Jacek Radzymiński, z wykształcenia historyk, eduktator w Centrum Edukacyjnym IPN. Dziewiętnastowiecznik, zajmuję się głównie antropologią śmierci i historią zjawisk nadprzyrodzonych. Od 2017 roku publikuję na łamach OkoLicy Strachu, Fantomu i Skarpy Warszawskiej.
Opublikowane książki:
“Rozeznanie duchów” – zbiór opowiadań grozy (Fantom 2017)
Opublikowane opowiadania:
“Najwyższej próby” – Fantom 4/2017
“Mały powstaniec” – Podpalacze Nieba 1/2017
“Zamczaki” – Podpalacze Nieba 1/2018
“Matuszka” – OkoLica Strachu 3-4/2018
Opublikowane artykuły:
“Prawdziwe archiwum X” – OkoLica Strachu 2/2017
“Cmentarne dzieciństwo" – OkoLica Strachu 3/2017
“Horror w grach fabularnych” - OkoLica Strachu 4/2017
“Przywilej na monumentalność” – Skarpa Warszawska 7/2017
Przepis na XIX-wieczny cmentarz. Warszawska receptura (Towarzystwo Przyjaciół Warszawy, 2019)
Nawiedzone miejsca i czasy w kulturze dawnej Polski (Towarzystwo Przyjaciół Warszawy, 2020)
Diabły i siły piekielne w kulturze dawnej Polski (Towarzystwo Przyjaciół Warszawy, 2020)
Jak zmieniało się piekło? (ZjAva 2020)
Jestem pisarzem fantasy, który łączy narrację literacką z obrazem. Moją pierwszą opublikowaną książkę — „Ogień w ciemnym lesie” — zilustrowałem samodzielnie, tworząc ręcznie rysowane obrazy do mrocznej, baśniowej historii.
Tworzę autorskie uniwersum osadzone w klimacie hard fantasy, czerpiące z mitologii słowiańskiej, ludowych wierzeń i dawnych wyobrażeń o świecie. W centrum moich historii stoi człowiek, jego wybory, słabości i moralne pęknięcia. Elementy fantastyczne pełnią rolę metafory i narzędzia narracyjnego, a nie celu samego w sobie.
W moich tekstach często powracają obrazy lasów, mokradeł i miejsc wykluczonych z ludzkiej pamięci — przestrzeni, w których przeszła krzywda nie znika, lecz przybiera fantastyczną formę. Pojawiające się tam istoty i zjawiska są echem ludzkiego żalu, gniewu i niespełnienia, a nie prostymi „potworami” do pokonania.