Syzyf i Medea

Syzyf i Medea

Po­tom­stwo Her­me­sa i Da­na­id

Her­mes otrzy­mał na­stęp­ne za­da­nie. Ma od­pro­wa­dzić mor­der­czy­nie swo­ich mężów do pana Ha­de­su. Do tej misji do­stał po­moc­ni­ków. Po­sła­niec bogów był pod ogrom­nym wra­że­niem ich urody. Robił co tylko mógł, byle tylko opóź­nić do­tar­cie do Tar­ta­ru. Po­sła­niec bogów na­ka­zu­je, żeby cała grupa prze­miesz­cza­ła się po­wo­li. Jest bar­dzo prze­ko­nu­ją­cy w swych ob­ja­śnie­niach. To jest, rze­ko­mo w in­te­re­sie ko­biet, byle tylko mogły do­trzy­my­wać kroku ich eskor­cie. Pod byle pre­tek­stem sta­wa­li czę­sto na po­sto­je. Wła­śnie zbli­ża­ją się do lasu. Na po­cze­ka­niu wy­my­ślił, że wokół czają się dzi­kie zwie­rzę­ta. Po­win­ni za­pa­lić ogni­sko, żeby je od­stra­szyć. Her­mes wy­ko­rzy­stu­je oka­zję i za­pra­sza jedną z nich do swo­je­go le­go­wi­ska. Przy­tu­la się do niej. Czer­pie wy­jąt­ko­wą przy­jem­ność ob­co­wa­nia z nią. Innym razem zbli­ża­ją się do góry. Tutaj wy­kom­bi­no­wał, że to la­wi­na gór­ska jest za­gro­że­niem. Dla bez­pie­czeń­stwa całej grupy będą mu­sie­li nad­ło­żyć drogi. Teraz jest pora na od­po­czy­nek przed dal­szą drogą. Her­mes za­pra­sza inną ska­za­ną do swego le­go­wi­ska. Pod­czas każ­de­go na­stęp­ne­go po­sto­ju kocha się z coraz to inną ko­bie­tą. Na­stał taki czas, że wszyst­kie ko­bie­ty były ob­słu­żo­ne. One ule­ga­ły mu bez spe­cjal­nych opo­rów. Po­nie­waż miały na­dzie­ję, że to zła­go­dzi ich karę. Ale się prze­li­czy­ły. Bóg Hades ode­słał je do Tar­ta­ru. Tam ska­za­no je na cięż­ką ka­tor­gę. Oka­za­ło się, że one były w ciąży, a spraw­cą tego był Her­mes. W końcu z tych sto­sun­ków na­ro­dzi­ły się isto­ty ludz­kie oboj­ga płci z gło­wa­mi róż­nych zwie­rząt, ta­ki­mi jak baran, owca, sęp, orzeł, koń, osioł, ryba, wół, niedź­wiedź, wilk, kura, sokół i in­ny­mi. Tych istot jest pięć­dzie­siąt.  Da­na­idy nie miały moż­li­wo­ści ich wy­cho­wy­wać. Wtedy małe isto­ty po­zo­sta­ły przez pe­wien czas same sobie. Wład­ca Ha­de­su wy­zna­czył Her­me­so­wi za­da­nie. Ma te nie­mow­lę­ta przy­pro­wa­dzić do jego kró­le­stwa. Her­mes przy­pa­try­wał się im z nie­chę­cią. Nie mógł za­ufać, że to są jego dzie­ci. One nie przy­spo­rzą mu żad­nej chwa­ły. Po­sta­no­wił się nimi za­nad­to nie chwa­lić. Kiedy wy­ko­nał to zle­ce­nie, to na­pa­ko­wa­ne typy o opa­lo­nej na brąz cerze za­ję­ły się tymi ma­leń­stwa­mi. Kidy już tro­chę pod­ro­sły, to zo­sta­ły pod­da­ne tre­su­rze. Nie było żad­nej róż­ni­cy po­dej­ściu do dziew­czyn, czy chłop­ców. Za­rów­no chłop­cy mu­sie­li biec trzy­ma­jąc cięż­kie ka­mie­nie, jak i ko­bie­ty. Wpa­ja­no im ru­ty­no­we od­ru­chy. Zda­rza­ło się, że ktoś nie robił cze­goś spraw­nie i szyb­ko. Od­po­wied­nie baty po­skra­mia­cza po­ma­ga­ły wpoić mu od­po­wied­nie umie­jęt­no­ści. Wy­jąt­ko­wo ko­biet nie obi­ja­no bi­czem. Na­stał taki mo­ment , że isto­ty te wy­ko­ny­wa­ły wszyst­ko au­to­ma­tycz­nie. Wtedy pan Ha­de­su wy­zna­czył im kon­kret­ne za­da­nia. Nie­któ­re mają pil­no­wać ska­zań­ców, aby wy­ko­ny­wa­li na­le­ży­cie na­ło­żo­ną na nich karę. Inne muszą po­ma­gać Cer­be­ro­wi, żeby jakiś nie­pro­szo­ny gość nie prze­szedł nie­zau­wa­że­nie do Eli­zjum. Jesz­cze inne są prze­zna­czo­ne do oso­bi­stej dys­po­zy­cji boga kra­iny zmar­łych.

 

 

2. De­cy­zje pod­ję­te na Olim­pie.

Zeus za­sia­dał w swoim pa­ła­cu. Na jego ciele ma­je­sta­tycz­ni ukła­da­ła się tu­ni­ka. Od­da­wał się przy­jem­no­ściom danym bogom. Po­pi­jał wino z bo­ga­to zdo­bio­ne­go kie­li­chu. Hera we­szła do środ­ka bez za­po­wie­dzi. Jej tu­ni­ka fa­lo­wa­ła zwiew­nie. To był przy­wi­lej nada­ny mał­żon­ce naj­waż­niej­sze­go boga. Na ob­li­czu Zeusa uka­zał się gry­mas nie­za­do­wo­le­nia. Przy­szła w nie­wła­ści­wym mo­men­cie. Nie miał teraz ocho­ty na ja­ką­kol­wiek roz­mo­wę. Do tego prze­rwa­ła mu de­gu­sta­cję piwa. Jed­nak oka­zał chęć wy­słu­cha­nia tego, co ma mu do po­wie­dze­nia.

– Po­win­no się uka­rać Medeę – oznaj­mi­ła mu sta­now­czo swój po­stu­lat.

Nie­daw­no Zeus po­sta­no­wił ska­zać Sy­zy­fa. Teraz ona chce po­ka­zać swą wła­dzę.

– Dla­cze­go? – pra­gnął po­znać przy­czy­nę tej de­cy­zji.

– Z zimną krwią za­mor­do­wa­ła wiele osób – wyjaśniła mu .

– Do­brze – wy­ra­ził swe po­par­cie.

Hera ce­lo­wo przy­szła do niego teraz. Wie­dzia­ła że łatwo bę­dzie go można prze­ko­nać. W sta­nie upo­je­nia był bar­dziej po­dat­ny na su­ge­stie. Hera wy­szła za­do­wo­lo­na.

 

 

3. Fa­ta­lizm Sy­zy­fa

Wokół czuć swąd spa­le­ni­zny. Z oko­licz­nych gór wy­do­by­wa­ją się kłęby dymu, które two­rzą coś na kształt za­wie­si­ny. Pro­mie­nie słoń­ca za­głę­bia­ją się w niej. Na­da­ją jej wtedy od­cień krwa­wej po­świa­ty. Do­oko­ła pa­nu­je wszech­obec­na spie­ko­ta oraz pie­kiel­na du­cho­ta. Syzyf pcha do góry głaz po stro­mym po­chy­le­niu za­pie­ra­jąc się no­ga­mi o zbo­cze. Kan­cia­ste ka­mie­nie wpi­ja­ją się w jego stopy. San­da­ły nie­wie­le po­ma­ga­ją. Chi­ton jest już wy­raź­nie zu­ży­ty. Robił to samo wiele razy. Zna już na pa­mięć, co się po kolei wy­da­rzy. Co naj­waż­niej­sze, jest na to przy­go­to­wa­ny. Zbli­ża się do wierz­choł­ka, jed­nak nie osią­ga go. Do­sta­je po rę­kach od po­tęż­nie zbu­do­wa­nej isto­ty z twa­rzą ko­zi­cy, który po­my­ka w tę i z po­wro­tem lotem bły­ska­wi­cy. Potem pusz­cza głaz, który się sta­cza. Na­stęp­nie ska­za­niec scho­dzi. W prze­ciw­nym razie góra się prze­bu­dza i osu­wa­ją­ca się lawa po­cią­ga go w dół. Kiedy znaj­du­je się u pod­nó­ża góry znowu do­sta­je po rę­kach, aby po­now­nie wta­czać ka­mień na górę. Tyra tak w kółko. To jest cała jego kara. Jest ona okrop­nie cięż­ka, ale sza­le­nie mo­no­ton­na. Syzyf już nie wie, jak długo jest w Tar­ta­rze. Ile razy pchał swój głaz pod górę. Ile­kroć mu się wy­my­kał z rąk. Jak czę­sto scho­dził po niego. Na po­cząt­ku swo­jej po­ku­ty jesz­cze li­czył, ile razy po­wta­rzał to samo w ciągu dnia i nocy. Jed­nej doby było tego wię­cej, a innej mniej. Z jego ob­li­czeń wy­ni­ka­ło, że każdą z tych czyn­no­ści wy­ko­ny­wał śred­nio po 33 razy. Czę­sto pluł sobie w brodę. Po co mie­szał się spra­wy bo­skie, tak do­brze było mu w Ko­ryn­cie. Miał tam żonę i wła­dzę. A tutaj co ma? Siwą brodę i siwe włosy. Zmarszcz­ki na czole. Ciało prze­siąk­nię­te siar­ką i na­zna­czo­ne bli­zna­mi. Wtem straż­nik chłosz­cze batem po jego rę­kach. Syzyf pusz­cza mo­men­tal­nie głaz, który toczy się bły­ska­wicz­nie na dół. Kiedy głaz znaj­du­je na dole, to na­grze­wa się. Ska­za­niec po­dą­ża za nim. Do­cie­ra do pod­nó­ża góry. Straż­nik już tam czeka na niego. Straż­nik po­now­nie po­ga­nia Sy­zy­fa. Syzyf po­now­nie wta­cza głaz, który parzy nie­mi­ło­sier­nie jego ręce. Na dło­niach uka­zu­ją się bąble. Zbli­ża się do wierz­choł­ka Jest już przy­go­to­wa­ny na wy­mie­rze­nie chło­sty. Po­wta­rza się to samo co po­przed­nim razem Musi dać wy­tchnie­nie obo­la­łym rękom. Wy­ko­rzy­stu­je różne tech­ni­ki, aby po­szcze­gól­ne czę­ści ciała mogły dojść do sie­bie. Kiedy głaz znaj­du­je się na stoku, to nie ma wtedy ne­ga­tyw­nych kon­se­kwen­cji dla ska­zań­ca. Ale pod­pie­ra­nie ka­mie­nia nie jest żad­nym wyj­ściem do ulże­nia sobie. Po­nie­waż każda chwi­la od­po­czyn­ku spra­wia, że głaz spy­cha Sy­zy­fa niżej. Tak więc, za­miast zbli­żać się do wierz­choł­ka, to od­da­la się od niego. Do­dat­ko­wo traci cenne siły. Tak więc le­piej pchać niż być spy­cha­nym. Do­szedł do tej wie­dzy kosz­tem swo­jej krwa­wi­cy. Straż­nik z głową ko­zi­cy prze­mie­rza też drogę od pod­nó­ża do wierz­choł­ka i z po­wro­tem, jed­nak ma znacz­nie ła­god­niej­szą trasą. Dla­te­go czyni to zde­cy­do­wa­nie szyb­ciej od jego ofia­ry. Po­nad­to droga, którą scho­dzi straż­nik jest nie­do­strze­gal­na i nie­do­stęp­na dla Sy­zy­fa. Straż­nik ma po­ga­niać batem Sy­zy­fa, aby ten wy­ko­ny­wał swoją karę na­le­ży­cie, a wy­wią­zu­je się ze swo­ich obo­wiąz­ków bar­dzo gor­li­wie i su­mien­nie, bo w prze­ciw­nym razie jego bat za­mie­nił­by się w ki­ja-sa­mo­bi­ja, który wy­gar­bo­wał­by jemu skórę za karę. Ska­za­niec robi w kółko jedno i to samo. Nie ma żad­nych szans, żeby to za­koń­czyć.

 

4. Fa­ta­lizm Medei

Medea ma bru­nat­ne włosy, które uło­żo­ne są w pa­sem­ka. Dwa z nich wiją się za usza­mi przy­ozda­bia­jąc je po­licz­ki. Brnie u pod­nó­ża góry. Obej­mu­je wazon ra­mio­na­mi. Ka­mie­nie cisną ją okrut­nie w stopy. San­da­ły nie wiele ją przed tym chro­nią. Po­ja­wia­ją się od­ci­ski pod jej sto­pa­mi. Głowa lekko po­chy­lo­na do przo­du. Spo­glą­da na zie­mię. Szuka tam mi­ne­ra­łów. Obo­jęt­nie ja­kich. Ważne, aby były dro­go­cen­ne. Medea ma za­peł­nić wazę skar­ba­mi na­tu­ry. Ka­mie­ni róż­ne­go ro­dza­ju jest wiele, ale nie ta­kich ja­kich ona aku­rat szuka. Przy­sta­je i pro­stu­je głowę. Roz­glą­da się wokół. Gdzie te skar­by na­tu­ry mogą się wresz­cie znaj­do­wać? Za-da­je sobie w myśli to py­ta­nie. Pod­no­si głowę, a jej spoj­rze­nie prze­my­ka po zbo­czu. Po­sta­na­wia tam wejść. Przy­cho­dzi jej to z tru­dem, Po­nie­waż jest on stro­me. Ale po ja­kimś cza­sie nagle przy­sta­nę­ła. Przez chwi­lę po­zo­sta­wa­ła tam nie­ru­cho­mo. Nie mogła w to uwie­rzyć. Jed­nak do­strze­gła w końcu coś, czego wła­śnie szu­ka­ła. Do tego nie jeden eg­zem­plarz, ale było tam tego z pew­no­ścią kil­ka­na­ście sztuk Na je zmę­czo­nej twa­rzy po­ja­wił się uśmiech. Eu­re­ka. Ra­do­sna myśl prze­cho­dzi przez jej umysł. Po chwi­li ochło­nę­ła z wra­że­nia i po­wró­ci­ła do twar­dej rze­czy­wi­sto­ści. Od­sta­wia wazę na zie­mię. Jed­nak czym prę­dzej pod­no­si ją z po­wro­tem, bo do­zna­ła przy­kre­go uczu­cia w rę­kach. Mia­no­wi­cie nie­li­to­ści­wie ją parzą. Po-nad­to dla wzmoc­nie­nia z nią więzi przy­tu­la mocno do pier­si. Oba­wia się, że ją przy­pad­ko­wo upu­ści. Schy­li­ła się, żeby ła­twiej jej było zbie­rać bły­skot­ki. Pod­no­si jedną z nich. Na twa­rzy Medei po­ja­wia się zdu­mie­nie. Ka­mień szla­chet­ny w jej ręce nagle za­mie­nia się w okruch skal­ny. Wy­rzu­ca go bły­ska­wicz­nie. Kiedy ka­mień opadł na zie­mię, to po­wró­cił do pier­wot­ne­go stanu. Bie­rze po kolei wszyst­kie po­zo­sta­łe war­to­ścio­wy ka­mie­nie i za każ­dym razem efekt jest taki sam. Pod­czas tych pro­ce­sów po­pa­da­ła w coraz więk­sze zwąt­pie­nie. Osta­tecz­nie od­da­li­ła się stam­tąd. Sia­dła na okru­chu skal­nym znie­chę­co­na. Tkwi­ła tam nie­po­ru­sze­nie z twa­rzą za­sę­pio­ną. Medea przy­po­mi­na sobie o swo­jej ro­dzi­nie. Wspo­mi­na nie­ży­ją­ce­go już brata i ojca, któ­re­go nagle opu­ści­ła. Tak bar­dzo chcia­ła teraz z nimi być. Zwie­si­ła głowę i po­grą­ży­ła się w ob­ję­ciach smut­ku. Za­pew­ne re­mi­ni­scen­cje o bli­skich jej oso­bach po­mo­gły jej dojść do sie­bie. Teraz mogła prze­ana­li­zo­wać swoją sy­tu­ację. Po chwi­li wpa­dła na jakiś po­mysł. Ener­gicz­nie się pod­nio­sła. Po­wró­ci­ła do zbio­ro­wi­ska dro­go­cen­nych ka­mie­ni. Tym razem po­sta­no­wi­ła użyć swo­ich cza­rów. Wy­po­wie­dzia­ła ma­gicz­ne for­mu­ły. Jed­nak nie było żad­ne­go efek­tu. Zmie­nia za­klę­cia. Pró­bu­je po kilka razy je wy­po­wia­dać. Cią­gle nie uda­wa­ło jej się ni­cze­go za­dzia­łać cza­ra­mi. Wy­glą­da na to, że jej cza­ro­dziej­ska moc prze­sta­ła dzia­łać. Jest wiel­ce nie­po­cie­szo­na tym fak­tem. Jed­nak Medea po­sta­no­wi­ła za­mie­rzyć się z tym bru­tal­nym fak­tem. Zde­cy­do­wa­ła dalej wy­trwa­le wy­ko­nać swoje za­da­nie tra­dy­cyj­ną me­to­dą. W końcu kie­dyś znaj­dzie spo­sób, żeby za­peł­nić wazę, mimo prze­ciw­no­ści losu. Jej długa tu­ni­ka lepi się do ciała, na sku­tek potu. W jej umy­śle prze­mknę­ła myśl: W kra­inie ży­wych miała służ­ki, a tutaj sama musi wszyst­ko. Tutaj jest czę­sto prze­mę­czo­na, a tam było to zu­peł­nie nie do po­my­śle­nia. Do tego każ­de­go dnia jej uroda mie­rzy się z okrut­ny­mi wa­run­ka­mi funk­cjo­no­wa­nia w Tar­ta­rze. Wes­tchnę­ła z no­stal­gią.

 

5. Kom­bi­na­cje Sy­zy­fa

Syzyf wy­ko­nu­je cią­gle swoją karę. Już nie wie, jak dużo odbył kur­sów w górę i w dół. Już nie pa­mię­ta, ile razy mu­siał po­wta­rzać te cięż­kie, a za­ra­zem mo­no­ton­ne czyn­no­ści. Było ich tak wiele, że prze­stał je nawet li­czyć. Ma już dość straż­ni­ka, który wy­dat­nie daje mu się we znaki. Jego baty od­ci­ska­ją na jego ciele krwa­we pięt­na, po któ­rych po­zo­sta­je sporo blizn. Pod­czas jed­ne­go z wielu kur­sów Syzyf po­sta­no­wił coś z tym zro­bić. Jego umysł za­przą­ta pewne py­ta­nie: czym prze­ku­pić straż­ni­ka, żeby go tak nie bi­czo­wał? Cały czas po­świę­ca na to, żeby wy­my­ślić roz­wią­za­nie pro­ble­mu. Za­sta­na­wia się też nad tym, czy jest to w ogóle moż­li­we. Wszyst­kie pie­nią­dze wziął mu Hades. W pew­nej chwi­li jego spoj­rze­nie mi­mo­wol­nie spo­czę­ło na błysz­czą­cym przed­mio­cie. Po­znał w nim dia­ment. Wy­jąt­ko­wo pięk­ny okaz. Jego oczy roz­po­go­dzi­ły się. Eu­re­ka. Spró­bu­je go prze­ku­pić tym wy­jąt­ko­wym ka­mie­niem. Po­wi­nien się na niego sku­sić. Zna­lazł się u pod­nó­ża góry. Straż­nik smaga go batem. Syzyf prze­ma­ga­jąc ból pró­bu­je na­wią­zać roz­mo­wę ze swoim opraw­cą.

– Nie mo­żesz dać sobie na wstrzy­ma­nie? – Syzyf za­su­ge­ro­wał straż­ni­ko­wi, żeby nie był tak na­pa­lo­ny do tak czę­ste­go uży­wa­nia swego na­rzę­dzia pracy.

– Wolę cie­bie bić, niż żebym ja obe­rwał – wy­pa­lił sta­now­czo straż­nik.

Hades wy­zna­czył straż­ni­ko­wi za­da­nie, ma po­pę­dzać swoim bi­czem Sy­zy­fa do wy­ko­ny­wa­nia kary. Kiedy opraw­ca nie wy­wią­że się ze swo­je­go obo­wiąz­ku, to nahaj wy­gar­bu­je skórę jego wła­ści­cie­lo­wi. To jest wy­star­cza­ją­ca mo­ty­wa­cja dla niego, żeby wy­peł­niał swą po­win­ność.

– Mu­sisz robić to tak do­kład­nie? – ska­za­niec za­le­cił mu, żeby nie był taki nad­gor­li­wy.

– Tak – wy­pa­lił na odwal się opraw­ca.

Po­nie­waż opraw­ca jest nie­chęt­ny do współ­pra­cy, to Syzyf dał sobie na razie spo­kój

 z dal­szym jego prze­py­ty­wa­niem.

Syzyf z po­wo­du bólu na­pie­ra na głaz bar­kiem, jed­no­cze­śnie za­pie­ra­jąc się no­ga­mi o zbo­cze.

Jest nie­za­do­wo­lo­ny z efek­tów roz­mo­wy. Za­sta­na­wia się, w jaki spo­sób po­wi­nien roz­ma­wiać z takim gbu­rem. Nie ma żad­ne­go do­świad­cze­nia w tym wzglę­dzie. Całe dwa kursy za­ję­ło mu ob­my­śle­nie ja­kie­goś spo­so­bu. Wresz­cie wpada na pe­wien po­mysł. Je­że­li ko­niecz­nie musi go bi­czo­wać, to niech to robi tam gdzie on tego chce. Jed­nak musi roz­wa­żyć ko­lej­ny pro­blem, czym osło­nić to miej­sce. Syzyf znowu znaj­du­je się przy straż­ni­ku, więc od­kła­da na póź­niej ob­my­śle­nie ochro­ny przed batem. Ska­za­niec zma­ga­jąc się z bólem pró­bu­je na­wią­zać po­now­nie roz­mo­wę ze straż­ni­kiem.

– Je­że­li bę­dziesz mnie bił w umó­wio­ne miej­sce, to dam ci dro­go­cen­ne ka­mie­nie – Syzyf pra­gnął za­in­try­go­wać straż­ni­ka.

– Sam sobie na­zbie­ram – pochwalił się zby­wa­ją­co opraw­ca.

– A umiesz od­róż­nić dro­go­cen­ny dia­ment od mniej war­to­ścio­we­go to­pa­zu? – dalej za­mie­rzał za­cie­ka­wić swo­je­go roz­mów­cę.

– Zgoda – straż­nik uległ ar­gu­men­ta­cji ska­zań­ca. – Jedna sztu­ka na ty­dzień.

Syzyf wraca do wy­ko­ny­wa­nia swo­jej kary. Wresz­cie jest za­do­wo­lo­ny z roz­mo­wy. Teraz przy­szła pora, aby po­wró­cić do prze­my­śleń nad spo­so­bem ochro­ny przed batem. Roz­glą­da się po oko­li­cy. Zna­lazł gład­ki i pła­ski ka­mień. Od­po­wied­ni, aby osło­nić plecy. Szuka dalej cze­goś, czym można by go tam za­mo­co­wać. Nie zna­lazł ni­cze­go sto­sow­ne­go. Po­now­nie znaj­du­je się na dole. Prze­zwy­cię­ża­jąc ból ob­rzu­ca wzro­kiem pod­nó­że góry. Wpa­dły mu w oko uschnię­te krza­ki, wokół któ­rych wiły się zwię­dłe liany. Znaj­do­wa­ły się w znacz­nej od­le­gło­ści od góry.

– Do­starcz mi liany – Syzyf po­ka­zał po­bli­skie krza­ki – Wtedy prze­ka­żę ci dia­men­ty – na­mówił straż­ni­ka do tego za­da­nia.

– Jak mi dasz trzy dia­men­ty, to ci je przy­nio­sę.

Ska­za­niec wraca do swo­jej po­ku­ty. Po­wra­ca­jąc wziął ze sobą trzy dia­men­ty. Kiedy zna­lazł się u pod­nó­ża, to dał je straż­ni­ko­wi. Pod­czas na­stęp­ne­go po­by­tu u pod­nó­ża zgod­nie z umową liany le­ża­ły już na ziemi. Ska­za­niec za­wie­sił je na swo­jej szyi. Po­now­nie wta­cza swój głaz pod górę. Pod­niósł upa­trzo­ny głaz i za­mo­co­wał go na ple­cach za po­mo­cą lian. W dro­dze po­wrot­nej za­brał jeden dia­ment. Na dole dał go straż­ni­ko­wi.

– To za­pła­ta za jeden ty­dzień – do­ko­nał płat­no­ści. – Mo­żesz mnie ude­rzać po ple­cach.-Sy­zyf po­in­stru­ował straż­ni­ka o za­sa­dach po­ro­zu­mie­nia mię­dzy nimi.

Prze­ku­pio­ny straż­nik po­stę­pu­je zgod­nie z umową. Ska­za­niec oddycha z ulgą, od bólu, gdyż ka­mien­na tar­cza ochro­ni jego plecy przed bólem.

 

6. Po­hań­bie­nie Medei

Medea wy­szu­ku­je ka­mie­ni szla­chet­nych. Potem pod­no­si je. Po ich od­mia­nie od­rzu­ca je. Nigdy nie wraca drugi raz do tego sa­me­go ka­mie­nia. Jed­no­cze­śnie dwaj po­tom­ko­wie Her­me­sa zmie­rza­ją do miejsc, gdzie mają pil­no­wać ska­zań­ców. Jeden męż­czy­zna po­sia­da twarz sępa, na­to­miast drugi głowę niedź­wie­dzia. Sta­nę­li na jej dro­dze. Ona wal­czy z obrzy­dze­niem na widok tych ohyd­nych stwo­rzeń. Pró­bu­je ich omi­nąć. Nie może jed­nak tego uczy­nić. Ten z twa­rzą sępa za­gro­dził jej drogę. Wtedy ko­bie­ta za­mie­rza przejść mię­dzy nimi. Nie udaje jej się tego uczy­nić. Ten drugi ta­ra­su­je jej drogę swoim cia­łem. Przez cały ten czas uważ­nie ją ob­ser­wu­ją. Wy­raź­nie trak­tu­ją ją jak obiekt po­żą­da­nia. Ona do­strze­ga za­gro­że­nie z ich stro­ny. Wy­co­fu­je się. Pod­ry­wa się do uciecz­ki. Po­dą­ża­ją za nią. Ka­mie­nie ranią jej stopy. Ona nie zwa­ża­jąc na to kon­ty­nu­uje bieg. Nagle nie­for­tun­nie opar­ła się na ka­mie­niu, przez co upa­dła jak kłoda na zie­mię. Wtedy pu­ści­ła wazę i za­par­ła się ra­mio­na­mi, aby ochro­nić głowę. Kro­ple krwi płyną ze zra­nio­nych czę­ści ciała. Do­go­ni­li ją. Ten z twa­rzą sępa prze­su­nął wazę, żeby zro­bić wolne miej­sce. Potem od stro­ny jej głowy chwy­cił jej ręce. Na­to­miast drugi po­ło­żył się na niej. Swo­imi koń­czy­na­mi roz­kra­czył jej nogi. Potem wy­ko­rzy­stu­je ją sek­su­al­nie. Jed­no­cze­śnie jego ręka śli­zga się po jej gład­kim ciele. Tłam­si je, jakby chciał ode­brać jak naj­wię­cej do­znań fi­zycz­nych pod­czas kon­tak­tu z jej gib­kim cia­łem. Kiedy za­koń­czył, to role się od­wra­ca­ją. Drugi po­dą­ża w ślady pierw­sze­go. Medea przez cały ten czas ma za­mknię­te oczy. W ten spo­sób chcia­ła się od­gro­dzić od bru­tal­ne­go zda­rze­nia. Po­nad­to musi zma­gać się z bólem pło­ną­cych rąk, a także cier­pie­niem pod­czas gwał­tu. Stwo­rze­nia w końcu od­cho­dzą, ale ona dalej prze­ży­wa te tra­gicz­ne wy­da­rze­nia. Tar­ga­ją nią kosz­mar­ne emo­cje. Po­sia­da po­szar­pa­ną tu­ni­kę oraz po­tar­ga­ne włosy. Mocno przy­tu­la do sie­bie wazon. Leży na gle­bie, z twa­rzą zwró­co­ną ku ziemi. Dalej ma oczy za­mknię­te. Chce pobyć sama z sobą. Po dłuż­szej chwi­li otwie­ra oczy. Za­czy­na się czoł­gać do przo­du. Pod­no­si się z tru­dem. Kręci się jej w gło­wie. Za­ta­cza­jąc się idzie ka­wa­łek drogi, ale zaraz opada z sił. Kła­dzie się na ziemi. Po­now­nie za­my­ka oczy. 

 

 

 

7. Medea po­zna­je Sy­zy­fa

Medea otwie­ra oczy. Po­sta­na­wia wró­cić do wy­ko­ny­wa­nia swo­jej kary. Pod­no­si się z ca­łych sił, by przejść le­d­wie ka­wa­łek drogi. Tak okrop­nie bolą ją nogi, że zaraz była przy­mu­szo­na usiąść na ka­mie­niu. Spo­glą­da przed sie­bie bez ruchu. Na twa­rzy po­ja­wia się gry­mas znu­że­nia, a jej serce bije przy­spie­szo­nym ryt­mem. Od­dy­cha łap­czy­wie. Po­trze­bu­je od­po­cząć przez jakiś mo­ment. Po ja­kieś chwi­li po­now­nie wsta­je. Stoi tak przez jakiś czas, aby przy­zwy­cza­ić or­ga­nizm do nowej po­zy­cji. Po chwi­li idzie przed sie­bie. Do­strze­ga nie­opo­dal jakiś krzak. Do­cie­ra do niego z wiel­kim tru­dem. uła­mu­je gałąź i bie­rze ją. Ma za­wrót głowy, więc znowu siada na ka­mie­niu. Wkrót­ce wsta­je i idzie przed sie­bie. Jedną ręką obej­mu­je wazę, a drugą opie­ra się na ga­łę­zi. Po­wra­ca do wy­ko­ny­wa­nia swo­ich obo­wiąz­ków zwią­za­nych z karą. W ten spo­sób znaj­du­je przy pew­nej górze. Do­strze­ga tam ja­kieś syl­wet­ki. Za­uwa­ża stwo­rze­nie, który ude­rza batem ja­kie­goś czło­wie­ka. Ten od­ra­ża­ją­cy osob­nik przy­po­mi­na jej o wy­da­rze­niu, które pra­gnie bez­względ­nie wy­ma­zać z pa­mię­ci. Przy­sta­nę­ła. Boi się przejść tam­tę­dy. Jed­nak­że rodzi się w niej uczu­cie współ­czu­cia dla ska­zań­ca. Po­wsta­ła też więź emo­cjo­nal­na z tym czło­wie­kiem. Oboje znaj­du­ją się w po­dob­nej sy­tu­acji. Przez mo­ment ob­ser­wu­je ich. Medea wy­ko­rzy­stu­je oka­zję, że straż­nik nagle gdzieś znika. Pod­cho­dzi bli­żej. Ona za­czy­na się wspi­nać, tym­cza­sem Syzyf wraca po swój głaz. Spo­ty­ka­ją się w po­ło­wie drogi.

– Czy mogę ci to­wa­rzy­szyć? – Medea cie­pło za­ga­iła męż­czy­znę, a w tych wa­run­kach Sy­zy­fo­wi zda­wa­ło się, że ona śpie­wa­ła.

– Oczy­wi­ście – zgo­dził się ocho­czo.

Oboje przed­sta­wi­li się wy­ma­wia­jąc swoje imio­na. Potem wy­mie­ni­li się in­for­ma­cja­mi na temat tego, w jaki spo­sób od­by­wa­ją swoje kary.

– Długo prze­by­wasz w Tar­ta­rze? – pragnął podtrzymać roz­mo­wę, aby znowu usły­szeć jej głos.

– Ta gó­ra-po­ka­zu­je ręką wznie­sie­nie, na któ­rym się teraz oboje znaj­du­ją – jest trzy­na­stą, którą prze­szu­ka­łam.

– A więc nie­dłu­go – stwier­dził za­do­wo­lo­ny Syzyf.

Ma dla niej mnó­stwo życz­li­wo­ści, bo do­strze­ga w niej cał­kiem ser­decz­ną osobą. Życzy jej, aby jak naj­kró­cej była na­ra­żo­na na cier­pie­nia w tym nie­przy­jem­nym miej­scu. Oboje uśmie­cha­ją się do sie­bie.

 

8. For­tel Sy­zy­fa

 Syzyf zmaga się ze swoim gła­zem. Jed­no­cze­śnie wy­ka­zu­je tro­skę o Medeę. Chce jej ze wszech miar pomóc. Za­sta­na­wia się, co można uczy­nić, żeby ona wresz­cie na­peł­ni­ła wazę. Odbył już w tym cza­sie kilka kur­sów, a jesz­cze nie wy­my­ślił żad­ne­go roz­wią­za­nia. Jest zły na sie­bie z po­wo­du swej bez­sil­no­ści. Pcha Wła­śnie prze­cho­dzi koło niej po raz wtóry. Tra­dy­cyj­nie nie może ode­rwać od niej swo­ich oczu. Jest za­uro­czo­ny jej urodą. Ona wy­peł­nia swoją karę, jak zwy­kle. Dalej musi się wspo­ma­gać ga­łę­zią. Na chwi­lę przy­sta­nę­ła. Za­ło­ży­ła swoje dło­nie jedna na dru­giej, jed­no­cze­śnie opie­ra­jąc je na ga­łę­zi. Syzyf przy­pa­tru­je się jej z uwiel­bie­niem. Pe­wien szcze­gół w po­sta­wie jej ciała zwró­cił jego uwagę. Pod wpły­wem in­spi­ra­cji pewna myśl za­kieł­ko­wa­ła w jego umy­śle. Jego oczy roz­po­ga­dza­ją się, a na jego usta wstę­pu­je uśmiech. Nagle góra grzmi groź­nie. Syzyf za­bie­ra się do swo­jej ro­bo­ty Tym razem ska­za­niec dla od­mia­ny na­pie­ra na głaz ple­ca­mi i za­pie­ra się o zbo­cze no­ga­mi. Na górze jego pięt­na zo­sta­ją od­świe­żo­ne. Ska­cze w dół drob­ny­mi su­sa­mi, raz w prawą stro­nę, raz w lewą. Po­now­nie znaj­du­je się przy oso­bie jemu coraz droż­szej.

– Mam pe­wien po­mysł, jak za­koń­czyć twoje cier­pie­nia – Syzyf oznaj­mił oży­wio­nym gło­sem.

Za­in­try­go­wa­na Medea prze­ry­wa swoje zma­ga­nia z ka­mie­nia­mi szla­chet­ny­mi i po­wsta­je. Potem pa­trzy uważ­nie na swo­je­go roz­mów­cę.

– Co mam uczy­nić? – żywiła nadzieję..

– Do­ko­na­my tego wspól­nie – ob­ja­śnił męż­czy­zna. – Pod­no­si ka­mień szla­chet­ny. – Obej­mij moje ręce od dołu, a potem pchnij moją dłoń do środ­ka wazy – Syzyf poinstruował ją z en­tu­zja­zmem.

Medea wy­ko­nu­je jego ple­ce­nie, a ka­mień wpada do wazy i nie zmie­nia się tam w bez­war­to­ścio­wy chłam. Po­stę­pu­ją w ten sam spo­sób dotąd, aż w końcu za­peł­nia­ją całą wazę. Ona w miarę za­peł­nia­nia się wazy otwie­ra coraz bar­dziej swoje oczy z po­dzi­wu. Gdy ich ręce się sty­ka­ją to ona ma wtedy po­czu­cie bez­pie­czeń­stwa, a on do­zna­je od­prę­że­nia. Od­sta­wi­li razem wazę na zie­mię. Przy­tu­la się do Sy­zy­fa, a na­stęp­nie daje mu bu­zia­ka. Osta­tecz­nie ich usta zbli­ża­ją się do sie­bie i łączą się w jeden wspól­ny po­ca­łu­nek. Jest wnie­bo­wzię­ta, cho­ciaż nadal nie może w to uwie­rzyć, że to jest na­resz­cie ko­niec jej kary.

 

9. Medea wkra­cza do dzia­ła­nia

Medea za­mie­rza stwo­rzyć przy­tul­ne gniazd­ko dla nich, oczy­wi­ście w miarę swo­ich moż­li­wo­ści. Ona za­cho­wa w nim pry­wat­ność i od­gro­dzi  się od nie­przy­ja­znych spoj­rzeń straż­ni­ka, na­to­miast głaz umiesz­czo­ny w dole po­zwo­li Sy­zy­fo­wi od­po­cząć. Ko­bie­ta po prze­szu­ka­niu oko­li­cy znaj­du­je od­po­wied­ni ka­mień. Z jed­nej stro­ny ma ostrą kra­wędź, a z dru­giej ła­god­ną. Pod­no­si go i za­ci­ska mocno w swych de­li­kat­nych dło­niach za od­po­wied­ni ko­niec, żeby się nie ska­le­czy­ła. Za­czy­na kopać mniej wię­cej po­środ­ku góry. Grunt jest twar­dy i praca po­su­wa się do przo­du opor­nie. To jest cięż­ka praca, ale per­spek­ty­wa wła­sne­go kąta do­da­je jej skrzy­deł. Po­nad­to pobyt w Tar­ta­rze był dla niej dobrą szko­łą wy­trwa­ło­ści i wy­trzy­ma­ło­ści. W pocie czoła ryje tak cały dzień ro­biąc co jakiś czas krót­kie prze­rwy na od­po­czy­nek. Kiedy na­sta­ła noc, to usa­do­wi­ła wy­god­nie w nie­wiel­kim za­głę­bie­niu, który wy­ko­na­ła. Potem na­tych­miast za­snę­ła. Przez cały ten czas Syzyf ma na nią oko. Czuwa uważ­nie, aby się jej nic złego nie stało, szcze­gól­nie ze stro­ny straż­ni­ka. Obu­dzi­ła się nad ranem. Przy­stę­pu­je na­tych­miast do po­głę­bia­nia tego, co wczo­raj do­ko­na­ła.  Z ofiar­no­ścią godną po­zaz­drosz­cze­nia two­rzy swoje dzie­ło dzień w dzień. Wresz­cie siód­me­go dnia, w uro­czy­stym ge­ście wy­rzu­ca na­rzę­dzie swej pracy da­le­ko przed sie­bie. Osta­tecz­nie po­wsta­je dół głę­bo­ki na metr, a sze­ro­ki na czte­ry metry. Za­pra­sza do niego Sy­zy­fa.

– Tutaj mo­żesz umie­ścić swój głaz – oznajmiła z dumą. – Nie mu­sisz go wtedy pod­trzy­my­wać, bo on się nie sto­czy. W tym cza­sie mo­żesz od­po­cząć.

– To jest chy­try pod­stęp – Syzyf do­ce­nił jej po­mysł.

Bie­rze ją w ra­mio­na. Potem pie­ści swo­imi usta­mi jej usta, a ona pod­da­je się temu

z od­da­niem.

 

10. Kon­flikt

Opra­wą ich in­tym­ne­go sam na sam jest czuła wy­mia­na zdań mię­dzy nimi.

– Ten straż­nik pa­trzy na mnie jakoś po­dej­rza­nie, jakby chciał mi zro­bić coś złego – zwie­rzy­ła się ze swych obaw.

– Ja cię obro­nię – uspo­ko­ił ją.

– Wiem, przy tobie czuję się bez­piecz­na – doceniła go.

Syzyf jakby do­stał wia­tru w żagle. Znowu pcha swój głaz, ale jakby z więk­szym en­tu­zja­zmem. Nie czuje tru­dów wspi­nacz­ki, bo­wiem jego myśli za­prząt­nię­te są in­ny­mi spra­wa­mi, znacz­nie przy­jem­niej­szy­mi, które wła­śnie przed chwi­lą się od­by­ły. Kiedy zna­lazł się na dole, to straż­nik nie po­ga­niał go do pracy. Dał mu znak, że ma do niego jakąś spra­wę.

– Po­win­ni­śmy zmie­nić wa­run­ki na­szej umowy – oznaj­mił ta­jem­ni­czo opraw­ca.

– Chcesz wię­cej dia­men­tów? – Syzyf pró­bował od­gad­nąć za­mia­ry jego roz­mów­cy.  

 – Sam sobie je po­zbie­ram – wy­ja­śnił aro­ganc­ko wła­ści­ciel bata – Wiem już jak wy­glą­da­ją. Chcę mieć twoją ko­bie­tę. Ty­dzień na­szej umowy za jeden sto­su­nek z nią.

– Nie ma mowy! – Ofia­ra bata od­rzu­cił sta­now­czo jego ofer­tę. Cały jego błogi na­strój prysł nagle ni­czym bańka my­dla­na.

– W takim razie za­koń­czy­my naszą współ­pra­cę – wy­rzu­cił groź­nie straż­nik. Ude­rza bi­czem w osło­nię­te miej­sca z dużą za­wzię­to­ścią, która od­ci­ska się pięt­nem na ciele ska­zań­ca. Syzyf z po­sęp­ną miną wraca do swo­jej  po­ku­ty.

 

11. Prze­szłość Medei i Sy­zy­fa

Syzyf chce za­po­mnieć o przy­krych dla niego kon­se­kwen­cjach róż­ni­cy zdań, jaka wy­wią­za­ła się mię­dzy nim i straż­ni­kiem, choć­by na chwi­lę. Pra­gnie teraz ze wszech miar sku­pić swe myśli na czymś przy­jem­niej­szym dla niego, na Medei. Chce po­znać bli­żej jej dzie­je. Od­sta­wia swój głaz w dole i siada obok Medei.

– Dla­cze­go zo­sta­łaś uka­ra­na? – chciał poznać ją bliżej, a przy­gnę­bie­nie już pra­wie z niego uszło.

– Po­zna­łam kie­dyś wa­lecz­ne­go mło­dzień­ca, Te­ze­usza – zaczęła swoją opowieść. – Po­ma­ga­łam mu wy­ko­nać za­da­nie, jakie mu wy­zna­czył mój oj­ciec, bo sam by sobie nie po­ra­dził. Dzię­ki mnie zdo­był złote runo. Po­ko­cha­łam go. Na po­cząt­ku było nam cu­dow­nie. Pla­no­wa­li­śmy nawet  wspól­ne życie. Wy­je­cha­li­śmy razem z mojej oj­czy­stej kra­iny. Mój brat do­łą­czył do nas. Nie­ste­ty oj­ciec za­czął nas ści­gać. Po­świę­ci­łam życie mo­je­go brata i wy­rzu­ci­łam go za burtę, by opóź­nić pogoń za nami. Do­tar­li­śmy do Ko­ryn­tu. Byłam pewna, że za­cznie­my tam wszyst­ko od nowa, aż  w końcu od­naj­dzie­my  w tam­tym miej­scu nasze szczę­ście. Nie­ste­ty my­li­łam się. Te­ze­usz po­znał tam inną ko­bie­tę, w któ­rej się za­ko­chał . Od­rzu­cił moje uczu­cia i nie do­ce­nił na­le­ży­cie mo­je­go po­świę­ce­nia. Pa­ła­jąc żądzą ze­msty przy­czy­ni­łam się w głów­nej mie­rze do śmier­ci jego nowej ko­chan­ki i jej ojca. Wy­zna­czo­no mi karę w Tar­ta­rze za to, że do­pu­ści­łam się tych okrut­nych śmier­ci, a prze­cież wszyst­kie zbrod­nie po­peł­ni­łam w imię mojej mi­ło­ści do Te­ze­usza. – mówi otwar­cie o swo­ich zbrod­niach oraz o tar­ga­ją­cych ją wtedy emo­cjach.

– Współ­czu­ję ci – Syzyf był pod ogrom­nym wra­że­niem jej opo­wie­ści.

– Nie po­tra­fię opa­no­wać swo­ich uczuć – zdradza. – Za­wsze mówię to, co myślę. A dla­cze­go bo­go­wie wy­zna­czy­li tobie taką dolę – okazała zainteresowanie. 

– Byłem kie­dyś wład­cą Ko­ryn­tu. Bo­go­wie mnie lu­bi­li. Za­pra­sza­li mnie na swoje uczty. Mó­wi­li mi o swo­ich se­kre­tach, które prze­ka­zy­wa­łem lu­dziom. Pew­ne­go dnia zdra­dzi­łem po­uf­ny se­kret Zeusa. Wtedy Wład­ca Olim­pu po­sta­no­wił mnie uśmier­cić. Zdą­ży­łem jesz­cze po­wie­dzieć żonie, żeby nie wy­pra­wia­ła mi ob­rzę­du po­grze­bo­we­go. W kra­inie zmar­łych na­rze­ka­łem, że nie zo­sta­łem na­le­ży­cie po­cho­wa­ny. Wtedy Hades ode­słał mnie do kra­iny ży­wych, bym do­pil­no­wał po­chów­ku swo­je­go ciała w od­po­wied­nim ob­rzę­dzie. Uda­wa­ło mi się długo ukry­wać przed bo­ga­mi. Nie­ste­ty mnie od­szu­ka­li i wy­zna­czy­li mi karę w Tar­ta­rze. Góra daje znać o sobie. Ostat­nia część roz­mo­wy od­by­wa się przy wtó­rze prze­raź­li­we­go dud­nie­nia jej w po­sa­dach.

– Szko­da, że nie po­zna­li­śmy się wcze­śniej w Ko­ryn­cie – wy­ra­ziła swój żal. – Kto wie, być może z Sy­zy­fem by­ła­by wtedy bar­dziej szczę­śliw­sza, niż z Te­ze­uszem – prze­mknęła jej myśl.

– Nie­ste­ty, przy­by­łaś tam wtedy, kiedy mnie tam już nie było – wy­ja­śnił.

Ska­za­niec wraca na­tych­miast do od­by­wa­nia swej kary. Jak za do­tknię­ciem cza­ro­dziej­skiej różdż­ki góra się uspo­ka­ja. Na szczę­ście, nie ma dal­szych nie­po­myśl­nych kon­se­kwen­cji dla pary za­ko­cha­nych.

 

12. Prze­bu­dze­nie góry

Na­sta­je wie­czór. Ska­za­niec po­dą­ża na spo­czy­nek do przy­tul­ne­go gniazd­ka. Przy­sia­da się do Medei. Oboje mil­czą. Ko­bie­ta wsta­je i po­wol­ny­mi ru­cha­mi swych rąk ścią­ga swą tu­ni­kę jed­no­cze­nie po­wo­li się ob­ra­ca­jąc wokół wła­snej osi.  W końcu cał­ko­wi­cie się przed nim ob­na­ża. Po­ru­sza się z nie­zwy­kłą gra­cją ku­sząc go swoim po­wab­nym cia­łem. Męż­czy­zna po­dzi­wia jej smu­kłą fi­gu­rę, zgrab­ne pier­si, wą­skie bio­dra i jędr­ne po­ślad­ki. Bie­rze ją w swoje ra­mio­na i daje jej bu­zia­ka, który ona od­wza­jem­nia. Ich po­ca­łu­nek jest pełen na­mięt­no­ści. Męż­czy­zna  długo nie po­tra­fi ode­rwać swo­ich warg od jej ust. Gdy w końcu na­sy­cił się ich sło­dy­czą, to po­dą­ża do jej pier­si, które wy­ca­ło­wu­je po całej ich po­wierzch­ni. W tym cza­sie  jego dło­nie wę­dru­ją po­wo­li po ca­łych jej ple­cach, aż do­cie­ra­ją do jej po­ślad­ków, które mocno obej­mu­ją. Tym­cza­sem ona ścią­ga z niego chi­ton. Na­stęp­nie Syzyf kła­dzie ją na ziemi i roz­cią­ga się na niej. Swo­imi rę­ko­ma objął jej ra­mio­na rów­no­cze­śnie przy­trzy­mu­jąc je na ziemi. Ich ciała łączą się w sil­nym uści­sku, któ­re­go uko­ro­no­wa­niem jest akt sek­su­al­ny. Góry wy­sy­ła dla nich pierw­sze ostrze­że­nie. Zie­mia wi­bru­je pod ich cia­ła­mi, jed­nak nie zwra­ca­ją na to nawet naj­mniej­szej uwagi po­chło­nię­ci swo­imi in­tym­ny­mi do­zna­nia­mi. Syzyf prze­wra­ca się na bok. Oboje od­po­czy­wa­ją po fa­lach unie­sień pa­trząc w niebo, ale już jakoś ina­czej, niż do tej pory. Mają wra­że­nie, jakby byli in­te­gral­ną czę­ścią ko­smo­su. Medea od­wra­ca part­ne­ra twa­rzą ku ziemi i swo­imi de­li­kat­ny­mi rącz­ka­mi ma­su­je de­li­kat­nie jego plecy.

– Czy speł­ni­łam twoje ocze­ki­wa­nia? – oczekiwała odpowiedzi z fi­lu­ter­nym uśmie­chem.

– Cze­kam na po­wtór­kę – podjął jej grę. 

We wnę­trzu góry ko­tłu­je się lawa po­dob­nie jak morze pod­czas sztor­mu, a wokół roz­le­ga się nie­sa­mo­wi­ty huk. Ponad szczy­tem wy­do­by­wa­ją się kłęby dymu, które uno­szą się w po­wie­trzu. Roz­grza­na do czer­wo­no­ści magma wy­le­wa się z wierz­choł­ka na ze­wnątrz i sta­cza się po zbo­czu. Do­pie­ro wtedy, kiedy lawa do­cie­ra do ich gniazd­ka para ko­chan­ków do­strze­ga za­gro­że­nie. Syzyf za­bie­ra się za wta­cza­nie głazu, na­to­miast Medea siada na wy­stę­pie skal­nym. Na­tych­miast  wul­kan od­mie­nia swoje ob­li­cze po­wra­ca­jąc do po­przed­nie­go stanu. Ale lawa nadal po­zo­sta­ła na zbo­czu i toczy się dalej. Syzyf mu­siał wy­ka­zać się nie­sa­mo­wi­tą zręcz­no­ścią i siłą, aby nie wdep­nąć w nią. Prze­ska­ki­wał po wy­sta­ją­cych ka­mie­niach jed­no­cze­śnie po­py­cha­jąc głaz po nie za­la­nej po­wierzch­ni zbo­cza. Wy­twór wul­ka­nu spły­wa już coraz wol­niej, by nad ranem się za­trzy­mać. Nie­sa­mo­wi­ty zbieg oko­licz­no­ści spo­wo­do­wał, że mniej­sze odłam­ki skal­ne w wy­jąt­ko­wy spo­sób usta­wi­ły się do za­le­wa­ją­cej ich lawy. Po­wsta­ły wtedy nie­sa­mo­wi­te twory. Nie­któ­re z nich mogą po­słu­żyć jako ochron­ni­ki rąk, nóg, tu­ło­wia i głowy, które przy­da­dzą się Sy­zy­fo­wi.  Zna­la­zły się tam też inne przy­dat­ne dzie­ła lawy, z któ­rych zrobi uży­tek Medea. Drob­ny ostry przed­miot, który od biedy za­stą­pi igłę. Ostry wy­twór dłu­go­ści stopy ludz­kiej, w któ­rym do­pa­trzeć się można brzy­twy. Pro­dukt wiel­ko­ści dłoni z wie­lo­ma wy­sta­ją­cy­mi kol­ca­mi, który po­słu­ży jako grze­bień. Gdyby praw­do­po­do­bień­stwo tego zda­rze­nia spro­wa­dzić do dzia­ła­nia ma­te­ma­tycz­ne­go– ilo­ra­zu, to  tak jakby umie­ścić w licz­ni­ku licz­bę 1, a w mia­now­ni­ku znak ∞. To świad­czy o skali cudu w Tar­ta­rze, któ­re­go wła­śnie byli świad­ka­mi ko­chan­ko­wie. Do­stą­pi­li więc nie­by­wa­łe­go za­szczy­tu, czego zresz­tą byli cał­ko­wi­cie świa­do­mi. Po kilku dniach lawa za­sty­ga cał­ko­wi­cie. Ko­chan­ko­wie prze­szu­ku­ją całe zbo­cze i zbie­ra­ją cu­dow­ne przed­mio­ty. Syzyf dając ulgę swoim ple­com ścią­ga z nich za­mo­co­wa­ny ka­mień. Z  wnę­trza przed­mio­tów prze­zna­czo­nych dla niego wy­dłu­bu­je po kolei wszyst­kie ka­mie­nie. Za­kła­da na sie­bie kom­plet cu­dow­nych ele­men­tów, które razem two­rzą zbro­ję la­wo­wą. Tym­cza­sem Medea żmud­nie oczysz­cza przy­tul­ne gniazd­ko z za­sty­głych ka­wał­ków ją za­le­ga­ją­cych. W pew­nej chwi­li do­strze­ga w pła­skim i gład­kim przed­mio­cie ja­kieś kształ­ty. Na­tych­miast orien­tu­je się, że to jest od­bi­cie jej twa­rzy. Za­trzy­mu­je go dla sie­bie, bo po­słu­ży on jej za lu­ster­ko. Gdy za­koń­czy­ła prace po­rząd­ko­we, to po­sta­no­wi­ła za­dbać o swój wy­gląd, wy­ko­rzy­stu­jąc do tego celu wy­jąt­ko­we zdo­by­cze. Liany po­zo­sta­wio­ne przez ska­zań­ca po­słu­żą za nici, które na­wle­czo­ne na na­miast­kę igły po­mo­gą zre­pe­ro­wać jej tu­ni­kę.

 

 

13. Spię­cie ze straż­ni­kiem

Straż­nik pod­cho­dzi do Medei. Ob­ła­pia ją. Ona jest prze­ra­żo­na. W akcie sa­mo­obro­ny sięga po na­miast­kę brzy­twy i dźga go w ramię dwa razy. Na­past­nik pusz­cza ją na mo­ment, aby dojść do sie­bie. Ona wy­ko­rzy­stu­jąc chwi­lę spo­ko­ju wy­do­sta­je się z gniazd­ka. Ucie­ka­jąc przy­wo­łu­je Sy­zy­fa. Nie zdą­ży­ła da­le­ko uciec, bo opraw­ca szyb­ko ją do­ga­nia i po­wa­la na zie­mię. Ona siada i znowu przy­mie­rza się do za­da­nia cię­cia, jed­nak on jest na to przy­go­to­wa­ny i unika ciosu. Ści­ska mocno w prze­gu­bie jej uzbro­jo­ną rękę. Medea na­tych­miast pusz­cza za­krwa­wio­ne ostrze. Ob­ma­cu­je jej ciało siłą. Wtedy nad­cho­dzi Syzyf. Pusz­cza mo­men­tal­nie głaz, który opada po zbo­czu. Nie­zwłocz­nie od­py­cha opraw­cę, który traci rów­no­wa­gę. Wy­ko­rzy­stu­je to obroń­ca Medei i rzuca się na niego. Do­cho­dzi do sza­mo­ta­ni­ny. Oboje opie­ra­ją się na zbo­czu i śli­zga­ją po nim. To utrud­nia oboj­gu wy­mie­rza­nie cio­sów, mimo to opraw­ca swym im­pe­tem po­wa­la ska­zań­ca na glebę. Tam­ten wy­ko­rzy­stu­jąc chwi­lo­wą prze­wa­gę pod­cho­dzi szyb­ko do le­żą­ce­go Sy­zy­fa, który od­py­cha go no­ga­mi. Straż­nik z im­pe­tem opada na zbo­cze. Ska­za­niec bły­ska­wicz­nie wsta­je i pod­no­si ka­mień. W mgnie­niu oka pod­bie­ga do le­żą­ce­go opraw­cy. Syzyf bie­rze sze­ro­ki za­mach. Trwa­ło to na tyle długo, że opraw­ca zdą­żył się pod­nieść, ale ka­mień lą­du­je już na gło­wie prze­ciw­ni­ka, który opada na zbo­cze. Ska­za­niec z całą swą mocą ude­rza w głowę prze­ciw­ni­ka. Czyni tak raz za razem. Chwi­la opa­mię­ta­nia przy­cho­dzi do­pie­ro po chwi­li. Od­rzu­ca za­krwa­wio­ny ka­mień. Pa­trzy na le­żą­ce­go przed nim jego cie­mię­ży­cie­la z roz­wa­lo­ną głową, aby na­sy­cić się wi­do­kiem po­ko­na­ne­go prze­ciw­ni­ka. Medea ob­ser­wu­jąc walkę nie­po­ko­iła się, czy uko­cha­ny da sobie radę z opraw­cą. Od­dy­cha z ulgą i pod­cho­dzi do niego, a on w po­czu­ciu od­nie­sio­ne­go zwy­cię­stwa kro­czy ku niej.  Wpa­da­ją sobie w ra­mio­na.

– To już ko­niec prze­śla­do­wa­nia cie­bie – ura­do­wała­ się.

– Tak –potwierdził. – Przy­tu­la się do niej moc­niej, ale od­czu­wa ja­kieś lek­kie wy­brzu­sze­nie na jej brzu­chu. Od­su­wa się od niej i przy­glą­da się bli­żej tej czę­ści ciała.

– Czy ty nie je­steś w ciąży? – żar­tu­je męż­czy­zna.

– Tak – stwierdziła cał­kiem po­waż­nie.

– To wspa­nia­le – ucieszył się.

 Grzmie­nie góry prze­ry­wa ich sie­lan­ko­wy na­strój. Syzyf pcha swój głaz za­sta­na­wia­jąc się. co zrobi jak do­trze na górę. Po prze­my­śle­niu do­szedł do pew­ne­go wnio­sku. Po­wi­nien robić to samo co do tej pory, tyle że bez in­ge­ren­cji straż­ni­ka. Zbli­ża­jąc się do wierz­choł­ka już ma pu­ścić głaz, ale wcze­śniej od­czu­wa ból swo­ich rąk. Swój wzrok kie­ru­je ku wierz­choł­ko­wi i staje jak wryty. Nie może w to uwie­rzyć, ale do­strze­ga tam straż­ni­ka. Od­ro­dził się ja­kimś cudem  jak Fe­niks z po­pio­łów. Cały we­so­ły na­stój ska­zań­ca na­tych­miast się ulat­nia.

 

14. Na­ro­dzi­ny dziec­ka

Medea że się czuje. Ma cią­głe wy­mio­ty. Od ja­kie­goś już czasu cią­gle leży. Syzyf do­my­śla co jej jest. Nie­dłu­go bę­dzie ro­dzi­ła. Przez cały czas ma na nią ba­cze­nie. W każ­dej chwi­li go­to­wy jest jej przyjść z po­mo­cą, w razie gdyby nad­zor­ca chciał do­bie­rać się do jego uko­cha­nej.

Medea czuje, że nad­cho­dzi długo wy­cze­ki­wa­ny czas po­ro­du.

– Mu­sisz mi pomóc – oświadczyła. 

– Nie wiem, co mam robić? – zakłopotał się.

– Razem damy sobie radę – uspokoiła go.

Ona na bie­żą­co ob­ja­śnia jemu, jak ma ode­brać poród, krok po kroku. Na­to­miast męż­czy­zna  po­stę­pu­je do­kład­nie z jej in­struk­cja­mi. W końcu uka­zu­je się im dziec­ko. Ono jest ja­kieś inne, bar­dziej przy­po­mi­na ja­kieś stwo­rze­nie, niż isto­tę ludz­ką. Medea na widok  bycz­ka z nie­u­kształ­to­wa­ny­mi cał­ko­wi­cie skrzy­dła­mi wzdry­ga się. Do­my­śla się od razu, kim są jego oj­co­wie. Uważa, że po­win­na  po­in­for­mo­wać o tych wy­da­rze­niach part­ne­ra, cho­ciaż czyni to nie­chęt­nie, gdyż dalej ma uraz po tych oko­licz­no­ściach.

– Nie­waż­ne jaki on jest i kto jest jego ojcem, ale razem go wy­cho­wa­my – po­cie­szył ją. – To jest nasz Ala­turs. – kon­ty­nu­ował jak na­tchnio­ny.

– Nie mogę znieść jego wi­do­ku – wzdraga się.

 

 

 

15. Wy­cho­wa­nie Ala­tur­sa.

 

Medea nie bie­rze na sie­bie wy­cho­wa­nia swego dziec­ka, więc spo­czy­wa to na bar­kach jej uko­cha­ne­go. Jest to mało kom­for­to­wa sy­tu­acja dla Sy­zy­fa, bo musi po­dej­mo­wać się na­ucza­nia pod­czas krót­kich przerw  po­mię­dzy  róż­ny­mi eta­pa­mi swej kary, ale także dla dziec­ka, które wy­ma­ga sta­łej uwagi. Do­dat­ko­wo dba o bez­pie­czeń­stwo part­ner­ki, które za­kłó­cić może głów­nie straż­nik, toteż pil­nie go ob­ser­wu­je. Na szczę­cie, jak na razie nie wy­ka­zu­je żad­nych form agre­sji, być może wy­gląd stwo­rze­nia sku­tecz­nie go do tego znie­chę­ca. Opie­kun za­czy­na swoje szko­le­nie od nauki pra­wi­dło­we­go cho­dze­nia. Po­ka­zu­je mu jak on  po­wi­nien pra­wi­dło­wo zgi­nać swoje koń­czy­ny i w ja­kiej ko­lej­no­ści prze­miesz­czać je do przo­du. Stwo­rze­nie jest nad wyraz po­jęt­ne, bo bez żad­ne­go wspar­cia ze stro­ny men­to­ra po­dej­mu­je ko­lej­ne próby, aby dojść do do­sko­na­ło­ści w sa­mo­dziel­nym prze­miesz­cza­niu się, mało tego czyni to raz za razem z coraz więk­szą szyb­ko­ścią. Po pew­nym cza­sie po­tra­fi już w mig prze­biec drogę od wierz­choł­ka do pod­nó­ża góry i na od­wrót. Przy tym ro­śnie znacz­nie szyb­ciej niż dziec­ko nie wy­wo­dzą­ce się od żad­ne­go boga, już po roku jest wiel­ko­ści do­ro­słe­go czło­wie­ka. Kiedy Syzyf prze­ma­wia do niego, to on w od­po­wie­dzi wy­da­je tylko ryk. Stwo­rze­nie nie po­tra­fi  się wy­sło­wić, ale ro­zu­mie co się do niego mówi. Wy­ko­nu­je po­słusz­nie po­le­ce­nia wy­da­wa­ne mu przez opie­ku­na. Kiedy isto­ta koń­czy dwa lata, to Syzyf zwra­ca się do stwo­rze­nia.

– Po­wi­nie­neś nabyć umie­jęt­no­ści la­ta­nia – wy­ka­zał tro­skę. – Isto­ta po­ki­wa­ła głową po­ta­ku­ją­co.

 Roz­wiń skrzy­dła. – wy­da­ł po­le­ce­nie.

Stwo­rze­nie roz­po­ście­ra je, ale efek­ty tego są ra­czej nie­wiel­kie.

– Muszą ci uro­snąć skrzy­dła, bo takie nie utrzy­ma­ją two­je­go cię­ża­ru – od­kła­da naukę.

Stwo­rze­nie w sa­mot­no­ści nie­ustan­nie po­na­wia próby roz­kła­da­nia skrzy­deł. Po­nie­waż nader szyb­ko one się roz­ra­sta­ją, to raz za razem może je roz­pro­sto­wy­wać do coraz więk­szych roz­mia­rów. Jed­no­cze­śnie ro­śnie jego tułów. Po mie­sią­cu Syzyf stwier­dził, że nad­szedł już wła­ści­wy czas, aby Ala­turs po­dej­mo­wał próby la­ta­nia. Pro­wa­dzi go w po­bli­że wierz­choł­ka.

– Skacz na dół naj­da­lej jak tylko mo­żesz – udzie­lił wska­zów­ki.

Stwo­rze­nie po­kor­nie usi­łu­je ją wy­ko­nać, ale lą­du­je w nie­wiel­kiej od­le­gło­ści. Prze­ciw­sta­wia się zwąt­pie­niu, gdyż za­mie­rza uzy­skać wspa­nia­łość w tej sfe­rze. Na sku­tek tego, iż jest upar­ty i po­bu­dzo­ny do dzia­ła­nia, to raz za razem po­pra­wia swoje osią­gnię­cie, więc po mie­sią­cu wresz­cie lą­du­je u pod­nó­ża góry.

– Wzbij w po­wie­trze naj­wy­żej jak tylko po­tra­fisz – po­da­ł in­struk­cję.

Stwór po­tul­nie wy­si­la się, aby  ją speł­nić, ale ta wy­so­kość nie na­le­ży do naj­bar­dziej uda­nych. Nie pod­da­je się, bo chce dojść do do­sko­na­ło­ści w tym za­kre­sie. Dzię­ki temu, że jest wy­trwa­ły i zmo­ty­wo­wa­ny pod­no­si się coraz wyżej, aż w końcu po dwóch ty­go­dniach unosi się wy­so­ko ponad wierz­cho­łek góry, lecz zaraz lą­du­je w po­bli­żu miej­sca, z któ­re­go wzla­ty­wał.

– Skacz jak naj­da­lej i wzbij się jak naj­wy­żej jed­no­cze­śnie – prze­ka­zał za­le­ce­nie.

Ala­turs po­słusz­nie to wy­ko­nu­je, lecz po­łą­cze­nie skoku w dal i wzla­ty­wa­nia nie przy­no­si spo­dzie­wa­nych re­zul­ta­tów. Przy­kła­da się do tego, po­nie­waż pra­gnie już latać. Suk­ce­syw­nie robi wszyst­ko, aby jego lot był jak naj­dłuż­szy. Nad­cho­dzi prze­ło­mo­wy czas, kiedy krąży wy­so­ko pond szczy­tem i po­tra­fi to robić, tak długo ile tylko chce. Medea ob­ser­wo­wa­ła z ukry­cia jak Ala­turs pod wpły­wem Sy­zy­fa do­ra­stał i na­by­wał pra­wi­dło­wych umie­jęt­no­ści, teraz jed­nak pa­trzy z po­dzi­wem na lot jej dziec­ka. Syzyf pa­trzy na niego, nie tylko z po­dzi­wem ale i dumą, po­nie­waż przy­ło­żył swoją rękę do jego efek­tow­ne­go szy­bo­wa­nia. Po trzech mie­sią­cach stwo­rze­nie po­ka­zu­je swój ma­je­stat, w całej oka­za­ło­ści. Uzy­sku­je już osta­tecz­ną wiel­kość, tak ol­brzy­mią, że na jego grzbie­cie zmiesz­czą się dwie do­ro­słe osoby, na­to­miast para jego skrzy­deł po roz­po­star­ciu jest pięć razy dłuż­sza od grzbie­tu, a jego czar­na sierść ko­ły­sze się w rytm po­wie­wu wia­tru oraz błysz­czy w słoń­cu. 

 

16. Po­ko­na­nie fatum Sy­zy­fa

Ala­turs krąży znacz­nie po­wy­żej wierz­choł­ka. Do­strze­ga, jak straż­nik obija batem jego opie­ku­na, który pusz­cza głaz i po­dą­ża za nim. Nie po­do­ba mu się w ogóle ta sy­tu­acja, więc za­mie­rza od­stra­szyć opraw­cę. Na­tych­miast pod­cho­dzi ostrym łu­kiem ku ce­lo­wi, a potem zbli­ża się do niego od przo­du. Do­stał  od opraw­cy baty po ciele, co jesz­cze bar­dziej go roz­wście­cza. Wpada na niego z im­pe­tem i po­wa­la go na zie­mię. Na­stęp­nie bie­rze go w swoje mocne łapy, zgnia­ta go, a krę­go­słup jego ofia­ry trza­ska w drob­ny mak jak łu­pi­na orze­cha. Póź­niej od­dzie­la kości od ciała, które na ko­niec po­że­ra. Tym samym Ala­turs usuwa z drogi ska­zań­ca jego opraw­cę. To po­zwa­la ska­zań­co­wi bez żad­nych prze­szkód wto­czyć głaz na sam szczyt i po­zo­sta­wia go tam. Ob­ser­wu­je go jakby bał się, że jakaś nie­zna­na siła jed­nak go wy­pchnie z wierz­choł­ka. Nie może w to jesz­cze uwie­rzyć, ale głaz cią­gle tam tkwi nie­wzru­sze­nie. Syzyf stwier­dza z trium­fem, że po­zby­wa się wresz­cie swego fatum, a na jego zmę­czo­ne ob­li­cze wstę­pu­je uśmiech. Medea pa­trzy na te wy­da­rze­nia z otwar­ty­mi ocza­mi. Syzyf wraca do swo­jej ko­bie­ty, która prze­ry­wa ciszę.

– Dzię­ki Ala­tur­so­wi je­steś już wolny – za­częła prze­ko­ny­wać się do stwo­rze­nia. – Teraz nic już nas tu nie trzy­ma. Mo­że­my już na stałe opu­ścić to prze­klę­te miej­sce – kon­ty­nu­owała ra­do­śnie.

– Jak znaj­dzie­my drogę do kra­iny ży­wych? – zaniepokoił się.

– Na pewno znaj­dzie­my jakiś spo­sób – oświad­czyła pełna en­tu­zja­zmu – Na razie po­le­ci­my na Ala­tur­sie, byle jak naj­szyb­ciej się stąd od­da­lić.

– Do­brze –poparł ją .

Syzyf obej­mu­je Medeę w talii, a ona za­kła­da swoje ręce za jego szyję, a jego mocne usta lgną do jego na­mięt­nej buzi.

 

17. Błą­dze­nie w Tar­ta­rze

Medea przy­wo­łu­je swo­je­go syna, który pod­la­tu­je do niej na­tych­miast i przy­tu­la do jej pier­si przy­jaź­nie. Ona nie zaj­mo­wa­ła się nim na co dzień, on jed­nak czuje do niej silną więź emo­cjo­nal­ną. Matka gła­ska go czule po gło­wie, a on mru­czy za­do­wo­lo­ny. Po za­koń­cze­niu piesz­czot wsia­da na jego grzbiet a Syzyf zaraz do niej do­łą­cza. Pa­sa­że­ro­wie kur­czo­wo przy­wie­ra­ją no­ga­mi do grzbie­tu, a ich ręce chwy­ta­ją się sier­ści. Na po­le­ce­nie Medei wzla­tu­ją w krwa­wą łunę dnia. Od­wra­ca­ją się, aby z da­le­kiej per­spek­ty­wy zo­ba­czyć ostat­ni raz miej­sce ich cier­pie­nia. Do­zna­ją uczu­cia ulgi, gdyż na­resz­cie mają to już za sobą. Wra­ca­ją do wła­ści­wej po­zy­cji w cza­sie lotu. Pa­trzą w od­le­głą dal przed nimi, a ich myśli kie­ru­ją się ku nowej lep­szej przy­szło­ści. Lecą cią­gle na­przód. Robią tylko prze­rwy, aby stwo­rze­nie od­po­czę­ło. Pod nimi cza­sem ma­ja­czą ja­kieś po­sta­cie. Nie szu­ka­ją z nimi kon­tak­tu. Nie chcą mieć nic wię­cej do czy­nie­nia z tym miej­scem. Mi­ja­ją nie­zmien­nie: szczy­ty, wzgó­rza, wznie­sie­nia. Lecą już tak cały ty­dzień, a per­spek­ty­wa ich dal­sze­go lotu nie jest wcale za­chę­ca­ją­ca, bo wszę­dzie wokół znaj­du­ją się tylko roz­le­głe łań­cu­chy gór­skie.

– Kiedy wresz­cie się stąd wy­do­sta­nie­my? – zdenerwowała się. 

 – Trans­por­to­wa­no nas do Tar­ta­ru jakąś drogą – pró­bował zna­leźć roz­wią­za­nie ich pro­ble­mu. – Mie­li­śmy wpraw­dzie wtedy za­sło­nię­te oczy, ale ta sama droga po­win­na pro­wa­dzić z po­wro­tem. Tylko trze­ba ją zna­leźć.

– To jak szu­ka­nie igły w stogu siana – oznaj­mi­ła znie­chę­co­na. – Po­zo­sta­je nam wy­czuć tę drogę in­tu­icyj­nie? – zażartowała przez łzy.

– Chwi­lecz­kę – zamyślił się. – Do od­na­le­zie­nia drogi po­wrot­nej użyjemy zna­ko­mi­ty węch Ala­tur­sa. – skorzystał z mimowolnej sugestii Medei i oświad­czył en­tu­zja­stycz­nie, a ona sze­ro­ko otworzyła oczy ze zdu­mie­nia. – Bę­dzie szu­kał naj­mniej cuch­ną­ce­go wy­zie­wa­mi siar­ki miej­sca w całym Tar­ta­rze – kon­ty­nu­ował Syzyf.

Prze­ku­wa­ją w czyn jego po­mysł. Para ko­chan­ków zdaje się od tej chwi­li wy­łącz­nie na nos stwo­rze­nia, które jest świa­do­me ich planu. In­ten­syw­ność za­pa­chu wy­czu­wa­na przez nos Ala­tur­sa jest po­wią­za­na z pręd­ko­ścią lotu. Im szyb­ciej leci, tym więk­szy odór. Je­że­li zwal­nia daje sy­gnał, że za­pach jest coraz mniej­szy. Krążą nad gó­ra­mi po tra­sie zbli­żo­nej do spi­ra­li za­ta­cza­jąc coraz więk­sze okrę­gi. Prze­la­tu­ją aku­rat nad zna­jo­mą górą, gdzie prze­ży­li tyle trud­nych chwil. Nie są­dzi­li, nawet w naj­śmiel­szych przy­pusz­cze­niach, że jesz­cze tutaj po­wró­cą. W końcu znika z ho­ry­zon­tu. Lecą kilka dni sta­łym tem­pem. Nagle Ala­turs zwal­nia. Znaj­du­ją się coraz bli­żej celu po­szu­ki­wań. Teraz stwo­rze­nie musi go tylko do­pre­cy­zo­wać. Od miej­sca, w któ­rym się teraz znaj­du­ją leci dzie­sięć ki­lo­me­trów w jedną stro­nę, wraca do punk­tu wyj­ścia, a potem tyle samo w prze­ciw­nym kie­run­ku. Przy po­mo­cy nosa wy­zna­cza na tym od­cin­ku punkt, gdzie czuje jesz­cze coś nie coś opa­rów siar­ki. Potem fru­nie wzdłuż pro­stej pro­sto­pa­dłej do uprzed­nie­go od­cin­ka prze­ci­na­ją­cej okre­ślo­ny punkt, ana­lo­gicz­nie jak wcze­śniej, wy­ty­cza tam punkt, gdzie od­czu­wa wy­jąt­ko­wo zni­ko­mą ilość wia­do­me­go pier­wiast­ka. Nie­ocze­ki­wa­nie Ala­turs za­trzy­mu­je się nad jakąś górą. Pa­sa­że­ro­wie oka­zu­ją uczu­cie pod­nie­ce­nia. Spo­glą­da­ją uważ­nie na wierz­cho­łek.

– Wy­glą­da na to, że znaj­du­je­my się teraz nad wyj­ściem z Tar­ta­ru? – oznaj­mił ra­do­śnie.

 Stwo­rze­nie osia­da na wznie­sie­niu, a pa­sa­że­ro­wie scho­dzą z jego grzbie­tu. Prze­szu­ku­ją do­kład­nie całe wznie­sie­nie. Osta­tecz­nie znaj­du­ją jakąś szcze­li­nę, przez którą do­sta­ją się do ja­ski­ni. W jed­nej ze ścian do­strze­ga­ją jakiś otwór, ten oka­zu­je się wej­ściem do tu­ne­lu. Po­dą­ża­ją nim przez kilka dni pro­sto. Potem droga się ob­ni­ża, jak gdyby do­sta­li się do pod­ziem­ne­go przej­ścia. Kro­czą nim pro­sto przed sie­bie  już kil­ka­na­ście dni. Ciem­ność pa­nu­ją­cą w cza­sie ich wę­drów­ki roz­pra­sza­ją od­bły­ski ka­mie­ni szla­chet­nych po­nie­wie­ra­ją­cych się na ich dro­dze. W końcu wy­do­sta­ją się z niego. Nie­ocze­ki­wa­nie znaj­du­ją się tuż przed samym Cer­be­rem, który prze­ka­zał im pie­nią­dze i prze­pu­ścił dalej. Widok straż­ni­ka świa­ta umar­łych scho­dzą­ce­go z drogi to bal­sam  na sko­ła­ta­ne dusze i na­pięt­no­wa­ne ciała. Za­pła­ci­li Cha­ro­no­wi, który potem prze­wiózł ich na drugą stro­nę Styk­su. Co za miła od­mia­na. Po dłu­gim okre­sie zma­ga­nia się z cier­pie­niem i wal­cze­nia z tru­da­mi Tar­ta­ru od­dy­cha­ją z ulgą, bo­wiem na­resz­cie do­sta­ją się do świa­ta ży­wych. W tej prze­ło­mo­wej dla nich chwi­li ogar­nę­ła ich do­głęb­na ra­dość. Pa­trzą teraz z za­chwy­tem na po­spo­li­ty kra­jo­braz i czy­ste jak łza niebo, ale wy­wo­łu­ją tak cu­dow­ne wra­że­nia, bo dawno tego nie do­świad­czy­li. Wchła­nia­ją ło­skot koła młyń­skie­go, które ob­ra­ca się pod na­po­rem hu­czą­ce­go stru­mie­nia wody po­cho­dzą­ce­go ze wzbu­rzo­ne­go ry­czą­cy­mi fa­la­mi oce­anu, skrzy­pie­nie ło­pa­tek wia­tra­ka wpra­wia­ne­go w ruch przez za­wo­dzą­cy wiatr. Po­chła­nia­ją śpiew pta­ków znaj­du­ją­cych się po­śród sze­lesz­czą­cych liści drzew i krze­wów ko­ły­sa­nych wia­trem oraz aro­ma­tu owo­ców zwi­sa­ją­cych z ga­łę­zi, a także uroz­ma­ico­ne od­gło­sy wy­da­wa­ne przez zwie­rzę­ta do­mo­we i dzi­kie. Chło­ną ter­kot wóz­ków, które cią­gną zwie­rzę­ta lub lu­dzie po­śród szme­ru trawy uma­jo­nej barw­ny­mi ro­śli­na­mi.

 

18. Walka o tron

Do­cie­ra­ją do Ko­ryn­tu. Stwo­rze­nie lą­du­je przed pa­ła­cem wzbu­dza­jąc przy oka­zji wiel­kie za­in­te­re­so­wa­nie wśród świad­ków tego zda­rze­nia. Pa­sa­że­ro­wie scho­dzą z grzbie­tu Ala­tur­sa. Uzgad­nia­ją ze sobą, jakie po­win­ni pod­jąć dal­sze kroki. Ona po­cze­ka na ze­wnątrz, a on spró­bu­je po­roz­ma­wiać z obec­nym wład­cą tego mia­sta. Tak długo go tu nie było, że na widok pa­ła­cu ogar­nia go uczu­cie ra­do­ści, a po ple­cach prze­cho­dzą ciar­ki. Pod­cho­dzi do wej­ścia, a war­tow­ni­cy krzy­żu­ją ha­la­bar­dy unie­moż­li­wia­jąc mu przej­ście. Syzyf przed­sta­wia się i oznaj­mia im po co przy­szedł. Oni roz­po­zna­ją go, ale obo­wią­zu­je od­po­wied­nia ety­kie­ta dla wszyst­kich, bez żad­ne­go wy­jąt­ku. On zdaje sobie z tego spra­wę, bo kiedy on był wład­cą wy­ma­gał tego sa­me­go od in­nych, a teraz sam ubie­ga się o udzie­le­nie mu au­dien­cji. Inny war­tow­nik znaj­du­ją­cy za nimi za­ma­wia mu po­słu­cha­nie na jutro. Po­wra­ca do swo­ich to­wa­rzy­szy. Po­sta­na­wia­ją po­szu­kać miej­sca, gdzie będą mogli od­po­cząć. Ni­g­dzie nie chcie­li przy­jąć Ala­tur­sa. Osta­tecz­nie, aby nie zwle­kać z od­po­czyn­kiem wy­bie­ra­ją pierw­szą lep­sza go­spo­dę. Ich śro­dek lo­ko­mo­cji zo­sta­je na ze­wnątrz. Za­mó­wi­li po­si­łek na tyle duży, aby wy­star­czy­ło dla wszyst­kich. Pa­ła­szo­wa­li w mil­cze­niu. Medea za­nio­sła też od­po­wied­nią ilość dla stwo­rze­nia. Po­szli na­tych­miast spać. Muszą ko­niecz­nie od­po­cząć, bo­wiem na­stęp­ne­go dnia staną przed wy­zwa­niem, który za­de­cy­du­je o dal­szym ich losie. O wy­zna­czo­nej porze po­dą­ża­ją do pa­ła­cu. W trak­cie wę­drów­ki Medea zwra­ca się do Sy­zy­fa.

– Na pewno sobie po­ra­dzisz, ale w razie kło­po­tów za­wo­łaj nas, a my przyj­dzie­my ci na­tych­miast z po­mo­cą – pod­trzy­mała go na duchu, a także za­pew­niła go o swoim wspar­ciu, jak za­wsze.

Po­ja­wia­ją się przed pa­ła­cem. Syzyf pod eskor­tą gwar­dzi­stów zmie­rza do sali tro­no­wej i staje w końcu przed ob­li­czem króla, który ma na sobie lnia­ny chi­ton spi­na­ny na ra­mio­nach klam­ra­mi, prze­pa­sa­ny w pasie, sta­tus spo­łecz­ny pod­kre­ślał  złoty pier­ścień, na­to­miast jego mał­żon­ka po­sia­da chi­ton ozdo­bio­ny ha­fta­mi spi­na­ny na ra­mio­nach bro­sza­mi, szyję ozda­bia złoty na­szyj­nik. Przy­bysz roz­po­zna­je w nim swego by­łe­go prze­ło­żo­ne­go gwar­dzi­stów, a w niej, ku jego wiel­kie­mu za­sko­cze­niu, swoją żonę Me­ro­pe. Ona roz­po­zna­je swego męża i jest zdzi­wio­na jego obec­no­ścią. Nie może spoj­rzeć mu pro­sto w oczy, bo­wiem ma teraz wy­rzu­ty su­mie­nia, że oka­za­ła się osobą nie­wier­ną, ale wy­raź­nie czuje na sobie jego wzrok.

– Nie je­stem tym za­chwy­co­ny, że on prze­jął po nim stery rzą­dów – pomyślał. – Ale trud­no, taka jest kolej rze­czy. Bar­dziej do­skwie­ra mi to, że oże­nił się z moją żoną. Nie byłem przy niej obec­ny, mimo wszyst­ko spo­dzie­wa­łem się, że do­cho­wa mi wier­no­ści. Wład­ca prze­ry­wa ciszę.

– Wiem kim je­steś – po­zna­ł swo­je­go by­łe­go króla – Z tego co pa­mię­tam zo­sta­łeś ska­za­ny – nie oka­zał żad­ne­go sza­cun­ku dla by­łe­go prze­ło­żo­ne­go. – W jaki spo­sób opu­ści­łeś Tar­tar?

– Ważne jest to, w jaki celu tu przy­sze­dłem – Syzyf na­pro­wa­dził na wła­ści­we tory roz­mo­wę.

– Czego chcesz? – rzucił ozię­ble.

– Za­mie­rzam od­zy­skać tron – oświadczył.

– Chcesz sam wal­czyć z moim woj­skiem? – okazał zainteresowanie.

– Nie­dłu­go się do­wie­dzą kim je­stem, a wtedy na pewno do mnie do­łą­czą – ostrze­gł go.

– Nie bę­dziesz miał na to oka­zji – za­skoczył pod­stęp­nie.

Taj­nym ge­stem ręki przy­wo­łu­je na­tych­miast naj­wier­niej­szych gwar­dzi­stów, któ­rzy bły­ska­wicz­nie obez­wład­nia­ją Sy­zy­fa, a potem wiążą ręce i kne­blu­ją usta. Pro­wa­dzą go do wię­zie­nia. Po­zo­sta­je sam w celi.

– Trak­tu­ją mnie jak nie­bez­piecz­ne­go prze­stęp­cę, lub co jesz­cze gor­sze, jak wroga – na­cho­dziły go po­nu­re myśli. – Tak pra­gną­łem od­zy­skać tron, jed­nak nie szu­ka­łem żad­nej ze­msty na swo­ich pod­wład­nych, ani nie chcia­łem prze­le­wać ich krwi.  

Medea już znie­cier­pli­wio­na prze­cią­ga­ją­cą się nie­obec­no­ścią Sy­zy­fa pod­cho­dzi do wej­ścia. Po­nie­waż war­tow­ni­cy nie za­mie­rza­li jej prze­pu­ścić, to do akcji wkro­czył Ala­turs, który swoim im­pe­tem od­py­cha ich na boki. Wpa­da­ją do środ­ka sali tro­no­wej.

– Jakim pra­wem tutaj się wdzie­ra­cie? – wy­pa­la obu­rzo­ny.

– Gdzie jest Syzyf – rzuciła za­nie­po­ko­jo­na.

– Kim wy je­ste­ście? – zmie­nił temat.

– Je­ste­śmy bli­ski­mi Sy­zy­fa – wy­ja­śniła.

– Jest wro­giem kró­le­stwa – oświadczył groźnie.

– Jest wro­giem nie kró­le­stwa, ale cie­bie – rzuciła prosto z mostu. 

– Wy także je­ste­ście wro­ga­mi kró­le­stwa – wypalił złowrogo.

Na znak wład­cy gwar­dzi­ści usta­wia­ją piki go­to­we do ataku, a na­stęp­nie mo­men­tal­nie pod­cho­dzą do przy­by­szy. Wtedy Ala­turs ry­cząc prze­raź­li­wie roz­szar­pu­je ich ciała na strzę­py, które lecą we wszyst­kie stro­ny. Do jęków ko­na­ją­cych ho­pli­tów do­łą­cza się także prze­raź­li­wy trzask ich kości. Me­ro­pe  zdję­ła na­szyj­nik  z od­ra­zą, jakby ją palił i wy­rzu­ci­ła da­le­ko od sie­bie, a na czas walki ukry­ła się za tro­nem  Po do­ko­na­niu spu­sto­sze­nia wśród gwar­dzi­stów stwo­rze­nie zwra­ca groź­ne spoj­rze­nie na za­trwo­żo­ne­go w tej sy­tu­acji króla, który w po­pło­chu pró­bu­je umy­kać z placu boju, a jed­no­cze­śnie stara się przy­wo­łać do po­mo­cy żoł­nie­rzy znaj­du­ją­cych się na ze­wnątrz, ale bez­sku­tecz­nie. Ala­turs bły­ska­wicz­nie go wła­śnie do­pa­da i po­stę­pu­je z nim tak samo bez­li­to­śnie, jak z gwar­dzi­sta­mi. Medea pod­cho­dzi do str­wo­żo­nej ko­bie­ty.

– Nie bój się – uspo­koiła ją. – Nie zro­bi­my ci krzyw­dy. Idź, gdzie chcesz.

– Syzyf jest w wię­zie­niu – okazała wdzięczn­ość za da­ro­wa­nie życia. – Za­pro­wa­dzę was tam.

Medea i stwo­rze­nie po­dą­ża­ją za nią. Opusz­cza­ją salę tro­no­wą, idą ko­ry­ta­rzem, prze­cho­dzą przez wej­ście pro­wa­dzą­ce do pod­zie­mi, osta­tecz­nie znaj­du­ją przed ce­la­mi wię­zien­nym. Teraz Medea wy­wo­łu­je go, aby jego głos wska­zał jej wła­ści­wą celę, a po­szu­ki­wa­nie za­koń­czy­ła z po­wo­dze­niem. Ala­turs wy­ła­mu­je drzwi, na­to­miast Medea uwal­nia uko­cha­ne­go z wię­zów i kne­bla. Po­wia­da­mia go o tym, co się zda­rzy­ło pod­czas jego nie­obec­no­ści, tak więc nic nie stoi mu już na prze­szko­dzie, aby objąć tron. Na ko­niec wpa­da­ją sobie w ra­mio­na i ca­łu­ją się w usta. Była żona pa­trząc na to czuje się nie­swo­jo, bo sama po­win­na znaj­do­wać w po­ło­że­niu tam­tej. Stwo­rze­nie i jej ro­dzi­ciel­ka za­mie­rza­ją się po­zbyć się śla­dów walki, więc zbie­ra­ją szcząt­ki ofiar i wy­pro­wa­dza­ją poza pałac i za­ko­pu­ją. Po po­wro­cie Medea czy­ści z krwi mar­mu­ro­wą po­sadz­kę, o wzo­rze w kształ­cie  po­gru­bio­nych kwa­dra­tów z gwiaz­dą sze­ścio­ra­mien­ną w środ­ku. Me­ro­pe szu­ka­ła tylko oka­zji, aby na osob­no­ści po­roz­ma­wiać z Sy­zy­fem, a teraz tra­fi­ło się jej jak śle­pej kurze jajko.

– Z utę­sk­nie­niem pra­gnę­łam twego po­wro­tu i do­cho­wać ci wier­no­ści, ale twój na­stęp­ca wy­wie­rał na mnie pre­sją psy­chicz­ną – mówiła z prze­ję­ciem. – Dał mi wy­raź­nie do zro­zu­mie­nia, że jeśli nie przyj­mę jego oświad­czyn, to wygna mnie z pa­ła­cu i odda do domu pu­blicz­ne­go. Co mo­głam in­ne­go zro­bić?

– Przy­kro mi, że nie mo­głem ci pomóc – współ­czu­ł jej.

– Je­że­li nie masz nic prze­ciw­ko temu, to chcę znowu z tobą być – za­pew­niła go o swej miłości.

– Mam już kogoś – stwier­dził przecząco. – Razem prze­ży­li­śmy cięż­kie chwi­le, to nas bar­dzo po­łą­czy­ło.

– Ro­zu­miem – wyraziła smut­no.

– Mo­żesz zo­stać w pa­ła­cu – zatrosz­czył się.

– Je­stem ci wdzięcz­na – ucie­szyła się. – Nie wszyst­ko jest jesz­cze stra­co­ne – do­się­gła ją myśl do­da­ją­ca otu­chy.

Ci, któ­rzy coś wie­dzie­li o ostat­nim in­cy­den­cie po­wia­da­mia­ją in­nych, a tym samym naj­now­sze wia­do­mo­ści z pa­ła­cu do­cie­ra­ją do coraz więk­szej licz­by osób. Świta pa­ła­co­wa, straż przy­bocz­na i ho­pli­ci kwa­te­ru­ją­cy w ko­sza­rach oka­zu­jąc duże za­in­te­re­so­wa­nie wy­bie­ga­ją na dzie­dzi­niec i cze­ka­ją z nie­cier­pli­wo­ścią na dal­szy  prze­bieg zda­rzeń. Do zgro­ma­dzo­nych ludzi wła­śnie wy­cho­dzą bo­ha­te­ro­wie tych wy­da­rzeń, na czele Syzyf i Medea, a za nimi Ala­turs. Syzyf wy­gła­sza do oby­wa­te­li prze­mó­wie­nie.

– Do­tych­cza­so­wy  król nie żyje, a ja zmie­rzam objąć rządy, zresz­tą po­wtór­nie, bo­wiem już byłem wład­cą Ko­ryn­tu, a dla tych, któ­rzy nie wie­dzą kim je­stem po­wiem tylko, że moje na­zwi­sko brzmi Syzyf, ale za­pew­ne nie­któ­rzy z was mnie jesz­cze pa­mię­ta­ją – oświadczył uroczyście. – Do­ma­gam się, aby wszy­scy z was sta­ra­li się po­stę­po­wać w od­po­wied­ni spo­sób oraz swoje za­da­nia do­ko­ny­wa­li z od­da­niem, a niech za­chę­ci was do tego moja de­wi­za: za na­le­ży­cie wy­ko­ny­wa­ną pracę bę­dzie dobra płaca. Ni­ko­go nie będę po­uczał, co kto ma robić, bo każdy wie, co do niego na­le­ży. Po­wiem tylko ogól­nie, urzęd­ni­cy re­pre­zen­tu­ją­cy pałac po­win­ni uczy­nić wszyst­ko, co tylko  w ich mocy, aby oby­wa­te­le mia­sta Ko­rynt żyli w do­stat­ku i byli szczę­śli­wy, a na tych, któ­rzy nie spro­sta­ją tym obo­wiąz­kom czeka ko­niec ka­rie­ry w tej re­zy­den­cji – ostrze­ga sta­now­czo. – Nie­dłu­go wasza kró­lo­wą zo­sta­nie Medea, która stoi przy mnie.

– Czy to nie ta mor­der­czy­ni, która zo­sta­ła wy­gna­na z Ko­ryn­tu? – ode­zwał się ktoś z tłumu.

– Nie mo­że­my na to po­zwo­lić, aby taka osoba prze­by­wa­ła mię­dzy nami – zapro­te­stował inny osob­nik.

– Po­win­na stąd odejść – wy­su­nął sta­now­czą su­ge­stię pe­wien je­go­mość.  

Mówca do­strze­ga roz­prze­strze­nia­ją­ce się nie­za­do­wo­le­nie i na­tych­miast re­agu­je.

– Ona do­pu­ści­ła się okrut­nych zbrod­ni, ale uczy­ni­ła to w afek­cie, po­nie­waż jest bar­dzo wraż­li­wa – wziął ją w obronę. – To jest już cał­kiem inna ko­bie­ta, która ma ser­decz­ne ob­li­cze i oka­zu­je em­pa­tię. Je­że­li jed­nak obu­dzi się w niej nik­czem­na na­tu­ra, to sam ją wy­pę­dzę – obie­cał, że po­trak­tu­je ją obiek­tyw­nie. Po­win­ni­ście dać jej jed­nak czas, aby miała szan­sę prze­ko­nać was do sie­bie. Ja jej kie­dyś za­ufa­łem i nie ża­łu­ję tego do tej pory – na­le­ga, by słu­cha­cze przy­chy­li­li się do jego za­le­ce­nia.

Pu­blicz­ność jest pod ogrom­nym wra­że­niem prze­mo­wy.

– Niech żyje król Syzyf – ze­bra­ni lu­dzie wypowiedzieli się jeden przez dru­gie­go. – Niech Medea się wy­ka­że.

 

19. Ofia­ry Ala­tur­sa

Nad ranem Ala­turs od­by­wa licz­ne prze­lo­ty po oko­li­cy. Po­zna­je jakże uroz­ma­ico­ny kra­jo­braz. Naj­pierw kie­ru­je się nad mia­sto. Do­strze­ga domy na­zna­czo­ne in­dy­wi­du­al­nym sty­lem za­miesz­ku­ją­cych je ludzi, któ­rzy wy­ko­nu­ją zwy­kłe i mo­no­ton­ne czyn­no­ści. Zwra­ca się nad łąki, gdzie miesz­kań­cy pil­nu­ją zwie­rząt do­mo­wych wy­pusz­czo­nych na popas, a wy­gląd owiec czy kóz spra­wia, że aż mu ślin­ka ciek­nie. Prze­la­tu­je nad gó­ra­mi po­kry­ty­mi gdzie­nie­gdzie oa­za­mi krze­wów i kar­ło­wa­tej ro­ślin­no­ści, a kiedy jego cień pada nad sto­ka­mi, to dzi­kie zwie­rzę­ta ucie­ka­ją przed nim w po­pło­chu. Za­mie­rza prze­ko­nać się, czy po­tra­fi wy­prze­dzić krą­żą­ce wokół niego dzi­kie ptaki, ale żaden z nich nie po­zo­sta­wia mu nawet ni­kłych złu­dzeń, one są nie­ste­ty dla niego szyb­sze. Tylko nie wie, czy one pod­ję­ły wy­zwa­nie, czy umy­ka­ją ze stra­chu przed nim. Zmie­rza w kie­run­ku za­to­ki, gdzie znaj­du­je się port. Stat­ki ko­ły­szą się w rytm przy­pły­wów i od­pły­wów wzbu­rzo­nych fal mor­skich. Ry­ba­cy wal­czą z ży­wio­łem. Jed­no­cze­śnie za­rzu­ca­ją sieci, które wkrót­ce za­peł­nia­ją się ry­ba­mi. Cały dzień ogar­nia­ła go żądza, aby skosz­to­wać ape­tycz­ne zwie­rzę. Na­resz­cie na­sta­je noc, a więc nada­rza się zna­ko­mi­ta spo­sob­ność, aby za­spo­ko­ić swoje pra­gnie­nie. Na myśl o tym od­zy­wa się w nim in­stynkt dra­pież­cy. Swo­bod­nym lotem po cichu pod­la­tu­je tam i krąży nad za­gro­dą. Lotem ko­szą­cym  zbli­ża sią do celu, z im­pe­tem po­ry­wa be­czą­cą owcę i bły­ska­wicz­nie wzla­tu­je, aby unik­nąć spo­tka­nia z wła­ści­cie­lem. Na­stęp­nie lą­du­je na od­lud­nym wznie­sie­niu przy­stę­pu­je do spa­ła­szo­wa­nia ofia­ry. Tak mu się to spodo­ba­ło, że robi to samo każ­dej na­stęp­nej nocy, raz to jest koza, kiedy in­dziej baran, a przy na­stęp­nej oka­zji kura. Tym­cza­sem ho­dow­cy prze­li­cza­ją swoje zwie­rzę­ta, ale cią­gle stwier­dza­ją braki w swo­ich sta­dach, same nie mogły prze­cież wy­leźć, wszak za­gro­dy są za­mknię­te. W nocy po ciem­ku ob­ser­wu­ją swoje trzo­dy, bo­wiem za­mie­rza­ją zła­pać zło­dzie­ja na go­rą­cym uczyn­ku. Nagle jeden z nich do­strze­ga, że coś w od­da­li leci na nie­bie, a po chwi­li, kiedy pod­le­cia­ło bli­żej, to roz­po­zna­je w nim Ala­tur­sa, który jest nie­świa­do­my tego, że jest ob­ser­wo­wa­ne, a więc robi to samo co po­przed­ni­mi no­ca­mi. Ho­dow­ca na­resz­cie do­wia­du­je się, kto przy­czy­nia się do ich strat.

– Za­pew­ne po­ry­wa je, by potem je po­żreć – uzmy­sło­wił sobie.

Po­wia­da­mia o wszyst­kim in­nych ho­dow­ców, a potem wy­bie­ra­ją jed­ne­go, który bę­dzie mówił w ich imie­niu, a nad ranem idą wszy­scy razem z po­sel­stwem do króla.

– Ala­turs po­ry­wa nasze zwie­rzę­ta – przed­sta­wi­ciel udzie­lił in­for­ma­cji. – Po­no­si­my coraz więk­sze stra­ty. Pro­si­my, aby król zna­lazł wyj­ście z tej sy­tu­acji.

– Na pewno nie po­zo­sta­nę obo­jęt­ny na wasz pro­blem-uspo­koił ich.

– Przy­kro mi to mówić, ale je­że­li nie za­prze­sta­nie swo­je­go pro­ce­de­ru, to może po­wi­nien stąd odejść – po­su­nął się już do stra­sze­nia.

– Ro­zu­miem wasz gniew, jed­nak nie po­win­ni­ście gro­zić kró­lo­wi – oka­zał już wyraźne zde­ner­wo­wa­nie. – Mogę wam obie­cać, że już do tych przy­krych in­cy­den­tów nie doj­dzie.

– Pro­szę o wy­ba­cze­nie – za­kło­po­ta­ł się. – Dzię­ku­ję za wy­słu­cha­nie.

Miesz­kań­cy wy­cho­dzą. Medea jest za­nie­po­ko­jo­na o los dziec­ka i na­tych­miast zwra­ca się do Sy­zy­fa.

– Nie po­zwo­lę go wy­pę­dzić – oznaj­miła sta­now­czo.

– Nie do­pusz­czę do tego, jed­nak mu­si­my go pil­no­wać – spróbował ją uła­go­dzić – Owca musi być cała i wilk syty.

– Co chcesz zro­bić? – za­in­te­re­so­wa­ła się.

– Jesz­cze nie wiem – król wycedził słowa po­wo­li, jakby do sie­bie.

 

20. Bu­dow­la dla Ala­tur­sa

Syzyf do­ko­nał do­kład­nej ana­li­zy pro­ble­mu i po­wia­do­mił o tym uko­cha­ną.

– Zbu­du­je­my dla niego kryty la­bi­rynt – oznaj­mił z en­tu­zja­zmem.

– To bę­dzie dla niego wię­zie­nie – oka­zała nie­za­do­wo­le­nie. – Nie zga­dzam się na to – zapro­te­stowała sta­now­czo.

– Za­mie­rzam zbu­do­wać duży obiekt z sys­te­mem ko­ry­ta­rzy, w któ­rym bę­dzie mógł nawet latać. – postarał się ją przekonać.

Ob­ra­żo­na na uko­cha­ne­go Medea mil­czy i od­cho­dzi w po­sęp­nym na­stro­ju.

Na­stęp­ne­go dnia za­czy­na­ją się przy­go­to­wa­nia do bu­do­wy la­bi­ryn­tu. Wład­ca prze­zna­cza na to ogrom­ne fun­du­sze, a wieść o tym do­cie­ra nie tylko do miej­sco­wych, ale nawet do miesz­kań­ców oko­licz­nych miast, a sku­sze­ni za­rob­kiem lu­dzie ścią­ga­ją ze wszyst­kich stron tłum­nie. Część ka­mie­ni do­star­cza­ją oko­licz­ne góry, a po­zo­sta­łą ilość za­ma­wia się w są­sied­nich mia­stach. Po­nad­to król wydał dys­po­zy­cje umyśl­ne­mu, aby co­dzien­nie łapał dzi­kie zwie­rzę­ta i przy­wią­zy­wał je do drze­wa za nogi. Prze­zna­czo­ne są one dla

 Ala­tur­sa, który wtedy łatwo łapie zwie­rzy­nę, a jed­no­cze­śnie jest pewny, że sam sobie ją upo­lo­wał. Medea cały czas ma na niego oko, aby przy­pad­kiem nie zbo­czył z wła­ści­wej drogi. Pra­cow­ni­ków po­dzie­lo­no na od­ręb­ne ze­spo­ły, a każ­de­mu przy­dzie­lo­no inne za­da­nie. Pierw­szy odła­mu­je ki­lo­fa­mi bryły, na­stęp­ny  przy uży­ciu dłut na­da­je im kształt sze­ścia­nu, ko­lej­ny gła­dzi je, a jesz­cze inny usta­wia je na wła­ści­wym miej­scu. Wzno­sze­nie bu­dow­li od­by­wa się  w sys­te­mie zmia­no­wym, aby nie było żad­nych prze­sto­jów. Stat­ki przy­wo­żą bryły do portu, gdzie ob­słu­ga portu je roz­ła­do­wu­je. Na­stęp­nie ro­bot­ni­cy trans­por­tu­ją je przy uży­ciu pali okrą­głych, które pod­kła­da­ją pod bryły, a póź­niej prze­ta­cza­ją je po nich, i tak w kółko, a mo­zo­lą się z tym dotąd, aż dotrą na miej­sce bu­do­wy. W ten spo­sób po ty­go­dniu  po­kry­te da­chem po­miesz­cze­nie jest już go­to­we. Bu­dow­la roz­ra­sta się wokół seg­men­ta­mi, naj­pierw koń­czy się to, co się już za­czę­ło, a do­pie­ro potem two­rzy się na­stęp­ną część obiek­tu.

 

21. Na­kła­nia­nie do po­wro­tu

Me­ro­pe widzi, że po­psu­ły się re­la­cje mię­dzy Sy­zy­fem a Medeą, jed­no­cze­śnie do­strze­ga w tym szan­sę dla sie­bie, którą za­mie­rza wy­ko­rzy­stać. Od­szu­ka­nie króla za­ję­ło jej tro­chę czasu, po­nie­waż ostat­nio jest bar­dzo za­ję­ty nad­zo­ro­wa­niem prac bu­dow­la­nych i czę­sto zmie­nia miej­sce kon­tro­li. Na­resz­cie udało jej go zła­pać.

– Chcę z tobą po­roz­ma­wiać o na­szej przy­szło­ści – oświadczyła. 

– Co masz na myśli? – zaintrygował się.

– Pra­gnę do cie­bie wró­cić – otwarcie postawiła wszyst­ko na jedną kartę.

– Prze­cież do­brze się ro­zu­mie­li­śmy. Nie mu­sia­łeś mi ni­cze­go dwa razy tego sa­me­go po­wta­rzać, od razu wie­dzia­łam, co mam uczy­nić – udo­wod­niła, że są do sie­bie stwo­rze­ni. – Kiedy byłeś po raz pierw­szy w Tar­ta­rze zro­bi­łam, tak jak chcia­łeś. Nie po­cho­wa­łam cię zgod­nie z ce­re­mo­nia­łem grec­kim. Zro­bi­łam to też dla­te­go, żebyś wró­cił nie tylko do kra­iny ży­wych, ale i do mnie. Nie­waż­ne, że potem pod­ję­li­śmy wy­bo­ry prze­ciw­ko nam, bo to nie nasza wina, to fa­tal­ny zbieg oko­licz­no­ści. Nigdy nie po­win­ni­śmy się roz­dzie­lać, a teraz mo­że­my to na­pra­wić.

– Tak to praw­da, mo­głem na cie­bie li­czyć w każ­dej sy­tu­acji – zgodził się z nią.

– Sam wi­dzisz – uradowała się.

Uj­mu­je jego ręce, a on nie opie­ra się temu.

 

22. Zło­że­nie ofiar

Medea nie uczest­ni­czy przy bu­do­wie la­bi­ryn­tu, bo nie chce przy­kła­dać ręki do tego, czego nie po­pie­ra, ale cały czas ma ją pod kon­tro­lą, by mogła za­pro­te­sto­wać, gdyby stwier­dzi­ła, że jakiś ele­ment bu­dow­li  jest za­nad­to nie­ko­rzyst­ny dla Ala­tur­sa. Do­strze­ga z ubo­le­wa­niem, że ostat­nio się nie zga­dza z Sy­zy­fem, ale nie za­mie­rza przejść nad tym do po­rząd­ku dzien­ne­go, więc wy­stę­pu­je z pro­po­zy­cją.

– Dzi­siej­sze­go wie­czo­ru skła­dam ofia­rę w świą­ty­ni w in­ten­cji szczę­ścia ro­dzin­ne­go – pierw­sza wy­cią­gnęła rękę  do po­ro­zu­mie­nia. – Jeśli spę­dzi­my ze sobą wię­cej czasu, to może  po­pra­wi­my nasze nad­wą­tlo­ne re­la­cje. Czy pój­dziesz tam ze mną?

– Dzi­siaj nie mogę, bo muszę do­pil­no­wać ja­ko­ści nowej do­sta­wy – od­mówił jej pod byle pre­tek­stem, bo nie cier­pi cho­dzić do świą­ty­ni.

– Przy­kro mi – zasmuciła się.

Medea wy­szła, jed­nak jej słowa nie dają mu spo­ko­ju, Jakby tego było mało, to ma roz­dar­te serce i sza­mo­cze się w uczu­ciach za­rów­no do Medei, jak i Me­ro­pe.

– Czy mam po­wró­cić do żony, czy oże­nić się z Medeą – trud­ne py­ta­nie za­przątnęło jego umysł. – Prze­my­ślę wszyst­kie ar­gu­men­ty za i prze­ciw, żeby do­ko­nać wła­ści­we­go wy­bo­ru, jed­nak przyj­dzie mi to z bólem serca, bo któ­raś na tym ucier­pi. – Razem z Me­ro­pe przez długi czas po­ko­ny­wa­łem trudy życia – przy­po­mniał sobie z roz­rzew­nie­niem. – Tego nie mogę i nie chce wy­ma­zać z pa­mię­ci, bo wciąż czuję do niej przy­wią­za­nie. Za­cho­wu­je się zwy­czaj­nie, mimo to po­tra­fi da­rzyć mnie mi­ło­ścią, za­wsze jest go­to­wa, aby po­świę­cić się  dla mnie, mogę cał­ko­wi­cie na niej po­le­gać, gdyż nie po­tra­fi in­try­go­wać na moją szko­dę. – Po­trze­bu­je chwi­li prze­rwy, żeby na­sy­cić umysł jej wi­ze­run­kiem. – Na­to­miast Medea to zu­peł­ne jej prze­ci­wień­stwo – przy­wo­ła­ł wspo­mnienia zwią­za­ne z drugą uko­cha­ną ko­bie­tą. Ona ma tak bo­ga­tą oso­bo­wość, że po­chła­nia mnie na wskroś od­kry­wa­nie u niej cią­gle cze­goś no­we­go, jed­nak nie bez sa­tys­fak­cji z mojej stro­ny. Tar­ga­ją nią nie­okieł­zna­ne uczu­cia, przez co jest zu­peł­nie nie­prze­wi­dy­wal­na, ale wła­śnie to po­cią­ga mnie w niej bez resz­ty. Kogo mam zatem wy­brać – na­stą­piła długa chwi­la wa­ha­nia, bo odwlókł pod­ję­cie trud­nej de­cy­zji. – Do­pie­ro w tej chwi­li zdaję sobie spra­wę, że świe­że wy­da­rze­nia biorą u mnie górę na daw­ny­mi prze­ży­cia­mi, a to ozna­cza, że chcę mieć przy swoim boku Medeę – uzmy­słowił sobie  po­wo­li, a za­ra­zem uro­czy­ście.

Wie­czo­rem Medea zmie­rza do świą­ty­ni w to­wa­rzy­stwie sług, któ­rzy prze­wo­żą na wozie zwią­za­ne zwie­rzę­ta ofiar­ne, byka dla Zeusa oraz  ja­łów­kę dla Hery. We wnę­trzu bu­dow­li sa­kral­nej znaj­du­je się wy­gła­dzo­ny głaz ofiar­ny. W środ­ku jest wy­drą­żo­ny otwór. Na jego dnie leży czara. Słu­dzy w pierw­szej ko­lej­no­ści umiesz­cza­ją byka na gła­zie, aby uho­no­ro­wać naj­waż­niej­sze­go boga. Ka­płan odzia­ny w pur­pu­ro­wą tu­ni­kę po­tę­gu­ją­ca po­sęp­ną at­mos­fe­rę za po­mo­cą noża od­ci­na głowę, roz­pru­wa tu­ło­wie i wy­cią­ga wnętrz­no­ści. Na­to­miast krew spły­wa ob­fi­cie do na­czy­nia, a kiedy już za­prze­sta­nie, to Medea uro­czy­ście bie­rze go do ust i pije jego za­war­tość. Nie­ocze­ki­wa­nie zja­wia się tam Syzyf, a ko­bie­ta otwie­ra oczy z po­wo­du za­sko­cze­nia, ale zaraz jej ob­li­cze roz­po­ga­dza się. Ce­re­mo­nia zo­sta­ła wstrzy­ma­na. Syzyf zwra­ca się do niej.

– Chcę ci to­wa­rzy­szyć w ob­rzę­dach – postanowił wkraść się w jej łaski.

– Oczy­wi­ście – zgodziła się, mimo tego, że miała do niego żal. – Czy po­ra­dzi­łeś sobie z kło­po­ta­mi przy bu­do­wie? – zatroszczyła się.

– Nic nie jest waż­niej­sze od cie­bie – oznaj­mił pod­nio­śle. – Uj­mu­je jej dło­nie, a potem kon­ty­nu­ował. – Pra­gnę z tobą być na za­wsze, chcę dzie­lić z tobą przy­jem­ne chwi­le, ale także, oby jak naj­mniej, wspie­rać cię pod­czas przy­krych mo­men­tów – oświad­czył się. – Czy zo­sta­niesz moją żoną, a za­ra­zem kró­lo­wą Ko­ryn­tu?

– Tak, ale skończ­my naj­pierw ob­rzę­dy – przy­wróciła za­rów­no sie­bie, jak i uko­cha­ne­go do po­rząd­ku, ze wzglę­du na po­wa­gę sy­tu­acji, jed­nak jej usta ozdobił życzliwy uśmiech. 

Ry­tu­ał zo­sta­je wzno­wio­ny, a więc przy­szedł teraz czas na po­świę­ce­nie ja­łów­ki. Ka­płan robi z nią to samo, co po­przed­nio z by­kiem. Medea bie­rze na­peł­nio­ne na­czy­nie i upija z niego część krwi, apo­tem po­da­je przy­szłe­mu mę­żo­wi. W ten oto spo­sób ofia­ry dla bogów do­ko­na­ły się.

 

23. Mał­żeń­stwo

Syzyf daje urzęd­ni­kom pa­ła­co­wym ty­dzień na przy­go­to­wa­nia do uro­czy­sto­ści we­sel­nej, a oni biorą się na­tych­miast do wy­ko­ny­wa­nia swo­ich zadań, dwoją się i troją, aby zdą­żyć na czas i nie za­wieźć króla. Spro­wa­dza­ją z in­nych miast dro­go­cen­ne ma­te­ria­ły kra­wiec­kie po­trzeb­ne do uszy­cia tunik i szarf oraz brosz­ki, a osa­dzo­ne w nich do­sko­na­le wy­szli­fo­wa­ne na gład­ko dia­men­ty, sza­fi­ry, ru­bi­ny oraz szma­rag­dy barw­nie po­ły­sku­ją. Na­to­miast ku­cha­rze gro­ma­dzą za­pa­sy żyw­no­ści, które uświę­cą stoły i spra­wią roz­kosz dla pod­nie­bie­nia. Tym­cza­sem Medea każe swoim służ­kom przy­go­to­wać oka­za­łe stro­je we­sel­ne za­rów­no dla niej, jak też dla uko­cha­ne­go. Bez prze­rwy nad­zo­ru­je pro­ces szy­cia, bo chce być cał­ko­wi­cie pewna, że stro­je i szar­fy będą do­sko­na­le wy­ko­na­ne, godne pary kró­lew­skiej, nie po­zo­sta­wia nic przy­pad­ko­wi. Przez cały czas przy­go­to­wań do ślubu chcą za­cho­wać tra­dy­cję, dla­te­go miesz­ka­ją w osob­nych kom­na­tach. Nad­cho­dzi dzień za­ślu­bin. Na po­cząt­ku od­by­wa się bie­sia­da. Za­pro­szo­no na nią naj­bar­dziej wpły­wo­wych i za­ufa­nych przed­sta­wi­cie­li świty pa­ła­co­wej. Całe to to­wa­rzy­stwo za­sia­da do suto za­sta­wio­ne­go stołu. Każda oso­bi­stość znaj­du­je tam coś, co speł­nia jego in­dy­wi­du­al­ne wy­ma­ga­nia sma­ko­we. Wśród nich znaj­du­je się też Me­ro­pe, w któ­rej tliła się jesz­cze  nie­daw­no zni­ko­ma iskra na­dziei, ale osta­tecz­nie pry­sła ni­czym bańka my­dla­na. Mu­sia­ła po­go­dzić się z tym, że to nie ona zo­sta­nie żoną Sy­zy­fa.  Pomoc ku­chen­na wnosi na pół­mi­skach upie­czo­ne ka­wał­ki wołu i świni. Obok usta­wia­ją już całe kury i ryby. Na deser wno­szą ko­lej­no, na­stę­pu­ją­ce owoce: jabł­ka figi, gra­na­ty. Po­nad­to po­da­ją am­fo­ry z winem, które po­le­wa się ob­fi­cie. Wokół pa­nu­je przy­jem­na i ra­do­sna at­mos­fe­ra, a pod­czas de­gu­sta­cji bie­siad­ni­cy pro­wa­dzą oży­wio­ne dys­ku­sje prze­pla­ta­ne żar­ta­mi, czę­sto ru­basz­ny­mi, a dla za­spo­ko­je­nia wra­żeń słu­cho­wych przy­gry­wa­ją mu­zy­cy na lirze , flet­ni pana, in­stru­men­tach per­ku­syj­nych oraz au­lo­sie. Syzyf bie­rze swoją ob­lu­bie­ni­cę w ra­mio­na, na­to­miast ona obej­mu­je go za szyję, a potem po­dą­ża­ją w takt mu­zy­ki do tańca i za­tra­ca­ją się w eks­ta­tycz­ny na­strój. Nie­uchron­nie zbli­ża się ko­niec uczty. Nie­któ­rzy uczest­ni­cy upo­je­ni winem do­kład­nie nie pa­mię­ta­ją, kiedy do­kład­nie zło­ży­li głowy na stole. Ci co po­tra­fią iść o wła­snych no­gach, to po­dą­ża­ją do swo­ich kom­nat. Syzyf pro­wa­dzi Medeę do swo­jej kom­na­ty, a Tam Syzyf ca­łu­je ją, a ona pod­da­je się temu ocho­czo. Potem już spla­ta­ją się cia­ła­mi i de­lek­tu­ją się piesz­czo­ta­mi swych ciał. Na drugi dzień król spo­ty­ka byłą żonę. Ona prze­ry­wa nie­zręcz­ną ciszę.

– Życzę ci wszyst­kie­go naj­lep­sze­go na nowej dro­dze życia – oka­zała mu przychylność jednak powiedziała to smut­nym gło­sem.

– Co za­mie­rzasz zro­bić? – zatroszczył się.

– Dzi­siaj wy­ja­dę do na­sze­go syna Glau­ko­sa – poin­for­mowała z roz­rzew­nie­niem, bo jakąś na­miast­kę Sy­zy­fa bę­dzie miała na co dzień.

– Mam na­dzie­ję, że od­naj­dziesz w swoim życiu jesz­cze szczę­cie, bo cał­ko­wi­cie na to za­słu­gu­jesz – do­da­ł jej otu­chy.

Na po­że­gna­nie po­da­ją sobie ręce.

Po mie­sią­cu la­bi­rynt ma już pięć ko­ry­ta­rzy. Król po­sta­no­wił umie­ścić w nim Ala­tur­sa. Straż­ni­cy od tej chwi­li za­kry­wa­ją wyj­ścia, które pro­wa­dzą na ze­wnątrz gła­za­mi, a także wpusz­cza­ją do środ­ka ko­pyt­ne zwie­rzę­ta lub ptaki, w ta­kiej po­sta­ci jak na wol­no­ści, gdyż w tych po­miesz­cze­niach nie mogą roz­wi­nąć zbyt dużej szyb­ko­ści, a więc są ła­twy­mi łu­pa­mi. Bu­dow­la roz­sze­rza się dalej w czte­ry stro­ny świa­ta. We­wnątrz sta­wia się ścia­ny, dzię­ki któ­rym po­wsta­ją ślepe ko­ry­ta­rze, nie­któ­re drogi nagle za­krę­ca­ją w prawo lub prze­ciw­ną stro­nę. Zwie­rzę­ta mają coraz dłuż­szą drogę do uciecz­ki, ale i tak są łatwą zdo­by­czą dla niego, bo nie znają tak do­brze la­bi­ryn­tu jak jego wła­ści­ciel. Po pię­ciu mie­sią­cach cięż­kiej pracy dniem i nocą u pod­nó­ża po­bli­skiej góry, po­wsta­je osta­tecz­nie ogrom­na bu­dow­la w kształ­cie czwo­ro­bo­ku, a każdy z nich ma pięć ki­lo­me­trów dłu­go­ści. We­wnątrz znaj­du­je się pięć­dzie­siąt ko­ry­ta­rzy, wśród któ­rych dwa­dzie­ścia pięć śle­pych, a także ist­nie­je tam dwa­dzie­ścia pięć na­głych za­krę­tów w lewo bądź w prawo. Sta­ra­no się tak zbu­do­wać la­bi­rynt tak, aby nie czuł się tam więź­niem, a więc po bo­gach co kil­ka­na­ście me­trów są wy­ku­te małe otwo­ry, przez które może oglą­dać oko­li­cę, a w kilku miej­scach rosną małe drzew­ka.