły­wem ci­śnie­nia po­ja­wi­ło się pul­so­wa­nie w uszach. Ciem­ność po­chła­nia­ła ich krok po kroku, a je­dy­ny­mi dźwię­ka­mi po­zo­sta­wa­ły echo kro­ków i ich wła­sne od­de­chy.

Gdy tunel gwał­tow­nie skrę­cił w prawo, po­ja­wił się pierw­szy blask. Nikłe ognie, tań­czą­ce w mroku ni­czym świe­tli­ki.

We­szli do sze­ro­kiej, skle­pio­nej hali – pod­ziem­nej groty tak dużej, iż trud­no by nawet przy­pusz­czać, że coś ta­kie­go mie­ści się pod po­wierzch­nią mia­sta. Pło­ną­ce frag­men­ty skrzy­nek i in­nych po­ła­ma­nych mebli oświe­tla­ły dzie­siąt­ki twa­rzy. Lu­dzie o pu­stych oczach i w po­szar­pa­nych ubra­niach ku­li­li się wokół ognia jak prze­ra­żo­na zwie­rzy­na.

Na widok Ve­re­eny kil­ko­ro dzie­ci pod­sko­czy­ło i rzu­ci­ło się ku niej z ra­do­snym pi­skiem. Szyb­ko cof­nę­ły się jed­nak zo­ba­czyw­szy idą­ce­go obok niej szlach­ci­ca. Ko­bie­ta przy­wo­ła­ła je ge­stem ręki, a gdy się zbli­ży­ły, roz­da­ła im drob­ne ko­lo­ro­we ko­ra­li­ki. Choć były to nic nie­zna­czą­ce bły­skot­ki, ich twa­rze roz­ja­śnia­ły się tak, jakby do­sta­ły właśnie praw­dzi­we skar­by.

Da­vrel po­czuł ścisk w gar­dle. Za­cho­wał jed­nak ka­mien­ną twarz i nie ode­zwał się ani sło­wem.

Zło­dziej­ka po­wo­li od­wró­ci­ła się w jego stro­nę. Ich spoj­rze­nia znów się spo­tka­ły.

– Wi­ta­my w Pod­brzu­szu – oznaj­mi­ła cicho. – Dziel­ni­cy, o któ­rej ist­nie­niu możni udają, że nie wie­dzą. Zresz­tą więk­szość z nich i tak ży­czy­ła­by sobie, że­by­śmy zde­chli tu na dole.

W jej gło­sie nie było żalu. Je­dy­nie su­ro­wa szcze­rość.

Lord z Arven prze­łknął ślinę i po­czuł jak jego dło­nie sa­mo­ist­nie za­ci­ska­ją się w pie­ści.

Po chwi­li, do ogni­ska, przy któ­rym stali pod­szedł star­szy męż­czy­zna o brud­nej, po­ora­nej głę­bo­ki­mi zmarszcz­ka­mi twa­rzy. Na ra­mio­na na­rzu­co­ny miał zu­ży­ty, i naj­pew­niej kra­dzio­ny, płaszcz straż­ni­ka.

Za­trzy­mał się po­mię­dzy Da­vre­lem a Ve­re­eną i po­dejrz­li­wie zmru­żył oczy.

– Po co go przy­pro­wa­dzi­łaś? – burk­nął, wska­zu­jąc brodą na przybysza. – Nie po­trze­bu­je­my tu tych z góry.

W od­po­wie­dzi ko­bie­ta wsu­nę­ła mu w dłoń kilka monet i wy­do­by­ty z torby ka­wa­łek chle­ba. Twarz ż­ebraka po­zo­sta­ła jed­nak nie­wzru­szo­na.

– Dziś tylko tyle – po­wie­dzia­ła cicho zło­dziej­ka. – Ale jutro spró­bu­ję po­now­nie. A co do niego – spoj­rza­ła na sto­ją­ce­go obok szlach­ci­ca – to nie wydał mnie stra­ży.

Sta­rzec roz­chy­lił usta, jakby za­mie­rzał coś po­wie­dzieć, po czym zamknął je z po­wro­tem, kiw­nął głową i od­szedł.

– Nie przej­muj się Pa­ste­rzem. Ma wszel­kie prawo by być nie­uf­nym – oznajmiła Vereena.

Da­vrel tylko ski­nął głową. Sub­tel­ność pa­nu­ją­cych w Podbrzuszu re­la­cji za­czy­na­ła po­wo­li do niego do­cie­rać.

– Wy­glą­da na to, że cie­szysz się tu spo­rym za­ufa­niem – po­wie­dział w końcu, uno­sząc brew.

Kobieta uśmiech­nę­ła się kątem ust. W jej oczach nie było jed­nak dumy, ra­czej cicha re­zy­gna­cja.

– Ufają mi, bo nie mają wyj­ścia. Wszy­scy inni mają nas gdzieś. – Wes­tchnę­ła cięż­ko. – Wiem, bo kie­dyś pró­bo­wa­łam zdo­być pomoc na po­wierzch­ni. Ale tam nie chcą ta­kich jak my. Zwłasz­cza w Gór­nym Mie­ście. Wolą uda­wać, że bieda jest jak brudna ziemia, która znik­nie, jeśli tylko za­mie­cie się ją od­po­wied­nio głę­bo­ko pod dywan.

Od­wró­ci­ła się do ognia, pa­trząc, jak dwoje dzie­ci wy­ry­wa sobie po­zba­wio­ną głowy lalkę.

– To Pa­sterz zor­ga­ni­zo­wał to wszyst­ko co tu wi­dzisz – wy­ja­śni­ła po chwi­li. – Dał nam po­czu­cie przy­na­leż­no­ści. I cel. Dom, któ­re­go nigdy nie mie­li­śmy. Ale on też po­trze­bu­je wspar­cia. Dla­te­go po­ma­gam, jak umiem. Dla­te­go krad­nę.

Lord z Arven słu­chał w mil­cze­niu.

Nie miał żad­nych wątpliwości, co do tego, że ko­bie­ta mówi praw­dę. I po raz pierw­szy od dawna nie wie­dział, co od­po­wie­dzieć.

Ve­re­ena zro­bi­ła krok w jego stro­nę, sta­jąc na tyle bli­sko, by świa­tło ognia od­bi­ło się w jej orze­cho­wych oczach.

– Po­wie­dzia­łeś, że tam, skąd po­cho­dzisz, zło­dzie­jom od­ci­na się dło­nie – za­czę­ła, cicho i bez oskar­że­nia. – A jed­nak mnie nie wy­da­łeś.

Szlach­cic zmarsz­czył lekko czoło, wy­trzy­mu­jąc jej prze­ni­kli­we spoj­rze­nie.

– Uzna­łem, że za­słu­ży­łeś na coś lep­sze­go niż ulicz­ny sąd – od­parł chłod­no.

Po twa­rzy zło­dziej­ki prze­mknął cień za­sko­cze­nia. Albo wdzięcz­no­ści. Tak ukry­tej, iż można by ją uznać za złu­dze­nie. Jesz­cze raz przyj­rza­ła się sto­ją­ce­mu przed nią Przybyszowi z Południa.

– Wy­glą­dasz na cał­kiem spraw­ne­go fi­zycz­nie – za­wy­ro­ko­wa­ła nie­spo­dzie­wa­nie.

Mężczyzna nie­mal par­sk­nął śmie­chem.

– A co to ma do rze­czy? – zapytał, unosząc brew.

– Może… chciał­byś pomóc komuś wię­cej niż tylko mi? – za­pro­po­no­wa­ła jego rozmówczyni. Jej głos stał się mięk­ki jak ak­sa­mit, ale oczy nadal świe­ci­ły jasno, a uśmiech na­brał ta­jem­ni­czo­ści.

Szlach­cic po­czuł, jak jego serce przy­spie­sza. Za­in­try­go­wa­ny zer­k­nął na Ve­re­enę. W całej jej postaci po­now­nie do­strzegł coś ko­cie­go.

 

†

 

Wcze­sny wie­czór otu­lał Górne Mia­sto mięk­kim, mio­do­wym świa­tłem ulicz­nych lamp oliwnych. Da­vrel cze­kał w umó­wio­nym miej­scu, tuż na gra­ni­cy dziel­ni­cy moż­nych, gdzie ele­ganc­kie wille za­czy­na­ły mie­szać się z mniej bo­ga­tą za­bu­do­wą. Za ple­ca­mi miał zdo­bio­ne fa­sa­dy, przed sobą ciem­nie­ją­ce za­uł­ki. Kon­trast do­sko­na­le od­zwier­cie­dlał du­alizm, który męż­czy­zna od­czu­wał w swoim wnę­trzu.

Wy­cze­ku­jąc Ve­re­eny, nie­mal sły­szał przy­spie­szo­ne bicie własne­go serca. Miał wra­że­nie, że zgo­dził się na udział w przed­się­wzię­ciu nie tylko ry­zy­kow­nym, ale rów­nież da­le­ko wy­kra­cza­ją­cym poza to, do czego był przy­zwy­cza­jo­ny. A mimo to czuł się pod­eks­cy­to­wa­ny.

Oparł dłoń na rę­ko­je­ści mie­cza i ro­zej­rzał się w około. Na ulicy pa­no­wał spo­kój.

Wtem usły­szał cichy sze­lest. Nie­wie­le gło­śniej­szy niż trze­pot skrzy­deł ćmy. Więk­szość ludzi nie zwró­ci­ła­by nawet na niego uwagi. Ale mężczyzna był czuj­ny. Zdą­żył za­re­ago­wać do­kład­nie w tej samej se­kun­dzie, w któ­rej dłoń o dłu­gich pal­cach się­gnę­ła w stro­nę jego ra­mie­nia.

Bły­ska­wicz­nie ob­ró­cił się w pół, po­chwy­cił nad­gar­stek zło­dziej­ki i przy­cią­gnął ją do siebie.

Wes­tchnę­ła z za­sko­cze­niem, ale po chwi­li uśmiech­nę­ła się roz­ba­wio­na.

– Drugi raz nie dam ci się po­dejść – mruk­nął trium­fal­nie lord z Arven.

– To się jesz­cze okaże – od­par­ła spo­koj­nie Ve­re­ena, mimo iż jej nad­gar­stek wciąż tkwił w jego uści­sku.

Da­vrel pu­ścił ją, odro­bi­nę za szyb­ko, jakby nagle uświa­do­mił sobie bli­skość ich ciał. Ko­bie­ta od­su­nę­ła się o krok. Nie­win­ny uśmiech nie zni­kał z jej twa­rzy.

– Go­to­wy? – za­py­ta­ła z bły­skiem w oczach.

Bez słowa kiw­nął głową.

Gdy zga­dzał się pomóc Ve­re­enie, nie wie­dział do końca, na co się pisze. Jed­nak nawet po tym jak zło­dziej­ka wy­ja­wi­ła mu szcze­gó­ły planu, nie zmie­nił zda­nia. Prze­cho­wy­wa­ny w pa­mię­ci obraz wy­nędz­nia­łych miesz­kań­ców Pod­brzu­sza był dla niego zbyt intensywny. 

Ru­szy­li po­wo­li, utrzy­mu­jąc się w cie­niu wy­so­kich murów i równo przy­cię­tych ży­wo­pło­tów. W ni­kłym świe­tle księ­ży­ca ulice tej czę­ści mia­sta wy­glą­da­ły zu­peł­nie ina­czej, niż kiedy od­wie­dzał Co­le­en. Choć wokół pa­no­wa­ła ta sama cisza, po­wie­trze zda­wa­ło się teraz wi­bro­wać ci­chym na­pię­ciem. Cie­nie były dłuż­sze, a nawet naj­mniej­szy szmer niósł się wzdłuż chodników.

– Wiesz, jak to na­zy­wa­my? – rzu­ci­ła nagle Ve­re­ena.

– Jak?

– Pa­ła­ce pi­ja­wek.

– Bar­dzo po­etyc­kie – ski­to­wał szlachcic, uśmie­cha­jąc się pod nosem.

– Praw­dzi­we. – Zło­dziej­ka wzru­sza ra­mio­na­mi. – W każ­dym z tych domów jest wię­cej brudu niż w ka­na­łach. – Po­wie­dzia­ła to lekko, nie­mal żar­to­bli­wie, ale męż­czy­zna wy­czuł w jej gło­sie odro­bi­nę gnie­wu. I go­ry­czy. – Nasz cel jest na samym końcu ulicy – do­da­ła, nie od­wra­ca­jąc się do Da­vre­la. – Wej­dzie­my tyl­ny­mi drzwia­mi, od stro­ny ogro­du.

– A co wła­ści­wie mamy ukraść?

– Po­wiem ci, gdy już bę­dzie­my w środ­ku.

Mężczyzna wes­tchnął, ale nie do­py­ty­wał dalej. Wiedział, że nie było sensu.

W ciszy mi­ja­li ozdob­ne furty, mar­mu­ro­we fa­sa­dy i błysz­czą­ce od mrozu dachy. W końcu, z ciem­no­ści przed nimi wy­ło­nił się zarys re­zy­den­cji, do któ­rej zmie­rza­li.

Ve­re­ena po­pro­wa­dzi­ła Da­vre­la bocz­ną ulicz­ką, omi­ja­jąc głów­ne wej­ście do pa­ła­cy­ku. Ota­cza­ją­cy po­se­sję mur był wy­so­ki, a za nim rosły gęste drze­wa, które rzu­ca­ły na ogród dłu­gie, wie­czor­ne cie­nie. Zło­dziej­ka za­trzy­ma­ła się tuż przy ka­mien­nej ścia­nie i wska­za­ła ge­stem na ko­ro­nę roz­ło­ży­ste­go klonu.

