Dobry wieczór! Jest dziwnie, dziwne rzeczy się dzieją, w dziwnym tempie, ale mam nadzieję, że jednak się spodoba. Sens może gdzieś krąży skryty w cieniu, ale zapewniam, że istnieje. Zachęcam do słuchania piosenek, które pojawiają się w tekście, pomogą Szanownym Czytelnikom zanurzyć się w klimat. Opowiadanie poniekąd jest więc interaktywne. Dziękuję bardzo Tarninie za pomoc! Miłej lektury!
RZECZ PIERWSZA, czyli śmiercionośny PROLOŻEK
Dokąd tak biegłem tamtego poranka? Na pewno na jakieś zaliczenie. Cóż, szósty rok studiów to nie przelewki. A może piąty? Chyba piąty. Jest w ogóle szósty? Racja, to musiał być piąty. Dziwna sprawa – teraz świta mi, że byłem już wtedy w szkole doktorskiej. To niesamowite, jak wszystko może się poplątać. Widać to nigdy nie było aż takie ważne. Biegłem więc na ten uniwersytet. Skacowany, spóźniony, nieogolony, z mokrymi jeszcze włosami, przeklinając w duchu samego siebie i to cholerne życie na pół gwizdka. Nic nigdy nie było takie, jakbym chciał, a lata leciały. Pełen obaw i goryczy pędziłem na łeb na szyję, i…
Wtedy syknęły hamulce i rozszalał się dzwonek. Motorniczy nie miał szans. Za duża prędkość, za duża masa. No, tak że walnął mnie tramwaj. Zapieprzał, nawet nie zdążyłem się odwrócić. Wtedy zginąłem. Swoją drogą, co za idiota kładzie torowisko tuż przed wejściem na uczelnię? Debilizm. Chociaż może wystarczyło nie słuchać wtedy muzyki?
RZECZ DRUGA
Ocknąłem się, siedząc przy barze. Nie spadłem, nie sfrunąłem z chmurki, jak w kreskówce. Po prostu puknęło mi w uszach i już tam byłem. Ze szklanką w ręce i papierosem w zębach.
– No, jesteś wreszcie! – usłyszałem z prawej. – Chyba chcieli cię ratować, ale…
– Śmierć na miejscu – dodał ktoś z lewej.
Barman odpalił mi papierosa. Zamrugałem. W lustrze widziałem siebie i dwóch gości po bokach. Z lewej – groteska. Facet wyglądał kropka w kropkę jak ja. W sensie fizycznym, bo ubrany był na biało i świecił na niebiesko. Dziwadło mnie zaskoczyło, ale to na tego drugiego rzuciłem się tak, że mało nie spadłem ze stołka.
– Daniel! Jasny gwint, jesteś, żyjesz!
– Jestem, no. Ale ty nie żyjesz! To się liczy – cieszył się mój najlepszy przyjaciel, który pięć lat wcześniej wypadł z jedenastego piętra.
Wiedziałem, że gadam z duchem, ale jakoś tak mi się wymsknęło. Wiedziałem też, że i ja nie żyję, ale nie byłem tym przesadnie skołowany.
– Panie Dębina! – rzucił Daniel w stronę dziadka krążącego przy zapleczu.
„Niemożliwe”, pomyślałem, wytężając wzrok. Tak, to rzeczywiście był on. Pan Dębina! Ileż to godzin przesiedzieliśmy w jego tanim pubiku, ile razy stuknęliśmy w bile na tym wytartym do niemożliwości stole. Oglądaliście „Piłę”? Dębina wygląda identycznie jak John Kramer.
– Słucham, panie Danielu? – zapytał tym swoim cichutkim głosikiem.
– Trzy razy gin and tonic prosimy. I puśćcie odrobinę funku! „Love Rollercoaster” na przykład. Tematycznie, by uczcić zgon Matiego. – Roześmiał się szaleńczo. Chłopak od nagłośnienia pokazał kciuk w górę i zanurkował w komputer.
– Z cytrynką? – upewnił się Dębina słodko.
– Z cytrynką.
– Z lodem?
– Z lodem.
– Sekundeczkę.
– Ty, skąd go wytrzasnąłeś? – Schyliłem się do Daniela. – Co on tu robi?
– Jak to: co? Nalewa. – Roześmiał się. – A tak serio, to przychodzi tu czasem. Jak każdy, tu się sporo światów zazębia. Jest prestiżowo! A on? – To ceniony mistrz baru. Ma sporo spraw, ale dla ciebie znalazł chwilę.
– To on nie żyje?
– Mhm – przytaknął Daniel, zaciągając się dymem. – Pięć lat po tym, jak musiał zamknąć budę, umarł. Chyba na zawał.
– Halo, ja nadal tu jestem – wtrącił mój święcący na niebiesko sobowtór.
– Jeszcze się rzucasz? – warknął Daniel, choć raczej dla draki. W duszy pewnie mu dziękował. – Przez ciebie tramwaj go puknął!
– A co, miałem go wykoleić? Albo jego – Wskazał na mnie prześwitującą dłonią. – kurde, przeteleportować? To niezgodne z regulaminem. Tak się już nie robi, nie te czasy.
– Przepraszam, kim pan jest? – zapytałem.
– To jest, mój drogi, twój anioł stróż! – z szyderczą pompą oznajmił Daniel. – Raczej mierny, gdyby mnie kto pytał o zdanie.
– Matael.
Uścisnęliśmy sobie ręce. Skórę miał dziwnie chłodną.
– Miło wreszcie się pokazać, stanąć twarzą w twarz – dodał, ale bez entuzjazmu. Miał czarne białka i białe tęczówki. Wzrok zdradzał najwyższe znudzenie, błądziła w nim jeszcze dezaprobata. Pomyślałem sobie wtedy, co on przez te lata musiał widzieć, i odwróciłem głowę.
– A zatem, Mataelu – podenerwowany zacząłem strzykać stawami. – Dlaczego wyglądasz jak ja? I nazywasz się prawie też tak samo?
– Ot, taki zwyczaj, ułatwia masę spraw. To tylko forma, jak ubranie, normalnie wyglądam inaczej, jak zresztą chcę. To samo z imieniem.
– W sumie to jest duchem z natury, nie? – Daniel zdusił peta w popielniczce. – Nie ma przypisanego ciała.
– No, powiedzmy – przyznał Matael, chyba dla świętego spokoju.
Dębina wracał ze szklankami. Dwie trzymał, trzecia leciała obok niego. Daniel wyciągnął zza pazuchy pomięte banknoty z kabalistycznymi symbolami.
– Reszty nie trzeba – rzucił nonszalancko. Dębina ukłonił się, postawił przed nami szklaneczki i zniknął na zapleczu.
– Macie tutaj pieniądze?
– Wszystko mamy. Cokolwiek było i będzie!
– Później sobie pogadacie. Teraz formalności. – Anioł pociągnął łyk ze szklanki i schylił się do teczki. Wyciągnął z niej kartki. – A więc tak. – Gestem kazał mi się schylić. Przejrzałem pobieżnie strony pełne urzędowego bełkotu. Papier opalizował znakami wodnymi, wszędzie przybito pieczęcie.
– Podpisz tutaj i tutaj. Czytelnie – wskazywał miejsca. – O, i jeszcze tutaj. A tu możesz ocenić moją służbę. – Głos mu się podłamał. Przez ramię usłyszałem chichot Daniela. Zakreśliłem mu w rubryce pięć gwiazdek. W takich chwilach nie jestem asertywny.
– O Jezu! Dziękuję bardzo! – Uścisnął mi oburącz dłoń. – Dobra, jeszcze się zobaczymy, ale muszę lecieć.
– Dokąd?
– Dali mi nowego pod ochronę. Urodził się parę godzin temu, już jestem spóźniony. Rafał urwie mi jajca! – Dopił drinka, a z pleców wyrosły mu skrzydła. Wstał i odleciał w stronę lobby.
– Oni tak zawsze. Mało ich to wszystko obchodzi. Dobra. – Daniel klepnął się w kolana. – Dopijaj i idziemy. Pokażę ci to i owo.
RZECZ TRZECIA
Mknęliśmy błękitnym chevroletem impala w wersji cabrio przez Nowe Jeruzalem. Daniel w kiczowatym cekinowym garniturze, ja w czarnym, w którym za życia chodziłem na praktyki. Wokół nas huczała nocnym życiem Stolica Rzeczywistości. Wśród budynków rosły palmy i cyprysy, wszędzie migotały neony. Umarli ze wszystkich epok przelewali się chodnikami, w powietrzu latały anioły i rajskie ptactwo. Niebo lśniło ramionami galaktyk.
– Na otwarcie wieczoru nie zdążymy, ale większość atrakcji zobaczysz! – Daniel przekrzykiwał warkot silnika. – Daj papierosa, skończyły się. Tam, w schowku! I wyjmij gruszkę.
Wcisnął przycisk nad radiem i z głośników popłynęło „Paradise City”. Sięgnąłem pod deskę rozdzielczą. Wyciągnąłem camele i butelkę gruszanego fuzla. Odpaliliśmy, łyknęliśmy, a Daniel docisnął gaz. Z hukiem gnaliśmy na północ, wyprzedzając inne samochody, ale też rydwany, konie, a nawet i słonie.
– Duży ruch – mruknął, mijając T-34. – Pewnie też do cyrku jadą.
– Cyrku?
– Zobaczysz. Nowozmarli mają zniżkę śmiertelną, zabawisz się jak nigdy!
Auto wspinało się po wzgórzu rodem z San Francisco. Gorący wiatr mierzwił włosy, pachniał daktylami i sandałowcem, jak w saunie ziołowej.
– Co jest wokół miasta? – zapytałem.
– Wokół? Różne rzeczy. Pustynia, oazy, rzeki też. Jak w Sumerze jakimś. Niwy zielone, i tak dalej!
Kabriolet minął wierzchołek, i w oddali wyrosło gmaszysko. Wyglądało jak fuzja zikkuratu i nowojorskiego hotelu, do tego całe w neonach. Krył je czarno-złoty dach w formie cyrkowego namiotu. W niebo strzelały światła reflektorów, które bujały się, jakby Batmana wzywali. Wszędzie latały sterowce i inne badziewia. Niektóre cumowały przy wieżach, inne krążyły, wyświetlając różne głupoty.
– Oby było miejsce. – Daniel wjechał na zakorkowany po horyzont parking. – Albo walić. Dziś szalejemy!
Pomknął wolnym pasem w stronę wejścia nakrytego falistym tympanonem. Lśnił nad nim neon „Circus Quietus”, a wyżej tańczyła iluminacja – żonglujący czaszkami klaun-kościotrup. Daniel wjechał pod same schody, na czerwony dywan, potrącając barierki. Przybiegł walet w fikuśnym uniformie.
– Zaparkuj i daj w rejestr. – Rzucił mu kluczyki. – Daniel Huliński!
– Naturalnie, sir.
Wbiegliśmy po schodach. Chwila szamotaniny w zatłoczonych bramkach, i wpadliśmy do lobby.
– Poczekaj tu. – Pobiegł do kas, a ja stałem i nie wiedziałem, na co patrzeć. Lobby jak lobby, tylko ogromne i pełne dziwactw. Jaskiniowcy, rycerze, szykowne damy i panowie w cylindrach, błazny, szkielety, pijane anioły z opadłymi smętnie skrzydłami. Co jakiś czas przebiegało dzikie zwierzę.
– Udało się! – Wrócił Daniel, wachlując biletami. Złapał mnie za rękaw i porwał korytarzem. – Za chwilę Pochód Śmierci!
Stanęliśmy na widowni zadaszonego holu, który przypominał jakiś cudaczny hipodrom. Wszędzie wisiały kotary i gonfalony, końca tej perspektywy nie było widać, ale goście i tak ledwo się mieścili. Walnęły bębny i z oddali wyłoniło się czoło parady. Na przedzie szli nadgnili Rzymianie, trzymając wysoko włócznie i imperialne orły. Obok baraszkowały egzotyczne zwierzęta. Potem nadjechały dymiące przestrzelinami czołgi, obwieszone kwieciem. Pancerniacy urwanymi kończynami pozdrawiali tłum. Po nich wkroczyła karnie napoleońska orkiestra grając „Teddy Bears Picnic” Brattona. W partiach dętych wspierali ją Celtowie, dmąc w carnyxy. Do taktu strzelały armaty ciągnięte przez barokowych dragonów. Widownia rzucała kwiaty i pieniądze pod nogi umarłych, których maszerowały coraz to dziwniejsze grupy.
– Czemu są tacy zmasakrowani? – zapytałem Daniela. – My wyglądamy normalnie.
– Konwencja artystyczna! Tutaj można wszystko. Patrz! Zbliża się! – Ręką wskazał gdzieś za tłum zabitych.
Względny porządek ustąpił miejsca szaleństwu i parada zmieniła się w wielobarwny rój kuglarzy. Wirowały kukły, flagi i buńczuki. Latały żonglowane piłeczki, brzdękały dzwonki i rozbijane butelki. Na prospekt wjechały platformy pełne ustrojstw. Z dysz buchnęły ognie, a stojące na scenach szkielety walnęły trzymanymi piszczelami w bębny. Po chwili dołączyły syntezatory, a z elektrycznych gitar sypnęły się iskry. Poznałem utwór – “Velcro Fly” ZZ Top’u. Na podeście szalał Dusty Hill, wyśpiewując pierwsze wersy. Wprawdzie za życia był basistą, ale widać, skoro główny wokal zespołu jeszcze żyje, musiał się doszkolić.
– Co tu się dzieję…
– Przybył Śmierć! – wrzasnął Daniel i zagwizdał przez palce. Tłum wrzał. Chciałem go dopytać, ale gdy platforma z Hillem pojechała dalej, wszystko zrozumiałem. Na tronie siedział wielki szkielet okryty gotycką kapą, ze złotą koroną na czaszce. Nad nią płonęła biała aureola. Spod płaszcza wystawały dwie pary srebrzystych skrzydeł. Popijał z pucharu wino, które przelatywało mu po kręgach i do taktu pstrykał paliczkami.
– A-ZRA-EL, A-ZRA-EL !!! – skandowali, a on ich błogosławił.
Obok tronu jechali z rozwiniętymi chorągwiami krzyżowcy, najeżeni strzałami Saracenów. O nic już nie pytałem.
Lataliśmy po Circus Quietus parę dobrych godzin. Daniel wykupił bilety na masę atrakcji, a czasu w końcu nikomu nie brakowało. Ta fuzja cyrku, kasyna i meliny potrafiła zmęczyć. Czego tam nie było! Bitwy na arenach, pokazy wesołych egzekucji, klaunady i iluzje. Walcujące słonie, delfini chór i orkiestra niedźwiedzi, spotkania z wielkimi osobistościami wszechczasów. A propos osób; tam był dosłownie każdy! Był też każdy taniec i muzyka, strój i szaleństwo, każdy narkotyk. Daniel upodobał sobie eter, piło się go na szklanki, a zapijało wodą ziołową. Od diabelstwa miękły nogi, a alkohol dodatkowo mieszał w głowie. Było dramatycznie. Doczłapaliśmy się w końcu do Macabresque Skybar Complex, prestiżowego lokalu w zachodniej wieży.
– To mój ostatni drink – zamruczałem, wylewając rum na blat. Stojąca za barem faraonka ze sztyletem w sercu zmarszczyła brwi, ale starła plamę szmatą.
– Nie bój nic! Jeszcze raz to samo! – Daniel wyciągnął banknoty. Wyglądał straszliwie, prawie nie mogłem patrzeć. W pokrwawionym podkoszulku, cały siny, pokrzywiony. Ze stawów sterczały potrzaskane kości. Taka była atrakcja tego miejsca – każdy wyglądał tak, jak umarł. Oczywiście nikogo nic nie bolało, ale domyślacie się, jakie były widoki. Nazwa lokalu pasowała, muzyka również. Wtedy leciało „Dead Man’s Party” Oingo Boingo. A jak wyglądałem ja? Miałem siny bok ciała i urwaną skroń. Starałem się nie patrzeć na szklanki, by przypadkiem nie dostrzec odbicia gołej kości.
– To miejsce. – Czknąłem. – Zaczyna do mnie docierać.
– Nonsens! Golnij sobie.
– Tęsknię za mamą.
– Każdy tęskni za wszystkim, za życia i po śmierci. That’s life!
– A ty?
– Cóż. Wszystko z czasem się wygładza, nie ma się już żalu, ani wątów.
Milczałem.
– Wiesz, że to Paweł wyrzucił mnie z okna? – oznajmił w końcu, jak gdyby nigdy nic. – Wtedy, na imprezie.
– Co? – wykrztusiłem.
– No, takie jajca! Pijackie popisy, pokłóciliśmy się. No i mnie wypchnął. Nikt go z tym nie połączył, ot, nieszczęśliwy wypadek, a ja wkurwiony byłem, jak nigdy. Trochę go potem straszyłem po nocach, ale w końcu dałem spokój.
– Niedobrze mi. – Złapałem się za głowę. – Nic nie mów. Wyjeżdżam.
Myślał chwilę, aż wymyślił;
– Wiem! Porozmawiaj ze Śmiercią!
– Z Azraelem?
– Tak!
– Niby jak? Pewnie jest na salonach.
– Coś ty! Za ścianą mają bunkier do rave’a, przychodzi tu na koniec. Proszę pani – zwrócił się do faraonki. – Jest szef dzisiaj?
Przytaknęła.
– No! To idź, tamtędy.
– I co mam powiedzieć?
– Cokolwiek. Lubi gadać. Idź!
RZECZ CZWARTA
W korytarzu walały się kegi po piwie i skrzynie na instrumenty. Znalazłem jakieś zaplecze. Wcisnąłem się za winkiel i przedarłem przez kotary. Po uszach walnęło mnie „It’s Grim Up North” KLF-u. Chyba używali tutaj prawdziwych pociągów do tych gwizdów, bo huk był straszliwy. Pod sufitem krążyły burzowe chmurki. Strzelały z nich błyskawice, robiąc za oprawę.
– Gdzie Azrael?! – wydarłem się do ucha jakiejś babce. Za pierwszym razem mnie nie usłyszała, za drugim machnęła kierunek. Przeciskałem się przez skaczące masy umarłych. Nad głowami dostrzegłem w końcu aureolę z białych płomieni. Podszedłem bliżej.
Chwilę zbierałem się w sobie.
– Panie Azrael – powiedziałem cicho. Chyba bałem się, że usłyszy. Muzyka zagłuszyła kompletnie moje słowa, ale Śmierć przestał tańczyć i odwrócił się. Nie był już czterometrowym szkieletem, tylko jakimś cwaniaczkiem z początku millenium. Miał jeansy, pas z czachą i czarną żonobijkę. Spod smolistych włosów lśniły sportowe raybany.
– Poczekaj – usłyszałem w głowie. Azrael rozłożył ręce i w ekstazie spojrzał w górę, rozkoszując się ostatnimi taktami hymnowej wstawki z „Jerusalem”. W końcu utwór odbiegł końca, a on pstryknął palcami.
– Przepraszam najmocniej za bałagan, ostatnio rzadko tu bywam – rzekł, zgarniając graty z blatu. Rozejrzałem się skołowany. Siedziałem w fotelu naprzeciw ogromnego biurka. Za szybą lśniła panorama Nowego Jeruzalem. W pokoju tykało ze dwadzieścia zegarów, w tym pięć z kukułką. Na wieszakach wisiały koronkowe rokiety i ornaty, wszędzie walały się krzyże, klepsydry i tacki z kokainą.
– Tak, tak, jesteśmy dalej w cyrku. Zabrałem nas do biura, lepiej się rozmawia. Oczywiście nie jest to moje główne biuro, a raczej graciarnia przypisana do tego przybytku. Wiesz, jestem Dyrektorem Departamentu Spraw Ostatecznych, i w ogóle.
– Słyszałem – bąknąłem.
Na biurku rozdzwoniło się z piętnaście telefonów.
– Na Boga! – syknął. Podszedł do kontaktu i wyrwał przedłużacz. Telefony umilkły. – Poczekaj, jeszcze sekundka. – Nacisnął guzik interkomu na blacie. Nie działał. Rozgoryczony odwrócił się do szafki i wyciągnął z niej srebrną słuchawkę. – Morael, jesteś jeszcze na dyżurce? Dobrze. Przyjdź za pół godziny i poodbieraj od tych wariatów. Tylko telefony najpierw podłącz, a nie, jak ostatnio, że sam ze sobą gadałeś i wziąłeś za nadgodziny! No, no, to bądź. Żegnam.
Wrócił do biurka i rozwalił się w fotelu. Kowbojki położył na blacie.
– No, Mateusz. Słucham.
– Em…
– Bez nerwów, miałem takie gadki milion razy. Chcesz wiedzieć, bla, bla, czemu cię zabrałem, bla, bla, czemu zginąłeś, takie tam.
Nie odpowiedziałem.
– Nie podoba ci się tutaj? Jest ci źle? Bo sądzę, że bawisz się za wszystkie czasy. Patrz!
