Czy osoba schowana w bunkrze uratuje cywilizację, która została odbudowana po zagładzie w oparciu o beletrystykę?

Scena pierwsza, w której zostanie dokonane brutalne wprowadzenie do świata przedstawionego.

Czas: dokładnie kilkadziesiąt lat po Godzinie Zero.

– To jest kompletnie pozbawione sensu!

– Co tam mamroczesz pod nosem, dzieciaku? – Amelia zganiła Mikołaja.

– Przepraszam, ciociu, powiedziałem tylko, że to nie ma sensu.

Na te słowa kobieta westchnęła przeciągle.

– Lepiej przestań filozofować, tylko leć z daniną, bo jeszcze się spóźnisz.

– Kiedy ja naprawdę nie rozumiem, dlaczego właściwie karmimy tych darmozjadów z dołu – mruknął pod nosem chłopak.

Amelia teatralnie złapała się pod boki i obdarzyła Mikołaja spojrzeniem zarezerwowanym dla psa, który załatwia potrzeby fizjologiczne w salonie.

– Ile razy będziemy to jeszcze przerabiać? – syknęła. – Zapisano to w pierwszej świętej księdze, więc tak stanowi prawo. Musimy je respektować, bo inaczej popadniemy w szaleństwo!

– Szaleństwem był pomysł odbudowania społeczeństwa na podstawie dwóch wyświechtanych, a do tego niekompletnych starych książek… – Niespodziewanie do rozmowy włączył się Krzysiek, z zawodu kowal. – A ty, droga Amelko, zupełnie mylisz pojęcia. Miałaś zapewne na myśli anarchię.

Niemy okrzyk zastygł na twarzy kobiety. Po dłuższej chwili zdołała tylko wyszeptać na bezdechu:

– Heretyk…

W tym miejscu pozwolę sobie zatrzymać akcję i wyjaśnić wam to i owo. Rozumiem, że możecie być lekko skołowani, ale spokojnie, we właściwym czasie wszystko nabierze sensu. Taką mam przynajmniej nadzieję.

Jeżeli o mnie chodzi, to musicie wiedzieć dwie rzeczy. Po pierwsze, moje zaimki to „wiem/wszystko”, ponieważ identyfikuję się jako narrator wszechwiedzący.

Po drugie, raczej trudno byłoby określić mnie specjalistą w kwestiach językowych, więc części mowy nie są moją mocną stroną.

Co się natomiast tyczy świata przedstawionego, na tę chwilę musicie wiedzieć, że wiele lat przed opisanymi tu wydarzeniami doszło do incydentu określanego powszechnie Godziną Zero. Mogę się tylko domyślać, że w jego trakcie planetę dotknął jakiś kataklizm, czy coś w tym stylu. Możliwe też, że wybuchła wojna nuklearna, albo wyginęły pszczoły, pewności nie mam. Wiem natomiast, że ludzkość została zdziesiątkowana, znana wam cywilizacja upadła i zapanowały wieki ciemne. Po niezliczonych latach wegetacji, zupełnym przypadkiem odnaleziono sejf zawierający dwie książki, uznane później za święte księgi. Na ich podstawie podjęto karkołomną próbę odbudowania cywilizacji. Wagę znaleziska podkreśla fakt, że poza owymi dwoma pozycjami wszelką pozostałą literaturę, dostępną dla ludzkości, stanowiły słowniki i elementarze języka polskiego. Z punktu widzenia narratora, należy powyższe uznać nie tylko za wygodne pod względem fabularnym, ale i wystarczająco tłumaczące, dlaczego bohaterowie niniejszej historii posługują się całkiem poprawnym słownictwem.

Uprzedzając ewentualne pytania i wątpliwości: bladego pojęcia nie mam, dlaczego ktoś ukrył w sejfie książki, a nie pieniądze lub inne kosztowności, ale tak właśnie było. Koniec i kropka.

A teraz wróćmy do historii…

Scena druga, w której odpowiemy na pytanie, o czym tak właściwie jest niniejszy tekst.

Czas: jakiś kwadrans po scenie pierwszej.

– Czy mogę pana o coś zapytać? – zagaił nieśmiało Mikołaj.

– Strzelaj, młody – odpowiedział Krzysiek.

– Bo tak… Pierwsza święta księga przedstawia tych z dołu, jako szkaradnych i zasadniczo niegodziwych… A przez to tak różnych od nas – pięknych, błękitnookich i złotowłosych.

– Jest to dość spore uproszczenie, ale niech ci będzie, że tak się sprawy mają. Do czegoś zmierzasz?

– Tak, bo widzi pan… Nie rozumiem zupełnie, dlaczego składamy im daniny, zamiast próbować zabić? Powinniśmy chyba tępić zło, a nie sztucznie utrzymywać je przy życiu, tak myślę.

Mężczyzna przez chwilę przyglądał się bacznie młodemu towarzyszowi.

– Ja się z tobą nawet zgadzam, ale niestety to nie była moja decyzja. Nasi rodzice w pełni demokratycznie zdecydowali, że odtąd będziemy się kurczowo trzymać treści ksiąg. To było jeszcze przed twoimi narodzinami – westchnął. – Cały szkopuł tkwi w tym, że te całe “święte” bazgroły zostały odkryte już uszkodzone. Nigdy nie udało się odczytać całości. Z pierwszej księgi znamy właściwie tylko początek, cholera wie, co właściwie wydarzyło się później. Dlatego składamy daniny i nie zadajemy zbędnych pytań.

– Przecież to idiotyczne.

– Wiem, ale tak zdecydowała większość – mruknął Krzysiek. – Tyle dobrego, że daniny są składane w mięsie pochodzącym od zwierząt i innych towarach. Ludzie w książce mieli jednak znacznie gorzej.

– A temu co… – zaczął Mikołaj, po czym wskazał biegnącego w ich kierunku mężczyznę w wyświechtanym mundurze z oznaczeniami armii czerwonej.

Domniemany żołnierz dopadł do Krzyśka, złapał go oburącz i wydyszał zasapany:

– Artem?

– Nie – odparł ze stoickim spokojem.

– A ten młody?

– Również nie.

– Cholera – zaklął żołnierz. – No nic, trudno, nie ma czasu do stracenia – powiedział, a następnie zdjął plecak i wręczył go mężczyźnie.

– Co tam jest?

– Broń i racje żywnościowe, będą wam potrzebne.

– Hola! – zaprotestował Krzysiek. – Nie tak szybko, drewniany żołnierzyku, do czego będą potrzebne? I dlaczego właściwie nam? Przecież mówiłem już, że żaden z nas nie ma na imię Artem.

– To bez znaczenia. Odnaleźliśmy skarb, który wszystko zmieni. Wszystko, rozumiesz? – powtórzył, akcentując każdą sylabę.

– Zechciałbyś nieco rozwinąć…?

– I może jeszcze się przywitać? Zwykłe „dzień dobry” byłoby miłe – wtrącił z głupia frant Mikołaj.

Oczy żołnierza zamigotały czystym szaleństwem. Spojrzał na chłopaka, jakby dopiero zauważył jego obecność, po czym ostentacyjnie splunął mu pod nogi gęstą, brunatną flegmą.

– Czym jest ten skarb? – zapytał Krzysiek, czym lekko rozładował gęstą atmosferę, która zawisła w powietrzu.

– Nie „czym”, a „kim” – poprawił rozmówcę żołnierz. – Prawdziwy, zahibernowany człowiek, który żył w czasach przed Godziną Zero!

Z ust Mikołaja wydobył się okrzyk ekscytacji.

– Niech mnie jeże… To naprawdę poważna sprawa! – potwierdził Krzysiek. – Gdzie on teraz jest?

– Zamknięty, w bunkrze. Czeka na egzekucję.

– Co?! Dlaczego? – wysapał chłopak.

– Moi ludzie… Oni uznali, że człowiek z kapsuły stanowi zagrożenie dla naszego stylu życia i skazała biedaka na śmierć przez rozstrzelanie. Tylko muszą go jeszcze jakoś obudzić, bo inaczej to dupa, nie egzekucja. – Dostrzegł w oczach rozmówców kompletny brak zrozumienia, ale kontynuował: – Na szczęście całość się chwilę przeciągnie, bo zabrałem jedyny sprawny pistolet i zapas amunicji. – Wskazał plecak, a na jego twarzy malowała się duma.

– W metrze jest bunkier? – zdziwił się Krzysiek. – Niby w którym miejscu?

