Okiem jaszczura (cz.1)

Masz dwa­na­ście lat i na­le­żysz do rasy dum­nych Rep­ti­lian. Ży­jesz w okre­sie, w któ­rym na gru­zach cy­wi­li­za­cji two­ich wiel­kich przod­ków wy­ra­sta ar­chi­tek­tu­ra na­rzu­co­na przez ob­cych.

Wła­śnie ob­ser­wu­jesz drże­nie okien w twoim bloku, wy­wo­ła­ne przez po­tęż­ne, ziem­skie wie­lo­wir­ni­kow­ce i cięż­kie wa­ha­dłow­ce bom­bo­we. Na­ra­sta w tobie prze­świad­cze­nie, że za któ­rymś prze­lo­tem szyby zwy­czaj­nie wy­pad­ną z ram. Za­zwy­czaj gdy w ciągu dnia po­jaz­dy scho­dzą nisko nad mia­stem, in­stynk­tow­nie za­ty­kasz uszy. Boisz się, że roz­wa­li ci bę­ben­ki. Nocą jed­nak skry­cie po­dzi­wiasz te wiel­kie ma­szy­ny. Fa­scy­nu­je cię mi­go­ta­nie ich świa­teł, kiedy suną po gra­na­to­wym nie­bie ze zło­wro­gim po­mru­kiem.

Oczy­wi­ście nie prze­sła­nia ci to świa­do­mo­ści za­koń­cze­nia nie­daw­nej Wojny Ple­ja­diań­skiej, kiedy to lu­dzie bez­myśl­nie zbom­bar­do­wa­li waszą pla­ne­tę gło­wi­ca­mi ją­dro­wy­mi. Mówi się, że pod wpły­wem ra­dio­ak­tyw­nych opa­dów twój ro­dzaj utra­cił zdol­ność zmia­ny kształ­tów.

Teraz woj­ska przy­by­łe z Mlecz­nej Drogi miały swoje bazy tutaj, zaś na­sta­wie­ni do nich wrogo Ple­ja­dia­nie sta­cjo­no­wa­li na pla­ne­cie Sza­ra­ków. Obec­nie mię­dzy dwie­ma naj­sil­niej­szy­mi ko­smicz­ny­mi ra­sa­mi utrzy­my­wał się stan zim­nej wojny.

Coraz czę­ściej wi­du­jesz na ulicy ta­bli­ce pro­pa­gan­do­we oku­pan­ta ostrze­ga­ją­ce przed roz­po­wszech­nia­niem broni ją­dro­wej. Hi­po­kry­ci. Jakoś pod­skór­nie wła­śnie z tym ko­ja­rzą ci się „czło­wie­ki”. Z pro­mie­nio­wa­niem.

Prze­cho­dzisz nie­raz z matką koło ludz­kich ko­szar. Straż­ni­cy peł­nią służ­bę przed bramą ozna­czo­ną em­ble­ma­tem błę­kit­nej spi­ra­li, sym­bo­li­zu­ją­cym Układ Sło­necz­ny Zjed­no­czo­nych Na­ro­dów Ga­tun­ku Ludz­kie­go – w skró­cie USZNGL.

Pa­trzysz na ba­gnet war­tow­ni­ka i nie mo­żesz ode­rwać wzro­ku. Ga­dzie woj­sko, teraz po­waż­nie zre­du­ko­wa­ne, czę­ścio­wo roz­bro­jo­ne i cał­ko­wi­cie pod­le­głe zie­mia­nom, nie ma ta­kich. Ten wy­glą­da pra­wie jak sza­bla – przy­naj­mniej w two­jej wy­obraź­ni.

Za­nie­po­ko­jo­na matka każe ci się nie za­trzy­my­wać i nie gapić.