Wziął pilota i odpalił telewizor. Na pierwszym kanale jakiś anioł w garniaku przedstawiał newsy z Ziemi.
– A spieprzaj – syknął i zmienił kanał na drugi. Puszczano na nim powtórkę dzisiejszego Pochodu Śmierci. Podgłośnił i zaczął podrygiwać w fotelu.
– Niezłe przedstawienie – mruknąłem.
– Niezłe?! Wyjebane w kosmos! Każdy mnie tu kocha, ty też!
Zbierałem myśli, a rozbawiony Azrael klasnął w dłonie. Zdjął okulary. Oczy miał jak mój anioł stróż, ale straszniejsze. Swoją drogą, po co on te raybany nocą nosił? Dla szpanu? Chyba. Anioły widać nie różnią się znów aż tak mocno od ludzi.
– Przyznaj się. No, śmiało. Daniel dawno już to przyznał. Każdy, kto ma rozum, a ty go masz, w końcu to przyznaje.
Udawałem, że nie rozumiem.
– Życie? To nuda, to nie dla ciebie. Chciałeś tego. Od lat. Możesz udawać, choćby przed sobą, ale znam prawdę. – Zrobił pauzę i uśmiechnął się rozkosznie. Jego aureola zabłysła. – Jestem potężnym potworem, zobacz, jak zeruję to na pewnym gruncie.
– Słucham?
– Moja ulubiona piosenka, „Nota a Waste of Sky”. Zespół Trust.
– Nie znam.
– Ja zaś znam każdą piosenkę, a ta, to praktycznie mój theme song! Ciekawe, czy Hiley wie, co napisał! Ha, jak umrze, to się zdziwi! Posłuchaj sobie kiedyś.
– Na pewno.
– Koniecznie! Ludzie są właśnie jak te błądzące króliczki, a ja im w końcu zwracam szczęście i zakładam koronę! Chociaż, po prawdzie, to po dzisiejszym występie chyba jednak wolę „Velcro Fly”.
– Jest pan całkiem muzykalny, no i wesoły, jak na Śmierć.
– Phi! Jestem radością samą w sobie! Taniec śmierci, mówi ci to coś? To wy, tam, na dole, robicie ze mnie Bóg wie kogo. Żenuje mnie to, jak niektórzy kurczowo trzymają się życia. Dlatego kocham samobójców! To moje oczka w głowie, piją za darmo. Ogólnie to jestem panem całej boskiej rozrywki. Zdradzić ci tajemnicę wszechrzeczy?
Przytaknąłem, bo czemu nie.
– W tym wszystkim chodzi o rozrywkę. Istnienie to rozrywka. Przez sam fakt! Jestem jednym z niewielu, którzy Szefa rozumieją, i dlatego tak mnie uwielbia! To ja otwieram kolejne drzwi! Tyle światów, tyle możliwości! Wszystkie rzeczy, cokolwiek-kiedykolwiek istniało i istnieć będzie. Bez końca! Bałeś się zrobić coś za życia? Zagadać do laski, do chłopaka, walnąć mefedrynę? Zrób to teraz! Czas pożyć, a tylko śmierć gwarantuje życie! – Tryumfalnie uniósł ręce. – W istnieniu chodzi o przeżycie czegoś, a nie o życie jako takie.
– A właśnie. Wiem, banalne, i to też pewnie pan słyszał, ale… Jak to jest, że ludzie giną?
– To znaczy? – zapytał, odpalając papierosa.
– No. Giną przypadkiem? To los? Myślałem, że pan za to odpowiada, a teraz gada pan o życiu.
– Cały czas kogoś zabijam. – Źrenice się mu zwęziły, aureola buzowała. – W każdej sekundzie porywam jakieś dwie, trzy dusze, i każdą tę sekundę uwielbiam. Czasem osobiście, czasem przez delegatury. Ciebie zabiłem osobiście. Taki tramwaj to może nic romantycznego, ale przynajmniej nie bolało. Niektórzy muszą się pomęczyć. Wiesz o tym, prawda?
Coś wybiło mi z głębin pamięci, coś strasznego, nie będę rozwijał. Zakręciło mi się w głowie, zegary na ścianach zatykały głośniej. Poczułem, jak zimny pot wsiąka mi w kołnierz. Zluzowałem krawat.
– Co, kacyk już męczy, hipoglikemia, hę? Umęczona duszyczka! – Zaśmiał się i pstryknął palcami. W naszych rękach pojawiły się corony z limonkami w szyjkach. – Do dna!
W całości połknął owoc i jednym haustem wydoił piwo. Butelkę rzucił do kosza, jakieś dziesięć metrów dalej. Trafił.
– No dobrze, tyle było o mnie. Czas pomówić o tobie. O, Mateusz, a jaka jest twoja ulubiona piosenka?
– Hm, w sumie sporo ich. – Pociągnąłem łyk. – Ale taka jedna? Chyba „Blind Vision”.
– Blancmange, oczywiście. – Pokręcił głową z uśmiechem. – Mówiłem, że tutaj pasujesz, to cał…
– Albo nie! – przerwałem. – „Heartland”, wersja 1983’, Sisters of Mercy.
Zawiesił się i pobladł, a i tak był już biały. Zmrużył oczy. Czułem jego spojrzenie jeżdżące mi po zakamarkach kręgosłupa. Wreszcie uśmiechnął się i zaczął nerwowo łypać po biurze. Płomienie aureoli jakby przygasły.
– To…To ulubiona piosenka Rafała.
– Archanioła?
– Dyrektora Departamentu Spraw Doczesnych. Kutas… Dobra, zmykaj już. Wracaj do Daniela i baw się dobrze. Jeszcze się spotkamy, nieraz. Pomówimy o muzyce. A, no i wsiądź do tego tramwaju.
– Jakiego znów tramwaju?!
– Zobaczysz. Jedź na Kujawy.
– Co?
– Koniec audiencji, pa, pa. Zadzwonię w parę miejsc i też wracam na balety. Na śmierć zawsze przyjdzie pora, a ja też chcę czegoś od życia. I jeszcze jedno, w sumie to najważniejsze. Fajna skroń. Ze śmiercią ci do twarzy.
Pstryknął palcami i pojawiłem się przy barze obok tragicznie już schlanego Daniela.
RZECZ PIĄTA
– Bierze?! – Daniel poderwał się z krzesła.
– Fala – ocenił Sołtys, sięgając do wiadra z lodem po kolejnego żubra.
– Rzuci pan jedno.
Rzucił. Otworzyłem puszkę i siorbnąłem pianę. Tutaj te siki nawet smakowały. Od paru dni byliśmy nad jeziorem w sercu Kujaw, a raczej ich zaświatowej, wyidealizowanej wersji. Złote pola, pasma zalesionych pagórków, piaszczyste łachy i bezkresne łąki. I te jeziora!
– Psia mać! – Pan Homka wbił sobie haczyk w rękę.
– Uważaj!
Tafla jeziora zmarszczyła się, wiatr pachnący sosnami rozwiewał włosy. Dobrze mi tam było.
– Dzisiaj słabo – ocenił Daniel, montując wędkę na statywie.
– Wieczorem wypłyną. – Homka wyciągnął krwawiący palec z ust. – Na żer.
– To po kiego grzyba teraz siedzimy?
– Dla spokoju! Dla świętego spokoju! – obruszył się Sołtys. – Chcesz, to wracaj do chałupy, i wąchaj te swoje świństwa.
Spokój… To słowo dłuższą chwilę pobrzmiewało mi w głowie.
– Odnalazł pan spokój? – zapytałem go wreszcie.
– Hm… Tak sądzę.
– Nic by pan nie zmienił?
Popił piwa i zamyślił się.
– Nie. Czasem tylko… Za żoną tęsknię. Wiadomo, spotkamy się w końcu, ale… Nieważne. A ty, młody? Jak czujesz się po śmierci?
Wiedziałem, że w końcu zapyta.
– Nie wiem. Jakby mnie na ławce rezerwowych posadzili.
– To znaczy?
– No, jakbym wypadł z obiegu.
– Widzisz? – wtrącił się Homka. – Mówiłem, że coś go gryzie. No, a po śmierci to aż dziwne. Musisz, Mati, coś z tym zrobić.
– Co zrobi, no, co zrobi? – zirytował się Sołtys.
– Niech do Aspektowa jedzie. Tam się dziwy dzieją, niejedną hecę rozwiązali.
– Kto rozwiązał?
– No, Góra.
– Drogowskaz na krańcu światów… – Sołtys coś sobie przypomniał.
– Tak! Pewne sprawy trza dokończyć. Jedźcie, choćby teraz!
Dali nam mapę drogową, kanapki i bimber. Pan Homka popakował jeszcze jakieś graty, które bardziej chyba przydałyby się w inwazji na Danię. Lata w LWP zrobiły swoje. Opuściliśmy wioskę i pomknęliśmy w złote pola. Nie wiem, ile godzin jechaliśmy. Może dwie, może dwadzieścia. Daniel prowadził, a ja robiłem dziwne rzeczy. Odpalałem papierosa, gasiłem. Wierciłem się, poprawiałem pasy, kierunkowałem nawiew. Popijałem fuzla, by zaraz przegryźć go autorską mieszanką trzeźwiącą. Została już tylko resztka amfetaminy i jakieś gówienka. Chyba się uodporniłem, bo nic nie działało. Zwłaszcza ten cholerny adrenochrom, miejska legenda. Ale nie potrzebowałem stymulantów, by mieć mętlik w głowie. Różne warstwy mojego jestestwa wychylały się i chowały, pozostawiając po sobie niesmaczne echa. Złe decyzje i międzyludzkie haryndy odbijały mi się pod nagrzaną czachą. A, no i namiętnie słuchałem „Heartland’u”.
– Ja pieprzę, to leci już setny raz! – zawył w końcu Daniel.
– Zostaw. Analizuję.
Podgłośniłem. Eldritch zawodził cudownie, a ja znałem już tekst na pamięć. Od tyłu też. Czego w nim szukałem? Chyba wszystkiego. Ale jedno było najważniejsze, coś, co wtedy odkryłem, a czego za życia nigdy nie widziałem – tekst był modlitwą. Ale o co? Do kogo? Tego nie udało mi się ustalić.
– Ty, pa! Jest!
Przejechaliśmy obok znaku. Teren zabudowany, wyżej tabliczka: Aspektów Kujawski. Przed nami wyrosło miasteczko. Puste, szare, dziwne. Duszy w nim nie było. Ale, co ciekawe, ani śladu korozji. Zupełnie, jakby mieszkańcy wynieśli się godzinę temu. Daniel zaparkował pod monopolem.
– I co teraz?
– Zaczekaj tu, sam pójdę.
– Gdzie?
– W dupę! Po prostu zaczekaj.
Przeskoczyłem płot placyku i ruszyłem przed siebie. Ratusz, remiza, drewniany kościółek. Nie kojarzyłem miejsca, ale poczułem się swojsko. To wszędzie wygląda podobnie. Nogi zaprowadziły mnie na osiedle z domkami. Naraz niebo poblakło, żywopłoty i bluszcze pożółkły, trawa zrobiła się błękitna, a piach różowy. Przetarłem oczy, bez zmian. Jakieś gówna, powidoki, głowa buzowała. I wtedy to zobaczyłem, ten dom. Małżeństwo prowadziło dziecko za rączki. Obydwoje młodzi, szczęśliwi, a dziewczynka to aż skakała z radości. Tyle ciepła i nadziei, czuć to było powietrzu. Czułem też, że nie chcą mnie tutaj. Podszedłem bliżej, stanęli. Moi rodzice.
– Mama? Tata?
Oni nic, jak woskowe kukły. Serce waliło, do uszu przestały dochodzić dźwięki. Próbowałem dostrzec twarz dziewczynki, daremno. Jakby ktoś nałożył cenzurę. Ojciec odwrócił się, wciąż uśmiechnięty, ale nie spojrzał na mnie. Patrzył gdzieś w chodnik. Był w moim wieku. Uniósł rękę i wskazał kierunek. Za płot, na pola. Na zachód. Wtedy wszystko zniknęło, a ja stałem sam pośrodku ruin.
Zerwałem się i pobiegłem ulicą. Droga powrotna zdawała się krótsza. Domy, płoty, domy, plac. Daniel nadszedł od parkingu.
– Stało się coś? Jesteś blady jak ściana.
– Wsiadaj, jedziemy.
– Gdzie?
– Ja kieruję.
RZECZ SZÓSTA
Wtoczyliśmy się na pustkowie. Płowe krzaki, aż po horyzont, falowały na wietrze, który pachniał chyba wszystkim, co tylko możliwe. Między kępami walały się pordzewiałe graty i sterty cegieł. Promienie słońca sunęły po gruncie, jak światła teatralnych reflektorów. Ziemną drogę przecinały niezliczone rozstaje, ale ja znałem kierunek. Prułem jak szalony, a piach ciągnął się za nami pióropuszem. Wreszcie horyzont zaczął się zmieniać; rozmył się we mgle, górę podzielił wał chmur. Pustkowie zniżało się w tamtą stronę, jakbyśmy do tej pory jechali po płaskowyżu. Po prawej coś świeciło. Wytężyłem wzrok. To ekran z rozkładem jazdy, obok niego przystanek. Zahamowałem i wypadłem z auta.
– Tam! Biegniemy!
Potykałem się o krzaki i kamienie. Straciłem czucie, nie męczyłem się. Pewnie pobiłem wtedy jakiś rekord świata. W końcu zziajany padłem na bruk obok torowiska. Po chwili dobiegł Daniel.
– Nie mów… – łapał oddech. – Nie mów, że chcesz pojechać.
– Jedź ze mną.
– Dokąd?
Podniosłem głowę i spojrzałem na rozkład. Linia 777, destynacja; jakieś bohomazy, błąd wyświetlacza, czas do odjazdu; 0 minut.
– Nie wiem. Czy to ważne? Grunt, że pojedziemy.
Podszedł do torów, przysłonił oczy dłonią. Akurat zawisł na nas jeden promień, było oślepiająco jasno.
– Biegną… Tam, no, za ten uskok. – Wrócił do mnie. Widziałem, że bije się z myślami.
– Wiesz, co tam jest?
– Nie wiem.
– Właśnie! A tu co jest?
– Milion światów, milion wizji, życie po życiu? – cedził. – Dla ciebie to nic?! Możemy wszystko.
– Nic nie możemy. Przeżywasz to, co już było. Jesteś turystą w muzeum życia swojego i innych.
Zawahał się.
– Może. Ale… Jest ciekawie. To się nie kończy, nie zwiedzisz tego całego. Nigdy się nie nudziłem.
– To zazębianie światów, te całe wizje, te badziewia. Dosyć.
– Tylko tak poznasz wszystko i każdego. Tylko tutaj!
– A jak poznam wszystko, to co? Wybuchnę? Skrzydła mi urosną?!
– To niemożliwe, ale próbować można.
– A czy ja chcę znać wszystko?
– A nie?!
Nie wiedziałem, co odpowiedzieć, trochę mnie zagiął.
– Nie wiem. Słuchaj… Naprawdę. Po prostu nie chcę się zatrzymywać.
Promień skupiony na przystanku zalśnił jeszcze mocniej. Założyliśmy okulary. W oddali zamajaczył tramwaj, a wyświetlacz rozkładu zamigotał. 0 minut zmieniło się teraz w mrugające strzałeczki.
– Chyba obaj mamy rację – rzekł w końcu. – Na swój sposób. To nie jest kwestia faktów. To kwestia wizji.
– Znów te wizje…
– Nie, poważnie! – Drżącą ręką wyciągnął piersiówkę. – To twoja wizja, twoja natura. Wiecznie musisz być w biegu, to… Bądź sobie! Golniemy ostatniego?
– Ostatniego? – Złapało mnie za gardło.
– Podoba mi się tutaj. Muszę zrobić parę rzeczy, pokręcić się tu i am. Sorry… – Odkręcił korek i pociągnął z flaszy. Rozumiałem go. Wiedziałem, że musi zostać, a z wiedzy i zrozumienia bierze się tylko ból. Wiem, jadę kliszą. Ale fakt, sytuacja była patowa.
Podał mi piersiówkę. Upiłem dwa łyki i zassałem powietrze. Nic mi prawie nie zostawił, pijaczyna! Co to był za alkohol? Już teraz nie pamiętam. Rozbrzmiał dzwonek, z trakcji sypnęły iskry i tramwaj linii 777 wjechał na przystanek. Niskopodłogowiec był zdezelowany, pokryty graffiti, wzdłuż burt lśniły świąteczne lampki.
– Zobaczymy się jeszcze? – zapytałem wstając. Drzwi za mną rozsunęły się bezgłośnie.
– Na pewno. – Z ziemi podał mi rękę. Uścisnąłem ją, ile tylko sił miałem w martwych palcach. – Jedź, ja posiedzę sobie trochę.
Wskoczyłem na pokład. Tramwaj ruszył z łoskotem, zanim jeszcze zamknęły się drzwi. Grat pędził jak pendolino!
– Witamy na pokładzie. – Z głośników dobiegł głos pokonanego Azraela. – Czułem, że wsiądziesz.
– Odpowiada pan też za komunikację miejską? – zakpiłem.
– W tym przypadku raczej regionalną, ale tak, powiedzmy.
– Kto tym kieruje?
– Samo jedzie. Dobra, co ci puścić? Znów ten pieprzony „Heartland”?
– Nie, już się nasłuchałem. Może… „Neoperreo”?
– Nie znam. – Wyczułem irytację w jego głosie.
– Secret Society.
– Coś nowego… Dobra mam.
Puścił wreszcie.
– Dziękuję!
– Tak że no, miłej podróży. Szkoda, że nie zostałeś dłużej. – Bezczelny, zagłuszał mi kawałek. – Pamiętaj, i tak się spotkamy. W końcu wrócisz. Kiedyś trzeba.
– Życie! – odkrzyknąłem. Prychnął i rzucił słuchawką, ale wiem, że się uśmiechnął. Ja też się uśmiechnąłem. Tramwaj sunął coraz szybciej w dół, w stronę białej linii zachmurzonego horyzontu.
RZECZ SIÓDMA, czyli życiodajny EPILOŻEK
Siódmego rozdziałku tego całego szaleństwa wam nie przedstawię, bo właśnie go przeżywam. O tak, to jest dobre słowo. Przeżywam! Wystarczy, że wiecie, iż ma on miejsce, i że wysiadłem w końcu z tramwaju na odpowiednim przystanku. Tyle i aż tyle. Gdzie jestem? Długo by mówić, ale bawię się dobrze. Może nie tak intensywnie, jak u Azraela, ale na pewno przyjemniej. Co robię? Różne rzeczy, zawsze jest sprawa do załatwienia i piwo do wypicia. Co będę robić, gdy już tutaj skończę? Nie wiem. I w tym właśnie cała zabawa. Do zobaczenia!
Hej!
śmiercionośny PROLOŻEK
Drugi raz widzę to zdanie, drugi raz czytam PIEROŻEK. XD
No, także walnął mnie tramwaj.
Tak że. Chyba że walnęło w niego coś jeszcze. :)
Swoją drogą, co za idiota kładzie torowisko tuż przed wejściem na uczelnię
Tylko dzięki temu, że na Fredry w Poznaniu przystanek tramwajowy jest 2 metry od drzwi uczelni, nie spóźniałem się na zajęcia! :) W każdym razie – nie na wszystkie.
wyglądał kropka w kropkę, jak ja
Zbędny przecinek.
Jak każdy, tu się sporo światów zazębia.
Sugestia – chyba lepiej pasowałyby tu średnik lub kropka, bo są to w zasadzie dwa odrębne zdania.
– O Jezu! Dziękuję bardzo! – Uścisnął mi oburącz dłoń.
Wybiło to O Jezu! – i nie wiem, czy to celowe, czy z rozpędu, bo pozostawione bez komentarza. :)
Rafał urwie mi jajca!-
Brak spacji, dywiz.
Dopij, i idziemy.
Zbędny przecinek.
Thats life!
That’s.
Wiesz co tam jest?
Wiesz, co tam jest?
Te zazębianie światów,
To zazębianie lub te zazębiania.
Grat pędził, jak pendolino!
Zbędny przecinek.
–Secret Society
Zjedzona spacja.
Przeczytałem całość, bawiąc się dobrze! Nie zastosowałem się do rady odnośnie słuchania piosenek, ponieważ raz, że momentami kolejne tytuły wyskakiwały co parę zdań, a dwa, że przy lekturze wolę ciszę. (Kiedyś myślałem, że umiem robić wiele rzeczy równocześnie i nadal jest to prawda, pod warunkiem, że akurat każdą z nich mogę robić źle).
Bardzo sprawnie napisana i – kto by pomyślał – przyziemna wizja zaświatów. Bohaterowie konkretni, z charakterem. Narracja utrzymana w sympatycznym tonie, tak że głównego bohatera da się od razu polubić.