– Schowany, niestety nie wiem, gdzie dokładnie. – Żołnierz rozłożył ręce i spochmurniał. – Mam zbyt niskie kwalifikacje, a przez to nie posiadam dostępu do takich informacji.

– Dlaczego sam go nie uratujesz? I kim jest ten cholerny Artem, którego szukasz?

Żołnierz spojrzał na Krzyśka jak na wariata.

– Przecież już wspomniałem, że mam niskie kwalifikacje.

– Artem? – przypomniał Mikołaj.

– Co wy się z choinki pourywaliście? – żachnął się żołnierz. – Drugiej świętej księgi nie czytaliście? Artem to główny bohater, przyjdzie i wszystkich uratuje!

– On chyba nie ogarnia, że to była postać fikcyjna… – Krzysiek półgębkiem zwrócił się do Mikołaja.

– Dobrze, dość pitolenia, pomożecie?

W tym miejscu mógł się znaleźć stanowczo zbyt długi opis zażartej kłótni mężczyzny z jego młodym towarzyszem, ale uznałem, że taki fragment mógłby się okazać nieszczególnie atrakcyjny dla odbiorcy. Wystarczy wspomnieć, że ostatecznie Mikołaj użył argumentów równie celnych, co przekonujących, więc Krzysiek zgodził się na wyprawę w głąb metra w celu odnalezienia ~~skarbu~~ zahibernowanego człowieka. Nie chcę uprzedzać rozwoju wypadków, ale jakby, czysto teoretycznie, na którymś etapie tej opowieści zabrakło Mikołaja, to zwracam uwagę, że on już wypełnił swoją rolę w tej historii.

Scena trzecia, w której może (ale nie musi!) dojść do aktów bezsensownej przemocy.

Czas: nieco później.

– Matko, co za amatorszczyzna – westchnął Krzysiek, wskazując krzak stojący na samym środku torów.

– Co ma pan na myśli? – zapytał Mikołaj.

– Pierwsza zasada bycia niewidzialnym… – Dostrzegając zupełny brak zrozumienia u młodego towarzysza, dodał: – Idiota schował się za krzakiem. Sięgnij, proszę do plecaka, wyciągnij granat i rzuć go w kierunku krzaka.

Chłopak wyciągnął metalowy przedmiot, po czym zapytał:

– A to w ogóle bezpieczne? Jesteśmy pod ziemią i w ogóle…

– Pewnie nie… – odpowiedział po chwili namysłu. Następnie krzyknął w kierunku domniemanego człowieka ukrytego za krzakiem: – Jesteśmy uzbrojeni, wstawaj i się nie wygłupiaj.

Odpowiedziała mu głucha cisza.

– Dobra młody, wyciągaj zawleczkę i rzucaj. Raz się żyje.

Mikołaj najwyraźniej opacznie zrozumiał instrukcje, gdyż w stronę krzaka poleciał ledwo widoczny kawałek drutu.

– O kur… – zdążył jedynie wysapać Krzysiek, gdy powietrze przeszyła eksplozja.

Po dobrych kilku minutach mężczyzna odzyskał przytomność. Z niemałym wysiłkiem wstał na równe nogi, otrzepując się przy tym z kurzu i resztek czegoś, co jeszcze do niedawna było ciekawym świata młodym człowiekiem.

– Cholera by to wzięła, to był dobry chłopak… – mruknął pod nosem.

Krzysiek otaksował wzrokiem najbliższe otoczenie i doszedł do wniosku, że z Mikołaja nie zostało nic, co można by należycie pochować. Wobec tego wykonał w powietrzu bliżej nieokreślony symbol, po czym podszedł do krzaka, by sprawdzić, czy miał rację odnośnie zasadzki.

Z satysfakcją stwierdził, że przynajmniej w tej kwestii się nie mylił. Na ziemi leżał martwy mężczyzna, na oko trzydziestoletni. Klatkę piersiową denata przygniatała betonowa płyta.

– To pewnie przez ten wybuch – skwitował Krzysztof.

Niespodziewanie rozległ się trzask, a po nim komunikat:

– Słyszeliśmy wybuch, Maciek zgłoś się natychmiast!

Krzysztof wymacał w kieszeni trupa przenośny komunikator. Ostrożnie nacisnął przycisk odpowiedzialny za nadawanie, po czym, nieudolnie modulując głos, powiedział:

– U mnie wszystko w porządku, coś wam się pomyliło. – Zwolnił przycisk.

– Maciek żyje? – dobiegło z głośnika.

– Przykro mi, sufit mu spadł na głowę. To rzeczywiście przez ten wybuch – odpowiedział z rozbrajającą szczerością Krzysiek.

– Doceniam, że powiedziałeś prawdę, kolego, ale szpieg z ciebie, jak z koziej pizdy tamburyn.

– Jestem tylko prostym kowalem!

Z głośnika dobiegło westchnienie.

– Dobra, zrobimy następująco. Zaraz kogoś wyślemy po ciebie, nigdzie się nie ruszaj. Pogadamy przy wódeczce i opowiesz, co tam się właściwie stało.

Scena czwarta, w której dowiadujemy się, że w metrze człowiek człowiekowi wilkiem

Czas: późny wieczór, tego samego dnia.

Jak zapewne się domyślacie, pogawędka, którą zapowiedziano na końcu poprzedniej sceny, wcale nie przebiegała w przyjaznej atmosferze. Nie było też wódeczki ani kieliszków, za to na stole zagościł bimber pędzony na grzybach i kościach szczurów oraz dwa blaszane kubeczki.

Dwadzieścia osiem siniaków, wybity ząb i jedno połamane żebro później Krzysiek wyśpiewał całą historię, nie pomijając żadnego szczegółu. Z uwagi na odniesione obrażenia mężczyzna mówił od tej pory dość niewyraźnie, ale mocą narratora przełożę to na normalną wymowę. Ostatecznie, kto chciałby czytać: „obbbcheecujjje popłaawęęę”, gdy o niebo lepiej wygląda: „naturalnie, to się już nie powtórzy, panie majorze”. Chyba zgodzimy się w tej kwestii, prawda?

– Przykro mi, teraz będziemy musieli pana rozstrzelać. – Major bezradnie rozłożył ręce. – Tajemnica państwowa, sam pan rozumie.

– Czy przysługuje mi ostatni posiłek?

– Nie.

– To przykre.

– Owszem. Kowalski – zwrócił się do podkomendnego.

– Tak, panie majorze?

– Proszę odprowadzić zatrzymanego do bunkra, gdzie będzie oczekiwał na egzekucję.

– Tego pod stacją Rondo Daszyńskiego? Przecież tam już jest zamknięty ten gość, cośmy go… – urwał.

– Zamknij się, kretynie! – syknął. – Trudno, w tej sytuacji wykonamy wyrok na miejscu. Szczęśliwie obecny tu Krzysztof był uprzejmy zwrócić nam skradzioną broń. – Ukłonił się z wdzięcznością, a następnie wyciągnął pistolet i odbezpieczył go. – Jakieś ostatnie słowa?

Krzysiek wpatrywał się w lufę, która czerniła się złowieszczo, zapowiadając nadchodzący koniec. Mężczyzna nie odpowiedział, zamiast tego zamknął oczy, pokiwał przecząco i zamarł w oczekiwaniu na najgorsze. Po czole zaczęły spływać kropelki potu, a każda sekunda zdawała się ciągnąć w nieskończoność.

Gdy padł strzał, Krzysiek przygryzł wargę i bezwiednie wykonał ruch, jakby próbował się uchylić. Gdy jednak usłyszał odgłos ciała osuwającego się na podłogę, zrozumiał, że to nie on oberwał. Otworzył oczy i nerwowo otaksował wzrokiem otoczenie. Kowalski trzymał broń wyciągniętą w stronę majora, z lufy unosiła się strużka dymu. Żołnierz splunął na zwłoki oficera. W martwych oczach malowały się szok i niedowierzanie.

– Pierdolony komuch.

– Dlaczego to zrobiłeś? – zapytał Krzysiek.

– Dlaczego? – Kowalski zdawał się zbity z pantałyku. – Bo wymagał tego interes Rzeszy.

– Rzeszy? To ty nie jesteś komunistą?

– Cholera, mogłem mu pozwolić najpierw zabić ciebie! Weź się w garść, człowieku! I przestań zadawać debilne pytania – żachnął się żołnierz. – Nie jestem żadnym pieprzonym komuchem, tylko dumnym obywatelem Rzeszy. Pod przykrywką, ma się rozumieć.