– Tędy bę­dzie naj­pro­ściej – szep­nę­ła.

Się­gnę­ła do torby i wy­cią­gnę­ła z niej zwi­nię­tą linę za­koń­czo­ną me­ta­lo­wym ha­kiem. Ob­ró­ci­ła go w dłoni, oce­nia­jąc wagę, po czym jed­nym, szyb­kim ru­chem ci­snę­ła w górę. Gdy za­cze­pił o gruby konar, usły­sze­li ciche, me­ta­licz­ne szczęk­nię­cie. Ve­re­ena po­cią­gnę­ła linę, spraw­dza­jąc, czy do­brze trzy­ma.

– Go­to­we – rzu­ci­ła, spo­glą­da­jąc wy­cze­ku­ją­co na swojego towarzysza.

Lord z Arven splótł dło­nie i utwo­rzył z nich ko­szy­czek. Zło­dziej­ka bez wa­ha­nia opar­ła na nim stopę i zanim szlach­cic zdą­żył co­kol­wiek po­wie­dzieć, lekko wspię­ła się na drze­wo.

– Teraz twoja kolej – szep­nę­ła z góry.

Mężczyzna chwy­cił linę i pod­cią­gnął się ku górze. Choć był znacz­nie cięż­szy, jego ra­mio­na pra­co­wa­ły pew­nie, a kilka chwil póź­niej oboje bez­piecz­nie spu­ści­li się na drugą stro­nę muru, skry­ci w cie­niu drzew.

Da­vrel ro­zej­rzał się ostroż­nie. Ogród był więk­szy, niż się spo­dzie­wał. Sze­ro­kie ścież­ki z ja­sne­go żwiru prze­ci­na­ły się two­rząc fan­ta­zyj­ne wzory, a rzędy ide­al­nie przy­strzy­żo­nych krze­wów gęsto po­ra­sta­ły całą prze­strzeń.

W sła­bym świe­tle księ­ży­ca ru­szy­li przed sie­bie. Dwoje in­tru­zów po­ru­sza­ją­cych się jak cie­nie – szyb­ko, ostroż­nie i bez­gło­śnie.

Ve­re­ena po­pro­wa­dzi­ła ich od drzew do pierw­szych krze­wów. A potem ko­lej­nych. Jej smukła syl­wet­ka prze­my­ka­ła tak na­tu­ral­nie, że Da­vrel mu­siał pil­no­wać, by do­trzy­mać jej kroku. Wie­dzia­ła do­kład­nie któ­rę­dy iść, jakby przy­go­to­wu­jąc się do wła­ma­nia, wie­lo­krot­nie ob­ser­wo­wa­ła dom i jego oko­li­ce. Mimo to, co chwi­lę oglą­da­ła się przez ramię. Dwa razy nawet za­trzy­ma­ła się na mo­ment, na­słu­chu­jąc uważ­nie. W ogro­dzie pa­no­wa­ła jed­nak głu­cha cisza.

Za ka­mien­ną fon­tan­ną skrę­ci­li w prawo. Tam, w cie­niu dwóch wy­so­kich cy­pry­sów, znaj­do­wa­ło się tylne wej­ście do pa­ła­cy­ku – ma­syw­ne dę­bo­we drzwi wto­pio­ne w ka­mien­ną ścia­nę. Tak dys­kret­ne, że w nastałej ciemności łatwo by­ło­by je prze­oczyć.

– Tędy – szep­nę­ła Ve­re­ena i uklę­kła przy zamku.

Jej palce pra­co­wa­ły szyb­ko, pew­nie. Szlachcic usły­szał sub­tel­ne me­ta­licz­ne klik­nię­cia, to wzma­ga­ją­ce się, to cich­ną­ce, jakby zamek od­po­wia­dał na jej dotyk.

Wtem do jego uszu do­le­ciał inny dźwięk.

Gdzieś z lewej stro­ny roz­legł się sze­lest. W ciem­no­ści do­strzegł nie­wy­raź­ną syl­wet­kę zbli­ża­ją­ce­go się w ich stro­nę straż­ni­ka. Jego krok był pewny, re­gu­lar­ny. Lord z Arven spoj­rzał ner­wo­wo na Ve­re­enę.

– Jesz­cze chwi­la… – mruk­nę­ła, nie pod­no­sząc głowy.

W tym mo­men­cie żoł­nierz za­trzy­mał się w pół kroku. Z po­zy­cji, w któ­rej się znaj­do­wał nie mógł jesz­cze do­strzec in­tru­zów, jed­nak Da­vrel do­my­ślił się, że męż­czy­zna na­słu­chu­je naj­mniej­sze­go nawet szme­ru.

Naj­ci­szej jak po­tra­fił się­gnął dło­nią po le­żą­cy przy jego sto­pie ka­mień, a na­stęp­nie z całej siły ci­snął go da­le­ko za plecy war­tow­ni­ka.

Szczę­śli­wy traf chciał, że tra­fił pro­sto w za­mar­z­nię­tą taflę fon­tan­ny. Ka­mień odbił się od lodu z cha­rak­te­ry­stycz­nym stu­ko­tem.

Straż­nik prze­krę­cił głowę w tam­tym kie­run­ku, po czym ru­szył spraw­dzić źró­dło dźwię­ku.

W tym samym mo­men­cie pod pal­ca­mi Ve­re­eny roz­le­gło się krót­kie, trium­fal­ne klik­nię­cie.

– Mó­wi­łam, że się uda – wy­szep­ta­ła zło­dziej­ka, cicho otwie­ra­jąc drzwi.

Pierw­sza wśli­zgnę­ła się do środ­ka. Da­vrel po­dą­żył tuż za nią.

We­wnątrz pa­ła­cy­ku pa­no­wa­ła nie­prze­nik­nio­na ciem­ność. Po­wie­trze było chłod­ne, pach­nia­ło wo­skiem i sta­rym drew­nem.

– Teraz za­czy­na się naj­lep­sza część – oznajmiła kobieta.

Choć nie wi­dział jej twa­rzy, szlach­cic mógł przy­siąc, że jego towarzyszka się uśmie­cha.

Od­cze­ka­li chwi­le, po­zwa­la­jąc oczom przy­zwy­cza­ić się do pa­nu­ją­ce­go wokół mroku i na­słu­chu­jąc od­gło­sów domu. Wokół pa­no­wa­ła jed­nak ab­so­lut­na cisza. Pa­ła­cyk spra­wiał wra­że­nie opusz­czo­ne­go. Jakby w środ­ku nie było ni­ko­go. Ani straż­ni­ków ani służ­by. Je­dy­nym do­la­tu­ją­cym do ich uszu dźwię­kiem było de­li­kat­ne trzesz­cze­nie su­fi­to­wych belek.

Wąski ko­ry­tarz cią­gnął się przed nimi ni­czym ciem­ny tunel.

Z obu stron wi­sia­ły ob­ra­zy przed­sta­wia­ją­ce szlach­ci­ców o dum­nych, wy­nio­słych ob­li­czach. W mi­go­tli­wym świe­tle księ­ży­ca wpa­da­ją­cym przez wy­so­kie okno zda­wa­ło się, że ich spoj­rze­nia śle­dzą in­tru­zów z chłod­ną po­gar­dą.

Prze­szli do więk­szej sieni, któ­rej ścia­ny ozdo­bio­ne były bro­nią. Ha­la­bar­dy, ro­ha­ty­ny i cięż­kie, dwu­ręcz­ne mie­cze wi­sia­ły przy­tro­czo­ne do ciem­ne­go drew­na. Na­to­miast w za­głę­bie­niu pod ścia­ną stała cała zbro­ja. Gdy we­szli, metal za­lśnił w pół­mro­ku. Da­vrel od­ru­cho­wo spoj­rzał w tamtą stro­nę. Na pan­ce­rzu do­strzegł herb: złoty klucz na czar­nym tle, mi­ster­nie wy­ha­fto­wa­ny na tu­ni­ce.

Za­trzy­mał się na chwi­lę.

Złoty klucz.

Choć nie ko­ja­rzył go z żad­nym rodem, to sym­bol ten wydał mu się dziw­nie nie­po­ko­ją­cy. Po­sta­no­wił, że na­stęp­ne­go dnia za­py­ta o niego Ka­the­ry­ne.

– Chodź – szep­nę­ła Ve­reena. – Ga­bi­net po­wi­nien być dalej.

Ru­szy­li ko­ry­ta­rzem ostroż­nie otwie­ra­jąc ko­lej­ne drzwi. Kuch­nia, spi­żar­nia, sa­lo­nik – wszyst­kie ciche i puste.

Po dłuż­szej chwi­li zna­leź­li się przed ostat­ni­mi z nich. Ma­syw­ny­mi, z mo­sięż­ny­mi oku­cia­mi. Znacz­nie so­lid­niej­szy­mi niż po­zo­sta­łe.

Zło­dziej­ka uklę­kła przy zamku.

– To bę­dzie trud­niej­sze – mruk­nę­ła.

Da­vrel sta­nął obok, na­słu­chu­jąc uważ­nie. Teraz każdy dźwięk mógł ich zdra­dzić.

Po pew­nym cza­sie po­now­nie usły­szał jed­nak zna­jo­me klik.

Ve­re­ena unio­sła głowę i uśmiech­nę­ła się trium­fal­nie. Po­cią­gnę­ła za klam­kę, a zaraz potem w po­wie­trzu roz­niósł się in­ten­syw­ny za­pach per­ga­mi­nu, atra­men­tu i kurzu.

We­szli do środ­ka, sta­ran­nie za­my­ka­jąc za sobą drzwi.

Ga­bi­net był ele­ganc­ki, urzą­dzo­ny z prze­py­chem świad­czą­cym o bo­gac­twie wła­ści­cie­la. Ścia­ny za­sta­wio­ne były ugi­na­ją­cy­mi się od ksią­żek re­ga­ła­mi. Na biur­ku pię­trzy­ły się stosy do­ku­men­tów, li­stów i map. Nad drzwia­mi wi­siał zaś sztan­dar ze zło­tym klu­czem.

– No do­brze – szep­nął lord z Arven. – Czy teraz po­wiesz mi wreszcie, czego wła­ści­wie szu­ka­my?

Ko­bie­ta ob­ró­ci­ła się w jego stro­nę. W pół­mro­ku jej oczy bły­snę­ły nie­po­ko­ją­cym bla­skiem.

– Księ­ży­co­we­go ostu – od­par­ła cicho. – To bar­dzo rzad­ka… i cenna ro­śli­na. Z jej ko­rze­ni robi się tru­ci­znę, wy­wo­łu­ją­cą pa­ra­liż ca­łe­go ciała.

Szlach­cic wzdry­gnął się mi­mo­wol­nie. Z jednej z rozmów z Illi’rinem pa­mię­tał, że leśne elfy uży­wa­ją księ­ży­co­we­go ostu do za­tru­wa­nia gro­tów swo­ich strzał. Nagle, całe wła­ma­nie na­bra­ło dla niego no­we­go zna­cze­nia.

– Je­ste­śmy tu po tru­ci­znę? – za­py­tał ostro.

– Tak. Ale nie żeby kogoś zabić. Tylko ura­to­wać. Wię­cej nie mogę ci po­wie­dzieć… Poza tym – do­da­ła po chwi­li wa­ha­nia – w Pod­brzu­szu na­praw­dę po­trze­bu­ją tych pie­nię­dzy. Ten oset wart jest for­tu­nę.

Jej słowa za­wi­sły cięż­ko mię­dzy nimi.

Już sam udział we wła­ma­niu był dla Da­vre­la pew­ne­go ro­dza­ju mo­ral­nym kom­pro­mi­sem. Tłu­ma­czył go sobie jed­nak do­brem gło­du­ją­cych w ka­na­łach ludzi. Jed­nak teraz, gdy po­znał w końcu przed­miot pla­no­wa­nej kra­dzie­ży, nie był wcale taki pe­wien słusz­no­ści pod­ję­tej de­cy­zji. Było już jed­nak za późno by się wy­co­fać.

Spoj­rzał na Ve­re­enę. Zło­dziej­ka wpa­try­wa­ła się w niego z wy­cze­ku­ją­cym na­pię­ciem.

W końcu mężczyzna po­wo­li ski­nął głową.

– Do­brze – oznaj­mił. – Ale nie widzę tu żad­nych ro­ślin.

I rze­czy­wi­ście, w ga­bi­ne­cie nie było śladu po nawet naj­mniej­szym kwiat­ku.

Wspól­nie za­czę­li prze­szu­ki­wać po­miesz­cze­nie. Z po­cząt­ku ostroż­nie i bez po­śpie­chu, z cza­sem z coraz więk­szą ner­wo­wo­ścią. Wśród ksią­żek, fio­lek z atra­men­tem i sto­sów do­ku­men­tów nie zna­leź­li jed­nak nic, co choć­by tro­chę przy­po­mi­na­ło księ­ży­co­wy oset.

Po pew­nym cza­sie, prze­su­wa­jąc po omac­ku dło­nią wzdłuż bocznej kra­wę­dzi jed­ne­go z re­ga­łów, Da­vrel na­tra­fił nagle na coś me­ta­lo­we­go.

Bez wa­ha­nia po­cią­gnął za wy­sta­ją­cą dźwi­gnię.