Wspaniale, że na końcu wsiadł i pojechał dalej. Bo o ile cały tekst jest spoko, o tyle bez tej ostatniej decyzji pozostawiłby nas z: i co? Tyle czytania, bo Anonim chciał nam opisać swoją – ładną, kolorową, ale nie znowu jakoś pieruńsko oryginalną – wizję zaświatów? A jednak wsadziłeś go, Anonimie, do tego tramwaju, sprawiając, że kończę lekturę z zainteresowaniem.
Bez tego tekst byłby dobry, z tym – jest bardzo dobry.
Klikam z przyjemnością!
Nie ma sprawy 
Kiedyś myślałem, że umiem robić wiele rzeczy równocześnie i nadal jest to prawda, pod warunkiem, że akurat każdą z nich mogę robić źle
Bracie ^^
Barniusz
Drugi raz widzę to zdanie, drugi raz czytam PIEROŻEK. XD
hahhaha
Tylko dzięki temu, że na Fredry w Poznaniu przystanek tramwajowy jest 2 metry od drzwi uczelni, nie spóźniałem się na zajęcia! :) W każdym razie – nie na wszystkie.
Niby jest to jakiś argument, ale jednak groźnie tak…
Przeczytałem całość, bawiąc się dobrze!
I to jest najważniejsze!!!
Nie zastosowałem się do rady odnośnie słuchania piosenek, ponieważ raz, że momentami kolejne tytuły wyskakiwały co parę zdań, a dwa, że przy lekturze wolę ciszę. (Kiedyś myślałem, że umiem robić wiele rzeczy równocześnie i nadal jest to prawda, pod warunkiem, że akurat każdą z nich mogę robić źle).
Kurka wodna, niby szkoda, ale jak najbardziej rozumiem. U mnie to zależy w sumie od nastroju, płynne jest wszystko:DD
Bardzo sprawnie napisana i – kto by pomyślał – przyziemna wizja zaświatów. Bohaterowie konkretni, z charakterem. Narracja utrzymana w sympatycznym tonie, tak że głównego bohatera da się od razu polubić.
Przeogromnie dziękuję! Martwiłem się właśnie, czy Mateusz będzie należycie określony, a przez to lubialny. Uff…
Wspaniale, że na końcu wsiadł i pojechał dalej. Bo o ile cały tekst jest spoko, o tyle bez tej ostatniej decyzji pozostawiłby nas z: i co? Tyle czytania, bo Anonim chciał nam opisać swoją – ładną, kolorową, ale nie znowu jakoś pieruńsko oryginalną – wizję zaświatów? A jednak wsadziłeś go, Anonimie, do tego tramwaju, sprawiając, że kończę lekturę z zainteresowaniem.
Super, że wątek szynowy 
Ci się spodobał! Co do samego finału, to chciałem, by przede wszystkim wyszedł jakoś “z nadzieją”.
Dziękuję Ci ogromnie za komentarz, wskazanie błędów i klika! Już poprawiam wszystko!
Tarnina
Sam nie wiem, co napisać. Tekst niby ok, jakaś tam powiedzmy ciekawa wizja zaświatów. Ale niestety nie podobało mi się.
Może za dużo tu zbędnego hedonizmu i wulgaryzmów, może nie podszedł mi styl i czasem nietrafione w moim mniemaniu porównania, może kilka błędów, o których poniżej, a może wszystko razem?
Ale największy problem mam z zakończeniem – w jaki sposób typ z urwaną połową głowy zmartwychwstał? I czy mam rozumieć, że zgodnie z tym scenariuszem każdy, kto tylko będzie chciał wrócić na Ziemię, może wsiąść do tramwaju 777?
Subiektywne uwagi:
– “No, tak że walnął mnie tramwaj” – chyba także?
– “No, jesteś wreszcie! – usłyszałem z prawej.” – błędny zapis dialogu, powtarza się też potem w innych miejscach
– “Kabriolet minął wierzchołek, i w oddali wyrosło gmaszysko” – bez przecinka,
– “Pobiegł do kas, a ja stałem i nie wiedziałem, na co patrzeć”,
– Jeszcze w kilku miejscach brakuje albo jest nadmiar przecinków, ale nie będę już wszystkiego wypisywał,
– “pokazy wesołych egzekucji” – po śmierci?
Ale niestety nie podobało mi się.
:((
Może za dużo tu zbędnego hedonizmu i wulgaryzmów,
Zaraz dodam tag na wuglaryzmy, może faktycznie mogłem to zrobić wcześniej, ale uznałem, że nie ma ich tak dużo. Widać byłem w błędzie.
Ale największy problem mam z zakończeniem – w jaki sposób typ z urwaną połową głowy zmartwychwstał?
Czy sensu stricto zmartwychwstał? Kwestia otwarta. Ale co mają obrażenia do tego?
I czy mam rozumieć, że zgodnie z tym scenariuszem każdy, kto tylko będzie chciał wrócić na Ziemię, może wsiąść do tramwaju 777?
W pewnym sensie tak, choć sądzę, że nie zawsze odbywa się to przez tramwaj.
– “No, tak że walnął mnie tramwaj” – chyba także?
Kurczę, wyżej mi poprawiono z “także” na “tak że”. Spór w doktrynie XD
– “pokazy wesołych egzekucji” – po śmierci?
Konwencja artystyczna, jak z Pochodem.
– “No, jesteś wreszcie! – usłyszałem z prawej.” – błędny zapis dialogu, powtarza się też potem w innych miejscach
– “Kabriolet minął wierzchołek, i w oddali wyrosło gmaszysko” – bez przecinka,
– “Pobiegł do kas, a ja stałem i nie wiedziałem, na co patrzeć”,
– Jeszcze w kilku miejscach brakuje albo jest nadmiar przecinków, ale nie będę już wszystkiego wypisywał,
Przyjrzę się temu wszystkiemu później i będę poprawiał.
Dziękuje Ci za przeczytanie i wskazanie błędów!
PS
– “Kabriolet minął wierzchołek, i w oddali wyrosło gmaszysko” – bez przecinka,
Na pewno? A nowe orzeczenie?
Jak człowiek zmartwychwstaje, to wstępuje w swoje ciało. Albo go reanimują i odratowują, wtedy to, co w zaświatach trwa tygodnie, na Ziemi może kilkanaście minut. Taką mam wizję. A jak gość wraca do zmasakrowanego przez tramwaj ciała, to chyba tylko jako zombiak. Chyba, że autor miał jakąś inną wizję? Chętnie bym się dowiedział, jak to widzisz.
Z tym tak że to chyba faktycznie oddzielnie, także sorry za zamieszanko ;)
Przecinek moim zdaniem tak, bo i jest w roli rozdzielnika.
Polecam się na przyszłość ;)
Jak człowiek zmartwychwstaje, to wstępuje w swoje ciało. Albo go reanimują i odratowują, wtedy to, co w zaświatach trwa tygodnie, na Ziemi może kilkanaście minut. Taką mam wizję. A jak gość wraca do zmasakrowanego przez tramwaj ciała, to chyba tylko jako zombiak.
A nie, to w takim sensie na pewno nie zmartwychwstał.
Przecinek moim zdaniem tak, bo i jest w roli rozdzielnika.
Dalej nie jestem pewien. Potrzebujemy jakiegoś arbitra językowego.
– “No, tak że walnął mnie tramwaj” – chyba także?
O, przepraszam – nie: https://www.ortograf.pl/watpliwosci-jezykowe/jak-piszemy-takze-czy-tak-ze-razem-czy-osobno "Także" to tyle, co "również" i nie ma tu sensu.
“No, jesteś wreszcie! – usłyszałem z prawej.” – błędny zapis dialogu, powtarza się też potem w innych miejscach
To kwestia nierozwikłana przez lożę masonów siódmego stopnia w sandałach: https://fantazmaty.pl/pisz/poradniki/jak-zapisywac-dialogi/#klopotliwe_uslyszal
Kurczę, wyżej mi poprawiono z “także” na “tak że”. Spór w doktrynie XD
Herezje zwalczamy rozpalonym żelazem XD
Taką mam wizję.
Ale wizje są różne :D
Dalej nie jestem pewien. Potrzebujemy jakiegoś arbitra językowego.
Ha. Czasami "i" dostatecznie zastępuje przecinek, a czasami nie. W tej chwili niczego już nie jestem pewna :D
Jak już przy tak że jesteśmy, to jeszcze tutaj uchowało się w formie bezspacjowej:
– Dziękuję!
– Także no, miłej podróży. Szkoda, że nie zostałeś dłużej.
Tarnina
Dzięki za komentarz do komentarza :D
Tak że człowiek uczy się całe życie ;)
Nie ma opcji, trzeba zatem zatrudnić do roboty lożę masońską ósmego stopnia w klapeczkach :D
Ja też nie jestem pewien, dlatego zawsze podkreślam, że to subiektywne uwagi, wizja zresztą też ;)
Pozdrawiam gorąco!
Tarnina
Dziękuję za odsiecz
barniusz
Dzięki, już idę poprawić!
Jak już przy tak że jesteśmy, to jeszcze tutaj uchowało się w formie bezspacjowej:
Przegapiłam…
Tak że człowiek uczy się całe życie ;)
Na tym polega życie :)
Ja też nie jestem pewien, dlatego zawsze podkreślam, że to subiektywne uwagi, wizja zresztą też ;)
Uuu, duży temat i wymaga odpowiedniej podaży napojów z dużą liczbą gradusów :D
Dziękuję za odsiecz
To jest odsiecz:
A ja tylko dbam o betobiorcę :D
Od ponad roku nie piję takowych, więc to chyba zdaje się sporo wyjaśniać ;)
A ja tylko dbam o betobiorcę :D
Witaj. :)
Najpierw podziękowania za oznaczenie wulgaryzmów oraz brawa za ilość znaków: 29998. :)
A teraz – wszelkie technikalia, które zatrzymały mnie podczas czytania (poniższe sugestie – jedynie do przeanalizowania):
To niesamowite, jak wszystko może się poplątać. Widać to wszystko nie było aż takie ważne. – powtórzenie?
– Ty, skąd go wytrzasnąłeś? – schyliłem się do Daniela. – Co on tu robi? – błędny zapis dialogu?
– Jak to (dwukropek lub przecinek?) co?
– Przez ciebie tramwaj go puknął!
– A co, miałem go wykoleić? Albo jego – wskazał na mnie prześwitującą dłonią. – powt./styl?
– Przez ciebie tramwaj go puknął!
– A co, miałem go wykoleić? Albo jego – wskazał na mnie prześwitującą dłonią. – błędny zapis dialogu?
– A zatem, Mataelu – podenerwowany zacząłem strzykać stawami. – Dlaczego wyglądasz jak ja? I nazywasz się prawie też tak samo? – i tu?
– O (przecinek?) i jeszcze tutaj.
– Na otwarcie wieczoru nie zdążymy, ale większość atrakcji zobaczysz – Daniel przekrzykiwał warkot silnika. – Daj papierosa, skończyły się. Tam, w schowku. I wyjmij gruszkę. – wykrzyknik/-i przy przekrzykiwaniu?
Pobiegł do kas, a ja stałem i nie wiedziałem (przecinek?) na co patrzeć.
Walnęły bębny, i z oddali wyłoniło się czoło parady. – zbędny przecinek?
Względny porządek ustąpił miejsca szaleństwu, i parada zmieniła się w wielobarwny rój kuglarzy. – i ten?
Wcisnąłem się za winkiel, i przedarłem przez kotary. – i ten?
Miał jeansy, pas z czachą, i czarną żonobijkę. – i ten ostatni też?
Wszystkie rzeczy, cokolwiek, kiedykolwiek istniało i istnieć będzie. – i ten ostatni?
Co prawda za życia był basistą, ale widocznie (przecinek?) skoro główny wokal zespołu jeszcze żyje, musiał się doszkolić.
Co prawda za życia był basistą, ale widocznie skoro główny wokal zespołu jeszcze żyje, musiał się doszkolić.
– Co tu się dzieję… – powtórzenie i literówka?
Tylko telefony najpierw podłącz, a nie (przecinek?) jak ostatnio, że sam ze sobą gadałeś i wziąłeś za nadgodziny!
Jeszcze się spotkamy, nie raz. – tu do przemyślenia, czy na pewno osobno?
Tafla jeziora zmarszczyła się, wiatr pachnący sosnami rozwiał mi włosy. Dobrze mi tam było. – powtórzenie?
To słowo dłuższą chwile pobrzmiewało mi w głowie. – literówka?
Tam się dziwy dzieją, niejedną hece rozwiązali. – i tu?
– Tak! Pewne sprawy trza dokończyć. Jedźcie, choćby teraz!
Dali nam mapę drogową, kanapki i bimber. Pan Homka spakował nam jeszcze jakieś graty, które bardziej chyba przydałyby się w inwazji na Danię. – powtórzenie?
Puste, szare, dziwne. Duszy w nim nie było. Ale, co dziwne, ani śladu korozji. – i tu?
A, no i namiętnie słuchałem „Heartland”’u. – cudzysłów zakończyć na samym końcu?
Nie wiedziałem (przecinek?) co odpowiedzieć, trochę mnie zagiął.
– Chyba obaj mamy rację. – Rzekł w końcu. – Na swój sposób. To nie jest kwestia faktów. To kwestia wizji. – błędny zapis dialogu?
Muszę zrobić parę rzeczy, pokręcić się tu i am. Sorry… – Odkręcił korek i pociągnął z flaszy. Rozumiałem go. Wiedziałem, że musi zostać, a z wiedzy i zrozumienia bierze się tylko ból. – literówka i powtórzenie?
– Zobaczymy się jeszcze? – zapytałem wstając. Drzwi za mną rozsunęły się bezgłośnie.
– Na pewno. – Z ziemi podał mi rękę. Uścisnąłem ją (przecinek?) ile tylko sił miałem w martwych palcach. – Jedź, ja posiedzę sobie jeszcze.
Wskoczyłem na pokład. Tramwaj ruszył z łoskotem, zanim jeszcze zamknęły się drzwi. – powtórzenia?
Dobra (przecinek?) mam.
Niekonsekwentnie zapisywane są didaskalia w dialogach np.:
– Witamy na pokładzie – z głośników dobiegł głos pokonanego Azraela. – Czułem, że wsiądziesz. (…)
– Podpisz tutaj i tutaj. Czytelnie – wskazywał miejsca. – O i jeszcze tutaj. A tu możesz ocenić moją służbę. – Głos mu się podłamał. Przez ramię usłyszałem chichot Daniela. Zakreśliłem mu w rubryce pięć gwiazdek. W takich chwilach nie jestem asertywny.
Opowiadanie wręcz powala ilością różnorodnych teł, w każdej scenie innych i w każdej – wspaniałych, mieniących się barwami oraz elementami dekoracyjnymi. Każdy detal ma tu znaczenie, każdy jest istotny i urozmaica oryginalną fabułę. :) Czegóż tu nie ma?! :)
Otwarte zakończenie daje szerokie pole do popisu dla wyobraźni Czytelników. :) Fajnie, że jest tak pozytywne i tchnące optymizmem. :)
Klik, pozdrawiam serdecznie. :) Powodzenia! :)
Jeszcze się spotkamy, nie raz. – tu do przemyślenia, czy na pewno osobno?
… a może faktycznie nie?
No właśnie nie wiem, Kochana Tarnino, nie wiem… 
Witaj bruce!
Najpierw podziękowania za oznaczenie wulgaryzmów oraz brawa za ilość znaków: 29998. :)
Haha, no musiałem się pogimnastykować!
Opowiadanie wręcz powala ilością różnorodnych teł, w każdej scenie innych i w każdej – wspaniałych, mieniących się barwami oraz elementami dekoracyjnymi. Każdy detal ma tu znaczenie, każdy jest istotny i urozmaica oryginalną fabułę. :) Czegóż tu nie ma?! :)
Bardzo mi miło, że spodobał Ci się ten bajzel! Chciałem, by dużo się działo, również w tym limicie znaków, by było dziwnie i barwnie, wielowarstwowo. By bała ta “cała jaskrawość”. Chociaż to się udało:DDD Swoją drogą, zaskoczyłaś mnie tą odmianą “teł”. Aż musiałem wyguglować, by zrozumieć, bo dostałem zastoju mózgu i nie wiedziałem, czymże są te “tły”
Otwarte zakończenie daje szerokie pole do popisu dla wyobraźni Czytelników. :) Fajnie, że jest tak pozytywne i tchnące optymizmem. :)
Prawda? Szczęśliwe zakończenia są najlepsze, dajmy im się zadziać chociaż na kartach prozy:D
Dziękuje Ci przeogromnie za pozytywną opinię i klika!!! No i uwagi, które przejrzę i popoprawiam jeszcze co nieco. Trzymaj się, pozdrawiam serdecznie<33
Aż musiałem wyguglować, by zrozumieć, bo dostałem zastoju mózgu i nie wiedziałem, czymże są te “tły”
Tak wyglądają XD
Pozdrawiam, dzięki, trzymaj się także, Anonimie, a guglować to i ja muszę ciągle, owych “teł” też pewna nie byłam. :)
Powodzonka! 
Dziękuję bardzo!!!
Dobra, poprawione. Jakbym coś przeoczył, dajcie jeszcze znać. Dziękuję!!!
bruce
Mam zagwozdkę przy jednej Twojej uwadze, nie do końca ją rozumiem… 
Wyjaśnij to jeszcze proszę;
A, no i namiętnie słuchałem „Heartland”’u. – cudzysłów zakończyć na samym końcu?
bruce
Mam zagwozdkę przy jednej Twojej uwadze, nie do końca ją rozumiem…
A, no i namiętnie słuchałem „Heartland”’u. – cudzysłów zakończyć na samym końcu?
Anonimie, zastanawiałam się, czy – jeśli jest na końcu cudzysłów – nie powinien być ten jego koniec postawiony PO, a nie – przed odmianą wyrazu (?). :)
W necie, gdy szukałam zasady, znalazłam taki oto zapis od AI:
Wyrazy w cudzysłowie odmieniamy normalnie przez przypadki i liczby, dopisując końcówkę fleksyjną wewnątrz cudzysłowu (np. „pana”, „panu”, „panem”). Sam znak cudzysłowu pozostaje nienaruszony na początku i końcu.
Wiesz, poczekajmy na Tarninę, Ona to betowała, poza tym napisała Poradnik… :)
Sorki z góry, że wprowadzam zamieszanie, ale nie mam pewności, przepraszam… 
Pozdrawiam.
Szukam w obu poradnikach o interpunkcji i znaleźć nie umiem… :(
Wyrazy w cudzysłowie odmieniamy normalnie przez przypadki i liczby, dopisując końcówkę fleksyjną wewnątrz cudzysłowu (np. „pana”, „panu”, „panem”). Sam znak cudzysłowu pozostaje nienaruszony na początku i końcu.
Dziwne… Czyli byłoby “Heartland’u” ? Trochę dziwnie, mija się chyba z sednem cudzysłowu. Nie wiem…
Wiesz, poczekajmy na Tarninę, Ona to betowała, poza tym napisała Poradnik… :)
Jest to pomysł!
Sorki z góry, że wprowadzam zamieszanie, ale nie mam pewności, przepraszam…
Nie ma żadnego problemu!!! Lepiej za dużo wskazać do poprawy, niż za mało. A potem można debatować
No właśnie nie mam pewności, stąd zawsze to tylko sugestia/wątpliwość z pytajnikiem… :) Zadałam pytanie pod jednym z Poradników, może Tarnina czy Ślimak wyjaśnią mi to dokładniej. :)
Pozdrawiam. :)
Dziwne… Czyli byłoby “Heartland’u” ?
Tak, i tak poprawiłam – spójrz na wersję z 8 sierpnia ^^
Chyba to betowanie przez maila to nie jest najlepszy pomysł: niby Libre zaznacza poprawki, ale potem się okazuje, że użytkownik innego oprogramowania ich nie widzi.
Trochę dziwnie, mija się chyba z sednem cudzysłowu. Nie wiem…
Dlaczego miałoby się mijać? Cudzysłów oznacza cytowanie lub supozycję materialną, ale co komu z dobrego cytatu, jeśli nie można go zmienić? :D
Bardzo dziękuję, Tarnino.
Pozdrawiam Was!
Tak, i tak poprawiłam – spójrz na wersję z 8 sierpnia ^^
No dobra, to zmieniam.
Chyba to betowanie przez maila to nie jest najlepszy pomysł: niby Libre zaznacza poprawki, ale potem się okazuje, że użytkownik innego oprogramowania ich nie widzi.
Obce służby i agenci wpływu zagłuszali łącza, wiadomości nie dochodziły, działy się, nomen omen, dziwne rzeczy. Następnym razem uraczę Cię normalną betą. No, jeśli oczywiście portal pozwoli:DD
Obca służba szykująca się do popsucia nam szyków, gif na desce:
“Na latawcu planetarnym
Na latawcu planet, planet złych
Na latawcu planetarnym kontroluję układ sił
Jestem agentem planet złych
Jestem agentem wrogich sił
Układu sił, układu sił…”
Ale obroni nas agent zero-zero-siedem!
07 wystarczy:DD
Dobrze, że nie 0-700 XD
Tak zwany hotline
JolkaK
O, a akurat w opku sporo się tańczy:D
To ja się tylko odezwę szczegółowo w sprawie tych zapisów utworów i zespołów, bo widzę, że tu jest jeszcze bardzo dużo do poprawy…
„Love Rollercoaster”
Przede wszystkim (ten błąd powtarza się prawie wszędzie dalej): stosujemy wyróżnienie albo kursywą, albo cudzysłowem, nie obydwoma naraz. Nałożenie ich na siebie odpowiada cudzysłowowi wewnątrz cudzysłowu, przykładowo:
– I wtedy on do mnie mówi “moją ulubioną powieścią Prusa jest Ziemia obiecana”, wyobrażasz to sobie?
(W tym przykładzie warto też zwrócić uwagę, że cudzysłów zamykający nie jest pochylony).
„Teddy Bears Picnic” Bratton’a
Apostrofu w odmianie nazwisk i innych wyrazów obcojęzycznych używamy wtedy, gdy końcówka znika lub przekształca się istotnie w wygłosie, np. Turenne’a (czyt. “turena”), Rabelais’go (czyt. “rabelego”). Tutaj nie ma uzasadnienia. Ten błąd też w wielu dalszych miejscach, włącznie z “Heartlandu”.
Poznałem utwór – Velcro Fly ZZ Top’u.
Nazwę zespołu moim zdaniem traktujemy podobnie do nazwiska, a wolno nam wyróżnić ją kursywą lub cudzysłowem tylko wtedy, gdy przypuszczamy, że odbiorca nie wie, o jakim bycie mowa, i jawnie podajemy słowo “zespół” (bo wtedy zachodzi wspomniana przez Tarninę supozycja materialna). Czyli, w zgodzie z poprzednimi uwagami, napiszemy: Velcro Fly ZZ Topu albo: “Velcro Fly” ZZ Topu, albo: Velcro Fly zespołu “ZZ Top” itp.
Za ścianą mają bunkier do rave’a
Wyróżnienie kursywą, analogicznie jak cudzysłowem, obejmuje cały wyraz wraz z odmianą: rave’a.
Po uszach walnęło mnie „It’s Grim Up North” KLF’u.
KLF-u (zgodnie z zasadami zapisu skrótowców, tak samo jak np. PAN-u, TPN-u, TOPR-u).
– Albo nie! – przerwałem. – „Heartland”, wersja 1983’, Sisters of Mercy.
Pomijając poprawki zgodne z poprzednimi uwagami, chyba zapisałbym słowami “wersja z osiemdziesiątego trzeciego”.
Mam nadzieję, że udało mi się podzielić czymś użytecznym, pozdrawiam!
Ślimaku Zagłady, również bardzo dziękuję. 
Ślimak Zagłady
Przede wszystkim (ten błąd powtarza się prawie wszędzie dalej): stosujemy wyróżnienie albo kursywą, albo cudzysłowem, nie obydwoma naraz. Nałożenie ich na siebie odpowiada cudzysłowowi wewnątrz cudzysłowu, przykładowo:
Stosowałem kursywę przy wyrażeniach obcojęzycznych (w tym przy nazwiskach i nazwach zespołów). Cudzysłów natomiast stawiałem przy tytułach piosenek. Stąd nałożenie, którego, po prawdzie, nie było.
„Teddy Bears Picnic” Bratton’a
Wyróżnienie kursywą, analogicznie jak cudzysłowem, obejmuje cały wyraz wraz z odmianą: rave’a.
KLF-u (zgodnie z zasadami zapisu skrótowców, tak samo jak np. PAN-u, TPN-u, TOPR-u).
Zaraz te rzeczy poprawię.
Pomijając poprawki zgodne z poprzednimi uwagami, chyba zapisałbym słowami “wersja z osiemdziesiątego trzeciego”.
Fakt, byłoby lepiej, ale walczyłem z limitem znaków, poza tym zespół wielokrotnie stosował podobne zapisy niemalże w formie osobnych utworów, więc postanowiłem napisać właśnie tak.
Dziękuje za komentarz, również pozdrawiam!
stosujemy wyróżnienie albo kursywą, albo cudzysłowem, nie obydwoma naraz
Kurczę, też tak pomyślałam, ale potem przemazałam…
Tutaj nie ma uzasadnienia. Ten błąd też w wielu dalszych miejscach, włącznie z “Heartlandu”.
I to też zostało poprawione – ale w pliku odt. Czyli mamy nauczkę na przyszłość, żeby nie przeprowadzać bety w taki sposób…
Nazwę zespołu moim zdaniem traktujemy podobnie do nazwiska, a wolno nam wyróżnić ją kursywą lub cudzysłowem tylko wtedy, gdy przypuszczamy, że odbiorca nie wie, o jakim bycie mowa
Tutaj się zawiesiłam :)
Stosowałem kursywę przy wyrażeniach obcojęzycznych (w tym przy nazwiskach i nazwach zespołów). Cudzysłów natomiast stawiałem przy tytułach piosenek. Stąd nałożenie, którego, po prawdzie, nie było.
Ja tylko informuję, że zastosowane przez Ciebie podejście nie jest zgodne z zasadami pisowni polskiej, zrobisz z tym, co zechcesz.
EDYCJA:
Tutaj się zawiesiłam :)
Starałem się niżej pokazać przykładem, co mam na myśli. Możemy napisać: występ zespołu “Zeugma”, ale kiedy nie używamy słowa “zespół” (czy podobnego wyróżnika kategorii), to piszemy: występ Zeugmy, użycie cudzysłowu byłoby bezzasadne, bo traktujemy to jako zwykłą nazwę własną.
Polski język trudny... 
Starałem się niżej pokazać przykładem, co mam na myśli.
Nie, nie, zawiesiłam się wcześniej, przy samym betowaniu :)
występ Zeugmy, użycie cudzysłowu byłoby bezzasadne, bo traktujemy to jako zwykłą nazwę własną.
Jasne
Ślimak Zagłady
zastosowane przez Ciebie podejście nie jest zgodne z zasadami pisowni polskiej
Czyli nie mogę stosować dwóch zasad, bo w miejscach gdzie się łączą, źle to wygląda, i jedną z nich muszę złamać? Pokrętne.
Czyli nie mogę stosować dwóch zasad, bo w miejscach gdzie się łączą, źle to wygląda, i jedną z nich muszę złamać? Pokrętne.
Zasady nie są równorzędne, zwykle występują w jakiejś hierarchii. Jeśli są w konflikcie, wybieramy ważniejszą.
Poszperałem i znalazłem wypowiedź jakiegoś psora z UW. Co prawda nie odnosi się ona dokładnie do tego samego problemu, ale z analogia iuris sprzyja mojemu rozumowaniu.
https://sjp.pwn.pl/poradnia/haslo/przytoczenia-slow-obcojezycznych;11361.html
Nie, po prostu nie ma takiej zasady, żeby zapisywać kursywą “wyrażenia obcojęzyczne (w tym nazwiska i nazwy zespołów)”. Kursywą piszemy wyrażenia obcojęzyczne funkcjonujące na prawach cytatu, nieutarte jeszcze w polszczyźnie (rave jest dobrym przykładem), ale jak czytasz porządnie zredagowane książki, to widziałeś kiedyś, żeby stosowano kursywę do zapisu obcych nazwisk czy na przykład nazw miast? Maria Skłodowska-Curie? Zobacz też: https://sjp.pwn.pl/poradnia/haslo/kursywa;24078.html.
EDYCJA: z przytoczoną wypowiedzią prof. Bańki jak najbardziej się zgadzam, to inny przypadek.
Kursywą piszemy wyrażenia obcojęzyczne funkcjonujące na prawach cytatu, nieutarte jeszcze w polszczyźnie
I właśnie tak robiłem!
ale jak czytasz porządnie zredagowane książki, to widziałeś kiedyś, żeby stosowano kursywę do zapisu obcych nazwisk czy na przykład nazw miast? Maria Skłodowska-Curie?
Masz rację, dlatego nazwiska zapisywałem bez kursywy. W tym komentarzu zwyczajnie się pomyliłem;
Stosowałem kursywę przy wyrażeniach obcojęzycznych (w tym przy nazwiskach i nazwach zespołów). Cudzysłów natomiast stawiałem przy tytułach piosenek. Stąd nałożenie, którego, po prawdzie, nie było.
Zajrzyj może jednak do wpisu z poradni językowej, który Ci podlinkowałem w poprzednim komentarzu. “Nazwy firm, klubów, restauracji itp. nie są cytatami, nawet jeśli pochodzą z języków obcych. Nie są nimi także tytuły piosenek czy filmów, więc nie powinny być pisane kursywą. (…) umieszczanie w cudzysłowie wyrazu zapisanego kursywą jest niepotrzebnym dublowaniem sygnałów wyróżnienia elementu tekstu”.
Ja Was naprawdę podziwiam, Tarnino, Ślimaku Zagłady, za wiedzę i za rozeznanie. Piszecie o tych prawidłowościach, jakby to były tak oczywiste sprawy, a ja naprawdę mam z tym zawsze wiele problemów, wiele wątpliwości. Dobrze, że są Wasze Poradniki. :)
Dobra, czyli interesują nas zagadnienia:
* co wyróżniamy?
* co jest cytatem?
* jak wyróżniamy?
Co wyróżniamy wyjaśniła prof. Kołodziejek ( https://sjp.pwn.pl/poradnia/haslo/kursywa;24078.html ):
Kursywą pisze się wyrazy, wyrażenia lub całe zdania funkcjonujące na prawach cytatu, z wyjątkiem nazw powszechnie stosowanych (np. postscriptum, incognito)
Stąd zagadnienie drugie – co jest cytatem, a co nie. Pani profesor zaznacza, że nie jest cytatem nazwa własna (ani tytuł). To co nim jest? Wg. https://sjp.pwn.pl/slowniki/cytat.html
słowa przytoczone dosłownie z jakiegoś tekstu pisanego lub z czyjejś wypowiedzi ustnej
(p. też: https://sjp.pwn.pl/poradnia/haslo/cytat;6080.html )
https://wsjp.pl/haslo/podglad/21727/przytoczyc/5053312/slowa to tyle, co powtórzyć je, więc możemy się tu zapętlić, ale na ratunek przychodzi filozofia języka (ha!) z rozróżnieniem na supozycję zwykłą, czyli normalne użycie słowa jako wskazującego na desygnat – i supozycję materialną, czyli użycie słowa jako wskaźnika jego samego. Co prawda przytaczamy słowa nie tylko wtedy, kiedy mówimy o tych słowach, ale też wtedy, kiedy wspieramy własną wypowiedź autorytetem tego, czyje słowa przytaczamy. Hmm.
Zanim się zupełnie zakręcę: nazwy własne, w tym tytuły i nazwiska zdecydowanie są stosowane w supozycji zwykłej, kiedy mówimy o tym, co nosi ten tytuł (kto nosi to nazwisko), czyli np. jaką słychać piosenkę czy kto ją gra, ale tytuły wyróżniamy, a nazwisk nie: Alosza Awdiejew zakończył występ utworem "Oczy czarne". Alosza Awdiejew jest autorem artykułu Strategie konwersacyjne (próba typologii). (sic!)
Nazwa zespołu chyba stoi bliżej nazwiska niż tytułu dzieła: mówimy, że "A Hard Day's Night" to piosenka Beatlesów a "500 Vidas" – Evy Amaral.
Zwroty obcojęzyczne, które wyróżniamy, to jednak zwykle powiedzenia: c'est la guerre! my way or the highway; i (niezasymilowane) zapożyczenia: incognito, cojones, rave – ale już nie (wg. PWN) gaslighting czy feedback (!). Służą nie tyle wskazaniu na desygnat (jak nazwy własne), ile nadaniu wypowiedzi pewnego je ne sais quoi. Pełnią więc funkcje stylistyczne.
Tak mi się wydaje.
O cudzysłowach więcej tu: https://sjp.pwn.pl/zasady/98-cudzyslow;629866.html
I właśnie tak robiłem!
Właśnie chodzi o to, że za dużo było tego dobrego :) bo nazwy to nie cytaty.
Piszecie o tych prawidłowościach, jakby to były tak oczywiste sprawy, a ja naprawdę mam z tym zawsze wiele problemów, wiele wątpliwości
My też miewamy, jak widać :)
ETA: O, właśnie – zapomniałam wyróżnić tytuł artykułu…
Czyli teksty piosenek i nazwy własne odkursywować, a wypowiedzi po angielsku i zwroty typu rave zsotawić w kursywie?
Pamiętam, pamiętam. Do 31 sierpnia jest czas, prawda?
Chyba tak, tylko teraz nie mogę tego znaleźć…
Dobra, poprawiłem te kursywę. Mam nadzieję, że niczego nie przeoczyłem.
Na tyle pokręcone, że mam mieszane odczucia. Może już jestem za stary na niekończące się libacje ;)
Pozdrawiam.
Unfall
Na tyle pokręcone, że mam mieszane odczucia.
Hahaha, no cóż, są dziwne rzeczy, to nic dziwnego!
Może już jestem za stary na niekończące się libacje ;)
:DDD
Dziękuje Ci za odwiedziny i komentarz!!!
Najszczęśliwszy dzień życia to ten, w którym się z nim rozstajemy.
/Fryderyk II Wielki/
Hmmm. Jak dla mnie, wyszło trochę zbyt chaotycznie. Mam wrażenie, że powinnam wciągnąć ze dwie kreski różnych substancji, żeby nadążyć za bohaterem. A że nie mam ochoty na te substancje, to pościg wydaje się skazany na niepowodzenie.
Do odważnych świat należy!!!
Drogie dzieci, nie kupujcie narkotyków.
Zostańcie gwiazdami pop, to dostaniecie za darmo :P
Za początkiem nadążałem. Nie, żebym za studenckich albo doktoranckich czasów był imprezowiczem, jeśli zarywałem noce, to w pociągu, ale opisany świat znam również z … opisów, więc jest mi bliski i jak najbardziej zrozumiały.
Podobał mi się styl – luźny, z mrugnięciem okiem do czytelnika, odwołaniami do muzyki. Od razu przyznam się, że kojarzę tylko niektóre tytuły, ale czasem szybkie wyszukiwanie wystarczyło, żeby wyszło na jaw, że jednak znam melodię/słowa/nastrój, tylko zupełnie nie kojarzę, kto to wykonywał. Pewnie w opowieści o studenckich czasach użyłbym innych utworów, ale rozumiem znaczenie użycia ich w tekście. Często kiedy teraz słucham czegoś, co towarzyszyło mi w radosnych albo trudnych chwilach, przypominam sobie tamte emocje, jakbym mógł coś przeżyć jeszcze raz.
Odebrałem tekst jako opowieść o powrocie do życia i wyjściu z niebiańskiej wersji “Matrix” – ten motyw gościł już w wielu opowiadaniach w tym konkursie, ale w czytaniu nieszczególnie mi to przeszkadzało. Sposób podania jest wdzięczny, czułem sympatię do głównego bohatera.
Żeby nie było tak różowo:
Czułem, że ważna jest scena z rodzicami bohatera i dziewczynką – w ten sposób jest podana, fabuła ma wyraźną kulminację, są znaki ostrzegawcze dla czytelnika (zmiana otoczenia, koniec wiecznej zabawy, przykurzony realizm). Tylko całość opisana tak zagadkowo, że ni w ząb nie mogłem dojść, kim jest dziewczynka. A powinienem (chyba że już się zbytnio zestarzałem, albo za mało wypiłem ::P ).
Problem w tym, że w takich momentach ogromnie cieszę się z możliwości zgadnięcia zagadki lub chociaż odnalezienia jednej z wielu interpretacji. A tutaj czułem się zupełnie zagubiony. Wtedy nadciągnęła kolejna scena z tramwajem 777. No i kolejna wtopa – to reinkarnacja? Możliwość przeżycia czegoś jeszcze raz, ale jako dziewczynka? Podróż do alternatywnego świata – ale czy nie jest to kolejny Matrix? Więc musi być powrót do “tego” świata, ale jako kto?
Kiedyś czytałem opowiadanie, w którym bohater po trzepnięciu przez autobus ocknął się jako autobus (i było to jedno z zakończeń do wyboru dla czytelnika) – tam chociaż byłem zaskoczony, tutaj poczułem się jak ktoś, kto próbuje z torebki z bułką tartą ułożyć z powrotem bagietkę, a nawet nie wie, czy zawartość pochodzi z jednej sztuki pieczywa czy z wielu :)
I z takim wrażeniem zostaję – czuję, że jest to nieźle napisany, ambitny tekst, który przekazał mi masę wrażeń, a w dodatku jest mi bardzo bliski, ponieważ sam nie potrafię stać w miejscu, a “But I still haven’t found what I’m looking for” wielokrotnie było moim hymnem, a może przekleństwem. Tylko że w tym najważniejszym miejscu nie nadążam, co powoduje niedosyt, a może nawet frustrację.
Tarnina
Zostańcie gwiazdami pop, to dostaniecie za darmo :P
HAHAHAHA
marzan
Witaj! Dziękuję, że wpadłeś.
Podobał mi się styl – luźny, z mrugnięciem okiem do czytelnika, odwołaniami do muzyki. Od razu przyznam się, że kojarzę tylko niektóre tytuły, ale czasem szybkie wyszukiwanie wystarczyło, żeby wyszło na jaw, że jednak znam melodię/słowa/nastrój, tylko zupełnie nie kojarzę, kto to wykonywał.
Bardzo się cieszę! Jakaś konkretna piosenka wpadła Ci może na dłużej w ucho?
Często kiedy teraz słucham czegoś, co towarzyszyło mi w radosnych albo trudnych chwilach, przypominam sobie tamte emocje, jakbym mógł coś przeżyć jeszcze raz.
Otóż to! Mam tragiczną pamięć, więc również często korzystam z tej sztuczki.
Odebrałem tekst jako opowieść o powrocie do życia i wyjściu z niebiańskiej wersji “Matrix” – ten motyw gościł już w wielu opowiadaniach w tym konkursie, ale w czytaniu nieszczególnie mi to przeszkadzało. Sposób podania jest wdzięczny, czułem sympatię do głównego bohatera.
Poniekąd trafnie to zdiagnozowałeś, ale, czy to taki do końca Matrix? Hm… Cieszę się ogromnie, że Mateusz jest lubialny!!!
Czułem, że ważna jest scena z rodzicami bohatera i dziewczynką – w ten sposób jest podana, fabuła ma wyraźną kulminację, są znaki ostrzegawcze dla czytelnika (zmiana otoczenia, koniec wiecznej zabawy, przykurzony realizm).
Rozczytałeś wszystko trafnie!
Tylko całość opisana tak zagadkowo, że ni w ząb nie mogłem dojść, kim jest dziewczynka. A powinienem (chyba że już się zbytnio zestarzałem, albo za mało wypiłem ::P ).
Mógłbym Ci powiedzieć, ale chyba pozostawię to jeszcze jako zagwozdkę dla czytelników:DDD
No i kolejna wtopa – to reinkarnacja? Możliwość przeżycia czegoś jeszcze raz, ale jako dziewczynka? Podróż do alternatywnego świata – ale czy nie jest to kolejny Matrix? Więc musi być powrót do “tego” świata, ale jako kto?
Transpłciowe reinkarnacje, świat alterantywny, matriksy… Nie tędy droga!!!
Kiedyś czytałem opowiadanie, w którym bohater po trzepnięciu przez autobus ocknął się jako autobus (i było to jedno z zakończeń do wyboru dla czytelnika) – tam chociaż byłem zaskoczony, tutaj poczułem się jak ktoś, kto próbuje z torebki z bułką tartą ułożyć z powrotem bagietkę, a nawet nie wie, czy zawartość pochodzi z jednej sztuki pieczywa czy z wielu :)
To żeś mi powiedział…
ponieważ sam nie potrafię stać w miejscu, a “But I still haven’t found what I’m looking for” wielokrotnie było moim hymnem, a może przekleństwem. Tylko że w tym najważniejszym miejscu nie nadążam, co powoduje niedosyt, a może nawet frustrację.
Mówisz to jak Mateusz, to jak Daniel. Nie można być oboma;)
Dziękuje Ci bardzo za komentarz!!! Merytoryjny, ale też wizyjny. Widzę, że zanurzyłeś się w tekście i dotknąłeś materii jak należy, i to jest najważniejsze. Pozdrawiam serdecznie!!!
Kiedyś czytałem opowiadanie, w którym bohater po trzepnięciu przez autobus ocknął się jako autobus (i było to jedno z zakończeń do wyboru dla czytelnika)
To nie było to Zajdla takie? Jak ono się tam zwało…
Mógłbym Ci powiedzieć, ale chyba pozostawię to jeszcze jako zagwozdkę dla czytelników:DDD
Jakby co, ja nie zgadłam :D