– Powiesz mi, co tu się odpierdala?

– Szczęśliwym zrządzeniem losu komuchy odkryły zahibernowanego gościa. Takiego, który pamięta czasy sprzed Godziny Zero. Zamiast wykorzystać okazję, czerwoni wydali na niego wyrok śmierci, a ty pytasz, dlaczego zastrzeliłem majora? Poważnie?

Krzysiek w odpowiedzi burknął coś niewyraźnie.

– No, to jak mamy już wszystko wyjaśnione… Czas nas goni, wystrzał mógł przyciągnąć uwagę innych żołnierzy. Żwawo, musimy znaleźć klucz do bunkra i co ważniejsze – mapę.

– Mapę? To ty nie wiesz, gdzie jest ukryty bunkier?

– Znam tylko przybliżoną lokalizację – westchnął Kowalski. – Rondo Daszyńskiego, ale to niestety za mało. Stacja jest ogromna, do tego wokół niej ciągną się dziesiątki kilometrów szybów i tuneli serwisowych. Potrzebujemy mapy, bo inaczej grzyba znajdziemy, nie bunkier.

– Skąd pewność, że mapa tu w ogóle jest?

– Major musi trzymać ją przy sobie. Tak stanowi protokół.

Mężczyźni przeszukali dokładnie zwłoki. Odnaleźli klucz, cztery kapsle i zużytą prezerwatywę, nic więcej. Kowalski ze złością kopnął w spróchniałą komodę. Mebel przewrócił się, a głuchy łomot rozniósł się po pomieszczeniu.

– Jeżeli do tej pory nikt nie pomyślał, żeby tu przyjść, to teraz się to pewnie zmieni – zauważył Krzysiek.

Trafił w punkt, gdyż w oddali dało się słyszeć jakieś poruszenie.

– Kurwa mać – zaklął Kowalski. – Gdzie ten fiut złamany mógł schować mapę?

– Ma ją… zawsze… przy sobie… – myślał na głos Krzysiek. – A może…?

Mężczyzna dopadł do zwłok i ściągnął z nich koszulę. Na skórze wytatuowana była prowizoryczna mapa, o taka:

– Wiele jestem w stanie zrozumieć, ale to, co widzę, mnie przerasta – skomentował Kowalski. – Jednak musi nam to wystarczyć.

– Co masz na myśli?

– Patrz i ucz się – powiedział, po czym wyciągnął nóż i odkroił płat skóry nieboszczyka. – A teraz uciekamy, bo zaraz wpadnie tu cała brygada.

Biegli, ile sił w nogach, aż nabrali pewności, że nikt nie podąża ich śladem. Wtedy pozwolili sobie na chwilę odpoczynku.

– Przepraszam, że tak męczę cztery litery – zagaił Krzysiek. – Potrzebuję jednak kilku odpowiedzi. Widzisz, dla mnie to wszystko jest nowe. Pierwszy raz jestem w metrze, jeszcze dzisiaj rano żyłem sobie spokojnie na powierzchni, zajmowałem się kowalstwem i jako tako ogarniałem co i jak. A tutaj wszystko wygląda na przewrócone do góry nogami.

– Ech… – westchnął Kowalski. – Dobra, sytuacja w metrze jest dość… napięta. Widzisz…

Uff, zdążyłem w ostatniej chwili, by uchronić was od tej całej polityki, zależności między frakcjami i opowieści o nieustannej walce o dominację pod ziemią! Ludzie w metrze funkcjonują w sposób, który nie różni się znacznie od szczurzego. Pomyślicie pewnie, że to krzywdzące porównanie. Bardzo możliwe, pytanie tylko: dla kogo?

Dla niniejszej historii istotne jest to, że cztery główne frakcje metra od lat wzajemnie się zwalczają. W teorii jest też coś na wzór rady dla całego metra i wszystkich stronnictw, ale kłania się tutaj słowo klucz: “w teorii”.

Skoro zatem zahibernowanego człowieka odnaleźli czerwoni, to można całkiem bezpiecznie założyć, iż decyzję o egzekucji podjęli wyłącznie oni, nie pytając pozostałych o zdanie.

Kowalski natomiast rzeczywiście okazał się szpiegiem wysłanym przez Rzeszę, co odpowiadało Krzyśkowi tylko odrobinę bardziej, niż perspektywa bycia rozstrzelanym. Z nieznanych przyczyn był potrzebny naziście, więc z braku lepszych opcji obu mężczyzn chwilowo połączyło coś na wzór szorstkiej męskiej przyjaźni. Prawdopodobnie nieco aryjska aparycja Krzyśka trochę w tym pomogła.

Scena piąta, w której wyjaśni się, czy Krzysiek odnajdzie skarb.

Czas: środek nocy.

Mężczyźni wędrowali przez tunel metra dobrych kilka godzin, co w przeliczeniu na „czas spędzony z Kowalskim” oznaczało równowartość dobrych kilkunastu lat typowego małżeństwa. Takiego bez seksu, ale z awanturami o podniesioną deskę od kibla i włosy w odpływie umywalki.

– Daleko jeszcze? – zapytał Krzysiek po raz trzydziesty siódmy.

– Jak usłyszę to kolejny raz, to jak Boga kocham, postrzelę cię w nogę i będziemy szli jeszcze dłużej. Albo w ogóle w cholerę cię zostawię. Czy naprawdę musisz cały czas marudzić? Metro jest ogromne, a my musimy być ostrożni. Nie możemy przecież iść torami, bo to pewna śmierć!

– Przecież masz mundur komuchów, jak niby mają się domyślić, że jesteś agentem? – zauważył przytomnie Krzysiek.

– Do tej pory ktoś już z pewnością odkrył zwłoki majora, lepiej nie kusić losu.

– Słuszna uwaga.

Podobne rozmowy odbyły się jeszcze wielokrotnie, więc pozwolicie, że zignoruję je i pchnę fabułę nieco dalej.

Oczom mężczyzn ukazały się stalowe drzwi, nad którymi pyszniła się tablica z napisem: „sekretny bunkier pod stacją Rondo Daszyńskiego”.

– Niezbyt subtelne, ale całkiem zajebiste – skwitował Krzysiek.

– To jest jakiś dramat… – westchnął Kowalski. – Przecież to musi być żart, a do tego bardzo niskich lotów.

– Dlaczego?

– Pierwszy raz spotykam sekretny bunkier, który rzeczywiście jest oznaczony jako „sekretny bunkier”. Przecież to się zupełnie nie spina w warstwie logicznej!

– A dla mnie jest wszystko w porządku. Może ktoś znalazł trzecią księgę, taką bez większości stron, a do tego wyblakłą i nadpaloną, a następnie bezmyślnie odtworzył szczątki fabuły? To nie byłby zresztą pierwszy raz…

– Najbardziej mnie w tym wszystkim przeraża, że możesz mieć rację – westchnął Kowalski. – To jak? Jesteś gotowy?

– Urodziłem się gotowy – skłamał Krzysiek.

Szpieg włożył klucz do zamka i przekręcił. Drzwi zaskrzypiały nieprzyjemnie, a następnie blokada została zwolniona. Mężczyźni ujrzeli wnętrze bunkra. Napisać, że nie robiło dobrego wrażenia, to nic nie napisać. Do ścian koloru gołego betonu przyczepione były pordzewiałe rury i kable niewiadomego przeznaczenia. Podłoga wyłożona była szarymi płytkami, a z sufitu zwisała leniwie pojedyncza żarówka. I to w sumie tyle.

Poza tym, na samym środku stała kapsuła hibernacyjna, a w niej był zamknięty człowiek.

– Czemu przenieśli tutaj całą maszynerię, a nie samego gościa? – zapytał półgębkiem Krzysiek.

– A kto zrozumie komuchów? – Kowalski wzruszył ramionami. – Może naprawdę nie potrafili go wyciągnąć z wnętrza?

Następnie podszedł bliżej i nacisnął przycisk odpowiedzialny za rozpoczęcie procesu dehibernacji.

Momentalnie zaświeciły się wszystkie lampki i kontrolki, rozległ się cichy pisk, po czym drzwi się uchyliły. Znajdujący się w środku mężczyzna otworzył oczy, wyszedł z kapsuły i usiadł na podłodze.

– Spójrz na niego. – Krzysiek wskazał gestem mężczyznę. – Czy on nie wydaje ci się jakiś taki… zwyczajny?

– A jaki miałby być?

– Cholera wie. Spodziewałem się aureoli, poświaty, chociaż porządnej brody mędrca, a tymczasem… No sam przyznaj, gość jest potencjalnym wybawicielem, a sprawia wrażenie przeciętnego dwudziestoparolatka z trzydniowym zarostem, po tygodniowej libacji alkoholowej. Nie będę ukrywał, jestem rozczarowany.

– Gdzie ja… Co tu…? – wyszeptał mężczyzna z kapsuły.

Mężczyzna z kapsuły, którego, dla dodania mu odrobiny powagi i tajemniczości, będę od tej pory nazywał Przodkiem, był wyraźnie skołowany. Nie powinno was to dziwić. Z pewnością oglądaliście „Seksmisję”, więc powinniście mieć jako takie rozeznanie w sprawie.

W każdym razie Krzysiek i Kowalski z subtelnością i wyczuciem godnymi młota udarowego zaczęli zarzucać Przodka jednym pytaniem za drugim, a biedak wyglądał na coraz bardziej oderwanego od rzeczywistości. A jednak musiał znać jakieś odpowiedzi.

Scena szósta, w której do niedawna zahibernowany człowiek powie, co miał powiedzieć, po czym niespodziewanie umrze.

Czas: pora obiadu (co jest określeniem dość umownym, bo w metrze takowa raczej nie istniała, ale jako narrator uznałem, że brzmi to lepiej niż „po dwudziestu minutach bezowocnego zadawania pytań”).

– Godzina Zero? Chwytliwa nazwa, nie ma co… – skomentował Przodek, gdy już trochę doszedł do siebie.

– Masz lepszą? – zapytał Krzysiek.

– Tak po prawdzie, to nie.

– Lepiej nam powiedz, jak do tego doszło? Wybuchła wojna? Na ziemię spadł meteoryt lub zalał nas ocean?

– Nic z tych rzeczy – zaprzeczył Przodek. – U ruskich ktoś wylał trochę samogonu na panel kontrolny systemu nuklearnego. To była stara, radziecka konstrukcja, więc oczywiście coś tam zatrzeszczało i nic specjalnego się nie wydarzyło. Przynajmniej do czasu, gdy oficer dowodzący wrócił z wychodka. Jak zobaczył marnotrawstwo dobrego trunku, to wpadł w szał i uderzył niezdarnego szeregowego w gębę. Ten poleciał na klawiaturę, jakimś cudem wbijając ciąg znaków aktywujących wyrzutnie i…

– I co? – dopytywał Krzysiek.

– I jebło, jak stąd do Włoszczowej, a cały świat poszedł się chrzanić. Wszyscy zginęli. No, prawie wszyscy – poprawił się Przodek. – Mi udało się wskoczyć do prototypowej kapsuły hibernacyjnej, a poza tym…

Niespodziewany huk wystrzału przerwał opowieść. Krzysiek odruchowo zakrył uszy i zamknął oczy. Gdy je otworzył, dostrzegł martwego Przodka i Kowalskiego, który właśnie chował broń do kabury.

– Dlaczego to zrobiłeś?!

– Interes Rzeszy – rzekł Kowalski z miną, jakby zdawkowa odpowiedź tłumaczyła wszystko. – Ty naprawdę nie rozumiesz, prawda? – westchnął. – Widzisz, informacje potrafią być niebezpieczne. Mogą zaburzyć ustalony porządek, a tego przecież nie chcemy.

– Jak wrócę na powierzchnię, to wszystko opowiem…

– Obawiam się, że nie będziesz miał okazji. Jesteś zdrajcą, zamordowałeś z zimną krwią ostatniego przedstawiciela dawnej cywilizacji, a podczas próby ucieczki zostałeś śmiertelnie postrzelony.

Zanim do Krzyśka dotarł sens usłyszanych słów, jego oczy spowił mrok. Mężczyzna padł bez życia na posadzkę.

Scena siódma, której w zasadzie mogłoby nie być, ale w dobrym tonie byłoby domknąć opowiedzianą historię i odrobinę pofilozofować.

Czas: bez znaczenia, tu są zawarte uniwersalne treści.

Jeżeli Kowalski wierzył w utrzymanie status quo pod powierzchnią, to jego plany spaliły na panewce. W równie wygodny fabularnie, co niesamowity sposób bunkier został odnaleziony przez przedstawicieli trzeciej z wielkich frakcji metra. Wybaczcie mi, ale nazwa zupełnie mi teraz uleciała z pamięci.

Co istotne, a co umknęło zarówno Krzyśkowi (aktualnie martwemu) jak i Kowalskiemu (cholera wie, co z nim się stało), w kapsule znajdował się nie tylko Przodek. Była tam też starannie zawinięta i doskonale zawinięta księga zatytułowana „Pismo Święte”. Nikt ze współczesnych wcześniej o niej nie słyszał, ale już sama nazwa pasowała do obowiązującej wizji funkcjonowania świata. Od tej pory liczba świętych ksiąg wynosiła okrągłe trzy. To była dobra liczba.

I tak oto historia o skarbie, który mógł odmienić losy świata, zakończyła się w sposób typowy dla gatunku ludzkiego: przypadkiem, przemocą i propagandą. Bo zawsze znajdzie się ktoś, kto jest gotów zabić, bo przecież wie lepiej.

Czy mogło wyjść inaczej? Raczej nie.

Czy powinno? Zdecydowanie tak.

Czy ludzkość odbije się kiedyś od dna? Nie mam pojęcia, w teorii jestem wszechwiedzący, ale chyba nie aż tak. Wiem jedno, skoro mieszkańcy metra i świata nad nim dostali do ręki kolejną świętą księgę, to kwestią czasu pozostaje, aż zaczną do siebie strzelać o jej możliwe interpretacje. Tak to już jest, że gdy człowiek znajdzie prawdziwy skarb, to zwykle nie ma bladego pojęcia, co z nim zrobić. A gdy już coś zrobi, to prawie zawsze jest to głupie.

Co więc pozostanie dla nas i potomnych? Konsekwencje niemądrych wyborów.

Koniec

Napisane nader sprawnie. Fajnie też zagrał pomysł z narratorem, który "wcina się" i przyspiesza akcję, bardzo naturalnie to wychodzi.

Świetnie się czytało. Fabuła nie płynie może jakoś wartko, ale jest dobrze przemyślana i dopracowana. Zakończenie też fajnie wszystko dopina.

Ogólnie podobało mi się :)

Spodziewaj się niespodziewanego

Przybyłam, zobaczyłam, pozdrowiłam,

ślad swój zostawiłam,

uważnie przeczytałam,

za udział podziękowałam;

bruce :)

Pecunia non olet

Melduję, że przeczytałam.

Pisanie to latanie we śnie - N.G.

Jak opisał mnie pewien zacny Bard: "Szyszkowy Czempion Nieskończoności – lord lata, imperator szortów, najwspanialsza portalowa Szyszunia"

a man is holding a piece of wood with the hashtag #uncharteredmovie on the bottom

delulu managment

Czy osoba schowana w bunkrze uratuje cywilizację, która została odbudowana po zagładzie w oparciu o beletrystykę?

Kawał tytułu, nie ma co…

Czas: dokładnie kilkadziesiąt lat

Hell yeah

Uprzedzając ewentualne pytania i wątpliwości: bladego pojęcia nie mam dlaczego ktoś ukrył w sejfie książki, a nie pieniądze lub inne kosztowności, ale tak właśnie było. Koniec i kropka.

A teraz wróćmy do historii…

To akurat całkiem zrozumiałe. Po zagładzie zestaw książek schowanych w sejfie mógłby mieć charakter, rzekłbym – całkiem definiujący.

Nie było też wódeczki ani kieliszków, za to na stole zagościł bimber pędzony na grzybach i kościach szczurów oraz dwa blaszane kubeczki.

Brzmi bajecznie, ale zacier by chyba nie zapracował:((

Czytało się miło i płynnie. Mnie również spodobał się pomysł z narratorem, choć niestety czasem spojlerował. Przy tak krótkich scenach opisywanie w ich wstępach zbliżających się wydarzeń, ma na pewno swój klimat i jest jakąś tam konwencją, ale niestety burzy suspens. Który tutaj mógłby być jeszcze bardziej podbity.

Podoba mi się trzykrotna zmiana potencjalnie “głównego” bohatera, który niesie na barkach brzemię fabuły. Sprawa zaskakująca czytelnika, pomysłowa, a przede wszystkim naturalna i logiczna, zwłaszcza w realiach przedstawionego tutaj świata. Jest postapo, jest groźnie, ludzie giną, i żadna tarcza fabularna pomóc nie może. Ale tak, jak to już w życiu jest – ginie jeden, a jego historię/cele/marzenia niosą inni, którzy mieli więcej szczęścia.

Pozdrawiam serdecznie i życzę powodzenia w konkursie!

Kwestia wizji. CHRZANIĆ MATERIĘ, IDEA - TO JEST FIRMA!!!

Jak opisał mnie pewien zacny Bard: "Szyszkowy Czempion Nieskończoności – lord lata, imperator szortów, najwspanialsza portalowa Szyszunia"

Gdzie nie ma zasad, tam są kwasy.

Jak opisał mnie pewien zacny Bard: "Szyszkowy Czempion Nieskończoności – lord lata, imperator szortów, najwspanialsza portalowa Szyszunia"

Karkołomne, ale fajne. Nieco chaotyczna narracja bardzo pasuje do postapokaliptycznego świata.

Na swój sposób pocieszająca jest myśl, że ludzkość po katastrofie będzie się chciała odbudować bazując na literaturze. Trochę martwi mnie to, jaka to będzie literatura, ale jest jakaś niezerowa szansa, że przyzwoita :)

Przyjemny absurd, fajne burzenie czwartej ściany.

Czytało się przyjemnie, chociaż świat wygląda na chory.

Ciekawa jestem, jakie to były książki. “Mein Kampf” czy jak?

Babska logika rządzi!

Jak opisał mnie pewien zacny Bard: "Szyszkowy Czempion Nieskończoności – lord lata, imperator szortów, najwspanialsza portalowa Szyszunia"

Aaa, “Metro” nawet mi przemknęło przez myśl, ale o “Wehikule” nie pomyślałam…

Babska logika rządzi!

Jak opisał mnie pewien zacny Bard: "Szyszkowy Czempion Nieskończoności – lord lata, imperator szortów, najwspanialsza portalowa Szyszunia"

Hej, Tak Anonimie Wells i Metro, a na dokładkę skecz z Latającego cyrku o sztuce bycia niewidzialnym. Doceniam humor, ale coś tu nie zagrało, tym razem. Duża ilość nawiązań i tłumaczenia przez narratora ( który nawet nie stara się ukryć, że ktoś tu miał mało czasu ;)) sprawiają, że tekst wydaje się, w mojej opinii, sprytnie, lecz jednak w widoczny sposób niedopracowany. Humor może i maskuje pośpiech, ale chyba go nie usprawiedliwia. Wybacz, ale po wcześniejszym, Twoim tekście, ten sprawił mi zawód. No ale nie na tyle by nie kliknąć, choćby za skecz;). Pozdrawiam :)

"On jest dziwnym wirtuozem – Na organach ludzkich gra Budząc zachwyt albo grozę, Myli się, lecz bal wciąż trwa. Powiedz, kogo obchodzi gra, Z której żywy nie wychodzi nigdy nikt? Tam nic nie ma! To złudzenia! Na sobie testujemy Każdą prawdę i mit."

Jak opisał mnie pewien zacny Bard: "Szyszkowy Czempion Nieskończoności – lord lata, imperator szortów, najwspanialsza portalowa Szyszunia"

Hej, to było jak jazda bez trzymanki, szalone, chwilami absurdalne, chwilami ciekawe. Domyśliłam się Wehikułu Czasu, ale Metra nie. Burzenie ściany przez narratora jest interesującym zabiegiem, choć tu chyba zbyt dużo się wtrącał i wybijał z rytmu opowieści. Porozmawiałabym z nim na ten temat bardzo poważnie. Niech się ogarnie.

Sama fabuła idzie do przodu szybko (może zbyt szybko?), choć z przerwami i nieoczekiwanymi zwrotami akcji.

– Moi ludzie… Oni uznali, że człowiek z kapsuły stanowi zagrożenie dla naszego stylu życia i skazała biedaka na śmierć przez rozstrzelanie.

Coś tu jest nie tak z tym zdaniem. :)

…czy miał rację w kwestii zasadzki.

Z satysfakcją stwierdził, że przynajmniej w tej kwestii się nie mylił.

Powtórzenie.

Tekst zasługuje na bibliotekę, warstwa językowa jest dobra, pomysł ciekawy. To klikam! :)

Pozdrawiam i powodzenia!

Dziń dybry,

Czas: dokładnie kilkadziesiąt lat po Godzinie Zero.

Hm. Dokładnie gryzie mi się ze słowem kilka ;p

Po pierwsze, moje zaimki to „wiem/wszystko”, ponieważ identyfikuję się jako narrator wszechwiedzący.

Hehe, dobre :)

bladego pojęcia nie mam dlaczego ktoś ukrył w sejfie książki

→ bladego pojęcia nie mam, dlaczego ktoś ukrył w sejfie książki

Uprzedzając ewentualne pytania i wątpliwości: bladego pojęcia nie mam dlaczego ktoś ukrył w sejfie książki, a nie pieniądze lub inne kosztowności, ale tak właśnie było. Koniec i kropka.

Hm. Nie wiem, co o tym myśleć, czy tu czasem nie zakradło się lenistwo autora? Bo to jest takie tłumaczenie typu: tak sobie wymyślił_m i nie drążcie tematu, bo tak było i koniec, ok? ;p Nie jest to bardzo rażące, ktoś mógłby nawet powiedzieć, że to sprytny zabieg, aczkolwiek… No cóż, mam nadzieję, że same książki nie są aż tak istotne w tej historii, więc lecimy dalej.

Czas: ~~jakiś~~ kwadrans po scenie pierwszej.

Nie może być jakiś kwadrans. Kwadrans to kwadrans.

A, no i właśnie irytuje mnie nagromadzenie tych jakosiów, jakisiów, i innych wyrażeń typu: nie wiem i się nie dowiem. Usunęłabym przynajmniej część z nich.

A przez to tak różnych od nas – pięknych, błękitnookich i złotowłosych.

Brzmi to nienaturalnie. Bo ich wygląd jest dla nich samych oczywisty, więc raczej przedstawiciel tej rasy by się tak nie wypowiedział… Wydaje mi się, że powinieneś/powinnaś zwracać większą uwagę na ekspozycję.

– I może jeszcze się przywitać? Zwykłe „dzień dobry” byłoby miłe – wtrącił z głupia frant Mikołaj.

Dlaczego z głupia frant? Wątpię, żeby w zarzucie o brak przywitania się ukryta była jakakolwiek przebiegłość.

https://wsjp.pl/haslo/podglad/333/z-glupia-frant/757298/chytrze

Spojrzał na chłopaka, jakby dopiero zauważył jego obecność, po czym ostentacyjnie splunął mu pod nogi gęstą, brunatną flegmą.

Nic tu się nie zgadza.

Po pierwsze, nie mógł dopiero teraz spostrzec chłopaka, skoro dosłownie przed chwilą się o niego pytał. Wiem, że jest tam też zawarte jakby, ale nadal mi się to gryzie.

Po drugie, reakcja żołnierza na pytanie Mikołaja wydaje się ostro przesadzona, tym bardziej że przed chwilą dał im broń i żywność, co pozwala sądzić, że aż tak bardzo nimi nie gardzi, żeby im spluwać pod nogi.

zapytał Krzysiek, czym lekko rozładował gęstą atmosferę~~, która zawisła w powietrzu~~.

– W metrze jest bunkier? – zdziwił się Krzysiek. – Niby w którym miejscu?

A skąd Krzysiek wie, że akurat w metrze jest bunkier? Przecież wcześniej wspomniany został tylko bunkier, żołnierz nie mówił, że bunkier ten znajduje się w metrze.

– Schowany, niestety nie wiem gdzie dokładnie.

→ – Schowany, niestety nie wiem, gdzie dokładnie.

– Schowany, niestety nie wiem gdzie dokładnie. – Żołnierz rozłożył ręce i spochmurniał. – Mam zbyt niskie kwalifikacje, a przez to nie posiadam dostępu do takich informacji.

– Dlaczego sam go nie uratujesz?

No a jak ma go niby uratować, skoro nie wie, gdzie jest ten zahibernowany człowiek?

– Co wy się z choinki pourywaliście?

Nikt tak nie mówi.

→ – Co wy się z choinki urwaliście?

– On chyba nie ogarnia, że to była postać fikcyjna… – Krzysiek półgębkiem zwrócił się do Mikołaja.

– Dobrze, dość pitolenia, pomożecie?

Niby można się domyślić, że to żołnierz powiedział, ale i tak należałoby to doprecyzować, kto to mówi, tym bardziej że Mikołaj został wskazany jako ostatni podmiot.

Wystarczy wspomnieć, że ostatecznie Mikołaj użył argumentów równie celnych co przekonujących

→ Wystarczy wspomnieć, że ostatecznie Mikołaj użył argumentów równie celnych, co przekonujących

Nie chcę uprzedzać rozwoju wypadków, ale jakby, czysto teoretycznie, na którymś etapie tej opowieści zabrakło Mikołaja, to zwracam uwagę, że on już wypełnił swoją rolę w tej historii.

To zdanie jest za długie i bardzo chaotyczne.

No i przez to jakby się pogubiłam. Bardziej klarowne byłoby gdyby.

Ostatecznie uważam, że to zdanie jest zbędne, wprowadza tylko zamęt.

Dostrzegając zupełny brak zrozumienia po stronie młodego towarzysza

→ Dostrzegając zupełny brak zrozumienia u młodego towarzysza

– A to w ogóle bezpieczne? Jesteśmy pod ziemią i w ogóle…

Hę? Jakie krzaki rosną pod ziemią?

Klatkę piersiową denata przygniatała betonowa płyta.

– To pewnie przez ten wybuch – skwitował Krzysztof.

Pogratulować Krzysztofowi dedukcji :)

– Słyszeliśmy wybuch, Maciek zgłoś się natychmiast!

→ – Słyszeliśmy wybuch, Maciek, zgłoś się natychmiast!

– U mnie wszystko w porządku, coś wam się pomyliło. – Zwolnił przycisk.

– Maciek żyje? – dobiegło z głośnika.

– Przykro mi, sufit mu spadł na głowę. To rzeczywiście przez ten wybuch – odpowiedział z rozbrajającą szczerością Krzysiek.

To po co właściwie udawał Maćka, skoro zaraz zdradził, że ten nie żyje?

Scena czwarta, w której dowiadujemy się, że w metrze człowiek człowiekowi wilkiem

Czas: późny wieczór, tego samego dnia.

Nie rozumiem tych wstawek. Dla mnie są zbędne i spowalniają akcję.

Jak zapewne się domyślacie pogawędka,

→ Jak zapewne się domyślacie, pogawędka,

– Przykro mi, teraz będziemy musieli pana rozstrzelać. – Major bezradnie rozłożył ręce. – Tajemnica państwowa, sam pan rozumie.

Za co właściwie? Przecież unicestwił wroga. Czy chodzi o karę za nieumyślne doprowadzenie do śmierci Mikołaja?

W martwych oczach malował się szok i niedowierzanie.

malowały się

Po tatuażu można wnioskować, że gościu był klientem Heleny Fernandes :P

Biegli ile sił w nogach, aż nabrali pewności, że nikt nie podąża ich śladem. Wtedy pozwolili sobie na chwilę odpoczynku.

→ Biegli, ile sił w nogach, aż nabrali pewności, że nikt nie podąża ich śladem. Wtedy pozwolili sobie na chwilę odpoczynku.

Ludzie w metrze funkcjonują w sposób, który nie różni się znacznie od szczurzego. Pomyślicie pewnie, że to krzywdzące porównanie. Bardzo możliwe, pytanie tylko: dla kogo?

Hehe, a to akurat dobre :)

nad którymi pyszniła się tablica z napisem:

W jaki sposób tablica miałaby to robić?

https://sjp.pwn.pl/slowniki/pyszni%C4%87%20si%C4%99.html

Do ścian koloru gołego betonu przyczepione były pordzewiałe rury i kable niewiadomego przeznaczenia. Podłoga wyłożona była szarymi płytkami, a z sufitu zwisała leniwie pojedyncza żarówka. ~~I to w sumie tyle.~~

Lekka byłoza. Sugeruję:

→ Do ścian koloru gołego betonu przyczepione były pordzewiałe rury i kable niewiadomego przeznaczenia. Podłogę wyłożono szarymi płytkami, a z sufitu zwisała leniwie pojedyncza żarówka.

~~Poza tym,~~ na samym środku stała kapsuła hibernacyjna

Momentalnie zaświeciły wszystkie lampki i kontrolki

zaświeciły się albo błysnęły

– Spójrz na niego. – Krzysiek wskazał ~~gestem~~ mężczyznę.

W każdym razie Krzysiek i Kowalski z subtelnością i wyczuciem godnymi młota udarowego zaczęli zarzucać Przodka jednym pytaniem za drugim

Hehe ;p

ale jako narrator uznałem, że brzmi to lepiej niż „po dwudziestu minutach bezowocnego zadawania pytań”).

Ha! Już wiemy, że jesteś facetem, męski Anonimie ;p

Bo zawsze znajdzie się ktoś, kto jest gotów zabić, bo wie lepiej.

→ Ponieważ zawsze znajdzie się ktoś, kto jest gotów zabić, bo przecież wie lepiej.

Tak to już jest, że gdy człowiek znajdzie prawdziwy skarb, to zwykle nie ma bladego pojęcia, co z nim zrobić. A gdy już coś zrobi, to prawie zawsze jest to głupie.

To prawda.

Mam mieszane uczucia. Z jednej strony nie porwała mnie fabuła, ale z drugiej nie mogę nie docenić zabawnych porównań czy metafor. Ogólnie opowiadanie całkiem niezłe, ale warsztatowo jest jeszcze tutaj trochę do zrobienia.

Niemniej życzę powodzenia w konkursie i pozdrawiam serdecznie!

Bez sztuki można przeżyć, ale nie można żyć

Jak opisał mnie pewien zacny Bard: "Szyszkowy Czempion Nieskończoności – lord lata, imperator szortów, najwspanialsza portalowa Szyszunia"

Hej,

lekko i zabawnie napisane. Nie czytałam opisów scen, żeby się nie spoilerować, przez co niespodziewana śmierć zahibernowanego człowieka faktycznie mnie zaskoczyła. :D

Sam pomysł na połączenie mapy skarbów i czegoś o książkach po zagładzie jest ciekawy. Zdecydowanie czułam klimat „Metro”. Jednak samo znalezienie książki jako najważniejszego skarbu było dość przewidywalne.

Klikam do biblioteki i pozdrawiam! :)

Przeczytałem. Powodzenia w konkursie. :)

Narrator, owszem, gadatliwy, ale skoro Anonim miał taki koncept, przyjmuję całość ze zrozumieniem i wielkim zadowoleniem, albowiem, choć mocno absurdalna, dostarczyła mi niezapomnianych wrażeń, a i przypomniała o konieczności dbania o książki. :)

…w stronę krzaka poleciał ledwo widoczny kawałek druta. → …w stronę krzaka poleciał ledwo widoczny kawałek drutu.

A jednak musiał posiadać jakieś odpowiedzi. → Nie wydaje mi się, aby odpowiedź była czymś, co można posiadać.

Proponuję: A jednak musiał znać jakieś odpowiedzi.

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.

Jak opisał mnie pewien zacny Bard: "Szyszkowy Czempion Nieskończoności – lord lata, imperator szortów, najwspanialsza portalowa Szyszunia"

Dużo absurdu, rzeczywiście nie wszystko mi siadło, ale ogólnie uważam, że ciekawe opowiadanie. Humor daje radę, ale troszkę fabuła mnie nie porwała, jak mam być szczery. Trochę mnie Anonimie zbiłxś z tropu, bo po samym tytule miałem pewne podejrzenia kto napisał, teraz już taki pewien nie jestem. No cóż… powodzenia w konkursie!

Pozdrawiam!

You cannot petition the Lord with prayer!

Wyniki gotowe, zatem spieszę z opinią:

Komentarz tuż po przeczytaniu:

Witam serdecznie i dziękuję za udział w Konkursie, a także za oznaczenie wulgaryzmów. :)

Cała opowieść jest niesłychanie zaskakująca, absurd goni tu absurd, wydarzenia składają się na pasmo całkiem niespodziewanych, wręcz szokujących scen. Jako narrator masz znakomity kontakt z Czytelnikiem. Na brawa zasługuje również oryginalne poczucie czarnego humoru i wielokrotne odniesienia do historii oraz współczesności.

Interesujące są również wszelkie dywagacje narratora oraz podsumowania opisywanych zdarzeń. :)

Kwestie językowe i wątpliwości oraz sugestie, pojawiające się podczas czytania:

– Ile razy będziemy to jeszcze przerabiać? – syknęła. – Zapisano to w pierwszej świętej księdze, więc tak stanowi prawo. – powtórzenie?

Wagę znaleziska podkreśla fakt, że poza owymi dwoma pozycjami wszelką pozostałą literaturę, dostępną dla ludzkości, stanowiły słowniki i elementarze języka polskiego. – gramatyczny? – „pozycja (książkowa)” to rodzaj żeński, nie męski

Z punktu widzenia narratora, należy powyższe uznać nie tylko za wygodne pod względem fabularnym, ale i wystarczająco tłumaczące, dlaczego bohaterowie niniejszej historii posługują się całkiem poprawnym słownictwem.

Uprzedzając ewentualne pytania i wątpliwości: bladego pojęcia nie mam (przecinek?) dlaczego ktoś ukrył w sejfie książki, a nie pieniądze lub inne kosztowności, ale tak właśnie było. – powtórzenie?

– Ja się z tobą nawet zgadzam, ale niestety to nie była moja decyzja. Nasi rodzice w pełni demokratycznie zdecydowali, że odtąd będziemy się kurczowo trzymać treści ksiąg. – powtórzenie?

Z pierwszej księgi znamy właściwie tylko początek, cholera wie, co właściwie wydarzyło się później. – i tu?

– A temu co… – zaczął Mikołaj, po czym wskazał biegnącego w ich kierunku mężczyznę w wyświechtanym mundurze z oznaczeniami armii czerwonej. – wielkimi?

– Czym jest ten skarb? – zapytał Krzysiek, czym lekko rozładował gęstą atmosferę, która zawisła w powietrzu. – powtórzenie?

Oni uznali, że człowiek z kapsuły stanowi zagrożenie dla naszego stylu życia i skazała biedaka na śmierć przez rozstrzelanie. – literówka?

– Schowany, niestety nie wiem (przecinek?) gdzie dokładnie.

– Słyszeliśmy wybuch, Maciek (przecinek przy Wołaczu?) zgłoś się natychmiast!

Ostatecznie, kto chciałby czytać: „obbbcheecujjje popłaawęęę”, gdy o niebo lepiej wygląda: „naturalnie, to się już nie powtórzy, panie majorze”. – czy to nie zdanie pytające?

– Tego pod stacją Rondo Daszyńskiego? Przecież tam już jest zamknięty ten gość, cośmy go… – urwał. – powtórzenie?

– Jeżeli do tej pory nikt nie pomyślał, żeby tu przyjść, to teraz się to pewnie zmieni – zauważył Krzysiek. – i tu?

– Wiele jestem w stanie zrozumieć, ale to, co widzę, mnie przerasta – skomentował Kowalski. – Jednak musi nam to wystarczyć. – i tu?

Biegli (przecinek?) ile sił w nogach, aż nabrali pewności, że nikt nie podąża ich śladem.

Pierwszy raz jestem w metrze, jeszcze dzisiaj rano żyłem sobie spokojnie na powierzchni, zajmowałem się kowalstwem i jako tako ogarniałem (przecinek?) co i jak.

Z nieznanych przyczyn był potrzebny naziście, więc z braku lepszych opcji obu mężczyzn chwilowo połączyło coś na wzór szorstkiej ( przecinek?) męskiej przyjaźni. – powtórzenie?

Czy naprawdę musisz cały czas marudzić? Metro jest ogromne, a my musimy być ostrożni. – powtórzenie?

– To jest jakiś dramat… – westchnął Kowalski. – Przecież to musi być żart, a do tego bardzo niskich lotów. – powtórzenia?

Do ścian koloru gołego betonu przyczepione były pordzewiałe rury i kable niewiadomego przeznaczenia. Podłoga wyłożona była szarymi płytkami, a z sufitu zwisała leniwie pojedyncza żarówka. – i tu?

Znajdujący się w środku mężczyzna otworzył oczy, wyszedł z kapsuły i usiadł na podłodze.

– Spójrz na niego. – Krzysiek wskazał gestem mężczyznę. – i tutaj?

Nie powinno was to dziwić. Z pewnością oglądaliście „Seksmisję”, więc powinniście mieć jako takie rozeznanie w sprawie. – i tu?

Wybaczcie mi, ale nazwa zupełnie mi teraz uleciała z pamięci. – i tutaj też?

Co istotne, a co umknęło zarówno Krzyśkowi (aktualnie martwemu) (przecinek?) jak i Kowalskiemu (cholera wie, co z nim się stało), w kapsule znajdował się nie tylko Przodek.

Była tam też starannie zawinięta i doskonale zawinięta księga zatytułowana „Pismo Święte”. – omyłkowe powtórzenie, zamiana wyrazu lub brak części zdania?

Pozdrawiam serdecznie i ponownie dziękuję za udział. Klik biblioteczny. :)

Pecunia non olet

Bruce, dzięki! Poprawię babolki w wolnej chwili… ;)

Michaelu, przepraszam, ale zupełnie zapomniałem Ci "odpisać" obrazkiem… Dzięki za wizytę! ;)

Jak opisał mnie pewien zacny Bard: "Szyszkowy Czempion Nieskończoności – lord lata, imperator szortów, najwspanialsza portalowa Szyszunia"

I ja dziękuję; a zatem to Ty, Ave Cezarze? Brawa, pomysłowy i pełen humoru tekst! ;)

Kwestie techniczne – zawsze tylko do przemyślenia. :)

Pozdrawiam noworocznie. :)

Pecunia non olet

Ciekawa narracja, podobała mi się. I chociaż z absurdem mi zazwyczaj mocno nie po drodze, to ten tekst do mnie przemówił – czyli jest dobrze :)

Czytało się szybko, lekko, było zabawnie. Ponieważ to absurd, to nie będę kwestionować logiki.

Pisanie to latanie we śnie - N.G.

Dalej nic nie kumasz, cezary XD

Wszystkim uczestnikom nie-konkursu polecam (nie jako jedną z trzech książek! to by już było zbyt metafikcyjne) "Odrzucony obraz" Lewisa. Warto przeczytać. A teraz dalszy ciąg programu.

Jest niewątpliwe i oczywiste, że czynisz tu sobie tak zwane kolokwialnie jajca. Część błędów (jak choćby "dokładnie kilkanaście") podejrzewam o bycie budulcem owych jajec. Nie zawsze się one udają. Tu i ówdzie udaje się tylko skołowanie czytelnika. Wyszedł Ci dowcip tak postmodernistyczny, że jego odbiór też jest postmodernistyczny, i to mnie śmieszy, to znów nie.

Śmieszy mnie lejący się wiadrami absurd, za to protezy światotwórstwa (i wulgaryzmy) już mniej. Mrugasz okiem do czytelnika, jakbyś cierpiał na ostre zapalenie spojówek, ale z drugiej strony – masz wyrąbane jak górnik – emeryt. Co tam, że bez sensu. Bohaterowie mają swoje zadanie – i już. Ostateczna konkluzja głupia nie jest, ale w jaki sposób wynika z tekstu? Chyba w taki, że bohaterowie dokonali niewątpliwie bezsensownych czynów, i ponieśli konsekwencje. Ale, podobnie jak ich Autor, niczego się z porażki nie nauczyli. Tak, że ten.

Już na początku gadają głowy, a dalej opisy zastępujesz dowcipkowaniem narratora. Co może i lepiej, bo świat jest równie bez sensu (albo, jak to się mówi w kręgach zawodowców, absurdalny), jak rozgrywające się w nim perypetie… no, zaraz bohaterów. Tych gostków.

Celem nie-konkursu jest zmuszenie ludzi do pomyślenia o tym, jak działa cywilizacja (i dojścia do pewnych prawd, których nie będę tu wykładać, bo nadal mam nadzieję, że kiedyś do nich dojdziesz). Coś mi się zdaje, że tego nie zrobiłeś. Do trzech razy sztuka? (A w ogóle, to książki miałeś wymienić w przedmowie, nie, żeby coś).

Językowo nie jest najgorzej, ale nie jest też najlepiej. Przecinki ciut przypadkowe. Nadmiar przyimków ("do", "dla", "w" etc.). Krótki zaimek na jednym i drugim akcentowanym miejscu. Poplątany szyk didascaliów: nie "Amelia zganiła Mikołaja." tylko: zganiła Mikołaja Amelia. Chociaż… czy to przygana, kiedy się o coś po prostu pyta? W każdym razie powtórz sobie: https://fantazmaty.pl/pisz/poradniki/jak-zapisywac-dialogi/#bledny_zapis_narracji

I to angielskie "musi być"… i czego nie robi imiesłów? No? Więc: poleciał na klawiaturę i jakimś cudem wbił ciąg znaków aktywujących wyrzutnie. I co Ty z tym "otaksował"?

Dialogi cokolwiek teatralne, chociaż to, podobnie jak nagły atak purpury ("lufę, która czerniła się złowieszczo, zapowiadając nadchodzący koniec"), może być zamierzone – nie wiem. Tekst jest na tyle stuknięty, że nie takie rzeczy mogłyby się zdarzyć. Ale jak jeszcze raz zobaczę "zignorować", to zrobię komuś krzywdę. Zadbaj, żebyś to nie był Ty. A lampshade nie jest komediowym samograjem. Naprawdę.

Rozmnożyły się błędy kategorialne i zwykłe nonsensy, z których część zapewne jest tu dla jaj, ale parę chyba jednak na poważnie. Proszę: pod boki można się wziąć albo chwycić, ale złapać? Prawo lepiej szanować albo go przestrzegać, niż respektować.

"Niemy okrzyk zastygł na twarzy kobiety" – czyli co? To miały być książki, nie obraz Muncha.

"Określić" to nie znaczy "nazwać" (przypisać do kategorii)! Tylko opisać. Nie dlatego części mowy nie są mocną strona narratora, że nie jest specem od języka, tylko odwrotnie.

"Akcentować" sylabę, to wymawiać ją z większym naciskiem niż sąsiednie, więc nie da się akcentować każdej, chyba że ktoś skanduje. A w sumie wtedy też nie.

Lampshade powinien być spójny: "lekko rozładował gęstą atmosferę, która zawisła w powietrzu" – jak atmosfera może wisieć w powietrzu? A już na pewno nie można niczego rozładować "lekko".

"Z ust Mikołaja wydobył się okrzyk ekscytacji." jest bardzo sztuczne – Mikołajowi mógł się wyrwać okrzyk, może nawet okrzyk podniecenia, ale tak?

Jak Krzysiek może potwierdzać opinię? Może przyznać, że jest prawdziwa, zgodzić się – ale potwierdza się tylko fakty. "Dostrzegł w oczach rozmówców kompletny brak zrozumienia" zupełny, ale jak dostrzec coś, czego nie ma?

"Mam zbyt niskie kwalifikacje, a przez to nie posiadam dostępu do takich informacji." poza rymami, dostęp można mieć, a nie posiadać, a kwalifikacje to nie to samo, co stopień w (chyba?) wojsku; i "a przez to" jest teatralne.

"Fragment" to wycinek całości, rozpatrywany w oderwaniu w niej. "Młody towarzysz" (ciągle się powtarza…) i "metalowy przedmiot" trącą zespołem potężnego detektywa (https://www.fantastyka.pl/publicystyka/pokaz/66842859) (a taki "krzak" to można do znudzenia powtarzać…). Wykonać można gest (który ewentualnie może być symbolem) – można nakreślić w powietrzu symbol.

Przycisk nie może być za nic odpowiedzialny. Nie jest osobą.

"Szczęśliwie" to nie do końca synonim "na szczęście". Kiwanie głową jest z zasady twierdzące (poza Bułgarią, gdzie twierdzące jest KRĘCENIE głową) – nie trzeba tego tłumaczyć, a kiedy bohater KRĘCI głową, to już w ogóle postmodernizm uszami wycieka.

Co to znaczy "zbity z pantałyku"? https://sjp.pwn.pl/poradnia/haslo/zbic-z-pantalyku;1258.html

Bo "prowizoryczny" nie znaczy "byle jaki"… https://wsjp.pl/haslo/podglad/26560/prowizoryczny (tylko "tymczasowy", więc jest bez sensu w kontekście)

Odpowiedź można znać, ale nigdy "posiadać". Co to znaczy: "już sama nazwa pasowała do obowiązującej wizji funkcjonowania świata"? Albo: "zakończyła się w sposób typowy dla gatunku ludzkiego: przypadkiem, przemocą i propagandą"?

Inna niegramatyka raczej drobna, ale jest.

"Wagę znaleziska podkreśla fakt, że poza owymi dwoma pozycjami wszelką pozostałą literaturę, dostępną dla ludzkości, stanowiły słowniki i elementarze języka polskiego." nie dam głowy za to, że fakt podkreśla wagę znaleziska, ale jestem pewna, że powinno być: całość literatury dostępnej ludzkości (bez "dla"!).

Nie "daniny są składane w mięsie", tylko raczej "w daninie składa się mięso". "Domniemany żołnierz dopadł do Krzyśka" – mniemany żołnierz dopadł Krzyśka.

Szukanie "skarbu zahibernowanego człowieka" to szukanie czegoś, co do tego człowieka należało, co on zakopał czy coś – a tu chodzi o skarb, który jest zahibernowanym człowiekiem, więc bez myślnika albo przecinka się nie obejdzie

Nie "druta", tylko kogo, czego – drutu https://wsjp.pl/haslo/podglad/13492/drut/4976085/stalowy

I to by było na tyle. Ciąg dalszy – za mailem. A, i wklej link do wątku nie-konkursowego :)

Gdzie nie ma zasad, tam są kwasy.

Zabawna i perfidna opowieść. Co prawd nie domyśliłam się, jakie dwie książki ocalały, ale zastanawianie się również było intrygujące. Rzeź bohaterów przypomniała mi dzieło Martina ????

Człowiek skarb pomysłowy, podobnie jak człowiek – mapa, szkoda tylko, że tak szybko poszło.

Niemniej jednak czytanie było przyjemnością.

delulu managment

Śniąca

Dziękuję za komentarz! Absurdy są specyficzne, więc zawsze mnie cieszy, gdy moje przypadną do gustu osobie, która normalnie od nich stroni ;)

Tarnino

Grunt, że nie wszystko poszło źle.

niewątpliwe i oczywiste, że czynisz tu sobie tak zwane kolokwialnie jajca. Część błędów (jak choćby "dokładnie kilkanaście") podejrzewam o bycie budulcem owych jajec. Nie zawsze się one udają. Tu i ówdzie udaje się tylko skołowanie czytelnika. Wyszedł Ci dowcip tak postmodernistyczny, że jego odbiór też jest postmodernistyczny, i to mnie śmieszy, to znów nie.

Tak, cały tekst zasadniczo jest zbiorem żartów. Podczas pisania dość dobrze się bawiłem (co mi się już praktycznie w ogóle nie zdarza), więc mogłem trochę zapomnieć po drodze o Czytelnikach.

Ale, podobnie jak ich Autor, niczego się z porażki nie nauczyli. Tak, że ten.

Widzisz, już przy pierwszym podejsciu pisałem, że rozumiem zadanie, ale tekst ułożyłem po swojemu, bo inaczej dopadała mnie blokada i nic nie wychodziło. Tutaj znalazłem się nieco bliżej założeń, ale to tyle.

Do trzech razy sztuka?

Nie, z pewnością nie będzie kolejnego podejścia do tematu. Możliwe, że w ogóle do pisania.

I co Ty z tym "otaksował"?

Kwestia preferencji językowych.

Ambush

Dziękuję za wizytę jurorską!

Co prawd nie domyśliłam się, jakie dwie książki ocalały, ale zastanawianie się również było intrygujące

Metro i Wehikuł czasu, ale niekompletne, więc świat był lekko (aczkolwiek celowo) ułomny w strukturach.

Jak opisał mnie pewien zacny Bard: "Szyszkowy Czempion Nieskończoności – lord lata, imperator szortów, najwspanialsza portalowa Szyszunia"

Podczas pisania dość dobrze się bawiłem

I bardzo dobrze!

(co mi się już praktycznie w ogóle nie zdarza)

więc mogłem trochę zapomnieć po drodze o Czytelnikach

A to gorzej :)

Tutaj znalazłem się nieco bliżej założeń, ale to tyle.

Mmmm, no, nie do końca. Ale nie spiesz się, odzipnij, bo widzę, że ledwo ciągniesz, co nie sprzyja rozważaniom filozoficznym.

Możliwe, że w ogóle do pisania.

…

Gdzie nie ma zasad, tam są kwasy.

Podobało mi się :)

Przynoszę radość

Bardzo mi miło, Anet!

Jak opisał mnie pewien zacny Bard: "Szyszkowy Czempion Nieskończoności – lord lata, imperator szortów, najwspanialsza portalowa Szyszunia"

Zaloguj się

Załóż konto:

Zresetuj hasło: