Okiem jaszczura (cz.3)

Setki razy prze­cho­dzisz też koło łąki przy­le­ga­ją­cej do ko­szar. I ani razu nie orien­tu­jesz się, że pod po­wierzch­nią znaj­du­ją się po­zo­sta­ło­ści ja­kie­goś bun­kra. Do­pó­ki pew­ne­go dnia nie spo­ty­kasz ko­le­gi, jakoś tak nie­spo­koj­nie krę­cą­ce­go się po oko­li­cy.

– Hej, zo­bacz, tam jest dym, sucha łąka się pali – oznaj­mia ten ko­le­ga.

Pod­cho­dzi­cie do miej­sca, z któ­re­go unosi się biały ob­ło­czek. Wi­dzi­cie dużą dziu­rę w ziemi, pro­wa­dzą­cą w pod­ziem­ny ko­ry­tarz. Scho­dzi­cie na dół. Pro­wi­zo­rycz­ne skle­pie­nie wy­ko­na­ne jest z frag­men­tów desek i bla­chy, prze­ni­ka­ją­cych przez war­stwę gleby.

– Po­móż­cie mi – ci­chym gło­sem prosi po­stać, którą za­sta­je­cie w środ­ku. Jest to na­sto­la­tek w wa­szym wieku, tyle tylko, że ludz­ki. – Do­brze, że je­ste­ście, bo sam nie daję rady.

– Co tu się stało? – rzu­casz szyb­kie py­ta­nie. Nie cze­ka­jąc na od­po­wiedź, pod­no­sisz z pod­ło­ża jakiś strzęp płót­na. Pró­bu­jesz nim zdu­sić ża­rzą­cą się trawę. Czu­jesz dra­pa­nie w gar­dle.

– Po pro­stu ktoś pod­pa­lił na górze i pło­mie­nie do­sta­ją się przez szcze­li­ny. Bo tu też pełno su­chych ro­ślin i ko­rze­ni – tłu­ma­czy na­sto­la­tek, mru­żąc oczy.

– Dzia­łaj­my, zanim się uwę­dzi­my – za­ka­słał ko­le­ga, rzu­ca­jąc zna­le­zio­ną drew­nia­ną płytę na jedno ze źró­deł po­ża­ru. Roz­dzie­la­cie się na trzy sek­to­ry.

Poza jed­nym nie­wiel­kim po­miesz­cze­niem znaj­du­je­cie się wła­ści­wie we­wnątrz wy­ko­pa­ne­go ko­ry­ta­rza, przy­kry­te­go da­chem, który jest ma­sko­wa­ny pła­tem darni i ziemi. Widać, że są z tego miej­sca dwa wyj­ścia na górę. Prze­ry­wa­cie cza­sa­mi czyn­no­ści, aby wy­sta­wić głowę na ze­wnątrz i za­czerp­nąć po­wie­trza. Po­mi­mo swądu spa­le­ni­zny i kiep­skiej wi­docz­no­ści w kłę­bią­cych się sza­rych opa­rach za­ba­wa w stra­ża­ków oka­zu­je się przed­nia.

Po dzie­się­ciu mi­nu­tach ko­le­ga na­chy­la się do cie­bie.

– To ten Ziem­niak tu pod­pa­la – stwier­dza. – Jak my ga­si­my w jed­nym miej­scu i nie pa­trzy­my, psy­chol pod­kła­da ogień w dru­gim.

– Też na­bie­ram ta­kich po­dej­rzeń – przy­zna­jesz.

Pod­pa­lacz w mig zo­sta­je prze­pę­dzo­ny. Wtedy szyb­ko opa­no­wu­je­cie ży­wioł.

Po­sta­na­wia­cie za­koń­czyć tę krót­ką przy­go­dę tra­dy­cyj­nym już dla was po­zdro­wie­niem.

– Ziem­nia­ki do domu! – wo­ła­cie na od­chod­ne w stro­nę ko­szar.

______________________________________________________________________

Kilka księ­ży­ców póź­niej cy­wi­li­za­cja ludzi zna­la­zła się w re­gre­sie. Po­cząt­ko­wo sta­ra­li się to ukry­wać. Jed­nak do uszu gadów do­cie­ra­ły po­gło­ski o tym, że w ko­leb­kach ludz­ko­ści, czyli na Ziemi i Mar­sie, po­głę­biał się kry­zys. Co bar­dziej spo­strze­gaw­czy szep­ta­li, że do lo­kal­nych baz nie do­cie­ra­ją do­sta­wy, bra­ku­je ma­te­ria­łów i na­praw. Wszyst­ko za­czy­na­ło się psuć. Coraz bar­dziej uwi­dacz­nia­ło się złe za­rzą­dza­nie. Wśród przed­sta­wi­cie­li znie­na­wi­dzo­ne­go USZNGL sze­rzy­ły się pi­jań­stwo, nar­ko­ma­nia i ko­rup­cja.

Ale praw­dzi­wym po­wo­dem mogła być kwa­ran­tan­na. Na obu ich naj­waż­niej­szych pla­ne­tach roz­prze­strze­niał się syn­te­tycz­ny wirus, który nie zo­stał stwo­rzo­ny ludz­ką ręką.

Na ho­ry­zon­cie Rep­ti­lian po­wo­li wscho­dzi­ła ju­trzen­ka swo­bo­dy.