Mebel za­drżał, po czym z ci­chym chrzę­stem od­su­nął się w bok, od­sła­nia­jąc wą­skie przej­ście i ka­mien­ne scho­dy pro­wa­dzą­ce w dół.

Z wnę­trza do­cho­dził chłód oraz du­szą­cy za­pach ziół, al­ko­ho­lu i cze­goś me­ta­licz­ne­go. Męż­czy­zna za­pa­lił wi­szą­cą na ścia­nie po­chod­nię i ru­szył przo­dem.

Pod­ziem­ne po­miesz­cze­nie było nie­wiel­kie, lecz wy­peł­nio­ne sprzę­ta­mi, któ­rych prze­zna­cze­nia nie po­tra­fił od­gad­nąć. Na ka­mien­nym stole znaj­do­wa­ły się rzędy fio­lek z pły­na­mi w bar­wach od mlecz­nej bieli po mętną czerń. Obok nich stały re­tor­ty i moź­dzie­rze, a su­szo­ne wiąz­ki ro­ślin zwi­sa­ły z belek.

Zna­leź­li się w al­che­micz­nym la­bo­ra­to­rium. Ukry­tym pod zie­mią i sta­ran­nie od­izo­lo­wa­nym od ze­wnętrz­ne­go świa­ta.

Da­vrel prze­su­nął wzrokiem po le­żą­cych na stole księ­gach.

Lek­sy­kon tru­cizn.

Zmarsz­czył brwi.

Obok leżał drugi tom, opra­wio­ny w ciem­ną skórę, z ty­tu­łem za­pi­sa­nym zło­ci­stym atra­men­tem.

Krew magów.

Pa­trząc na niego, męż­czy­zna przy­po­mniał sobie za­sły­sza­ne hi­sto­rie o za­gi­nio­nych cza­ro­dzie­jach. Po­czuł jak dreszcz prze­cho­dzi mu po karku, a czas na chwi­lę zwal­nia. Się­gnął po księ­gę, ale w tej samej chwi­li Ve­re­ena gwał­tow­nie się po­ru­szy­ła.

– Jest – szep­nę­ła.

W kącie po­miesz­cze­nia, w gli­nia­nej misie, zna­la­zła ro­śli­nę o sre­brzy­stych li­ściach, które zda­wa­ły się mie­nić w świa­tle po­chod­ni.

Księ­ży­co­wy oset.

Za­le­d­wie trzy sztu­ki, ale to wy­star­czy­ło. Ostroż­nie za­pa­ko­wa­ła wszyst­ko do sakwy, po czym na­tych­miast od­su­nę­ła się o krok, jakby do­tknię­cie łodyg przy­pra­wi­ło ją o dresz­cze.

Szlach­cic spoj­rzał na nią uważ­nie.

W jej oczach nie było trium­fu. Po raz pierw­szy do­strzegł w nich strach.

– Mu­si­my już iść – po­wie­dzia­ła cicho. – I to na­tych­miast. To miej­sce… – urwa­ła, prze­ły­ka­jąc ślinę – przy­pra­wia mnie o ciar­ki.

Lord z Arven jesz­cze raz zer­k­nął na le­żą­ce na stole księ­gi, fiol­ki, oraz sta­ran­nie pro­wa­dzo­ne za­pi­ski. Kątem oka do­strzegł rów­nież po­kry­tą ru­na­mi wie­lo­ścien­na kost­kę.

Czuł, że to nie było zwy­kłe la­bo­ra­to­rium. Na dal­sze śledz­two nie było jed­nak czasu.

Od­wró­cił się przez ramię i szyb­ko ru­szył za Ve­re­eną.

Do­pie­ro, gdy zna­leź­li się z po­wro­tem w ga­bi­ne­cie, po­zwo­li­li sobie na głęb­szy od­dech. Żadne z nich nie ode­zwa­ło się jed­nak sło­wem.

Do­pie­ro po chwi­li Da­vrel pod­szedł do se­kret­ne­go przej­ścia i po­now­nie po­cią­gnął za dźwi­gnię. Za­sta­wio­ny książ­ka­mi regał wró­cił na swoją po­zy­cję.

Wtem na ko­ry­ta­rzu za drzwia­mi usły­sze­li kroki. Nie cięż­kie, żoł­nier­skie, ale mięk­kie i szyb­kie. Zbli­ża­ły się w ich stro­nę.

Nie było już czasu, by po­now­nie otwo­rzyć ukry­te przej­ście.

Zło­dziej­ka bez słowa chwy­ci­ła swojego towarzysza za rękę i wcią­gnę­ła go za cięż­ką, grubą ko­ta­rę wi­szą­cą mię­dzy wy­ku­szo­wym oknem a ścia­ną.

Po­kry­wa­ją­cy ma­te­riał kurz za­krę­cił szlach­ci­co­wi w nosie. Siłą woli po­wstrzy­mał jed­nak kich­nię­cie. Stali w ab­so­lut­nym bez­ru­chu, nie­mal wto­pie­ni w za­sło­nę. W cia­snej prze­strze­ni Da­vrel czuł cie­pło ciała Ve­re­eny tuż obok, jej nie­rów­ny od­dech na swo­jej szyi.

Usły­sze­li chrzęst zamka, a po nim drzwi do ga­bi­ne­tu otwo­rzy­ły się z hu­kiem.

Ktoś wszedł do środ­ka, nie za­pa­lił jed­nak świa­tła. Kroki skie­ro­wa­ły się od razu w stro­nę środ­ka po­miesz­cze­nia, tam gdzie stało biur­ko. Szlach­cic wstrzy­mał od­dech.

Roz­legł się suchy trzask, jakby plik do­ku­men­tów ude­rzył o blat. Dźwięk był mocny, miał w sobie coś, co wska­zy­wa­ło na nad­mier­ną siłę ruchu, który go wy­wo­łał. Jakąś iry­ta­cję go­spo­da­rza. Tuż po nim za­pa­no­wa­ła jed­nak cisza.

Lord z Arven po­czuł, jak Ve­re­ena de­li­kat­nie za­ci­ska palce na jego dłoni.

Po chwi­li usły­sze­li gło­śne wes­tchnię­cie, a kroki za­czę­ły się od­da­lać. Drzwi za­mknę­ły się zde­cy­do­wa­nie ci­szej niż się otwo­rzy­ły.

Oboje z ulgą wy­pu­ści­li wstrzy­my­wa­ne w płu­cach po­wie­trze i wy­su­nę­li się zza ko­ta­ry.

Jed­no­cze­śnie, nie­mal na­tych­miast, uświa­do­mi­li sobie, że droga, którą we­szli do pa­ła­cy­ku, była już dla nich za­mknię­ta.

Ve­re­ena bez za­sta­no­wie­nia po­de­szła do okna i uchy­li­ła je na tyle, by wy­su­nąć się na ze­wnątrz. Da­vrel ru­szył za nią, czu­jąc, że serce bije mu jak osza­la­łe. W ślad za zło­dziej­ką, zsu­nął się z ni­skie­go gzym­su i pędem ru­szył przez ogród.

W chwi­li, gdy po­now­nie zna­lazł się na murze, zer­k­nął jesz­cze raz w stro­nę domu.

W oknie ga­bi­ne­tu zobaczył męż­czy­znę.

Księ­życ wy­szedł zza chmur, a jego blade świa­tło wy­do­by­ło z mroku twarz go­spo­da­rza. Szlach­cic do­strzegł czar­ne, lekko sre­brzą­ce się na skro­niach, włosy, oraz krót­ką, szpi­cza­stą brodę. Nie wi­dział oczu męż­czy­zny, był jed­nak pe­wien, że jego wzrok czuj­nie prze­cze­su­je ogród w po­szu­ki­wa­niu ja­kich­kol­wiek śla­dów cu­dzej obec­no­ści.

Od­wró­cił się i szyb­ko ze­sko­czył z muru.

Choć byli bez­piecz­ni, in­tu­icja pod­po­wia­da­ła mu, że dzi­siej­sza przy­go­da może ozna­czać do­pie­ro po­czą­tek kło­po­tów.

 

Noc po­wo­li chy­li­ła się ku kre­so­wi. Da­vrel i Ve­re­ena sie­dzie­li na dachu bu­dyn­ku, z któ­re­go roz­cią­gał się widok na nie­mal całą sto­li­cę. Ciem­ne morze budynków po­kry­te je­dy­nie po­je­dyn­czy­mi punk­ta­mi świa­tła. O tej porze Kar­tha­lion było ciche i spo­koj­ne. Ani tro­chę nie przy­po­mi­na­ło peł­ne­go zgieł­ku ulic i szep­tu in­tryg mia­sta, które mężczyzna zdą­żył już tro­chę po­znać.

Ve­re­ena pierw­sza prze­rwa­ła ciszę.

– Dzię­ku­ję ci – po­wie­dzia­ła krót­ko, a gdy lord z Arven nie od­po­wie­dział, do­da­ła: – Dzię­ki two­jej po­mo­cy miesz­kań­cy Pod­brzu­sza jakoś prze­trwa­ją zimę.

Da­vrel z za­my­śle­niem ski­nął głową. Pa­trzył przed sie­bie, na po­grą­żo­ną w ciem­no­ści sto­li­cę.

– Nie­sa­mo­wi­ty widok, praw­da? – rzu­ci­ła złodziejka, zmie­nia­jąc temat. – Kiedy byłam dziec­kiem bar­dzo lu­bi­łam tu przy­cho­dzić. Stąd mia­sto wy­da­je się takie spo­koj­ne.

Szlachcic od­wró­cił się i spoj­rzał jej w oczy.

– To jedno z nie­wie­lu szczę­śli­wych wspo­mnień, jakie mam z tam­te­go okre­su – kon­ty­nu­owa­ła jego towarzyszka. – Wy­cho­wa­łam się na ulicy. To tam zna­lazł mnie Pa­sterz. Na­uczył mnie wszyst­kie­go, co umiem. To dzię­ki niemu prze­trwa­łam.

– A twoi ro­dzi­ce? – ode­zwał się wresz­cie.

– Nie wiem. – Wzru­szy­ła ra­mio­na­mi – Nigdy ich nie po­zna­łam.

– Przy­kro mi…

Na chwi­lę za­pa­no­wa­ło nie­zręcz­ne mil­cze­nie.

– Moi ro­dzi­ce zgi­nę­li, gdy byłem da­le­ko od domu. Sta­ram się o tym nie my­śleć, ale cza­sa­mi na­praw­dę mi ich bra­ku­je – powiedział wreszcie Davrel.

Po­czuł jak Ve­re­ena de­li­kat­nie uj­mu­je jego dłoń.

– A czy tam skąd po­cho­dzisz…

– Arven.

– Czy w Arven czeka na cie­bie ktoś jesz­cze?

Mężczyzna nie od­po­wie­dział od razu. Jego myśli skie­ro­wa­ły się ku ro­dzin­nym stro­nom. Ku przy­ja­cio­łom, któ­rzy przy­ję­li go na nowo. I ku usy­pa­ne­mu z mięk­kiej, ciem­nej ziemi gro­bo­wi, w któ­rym spo­czy­wa­ło ciało Lysii. Za­ci­snął pięść, a wtedy pod pal­ca­mi po­czuł prze­ni­kli­wy chłód pier­ście­nia ze szma­rag­dem. Wzdry­gnął się gwał­tow­nie.

– To skom­pli­ko­wa­ne… – po­wie­dział w końcu.

– Ro­zu­miem – od­po­wie­dzia­ła cicho zło­dziej­ka.

A potem prze­su­nę­ła się bli­żej i opar­ła głowę na jego ra­mie­niu.

Davrel objął ją ostroż­nie, jakby bał się zbu­rzyć kru­chość tej nie­spo­dzie­wa­nej chwi­li. Sie­dzie­li w mil­cze­niu, pa­trząc na mia­sto, które w bla­sku za­cho­dzą­ce­go księ­ży­ca nagle wy­da­ło im się jakby mniej wro­gie.

Po raz pierw­szy od dawna oboje po­czu­li, że nie są osa­mot­nie­ni.

 

†

 

Stół był już na­kry­ty, gdy Da­vrel zo­stał wpusz­czo­ny do ja­dal­ni. W po­wie­trzu uno­sił się za­pach du­szo­nych wa­rzyw i pie­czo­ne­go mięsa, zaś od stro­ny kuch­ni do­bie­gał od­głos krzą­ta­ją­cej się przy garn­kach słu­żą­cej.

Co­le­en sie­dzia­ła sa­mot­nie na obi­tym mięk­kim plu­szem krze­śle. Na widok go­ścia uśmiech­nę­ła się lekko.

– Sir Gris – po­wie­dzia­ła ci­chym, ale dźwięcz­nym gło­sem. – Cie­szę się, że zgo­dzi­łeś się przy­jąć moje za­pro­sze­nie.

– To dla mnie za­szczyt, lady Camp­bell – od­parł szlach­cic.

– Mów mi Co­le­en. – Uśmiechnęła się ciepło.

Szlach­cic zajął miej­sce na­prze­ciw­ko go­spo­dy­ni i przyj­rzał jej się uważ­niej.

Na sobie miała ele­ganc­ką suk­nię barwy ciem­ne­go błę­ki­tu, a roz­pusz­czo­ne jasne włosy spa­da­ły jej na ra­mio­na.

– Nie lubię jeść w sa­mot­no­ści – oświad­czy­ła. – Choć po tylu la­tach zdą­ży­łam się już do tego przy­zwy­cza­ić.

– Twój mąż nie do­trzy­mu­je ci to­wa­rzy­stwa pod­czas po­sił­ków?

– John rzad­ko bywa w domu przed za­cho­dem słoń­ca. Praca w staj­niach po­tra­fi być bar­dzo ab­sor­bu­ją­ca.

– Ro­zu­miem. – Da­vrel ski­nął głową, się­ga­jąc po dzba­nek z wodą.

Jedli przez chwi­lę w ciszy, prze­ry­wa­nej je­dy­nie brzę­kiem sztuć­ców. Wokół pa­no­wał spe­cy­ficz­ny spo­kój, jakby cały dom już dawno przy­zwy­cza­ił się do nie­obec­no­ści jed­ne­go z go­spo­da­rzy. Lord z Arven nie od­czu­wał jed­nak z tego po­wo­du nie­po­ko­ju. Prze­ciw­nie, od­gro­dzo­ny od  zgieł­ku mia­sta gru­by­mi mu­ra­mi bu­dy­nek był dla niego jed­nym z tych miejsc, w któ­rych mógł za­po­mnieć jak nie­bez­piecz­ne może być Kar­tha­lion.

– Do­brze jest cza­sem zjeść w spo­ko­ju – ode­zwa­ła się Co­le­en, jakby od­ga­du­jąc jego myśli. – W mie­ście ostat­nio… trud­no o takie chwi­le.

Spoj­rza­ła na niego uważ­nie, jakby na coś cze­ka­ła, jed­nak męż­czy­zna nie za­re­ago­wał.

– Odkąd król za­cho­ro­wał, dużo się zmie­ni­ło – po­wie­dzia­ła w końcu, od­kła­da­jąc sztuć­ce. – Z po­zo­ru wszyst­ko wy­glą­da jak daw­niej, ale w pa­ła­co­wych kom­na­tach trwa walka o wła­dzę.

– Jest aż tak źle? – Szlachcic uniósł wzrok znad ta­le­rza.

Lady Campbell wes­tchnę­ła.

– Tak i nie. Król Gor­don wciąż żyje, ale nie po­ka­zu­je się pu­blicz­nie. W jego imie­niu rzą­dzi teraz rada kró­lew­ska, a nie­któ­rzy jej człon­ko­wie za­cho­wu­ją się tak, jakby tron był już pusty.

– Masz na myśli kogoś kon­kret­ne­go? – za­py­tał spo­koj­nie lord z Arven.

Ko­bie­ta zamyśliła się na moment, po czym od­po­wie­dzia­ła szcze­rze:

– Wiel­kie­go Kanc­le­rza, Lu­ciu­sa Se­ren­no. Ten czło­wiek po­tra­fi być bar­dzo prze­ko­ny­wu­ją­cy. Ma wpły­wy i pie­nią­dze. A kogo nie może kupić, tego za­stra­sza. Tylko nie­licz­ni wciąż mu się sprze­ci­wia­ją.

– Na przy­kład de Bach­ma­kov? – rzu­cił Da­vrel.

Gospodyni ski­nę­ła głową.

– Oraz sir Bar­tho­lo­mew Hopp – dodała. – I jesz­cze kilku in­nych. Ale to nie­rów­na walka. Siła frak­cji kanc­ler­skiej ro­śnie z każ­dym dniem. Daw­niej było jesz­cze trze­cie stron­nic­two, na czele któ­re­go stal Gar Ve­stings, ale po tym jak objął urząd na­miest­ni­ka Po­łu­dnia i wy­je­chał z Kar­tha­lion, jego wpły­wy na dwo­rze zna­czą­co zma­la­ły. Więk­szość przy­łą­czy­ła się do kanc­le­rza, a bied­ny Ve­stings… No cóż, sam wiesz jak skoń­czył.

Za­pa­dła cisza.

Da­vrel otarł usta ser­wet­ką. Czuł jak roz­mo­wa z Co­le­en po­wo­li od­sła­nia przed nim zu­peł­nie nowe niu­an­se po­li­tycz­nej sy­tu­acji w sto­li­cy. Sy­tu­acji, od któ­rej za­le­żeć mogły losy całej Ol­wer­ni. Jego roz­mów­czy­ni też to wi­dzia­ła. Za­sta­na­wiał się, czy to dla­te­go mó­wi­ła mu o tym wszyst­kim.

– A w któ­rym obo­zie jest twój mąż? – za­py­tał w końcu, nie spusz­cza­jąc z niej wzro­ku.

Ko­bie­ta za­wa­ha­ła się na uła­mek chwi­li, zaraz potem od­po­wie­dzia­ła jednak spo­koj­nie:

– Na szczę­ście po­zy­cja Johna nie jest na tyle istot­na, by kto­kol­wiek żądał od niego de­kla­ra­cji lo­jal­no­ści. Za­rząd­ca kró­lew­skich staj­ni nie ma wpły­wu na po­li­ty­kę.

Wes­tchnę­ła z lek­kim roz­cza­ro­wa­niem.

– Ale to nie zna­czy, że nie ma pre­fe­ren­cji… – Nie od­pusz­czał szlach­cic.

– Jeśli już mu­sisz wie­dzieć, sym­pa­tia mo­je­go męża leży po stro­nie ro­ja­li­stów. To grupa… o mniej wro­gich po­glą­dach na spra­wy Po­łu­dnia. A co za tym idzie, rów­nież bar­dziej to­le­ran­cyj­na wobec mnie. Sir Bar­tho­lo­mew Hopp od­wie­dza mnie nawet cza­sem na her­bat­kę – do­da­ła z nie­win­nym uśmie­chem.

– Mhm. – Da­vrel ski­nął głową.

– W całej tej sy­tu­acji naj­bar­dziej żal mi jed­nak księż­nicz­ki Ily­any – kon­ty­nu­owa­ła Co­le­en, jakby wdzięcz­na, że wresz­cie zna­la­zła tak od­da­ne­go słu­cha­cza.

– Ily­any?

– To córka króla Gor­do­na – wy­ja­śni­ła lady Campbell. – Bie­dac­two, do­pie­ro za czte­ry lata osią­gnie peł­no­let­niość i bę­dzie mogła sama o sobie de­cy­do­wać. Ale już teraz oba stron­nic­twa wal­czą o jej wzglę­dy i pró­bu­ją prze­ko­nać do swo­ich racji.

– Nie ro­zu­miem – po­wie­dział zdzi­wio­ny mężczyzna. – Prze­cież nawet kiedy księż­nicz­ka skoń­czy dwa­dzie­ścia jeden lat i tak nie bę­dzie mogła za­siąść na tro­nie.

Co­le­en spoj­rza­ła na niego z po­li­to­wa­niem, a potem ro­ze­śmia­ła się po­ufa­le.

– Ale jej mąż już tak. Kró­lo­wa Raba nigdy nie dała Gor­do­no­wi syna, zatem dla wielu moż­nych mał­żeń­stwo z Ily­aną jawi się jako ide­al­na spo­sob­ność do bez­kr­wa­we­go prze­ję­cia wła­dzy.

Da­vrel zmarsz­czył czoło.

– Czyli na razie to pio­nek, który do­pie­ro może stać się fi­gu­rą? – zapytał.

– Do­kład­nie – przy­tak­nę­ła go­spo­dy­ni. – I to nie byle jaką fi­gu­rą. Księż­nicz­ka jest by­stra i in­te­li­gent­na. Szyb­ko się uczy. Ale, ze wzglę­du na wcze­sną śmierć matki, jest też bar­dzo sa­mot­na. I to wła­śnie ten fakt, pró­bu­ją wy­ko­rzy­stać za­rów­no kanc­lerz jak i de Bach­ma­kov.

W ciszy jaka za­pa­dła po jej sło­wach czuć było cię­żar nie­wy­po­wie­dzia­nych myśli. Lord z Arven przy­gryzł wargi.

Nagle Co­le­en od­su­nę­ła ta­lerz i wsta­ła od stołu, jakby chcąc roz­pro­szyć po­nu­rą at­mos­fe­rę.

– Dość już tej po­li­ty­ki na dziś – po­wie­dzia­ła zmie­nia­jąc ton głosu. – Jeśli masz ocho­tę, mo­gli­by­śmy przejść się do kró­lew­skie­go parku. Krót­ki spa­cer po po­sił­ku oboj­gu nam do­brze zrobi.

Szlachcic spoj­rzał na nią z lek­kim za­sko­cze­niem.

– W zasadzie, czemu nie? – po­wie­dział po krót­kim na­my­śle. Po­wo­li pod­niósł się z miej­sca.

Po twa­rzy jego rozmówczyni roz­lał się sze­ro­ki uśmiech.

– Zatem po­sta­no­wio­ne – powiedziała. – A gdyby nas ktoś za­cze­pił, je­steś moim ku­zy­nem. To samo po­wie­dzia­łam też słu­żą­cej – do­da­ła zni­ża­jąc głos.

Wy­szli z sa­lo­nu, a chwi­lę póź­niej zna­leź­li się na ci­chej, pro­wa­dzą­cej w stro­nę parku ulicz­ce.

Co­le­en trzy­ma­ła Da­vre­la pod ramię, po dro­dze opo­wia­da­jąc mu o za­miesz­ku­ją­cych mi­ja­ne bu­dyn­ki są­sia­dach, wśród któ­rych nie bra­ko­wa­ło wy­so­kiej ranki woj­sko­wych ta­kich jak Kril Sta­chov czy Jost Mar­low oraz bo­ga­tych kup­ców po­kro­ju Qu­en­ti­na Scha­ara. Twarz miała roz­pro­mie­nio­ną. Mężczyzna nie wie­dział jed­nak, czy był to efekt jego to­wa­rzy­stwa czy może pa­nu­ją­ce­go na ze­wnątrz mrozu. W głębi duszy po­dej­rze­wał jed­nak, że jego rozmówczyni jest w Kar­tha­lion bar­dziej sa­mot­na niż chcia­ła­by to przy­znać.

 

Pa­nu­ją­cy na wzgó­rzu chłód był wy­raź­nie sil­niej­szy niż na uli­cach po­ni­żej. Wie­ją­cy z gór wiatr po­ru­szał ko­ro­na­mi drzew za wy­so­kim, wykutym z ciemnego żelaza ogro­dze­niem. Kró­lew­ski park był spo­koj­nie, nie­mal senny. Zu­peł­nie nie pa­so­wał do tęt­nią­cej życie po­zo­sta­łej czę­ści Kar­tha­lion.

Przy bra­mie stało dwóch straż­ni­ków w bar­wach stra­ży pa­ła­co­wej – kre­mo­wej bieli i brązu. Ich zbro­je błysz­cza­ły czy­sto­ścią, były też zdob­niej­sze niż te, które Da­vrel wi­dy­wał na mu­rach mia­sta.

Gdy tylko wraz z Co­le­en zbli­ży­li się do wej­ścia, jeden z żoł­nie­rzy uniósł rękę w ge­ście na­ka­zu­ją­cym za­trzy­ma­nie. Zro­bił krok w ich stro­nę.

– Park jest teraz za­mknię­ty – oznaj­mił uprzej­mie, lecz sta­now­czo. – Księż­nicz­ka Ily­ana za­ży­wa spa­ce­ru. Pro­szę za­wró­cić.

Co­le­en tylko ski­nę­ła głową, jakby wie­dząc, że nie warto pro­te­sto­wać.

– Ro­zu­miem. Nie spo­dzie­wa­li­śmy się, że księż­nicz­ka bę­dzie dziś na wzgó­rzu – odpowiedziała.

Straż­nik tylko chrząk­nął, a potem wró­cił na zaj­mo­wa­ną wcze­śniej po­zy­cję.

Lady Camp­bell od­wró­ci­ła się w kie­run­ku, z któ­re­go przy­szli i lekko po­cią­gnę­ła swojego towarzysza za sobą. Męż­czy­zna jed­nak nie za­re­ago­wał.

Chwi­lę wcze­śniej jego wzrok po­wę­dro­wał ponad ra­mie­niem war­tow­ni­ka, mię­dzy że­la­zny­mi prę­ta­mi ogro­dze­nia. Nie­da­le­ko bramy do­strzegł ruch. Jasne suk­nie i płasz­cze oraz fru­wa­ją­ce w po­wie­trzu śnież­ki. Do uszu do­le­ciał go ra­do­sny śmiech.

W samym środ­ku za­ba­wy zauważył młodą dziew­czy­nę o ja­snych, mie­nią­cych się zło­ci­ście wło­sach. Na czole miała cien­ki, srebr­ny dia­dem, a na ra­mio­nach kar­ma­zy­no­wej barwy pe­le­ry­nę. Jej po­licz­ki były za­ró­żo­wio­ne, a de­li­kat­ne usta raz po raz wy­gi­na­ły się w uśmie­chu. Mimo pre­zen­to­wa­nej we­so­ło­ści, Da­vrel wy­czuł od dziew­czy­ny aurę kogoś, kto na co dzień po­ru­sza się w wyż­szych sfe­rach. Jej ruchy były mięk­kie, nie­mal dys­tyn­go­wa­ne, a całą po­sta­wą gó­ro­wa­ła nad resz­tą to­wa­rzy­szek.

– Ily­ana – mruk­nął pod nosem.

– Dokładnie – po­twier­dzi­ła Co­le­en, podążając spojrzeniem za jego wzrokiem. – Róża Kar­tha­lion.

Lord z Arven ski­nął głową, lecz nagle ze­sztyw­niał.

Mię­dzy ro­ze­śmia­ny­mi dwór­ka­mi, zo­ba­czył ko­bie­tę o ciem­nych wło­sach, czę­ścio­wo skry­tych pod barw­ną chu­s­tą. Stała jakby z boku, nie uczest­ni­cząc w roz­gry­wa­ją­cej się w parku śnież­nej bi­twie. Jej czar­ne jak węgle oczy uważ­nie ob­ser­wo­wa­ły jed­nak wszyst­ko do­oko­ła.

– Co­le­en… – ode­zwał się cicho, uno­sząc rękę i wska­zu­jąc na ko­bie­tę. – Wiesz kto to jest?

Lady Camp­bell zerknęła we wskazanym kierunku.

– Ach… to lady Kira Cha­gal-Blanc – od­po­wie­dzia­ła swo­bod­nie. – Ja­sno­wi­dzą­ca, słu­żą­ca na kró­lew­skim dwo­rze. Król Gor­don kie­dyś czę­sto ko­rzy­stał z jej rad. Ale teraz… – Za­wa­ha­ła się na chwi­lę. – Po­dob­no teraz do­ra­dza Wiel­kie­mu Kanc­le­rzo­wi. Dla­cze­go o nią py­tasz?

– Bez po­wo­du. Wi­dzia­łem ją, gdy wy­cho­dzi­łem od was trzy dni temu – szlach­cic po­wie­dział to spo­koj­nie, ale czuł, jak jego serce przy­spie­sza. Ja­sno­wi­dzą­ca. A więc miał rację, ko­bie­ta była ma­giem gwiazd.

– To cał­kiem moż­li­we. – Co­le­en zmarsz­czy­ła brew. – Miesz­ka nie­da­le­ko. Jej mąż, sir Da­rion Blanc, jest ka­pi­ta­nem gwar­dii kró­lew­skiej i jed­nym z ad­iu­tan­tów de Bach­ma­ko­va.

Da­vrel chciał jesz­cze o coś za­py­tać, ale wtem w po­wie­trzu roz­legł się tę­tent kopyt.

Dźwięk był mia­ro­wy i wy­raź­nie zbli­żał się w ich stro­nę.

– Od­su­nąć się – rzu­cił jeden ze straż­ni­ków, pro­stu­jąc się gwał­tow­nie.

Od stro­ny mia­sta nad­jeż­dża­ło trzech męż­czyzn. Dwóch z nich odzia­nych było w zbro­je gwar­dzi­stów. Na­to­miast trze­ci, ja­dą­cy na po­tęż­nym karym ogie­rze, miał na sobie czar­ny płaszcz oraz fu­trza­ną czapę. Je­chał wy­pro­sto­wa­ny, a cała jego syl­wet­ka pro­mie­nio­wa­ła siłą i do­sto­jeń­stwem.

Gdy się zbli­ży­li, lord z Arven po­czuł, jak żo­łą­dek za­ci­ska mu się kur­czo­wo.

W oka mgnie­niu roz­po­znał czar­ne, przy­pró­szo­ne si­wi­zną włosy oraz szpi­cza­stą bród­kę. Przy­by­szem był męż­czy­zna, któ­re­go po­przed­niej nocy okra­dli wspólnie z Ve­re­eną. Tyle, że teraz wi­dział go z bli­ska. W nikłym świe­tle stycz­nio­we­go słoń­ca do­strzegł bladą cerę i parę sza­ro-błę­kit­nych oczu. Chłod­nych, czuj­nych, po­zba­wio­nych emo­cji.

– Zrób­cie miej­sce dla Wiel­kie­go Kanc­le­rza! – ryk­nął straż­nik, pod­czas gdy Co­le­en ener­gicz­nym ru­chem po­cią­gnę­ła Da­vre­la w tył.

– To on… – wy­szep­tał szlach­cic.

– Lu­cius Se­ren­no – do­koń­czy­ła cicho jego towarzyszka i ski­nę­ła głową. – Naj­po­tęż­niej­szy czło­wiek w Kar­tha­lion.

Koń za­trzy­mał się przy bra­mie. Straż­ni­cy roz­stą­pi­li się na­tych­miast, a park – za­mknię­ty dla wszyst­kich in­nych – otwo­rzył się przed go­ść­mi bez słowa sprze­ci­wu.

Szlach­cic stał nie­ru­cho­mo, czu­jąc, jak zimny dreszcz prze­bie­ga mu po karku. Za­ci­snął szczę­kę.

Ja­sno­wi­dzą­ca. Kanc­lerz. Księ­ży­co­wy oset.

W tej samej chwi­li, gdzieś po dru­giej stro­nie ogro­dze­nia, mię­dzy drze­wa­mi, lady Kira Cha­gal-Blanc od­wró­ci­ła głowę. Jej spoj­rze­nie na uła­mek chwi­li spo­czę­ło na sto­ją­cym przy bra­mie Da­vre­lu. Zmarszczyła brwi.

 

†

 

Brama Księ­ży­co­wa wy­ra­sta­ła po środ­ku muru ni­czym obce ciało – zbyt ozdob­na jak na ma­syw­ny zamek, który ota­cza­ła. Jej jasny ka­mień po­ły­ski­wał chłod­no w bla­dej po­świa­cie dnia, a mi­ster­nie rzeź­bio­ne łuki ukła­da­ły się w mo­ty­wy pół­księ­ży­ców i gwiazd. Da­vrel stał przed nią nie­ru­cho­mo, z rę­ka­mi sple­cio­ny­mi za ple­ca­mi, czu­jąc, jak chłód ka­mie­ni prze­ni­ka po­wie­trze dookoła niego.

For­ty­fi­ka­cje pa­ła­cu króla Gordona przy­tła­cza­ły. Nie tylko wy­so­ko­ścią, lecz także ota­cza­ją­cą je głu­chą i cięż­ką ciszą. Jakby bu­dow­la skry­wa­ła wię­cej ta­jem­nic, niż można by sobie wyobrazić. Na blan­kach i przy samej bra­mie stali straż­ni­cy. Ich spoj­rze­nia co chwi­lę prze­su­wa­ły się po prze­cha­dza­ją­cych się wzdłuż muru miesz­kań­cach Kar­tha­lion. Czuj­ne i sro­gie, lecz po­zba­wio­ne jaw­nej wro­go­ści. Czu­jąc je na sobie, prze­chod­nie od­ru­cho­wo przy­spie­sza­li kroku. Od czasu do czasu, któ­ryś z war­tow­ni­ków zer­kał po­dejrz­li­wie na cze­ka­ją­ce­go pod bramą mężczyznę. Lord z Arven do­my­ślał się, że jeśli jesz­cze tro­chę po­stoi w miej­scu, jeden z nich w końcu go za­cze­pi. A tego wolał unik­nąć.

Pot wy­stą­pił mu na skro­nie.

Aby nieco uspo­ko­ić żoł­nie­rzy, prze­cią­gnął się te­atral­nie i le­ni­wie ru­szył wzdłuż za­chod­niej czę­ści muru. Nadal czuł jed­nak na sobie uważ­ne spoj­rze­nia odzia­nych w barwy pa­ła­co­wej stra­ży męż­czyzn. Zna­lazł się w samym sercu wro­gie­j stolicy i od tej chwi­li każdy jego ruch mógł zo­stać za­pa­mię­ta­ny.

Wtem usły­szał za sobą zna­jo­my szept.

– Hej, Po­łu­dniow­cu… – sir Bar­tho­lo­mew Hopp wy­su­nął się z cie­nia.

Po­ru­szał się pew­nie, lecz bez po­śpie­chu. Jak ktoś, kto do­sko­na­le wie dokąd zmie­rza. Za­trzy­mał się kilka kro­ków przed Da­vre­lem i ski­nął mu głową. Na sobie miał pro­sty, ciem­ny płaszcz z fu­trza­nym koł­nie­rzem, a z ust wy­sta­wa­ła mu mi­ster­nie zdo­bio­na drew­nia­na fajka.

– Do­brze, że je­steś o cza­sie – po­wie­dział, wy­pusz­cza­jąc kłąb dymu. – Lord Fran­cis nie lubi cze­kać.

W jego tonie nie było uprzej­mo­ści. Ra­czej chłod­na ostroż­ność.

– Zatem nie po­zwól­my, by mu­siał to robić – od­parł spo­koj­nie szlach­cic. – Pro­wadź.

Hopp od­wró­cił się i ru­szył w stro­nę wą­skie­go przej­ścia bie­gną­ce­go wzdłuż muru, z dala od głów­nej bramy. Bez słowa minął sto­ją­ce­go przy nim war­tow­ni­ka i otwo­rzył drew­nia­ną furtę, pro­wa­dzą­cą do krót­kie­go tu­ne­lu. Da­vrel po­dą­żył za nim w pół­mrok.

Ka­mień pod jego sto­pa­mi był wil­got­ny, a ko­ry­tarz tak wąski, że ra­mio­na­mi męż­czyź­ni nie­mal ocie­ra­li się o ścia­ny. Po chwi­li wy­szli na nie­wiel­ki, gwar­ny dzie­dzi­niec.

– Le­piej nie za­trzy­my­wać się tu zbyt długo – mruk­nął dowódca straży, nie oglą­da­jąc się na to­wa­rzy­sza. – Jesz­cze przez pe­wien czas bę­dzie­my na wi­do­ku.

Lord z Arven ski­nął głową, choć tam­ten nie mógł tego zo­ba­czyć.

– A co, jeśli ktoś nas za­trzy­ma? – za­py­tał cicho.

Na ustach Se­meń­czy­ka po­ja­wił się le­d­wie do­strze­gal­ny uśmiech.

– Przy­po­mi­nam ci, że je­stem do­wód­cą stra­ży – od­po­wie­dział. – Poza Wielkim Kanc­le­rzem i generałem de Bach­ma­ko­vem, w pa­ła­cu nie ma wiele osób, które od­wa­ży­ły­by się to zro­bić.

Wkrót­ce potem skrę­ci­li w prawo, zni­ka­jąc z pola wi­dze­nia żoł­nie­rzy. Głów­ne ko­ry­ta­rze po­zo­sta­ły za nimi, zaś w miarę jak po­su­wa­li się w głąb pa­ła­cu, ucichł też pa­nu­ją­cy na ze­wnątrz zgiełk. Da­vrel czuł jakby z każ­dym kro­kiem coraz dalej prze­kra­czał nie­wi­dzial­ną gra­ni­cę. Nie po­tra­fił jed­nak odgadnąć, co czeka po dru­giej stro­nie. Wie­dział je­dy­nie, że zamek nie był miej­scem bez­piecz­nym. Nawet dla tych, któ­rzy wciąż wier­nie słu­ży­li kró­lo­wi. A może przede wszystkich dla nich.

Kom­na­ta, do któ­rej za­pro­wa­dził go Hopp, była nie­wiel­ka i za­ska­ku­ją­co skrom­na. Ka­mien­ne ścia­ny po­zba­wio­ne były ar­ra­sów, a je­dy­ną ozdo­bą po­zo­sta­wa­ła pro­sta mapa kró­le­stwa roz­pię­ta nad cięż­kim, drew­nia­nym sto­łem. Poza tym w po­miesz­cze­niu nie było żad­nych in­nych de­ko­ra­cji lub sym­bo­li wła­dzy. Jakby dys­kre­cja i funk­cjo­nal­ność były tym, na czym naj­bar­dziej za­le­ża­ło ze­bra­nym w niej ro­ja­li­stom.

Przy stole cze­ka­ło trzech męż­czyzn. Wszy­scy w wieku, w któ­rym mło­dzień­cze złu­dze­nia dawno ustą­pi­ły już miej­sca ba­ga­żo­wi do­świad­czeń. Gdy Da­vrel prze­kro­czył drzwi sali, ich spoj­rze­nia nie­mal jed­no­cze­śnie po­wę­dro­wa­ły w jego stro­nę. Krót­kie, ba­daw­cze. Nikt się jed­nak nie ode­zwał.

Do­pie­ro kiedy Hopp za­su­nął za­su­wę przy drzwiach, jeden z ze­bra­nych wy­su­nął się nieco do przo­du.

Był to męż­czy­zna około pięć­dzie­się­cio­let­ni, o ły­sie­ją­cym czole i oka­la­ją­cych skro­nie ru­dych, lekko przy­pró­szo­nych si­wi­zną wło­sach. Krótko, sta­ran­nie przy­strzy­żo­ne wąsy i niewielka bródka nada­wa­ły jego twa­rzy su­ro­wo­ści, jed­nak to spoj­rze­nie przy­ku­wa­ło naj­wię­cej uwagi. Twar­de, zmę­czo­ne, a jed­no­cze­śnie czuj­ne. Jak u czło­wie­ka, który od zbyt dawna musi oglą­dać się za sie­bie.

– Więc to jest ten po­sła­niec z Po­łu­dnia – po­wie­dział spo­koj­nie. – Sły­sza­łem, że chcesz mi coś prze­ka­zać.

Da­vrel nie od­po­wie­dział. Mie­rzył de Bach­ma­ko­va ba­daw­czym spoj­rze­niem. Po­wo­li prze­su­nął wzro­kiem po jego po­ora­nej zmarszcz­ka­mi twa­rzy, srebr­nym na­pier­śni­ku oraz dłu­gim mie­czu z ozdob­ną rę­ko­je­ścią. W końcu za­trzy­mał się na znaj­du­ją­cym się na zbroi her­bie w kształ­cie biegnącego jelenia.

– No dalej, chłop­cze. Nie mamy ca­łe­go dnia – ponaglił generał.  

Szlach­cic za­wa­hał się na mo­ment, a potem się­gnął do wnę­trza płasz­cza. Wyjął ukry­te na pier­si listy. Jesz­cze przez chwi­lę trzy­mał je w dłoni, jakby ważył ich zna­cze­nie, po czym podał je do­wód­cy gwar­dii.

– Ten jest dla pana – dodał, wska­zu­jąc jeden z nich.

De Bach­ma­kov nie zwle­kał. Od razu otwo­rzył list i prze­biegł wzro­kiem pierw­sze li­nij­ki. Potem ko­lej­ne. W kom­na­cie za­pa­dła cisza tak gęsta, że sły­chać było tylko trzask pa­lą­ce­go się w ko­min­ku drew­na.

Wresz­cie męż­czy­zna uniósł głowę.

– Jest tak jak my­śla­łem – po­wie­dział cicho.

Spoj­rzał po zgro­ma­dzo­nych, jakby upew­niał się, że wszy­scy słu­cha­ją.

– Wojna… nie jest jesz­cze prze­są­dzo­na.

Jego słowa za­wi­sły w po­wie­trzu. Na twa­rzach obec­nych w kom­na­cie to­wa­rzy­szy nie po­ja­wił się jed­nak nawet cień ulgi. Ich ob­li­cza po­zo­sta­ły na­pię­te.

– Muszę od­pisać – dodał po chwi­li, skła­da­jąc list z po­wro­tem. – Na­tych­miast.

Zde­cy­do­wa­nym kro­kiem pod­szedł do drzwi i od­su­nął za­su­wę.

– Za­cze­kaj tutaj – roz­ka­zał Da­vre­lo­wi. – To nie po­trwa długo.

Nie cze­ka­jąc na odpowiedź, opu­ścił salę.

W ciszy, która za­pa­dła po jego wyj­ściu, lord z Arven wy­czuł coś no­we­go. Jesz­cze nie na­dzie­ję, ale jakby oczekiwanie.

– Co o tym wszyst­kim my­śli­cie? – ode­zwał się nagle sto­ją­cy naj­bli­żej okna męż­czy­zna. Jego szaty mie­ni­ły się zło­tem i zie­le­nią, a twarz po­kry­wa­ła gęsta, czar­na broda.

– Trud­no po­wie­dzieć – od­po­wie­dział mu drugi z Se­meń­czy­ków – niski, siwy sta­ru­szek, o oczach ople­cio­nych sie­cią zmarsz­czek. – Mam je­dy­nie na­dzie­ję, że nasz przy­ja­ciel, sir Hopp, za­cho­wał wy­ma­ga­ne środ­ki ostroż­no­ści.

– O to nie musi się pan mar­twić, lor­dzie Astu­rov – od­po­wie­dział mu do­wód­ca stra­ży.

– Tylko bez na­zwisk! – zga­nił go Astu­rov, po­sy­ła­jąc Da­vre­lo­wi nie­uf­ne spoj­rze­nie. – W tym pa­ła­cu nawet ścia­ny mają uszy…

– A jed­nak to naj­bez­piecz­niej­sze miej­sce na nasze spo­tka­nia – prze­rwał mu pierw­szy męż­czy­zna. – Tuż pod nosem sa­me­go kanc­le­rza. Tego nasz drogi Se­ren­no na pewno się nie spo­dzie­wa.

Za­chi­cho­tał krót­ko.

– On może nie, ale ta jego ja­sno­wi­dzą­ca to co in­ne­go. Jeśli od­po­wied­nio ją przy­ci­śnie, na pewno w końcu wpad­nie na nasz ślad.

– Dla­cze­go ja­sno­wi­dzą­ca po­ma­ga kanc­le­rzo­wi? – za­cie­ka­wił się Da­vrel. – Sły­sza­łem, że wcze­śniej wier­nie słu­ży­ła kró­lo­wi.

Męż­czyź­ni spoj­rze­li na niego zdu­mie­ni.

– I ofi­cjal­nie nadal służy – od­parł cicho Astu­rov. – Ale Serenno ma swoje spo­so­by, by prze­ko­nać nawet naj­bar­dziej opor­nych prze­ciw­ni­ków…

Szlach­cic po­czuł chłód na karku. Obraz lady Kiry obserwującej bawiące się w parku dwó­rki po­wró­cił z nie­po­ko­ją­cą ostro­ścią.

– A skoro już o tym mowa – wtrą­cił męż­czy­zna w zło­cie i zie­le­ni. – Sły­sze­li­ście o śmier­ci Bur­khard­ta? Teraz, kiedy to się stało, oba­wiam się, że i de Ligt wy­co­fa swoje po­par­cie dla na­szej spra­wy.

W kom­na­cie na chwi­lę za­pa­no­wa­ła cisza. Sły­chać było je­dy­nie ło­po­ta­nie cho­rą­gwi na wieży i da­le­kie za­wo­dze­nie wia­tru.

– Myślę, że chwi­lo­wo nie mu­si­my się mar­twić Wiel­kim Kanc­le­rzem – po­wie­dział w końcu Hopp, a na jego usta wy­pły­nął ta­jem­ni­czy uśmiech. – Zdaje się, że lord Se­ren­no ma teraz na gło­wie inny pro­blem.

Da­vrel za­marł na uła­mek se­kun­dy, a potem ba­daw­czo przyj­rzał się do­wód­cy stra­ży.

Męż­czy­zna chciał jesz­cze coś dodać, ale w tym mo­men­cie drzwi po­now­nie się otwo­rzy­ły. Do po­miesz­cze­nia wkro­czył de Bach­ma­kov.

W ręku trzy­mał za­pie­czę­to­wa­ną ko­per­tę. Pod­szedł do Da­vre­la i wrę­czył mu ją ce­re­mo­nial­nie.

– To dla Grona Thun­derc­lo­uda, two­je­go… hmm… króla – po­wie­dział z lek­kim gry­ma­sem.

Po­zo­sta­li spoj­rze­li na niego zdzi­wie­ni.

– Pil­nuj go do­brze – dodał. – Jeśli ten list wpad­nie w nie­po­wo­ła­ne ręce, to kanc­lerz bez dwóch zdań oskar­ży nas o zdra­dę.

Na dźwięk tych słów obec­ni w kom­na­cie ro­ja­li­ści po­bla­dli, jak gdyby do­pie­ro teraz w pełni uświa­do­mi­li sobie po­wa­gę sy­tu­acji.

Da­vrel pod­szedł do de Bach­ma­ko­va i ostroż­nie ujął list. Ko­per­ta wy­da­ła mu się dziw­nie cięż­ka, jakby ważył wię­cej, niż wska­zy­wał na to jej roz­miar. Za­uwa­żył, że gdy mu ją po­da­wał, dłoń generała za­drża­ła lekko.

– Se­ren­no kon­tro­lu­je już więk­szość dworu – ode­zwał się po chwi­li de Bach­ma­kov, już spo­koj­niej. –  Kogo nie udało mu się kupić, tego za­stra­szył. Dla­te­go tak ważne jest, by nie tra­cić ducha.

Męż­czy­zna w zie­lo­no-zło­tej sza­cie za­ci­snął szczę­kę, ale nie ode­zwał się ani sło­wem.

– Na szczę­ście są jesz­cze w Kar­tha­lion lu­dzie wier­ni kró­lo­wi – mówił dalej do­wód­ca gwar­dii. – I nie po­zwo­li­my, by kanc­lerz po­grą­żył kraj w ni­ko­mu nie słu­żą­cej woj­nie.

Astu­rov mruk­nął z apro­ba­tą.

– Dla­te­go nie masz tu już czego szu­kać – za­koń­czył. – Wra­caj do swo­je­go króla. Do­starcz list. I na bogów, nie daj się zła­pać.

Przez mo­ment pa­trzył na Da­vre­la uważ­nie, jakby chciał za­pa­mię­tać jego twarz.

– Wy­ka­za­łeś się od­wa­gą – dodał ci­szej. – I roz­sąd­kiem. To rzad­kie po­łą­cze­nie. Niech los ma cię w swo­jej opie­ce.

Lord z Arven ski­nął głową i wsu­nął trzy­ma­ny w dłoni list głę­bo­ko pod płaszcz.

Kilka chwil póź­niej stał już z Hop­pem przy drew­nia­nej fur­cie, przez którą wcze­śniej do­stał się na zamek. Mimo na­ra­sta­ją­cych w nim obaw, nikt nie pró­bo­wał ich za­trzy­mać.

– Niech droga ci sprzy­ja, Po­łu­dniow­cu – po­wie­dział do­wód­ca stra­ży i po raz pierw­szy na­praw­dę się do niego uśmiech­nął. A potem mocno uści­snął mu dłoń. – Jedź i nie oglą­daj się za sie­bie.

Szlachcic od­wza­jem­nił uścisk, po czym skie­ro­wał się w stro­nę prowadzonej przez Kate go­spo­dy. Z każ­dym kro­kiem, który od­da­lał go od pa­ła­co­wych murów czuł jak na­pię­cie po­wo­li ula­tu­je z jego ciała. A jed­nak nie mógł być w pełni spo­koj­ny. Ukry­ty na pier­si list był ni­czym wiszący nad nim wyrok. Do­pó­ki Davrel po­zo­sta­wał w Kar­tha­lion, jego życie w każ­dej chwi­li mogło za­wi­snąć na wło­sku.

Nad mia­stem po­wo­li za­pa­dał zmierzch. Mężczyzna po­sta­no­wił, że skoro świt opu­ści sto­li­cę.

 

†

 

Obu­dził go jakiś dźwięk.

Cichy, nie­mal nie­do­sły­szal­ny, jakby ktoś mu­snął me­ta­lem o metal. Przez uła­mek chwili Da­vrel był pe­wien, że to sen. Echo od­gło­sów go­spo­dy, które przez ostat­nie dni to­wa­rzy­szy­ły mu pod­czas noc­ne­go od­po­czyn­ku. Leżał nie­ru­cho­mo, z za­mknię­ty­mi ocza­mi, wsłu­chu­jąc się w ciszę.

Dźwięk po­wtó­rzył się.

Tym razem był wy­raź­niej­szy. Krót­ki. Stłu­mio­ny. Ktoś maj­stro­wał przy zamku w drzwiach.

Mężczyzna otwo­rzył oczy.

Pokój spo­wi­jał pół­mrok. Je­dy­nie wąska smuga bla­de­go świa­tła są­czy­ła się przez szcze­li­nę w okien­ni­cy, ry­su­jąc na ścia­nie nie­rów­ne linie. Serce za­bi­ło mu szyb­ciej. Wy­ko­nał gwał­tow­ny ruch, uno­sząc się na łok­ciu. Rama łóżka skrzyp­nę­ła cicho.

To wy­star­czy­ło. Dźwięk ustał.

Cisza za­pa­dła nagle. Była tak głę­bo­ka, że szlachcic po­czuł, jak jego wła­sny od­dech staje się nie­na­tu­ral­nie gło­śny. Za­marł w bez­ru­chu, czu­jąc na­pię­cie w mię­śniach karku i ra­mion.

Cze­kał.

Przez chwi­lę nic się nie dzia­ło.

A potem znów go usły­szał.

Tym razem zgrzyt był cich­szy. Ostroż­niej­szy. Jakby osoba po dru­giej stro­nie drzwi za wszel­ką cenę nie chcia­ła zdra­dzić swo­jej obec­no­ści.

Davrel po­wo­li wy­pu­ścił po­wie­trze przez nos.

To nie był zwy­kły wła­my­wacz. A już na pewno nie pi­ja­ny gość go­spo­dy.

Bez­sze­lest­nie zsu­nął się z łóżka. Stopy do­tknę­ły chłod­nych desek pod­ło­gi. Każdy ruch wy­ko­ny­wał pre­cy­zyj­nie, do­kład­nie tak, jak na­uczył się po­śród elfów. Naj­pierw cię­żar ciała, potem krok.

Z mie­czem w dłoni, przy­warł ple­ca­mi do ścia­ny tuż obok drzwi. Jego od­dech zwol­nił.

Do­bie­ga­ją­cy z zamka dźwięk trwał jesz­cze tylko przez moment. Lord z Arven usły­szał ostat­nie, krót­kie, skrob­nię­cie me­ta­lu.

Klam­ka po­ru­szy­ła się po­wo­li, jakby pro­wa­dzo­na po nie­wi­dzial­nym sznur­ku. Bez naj­mniej­sze­go skrzyp­nię­cia, drzwi uchy­li­ły się na sze­ro­kość łok­cia. Do po­ko­ju wpa­dła smuga ja­śniej­sze­go świa­tła, a wraz z nią sub­tel­ny za­pach skóry i me­ta­lu.

W progu po­ja­wi­ła się syl­wet­ka.

Przez szpa­rę mię­dzy drzwia­mi a fra­mu­gą, Da­vrel do­strzegł drob­ną, ubra­ną na czar­no po­stać. W dło­niach trzy­ma­ła dwa krót­kie, lśnią­ce ostrza. Szlach­cic na­tych­miast roz­po­znał ich kształt. Sai. Broń zbyt eg­zo­tycz­na, by mogła na­le­żeć do zwy­kłe­go na­jem­ni­ka.

In­truz zro­bił dwa kroki w przód.

W tym mo­men­cie mężczyzna za­ata­ko­wał.

Cios był pro­sty i szyb­ki. Wy­mie­rzo­ny w kark, do­kład­nie tam, gdzie wi­docz­ny był ko­smyk ja­snych wło­sów. Ce­lo­wał, by zabić.

A jed­nak po­stać w czer­ni unik­nę­ła ciosu. Jakby wie­dzio­na ja­kimś nie­zwy­kłym in­stynk­tem, w ostat­niej chwi­li usu­nę­ła się z linii ataku. Ostrze mi­nę­ło in­tru­za o sze­ro­kość palca, a szlachcic roz­ciął je­dy­nie po­wie­trze.

Nim zdą­żył w pełni od­zy­skać rów­no­wa­gę, usły­szał świst broni. Za­re­ago­wał od­ru­cho­wo, pa­ru­jąc ude­rze­nie. W ra­mie­niu po­czuł opór. Metal za­zgrzy­tał o metal, zaś kie­ru­nek ciosu zdra­dził coś jesz­cze – ce­lo­wość i pre­cy­zję.

Spoj­rzał na prze­ciw­ni­ka i do­strzegł… ko­bie­tę!

Ob­ró­ci­ła się płyn­nie, pro­wa­dząc jeden z sai tuż przy jego że­brach. Drugi unio­sła w górę, go­to­wa za­blo­ko­wać kontrę.

Jej twarz skry­wa­ła ciem­na chu­s­ta, ale wpa­da­ją­cy z ko­ry­ta­rza blask lampy roz­świe­tlił jasne pasma wło­sów, zwią­za­nych cia­sno z tyłu głowy. Da­vrel za­uwa­żył smu­kłą linię ra­mion oraz wą­skie bio­dra.

Za­bój­czy­ni ude­rzy­ła po­now­nie. Krót­ko. Dy­na­micz­nie.

Męż­czy­zna cof­nął się o krok, czu­jąc, jak ostrze mu­snę­ło skórę na jego boku. Ma­te­riał ko­szu­li roz­darł się cicho. Od­po­wie­dział cio­sem z dołu, ce­lu­jąc w rękę. Sai skrzy­żo­wa­ły się z głu­chym trza­skiem, blo­ku­jąc atak.

Na uła­mek chwi­li zna­leź­li się w zwar­ciu.

Wtedy go zo­ba­czył.

Na od­sło­nię­tym przed­ra­mie­niu na­past­nicz­ki, tuż nad nad­garst­kiem, ciem­niał ta­tu­aż. Trzy pół­księ­ży­ce, uło­żo­ne po­zio­mo jeden pod dru­gim. Równe. Ciem­ne. Zło­wro­gie.

Asa­syn­ka spoj­rza­ła mu w oczy.

Wzrok miała zimny. Su­ro­wy. Nie było w nim wa­ha­nia, ani gnie­wu. Je­dy­nie sta­lo­wo­nie­bie­ski błysk chłod­nej kal­ku­la­cji.

Za­ata­ko­wa­ła po­now­nie, jed­nak szlachcic spa­ro­wał ude­rze­nie, zmu­sza­jąc ją do od­wro­tu. Jeden krok. Potem drugi. Ude­rzy­ła bio­drem o sto­ją­cy przy oknie stół. Świa­tło księ­ży­ca padło na jej twarz, uka­zu­jąc bladą skórę oraz zarys ukry­te­go pod chu­s­tą nosa.

Wi­dząc, że tra­fi­ła na rów­ne­go sobie prze­ciw­ni­ka, za­bój­czy­ni zmie­ni­ła tak­ty­kę. Cof­nę­ła się nagle, wy­ko­nu­jąc szyb­ki obrót. Jeden z sai po­szy­bo­wał w stro­nę lord z Arven. Męż­czy­zna uchy­lił się in­stynk­tow­nie, a ostrze z głu­chym trza­skiem wbiło się w ścia­nę tuż obok jego głowy.

To wy­star­czy­ło.

Ko­bie­ta była już przy oknie. Ruchy miała lek­kie, nie­mal ta­necz­ne. Jed­nym pchnię­ciem otwo­rzy­ła okien­ni­cę i wy­sko­czy­ła na ze­wnątrz, zni­ka­jąc na ciem­nym dachu.

Da­vrel rzu­cił się za nią.

Do­padł okna i bez wa­ha­nia wy­sko­czył na dach. Zimne, nocne po­wie­trze ude­rzy­ło go w twarz.

Przez krót­ką chwi­lę wi­dział ją wy­raź­nie – smu­kłą, czar­ną syl­wet­kę prze­my­ka­ją­cą po kra­wę­dzi bu­dyn­ku. Po­ru­sza­ła się pew­nie, jakby ro­bi­ła to nie­raz.

Pu­ścił się bie­giem.

Deski trzesz­cza­ły pod jego bosymi sto­pa­mi, da­chów­ki prze­su­wa­ły się nie­bez­piecz­nie. Prze­sko­czył wąską szcze­li­nę mię­dzy bu­dyn­ka­mi, nie­mal tra­cąc rów­no­wa­gę. Serce wa­li­ło mu jak oszalałe, a od­dech rwał się coraz bar­dziej.

Po­ścig przy­po­mniał mu inny, za­le­d­wie sprzed kilku dni. Pogoń za Ve­re­eną.

Tam­te­go dnia ści­gał ją po rów­nie zdra­dli­wych da­chach, jed­nak szyb­ko zo­rien­to­wał się, że jego dzi­siej­sza prze­ciw­nicz­ka jest znacz­nie zwin­niej­sza od zło­dziej­ki z Pod­brzu­sza.

Ko­bie­ta po­ru­sza­ła się z za­dzi­wia­ją­cą płyn­no­ścią. Ska­ka­ła tam, gdzie on mu­siał się wspi­nać. Zni­ka­ła za ko­mi­na­mi, by po­ja­wić się kilka kro­ków dalej, za­wsze poza za­się­giem. Jej ruchy były oszczęd­ne,  lecz po­zba­wio­ne wa­ha­nia.

Na ko­lej­nym bu­dyn­ku za­trzy­ma­ła się na uła­mek chwili. Od­wró­ci­ła głowę. Przez ramię spoj­rza­ła na Da­vre­la.

A potem od­bi­ła się od kra­wę­dzi i znik­nę­ła w wą­skiej prze­strze­ni mię­dzy ka­mie­ni­ca­mi.

Gdy szlach­cic do­biegł do miej­sca, z któ­re­go sko­czy­ła, zo­ba­czył je­dy­nie pust­kę. Wąski prze­smyk pro­wa­dzą­cy w dół. Zbyt ciem­ny, by ry­zy­ko­wać rzu­ce­nie się w niego bez przy­go­to­wa­nia.

Stał jesz­cze chwi­lę, od­dy­cha­jąc cięż­ko, wsłu­cha­ny w noc. Wokół pa­no­wa­ła cisza tak głu­cha, jakby nic się nie wy­da­rzy­ło. Na mo­ment ogar­nę­ła go fru­stra­cja. Ude­rzył ręką w drew­nia­ną belkę. Szyb­ko od­zy­skał jed­nak pa­no­wa­nie nad sobą.

Ro­zej­rzał się do­oko­ła.

Znajdował się na jed­nym z da­chów w Gór­nym Mie­ście. Zimny wiatr owiał mu twarz.

Nie­pew­ny, co po­wi­nien teraz zro­bić, lord z Arven ostroż­nie zsu­nął się na ciem­ną ulicę. Gwiaz­dy świe­ci­ły jasno, ale księ­życ po­wo­li cho­wał się już za ho­ry­zon­tem.

Wtem do głowy przy­szła mu myśl. Dom Camp­bel­lów był nie­da­le­ko. Ru­szył w jego kie­run­ku.

Po kilku chwi­lach zna­lazł się pod bu­dyn­kiem, w któ­rym miesz­ka­ła Co­le­en. Za­pu­kał do­no­śnie. A potem jesz­cze raz.

Nie­dłu­go potem drzwi otwo­rzy­ły się cicho. W progu stał nie­wy­so­ki męż­czy­zna w śred­nim wieku. Jego krót­kie brą­zo­we włosy na skro­niach po­kry­te były de­li­kat­ną si­wi­zną. John Camp­bell po­słał intruzowi za­spa­ne, lecz czuj­ne spoj­rze­nie. Szlach­cic do­strzegł trzy­ma­ny przez niego w pra­wej ręce po­grze­bacz.

– Kim je­steś i czego chcesz? – za­py­tał pół­gło­sem go­spo­darz.

– Przy­ja­cie­lem Co­le­en. Muszę z nią po­roz­ma­wiać – od­parł Da­vrel. – Na­tych­miast.  

Męż­czy­zna spoj­rzał na niego po­dejrz­li­wie, ale po krót­kim na­my­śle lekko ski­nął głową.  

– Za­cze­kaj tutaj – po­wie­dział i znik­nął w ciem­nym ko­ry­ta­rzu.

Chwi­lę póź­niej w progu po­ja­wi­ła się Co­le­en. Roz­czo­chra­na i za­ró­żo­wio­na od snu, na sobie miała je­dy­nie cien­ką nocną ko­szu­lę, przez którą prze­świ­ty­wa­ły jej ob­fi­te pier­si. Na ich widok szlach­cic za­ru­mie­nił się wy­raź­nie, pa­nu­ją­ca na ze­wnątrz ciem­ność skry­ła jed­nak jego za­wsty­dze­nie.

– Da­vrel? – za­py­ta­ła cicho. – Co ty tu robisz? Coś się stało?

– Ktoś chciał mnie zabić – od­po­wie­dział jej bez wa­ha­nia.

Ko­bie­ta za­mar­ła, a potem od­su­nę­ła się o krok, wpusz­cza­jąc go do sieni.

Szlach­cic szyb­ko wszedł do domu Camp­bel­lów i za­trza­snął za sobą drzwi. Od­wró­cił się w stro­nę Co­le­en. Przy oka­zji, kątem oka do­strzegł ob­ser­wu­ją­ce­go ich z końca ko­ry­ta­rza Johna. Na jego twa­rzy ma­lo­wał się nie­po­kój, a w dłoni nadal tkwił me­ta­lo­wy pręt.

– No dalej! Mówże – po­na­gli­ła przy­by­sza go­spo­dy­ni.

Lord z Arven wziął głę­bo­ki od­dech a potem szcze­gó­ło­wo zre­la­cjo­no­wał jej nocną wi­zy­tę asa­syn­ki.

– Jesz­cze jedno – dodał na ko­niec. – Czy sym­bol trzech pół­księ­ży­ców coś ci mówi?

Lady Campbell zmarsz­czy­ła brwi.

– Szcze­rze mó­wiąc nie bar­dzo – odparła. – Dla­cze­go py­tasz?

– Za­uwa­ży­łem go na jej przed­ra­mie­niu, tuż przy nad­garst­ku. Po­my­śla­łem, że może wiesz, co ozna­cza.

– Nie­ste­ty. – Co­le­en prze­czą­co po­krę­ci­ła głową. Spoj­rza­ła py­ta­ją­co na męża, który z od­da­li cały czas przy­słu­chi­wał się ich roz­mo­wie. John rów­nież za­prze­czył gestem.

– W Kar­tha­lion jest bi­blio­te­ka – po­wie­dział w za­my­śle­niu. – Może tam uda się coś zna­leźć…

– Nie mam na to czasu – prze­rwał mu Da­vrel. – Muszę jak naj­szyb­ciej wra­cać na Po­łu­dnie.

– Ja po­szu­kam – wtrą­ci­ła lady Camp­bell. – Jeśli się cze­goś do­wiem, na­pi­szę ci list. A co do two­je­go po­wro­tu… – Ko­bie­ta za­wie­si­ła głos, a jej brwi zmarsz­czy­ły się w na­my­śle. – Zga­dzam się, że mu­sisz jak naj­szyb­ciej opu­ścić Kar­tha­lion – oznaj­mi­ła w końcu. – Ale nie wra­caj tą samą drogą, którą tu przy­by­łeś.

Szlach­cic uniósł wzrok.

– Jedź na wschód – mó­wi­ła dalej, jakby od­li­cza­ła ko­lej­ne kroki. – Do Tha­von. Stam­tąd Bia­łym Mo­stem przez rzekę i dalej na po­łu­dnie, do Bri­nva­le. Tak bę­dzie bez­piecz­niej.

Słu­chał uważ­nie, a w miarę jak wy­mie­nia­ła ko­lej­ne miej­sca, droga ukła­da­ła się w jego my­ślach aż na­zbyt wy­raź­nie. Znał ją. Tą samą trasą na Po­łu­dnie przy­był sir Mar­cus Rose. Da­vrel wzdry­gnął się mi­mo­wol­nie.

– Ro­zu­miesz? – za­py­ta­ła Co­le­en, prze­ry­wa­jąc ciszę.

Ostat­nie ślady snu cał­ko­wi­cie znik­nę­ły z jej bla­dej twa­rzy. Ciem­ne oczy pło­nę­ły dziw­nym bla­skiem.

Męż­czy­zna ski­nął głową.

– Do­brze. A teraz zni­kaj – powiedziała gospodyni. – Naj­szyb­ciej jak się da.

Lord z Arven od­wró­cił się do wyj­ścia.

– I jesz­cze jedno – rzu­ci­ła, a w jej gło­sie po­ja­wi­ło się coś mięk­kie­go. – Uwa­żaj na sie­bie…

– Dzię­ku­ję – wy­szep­tał.

A potem otwo­rzył drzwi i znik­nął w ciem­no­ści.

 

Ulice były puste, choć mia­sto już po­wo­li bu­dzi­ło się do życia. W oknach mi­ja­nych domów za­pa­la­ły się świe­ce, a z pie­kar­ni na rogu do­la­ty­wał aro­ma­tycz­ny za­pach świe­żych bułek. Da­vrel skrę­cił w bocz­ną alej­kę pro­wa­dzą­cą ku go­spo­dzie i zwol­nił kroku. W od­da­li usły­szał pod­nie­sio­ne głosy.

Przed wej­ściem do bu­dyn­ku stało kilku żoł­nie­rzy. Dwóch opie­ra­ło się o mur, trze­ci roz­ma­wiał z kimś przy drzwiach. Po­chod­nie rzu­ca­ły nie­rów­ne świa­tło na ich hełmy i na­pier­śni­ki. Na ra­mio­nach mieli płasz­cze w zło­to-czar­nych bar­wach. Straż kanc­le­rza. A z nimi gwar­dia kró­lew­ska. Szlach­cic po­czuł jak na ich widok krew w jego ży­łach znów za­czę­ła krą­żyć szyb­ciej.

Wtem, w jed­nym z okien na par­te­rze po­ru­szy­ła się za­sło­na. Zo­ba­czył Ka­the­ry­ne. Jej zie­lo­ne oczy wpa­trzo­ne były pro­sto w niego. Po­krę­ci­ła prze­czą­co głową, a na­stęp­nie ge­stem wska­za­ła na drugą stro­nę go­spo­dy. Tylne wej­ście.

Męż­czy­zna nie za­sta­na­wiał się ani chwi­li. Wą­skim przej­ściem mię­dzy ścia­na­mi okrą­żył bu­dy­nek. Drzwi na po­dwó­rze uchy­li­ły się nie­mal na­tych­miast.

– Zo­stań, gdzie je­steś – syk­nę­ła Ka­te. – W środ­ku są żoł­nie­rze.

Szlach­cic za­marł. Jego ręka od­ru­cho­wo zacisnęła się na rę­ko­je­ści mie­cza.

– Py­ta­ją o przy­by­sza z Po­łu­dnia – do­da­ła cicho gospodyni. – Z opisu po­dob­ne­go do cie­bie. Nie wiem, co zro­bi­łeś, ale nie mogę cię teraz wpu­ścić.

Mó­wi­ła szyb­ko, nie­mal wy­rzu­ca­jąc z sie­bie słowa. W jej gło­sie czuć było zde­ner­wo­wa­nie.

Da­vrel mil­czał.

– Po­sła­łam już Nicka po twoje rze­czy. Za chwi­lę po­wi­nien je znieść – wyszeptała w końcu właścicielka Rumianego Prosiaka. – Ale potem mu­sisz ucie­kać. Sły­sza­łam jak mó­wi­li, że ob­sta­wi­li bramy.

Urwa­ła gwał­tow­nie, gdy we­wnątrz go­spo­dy dał się sły­szeć przy­tłu­mio­ny huk. Po chwi­li w drzwiach po­ja­wił się Nick. W ręku trzy­mał po­spiesz­nie spa­ko­wa­ną torbę Da­vre­la, a przez ramię prze­rzu­co­ny miał jego płaszcz. Podał mu je przez próg. Spoj­rze­nie miał za­lęk­nio­ne. Wy­glą­dał jakby chciał coś po­wie­dzieć, ale naj­wy­raź­niej nie był w sta­nie. Za­wsty­dzo­ny, wy­co­fał się w głąb go­spo­dy.

– W coś ty się naj­lep­sze­go wpa­ko­wał? – W gło­sie Ka­the­ry­ne męż­czy­zna usły­szał ton wy­rzu­tu.

– Kie­dyś ci opo­wiem – od­po­wie­dział cicho, prze­rzu­ca­jąc torbę przez ramię. – Teraz muszę już iść. Za­opie­kuj się moim ko­niem.

Ko­bie­ta ski­nę­ła głową.

Da­vrel ru­szył w stro­nę alej­ki, ale za­trzy­mał się w pół kroku. Od­wró­cił się w stro­nę nadal sto­ją­cej w drzwiach go­spo­dy­ni.

– Kate…

– Tak?

– Dzię­ku­ję – po­wie­dział cicho. A potem znik­nął mię­dzy bu­dyn­ka­mi.

Gdy już miał wyjść z prze­ciw­nej stro­ny ulicy, po­now­nie usły­szał głosy żoł­nie­rzy. Tym razem zde­cy­do­wa­nie bli­żej. Przy­kuc­nął i wyj­rzał spo­mię­dzy usta­wio­nych na wy­lo­cie alej­ki skrzyń.

I wtedy go zo­ba­czył.

Wśród gwar­dzi­stów stał młody męż­czy­zna o ciem­nych, krę­co­nych wło­sach. Jego szaty lśni­ły zło­tem i czer­wie­nią. Lord z Arven na­tych­miast roz­po­znał twarz z wizji. Po­czuł jak żo­łą­dek pod­cho­dzi mu do gar­dła.

Ry­cerz wydał lu­dziom kan­cle­rza ja­kieś po­le­ce­nie, a potem spoj­rzał w kie­run­ku skrzyń, za któ­ry­mi ukry­wał się szlach­cic. Jego spoj­rze­nie było chłod­ne, prze­ni­kli­we. Na jedną chwi­lę za­trzy­ma­ło się na wy­lo­cie alej­ki, a potem prze­su­nę­ło się dalej, w głąb ulicy. Wresz­cie męż­czy­zna od­wró­cił się, wsia­dł na konia i po­wo­li ru­szył w stro­nę zamku. Po­zo­sta­li żoł­nie­rze po­dą­ży­li za nim.

Da­vrel ode­tchnął z ulgą.

Świa­do­mość, że jest po­szu­ki­wa­ny, nie po­zwo­li­ła mu jed­nak długo cie­szyć się spo­ko­jem. Jeśli woj­sko rze­czy­wi­ście ob­sta­wi­ło bramy, to uciecz­ka z Kar­tha­lion mogła oka­zać się znacz­nie trud­niej­sza niż za­kła­dał. Każda chwila spę­dzo­na na uli­cach dzia­ła­ła teraz na jego nie­ko­rzyść.

Nagle do głowy przy­szedł mu po­mysł. Po­pra­wił pas i skie­ro­wał kroki do je­dy­ne­go miej­sca, które w tej sy­tu­acji było w sta­nie dać mu moż­li­wość bez­piecz­ne­go wy­do­sta­nia się z mia­sta.

 

Pod­brzu­sze przy­ję­ło go tak, jak każ­de­go in­ne­go zbie­ga – bez zbęd­nych pytań.

Scho­dząc do pod­zie­mi, Davrel minął kilku że­bra­ków, któ­rzy naj­wy­raź­niej przy­go­to­wy­wa­li się do ko­lej­ne­go dnia na ulicy, jed­nak nikt nie pró­bo­wał go za­trzy­mać. Chwi­lę póź­niej po­czuł zna­jo­my smród potu i zgni­li­zny. Ciem­ny­mi ko­ry­ta­rza­mi prze­do­stał się do kom­na­ty, w któ­rej kilka dni wcze­śniej spo­tka­li z Ve­re­eną Pa­ste­rza. Po dro­dze cały czas roz­glą­dał się za zło­dziej­ką.

W końcu do­strzegł w od­da­li jej smu­kłą syl­wet­kę.

Sie­dzia­ła na ni­skim murku przy jed­nym z ka­na­łów. Włosy, za­zwy­czaj roz­pusz­czo­ne, upięte miała w krótki kitek. Gdy go do­strze­gła, nie wsta­ła. Unio­sła je­dy­nie głowę i zmru­ży­ła oczy.

– Czyż­byś to ty był tym przy­by­szem z Po­łu­dnia, któ­re­go szuka całe miasto? – rzu­ci­ła w taki sposób, jakby i tak z góry znała odpowiedź.

– Nic się przed tobą nie ukry­je. – Szlachcic spró­bo­wał nadać swo­je­mu gło­so­wi we­so­ły ton, jed­nak efekt był da­le­ki od za­mie­rzo­ne­go.

– Po co przy­sze­dłeś? Chcesz ścią­gnąć na nas kło­po­ty?

– Po­trze­bu­ję po­mo­cy – od­po­wie­dział szcze­rze.

W oczach zło­dziej­ki po­ja­wi­ło się coś na kształt roz­ba­wie­nia.

– I niby dla­cze­go mia­ła­bym ci jej udzie­lić? – zapytała.

– Bo po­mo­głem ci okraść Wiel­kie­go Kanc­le­rza.

Na dźwięk tych słów jej twarz stę­ża­ła.

Kobieta wsta­ła z murku i spoj­rza­ła swojemu rozmówcy pro­sto w oczy.

Lord z Arven wy­trzy­mał jej spoj­rze­nie.

– Strasz­nieś spię­ty – po­wie­dzia­ła po chwi­li. A potem wska­za­ła brodą w kie­run­ku jed­ne­go z tu­ne­li. – Chodź. Jeśli chcesz wy­do­stać się z mia­sta żywy, nie ma lep­szej drogi niż ta, którą Kar­tha­lion od­pro­wa­dza swoje brudy.

Po­pro­wa­dzi­ła go do wą­skie­go otwo­ru w ka­mien­nej ścia­nie. Ich oczom uka­zał się niski, wil­got­ny ściek, w któ­rym woda chlu­po­ta­ła cicho. Po­wie­trze było cięż­kie, prze­sy­co­ne stę­chli­zną i wilgocią.

W mil­cze­niu ru­szy­li w głąb.

Z każ­dym prze­by­tym kro­kiem Da­vrel czuł, jak na­pię­cie po­wo­li ustę­pu­je miej­sca zmę­cze­niu. Ra­mio­na bo­la­ły go po walce, a myśli krą­ży­ły wokół da­chów, sta­lo­wo­nie­bie­skich oczu i znaku trzech pół­księ­ży­ców. Teraz nie miało to już jed­nak zna­cze­nia. Mia­sto zo­sta­wa­ło za nim, a wraz z nim wszystkie jego ta­jem­ni­ce.

W końcu tunel skrę­cił gwał­tow­nie. W od­da­li mi­gnę­ło blade świa­tło. Wyj­ście znaj­do­wa­ło się poza mu­ra­mi, wśród po­ra­sta­ją­cych brzeg nie­wiel­kie­go stru­mie­nia krze­wów i za­ro­śli, gdzie za­pach ka­na­łów mie­szał się już z wonią mo­krej ziemi. Krata u wy­lo­tu była uchy­lo­na.

– Odtąd bę­dziesz zdany już tylko na sie­bie – po­wie­dzia­ła Ve­re­ena. – Spła­ci­łam swój dług. Je­steś wolny.

– Dzię­ku­ję. – Szlachcic ski­nął głową.

Uśmiech­nę­ła się krót­ko, bez cie­pła.

– Nie zro­bi­łam tego dla cie­bie – oznajmiła. – W Pod­brzu­szu każdy zło­dziej ma swój honor.

– Moż­li­we. Ale i tak cie­szę się, że to aku­rat ty mnie wtedy okra­dłaś.

Tym razem uśmiech, który pojawił się na twarzy jego towarzyszki, był szcze­ry.

– Da­vrel… – po­wie­dzia­ła, przy­glą­da­jąc mu się uważ­nie. – Po­wiedz mi, dla­cze­go cię szu­ka­ją.

Za­wa­hał się na mo­ment.

– Przy­wio­złem listy od króla Grona Thun­derc­lo­uda do króla Gor­do­na oraz mar­szał­ka wojny, lorda Fran­ci­sa de Bach­ma­ko­va – przyznał cicho. – A teraz wiozę od­po­wiedź tego ostat­nie­go.

– Chcesz po­wie­dzieć… – Oczy Ve­re­eny roz­sze­rzy­ły się w nie­do­wie­rza­niu.

– Pró­bu­ję tylko za­po­biec woj­nie – prze­rwał jej krót­ko. – Zgo­dzisz się chyba, że Pod­brzu­sze nie po­trze­bu­je już wię­cej sie­rot.

Zło­dziej­ka za­mil­kła, jakby męż­czy­zna ude­rzył w jej czuły punkt.

Po­wo­li ski­nę­ła głową.

– W takim razie życzę ci po­wo­dze­nia – od­par­ła pół­gło­sem.

A potem od­wró­ci­ła się i we­szła do tu­ne­lu. Po chwi­li jej syl­wet­ka znik­nę­ła  w ciem­no­ści. Lord z Arven zo­stał sam.

Nad ho­ry­zon­tem po­ja­wił się pierw­szy blask ju­trzen­ki. Nie­śmia­ło roz­ja­śnił niebo, zaś Da­vrel pie­szo ru­szył w jego stro­nę. Na wschód, ku Tha­von.

Za ple­ca­mi zo­sta­wiał Kar­tha­lion – mia­sto cieni  i in­tryg, które mi­nio­nej nocy nie­mal za­ci­snę­ły mu się na gar­dle.

Nie oglą­dał się za sie­bie. Do prze­by­cia miał długą drogę, a ukry­ty pod ko­szu­lą list cią­żył mu na pier­si, przy­po­mi­na­jąc, że od po­wo­dze­nia jego misji za­le­żeć mogą losy obu zwa­śnio­nych kró­lestw.

 

Z nowych postaci wystąpili: