Królewski raport

Po miesiącu badań Królewska Rada przedstawiła wiekopomny portret Wolaków. Raport dowodził, że Beznadziejowice leżą w północnym centrum królestwa, Ciemnomorze ma piętnaście tysięcy jezior, powszedni chleb cechuje tradycyjna chlebowość, a poddani są jacyś niezwykle smutni. I nieustannie cierpiący.

Na mapie Brajtonogród pływał po morzu Nawrockim, Góry Czarobiesy wznosiły się nad samą stolicą, a przypisy odsyłały do ksiąg, których nikt nigdy nie napisał. W zakończeniu zalecono częstsze uśmiechanie się, albowiem ów ponury smutek nad wyraz szkodził prestiżowi, poborowi królewskich podatków oraz powadze Najjaśniejszego Dworu i jego uczonych urzędników.

Czarodziejka Rabarbara z Leminogrodu rzewnie zapewniała, iż pergamin był li tylko roboczy, zaś pomagał pewien magiczny konstrukt, ona zaś, jeno gęsie pióra ostrzyła. Nie umiała wszakże wyjaśnić, czemu dokument opatrzono oficjalną pieczęcią. W międzyczasie Heroldowie rozgłosili całą sprawę. Lud piśmienny począł czytać, niepiśmiennemu zaś czytano w karczmach. Rabarbara rychło ustąpiła, oznajmiając hardo, że padła ofiarą niewyobrażalnej nagonki. Król Nawrot był oburzony. Nazajutrz kanclerz Donald von Werhmacht pospiesznie przyjął dymisję.

W mrocznych czeluściach pałacu królewskiego stał spiżowy Golem, ów prawdziwy winowajca potężnego zamieszania, wciąż miarowo chrobotając. Z głośnym sykiem wypluł na blat kolejny pergamin. Mechaniczny palec konstrukta wskazał cytat Machiavellego:

Najpewniejszy domysł o rozumie stanu jakiego księcia możemy powziąść z tego, jakiemi ludźmi otacza się.