Grzegorz przygląda mi się martwym wzrokiem, kiedy jem ostatnią konserwę.
Nachylam się i zamykam mu oczy. Poprawiam płaszcz, zasłaniając dziurę w jego klatce piersiowej.
Jeszcze godzinę temu, opowiadał kawał o ruskim i czołgu.
Jeszcze godzinę temu było nas czterdziestu.
Dziesięć.
Grzegorz przygląda mi się martwym wzrokiem, kiedy jem ostatnią konserwę.
Nachylam się i zamykam mu oczy. Poprawiam płaszcz, zasłaniając dziurę w jego klatce piersiowej.
Jeszcze godzinę temu, opowiadał kawał o ruskim i czołgu.
Jeszcze godzinę temu, było nas czterdziestu.
Dziewięć.
Błysk i wszyscy kulimy się jeszcze bardziej. Grzmot. Wstrętne ptaszyska kracząc, wzbijają się w powietrze i niczym eskadra meserszmitów krążą nad nami. Jest ich mnóstwo. Miliony, zasłaniające skrzydłami ołów nieba.
Czarne sępy.
Poławiacze oczu, w morzu trupów.
Osiem.
Deszcz lunął z ukosa. Smagany wiatrem, nierównymi falami uderza o rozmokłą od krwi glebę.
Wciąż nabrzmiałe chmury, brzuchami ocierają się o nas skulonych w rowie. Mam wrażenie, że ostre krople wbijają się w skórę, wdzierają pod ubranie przemocą, a pomaga im listopadowy wiatr.
Taki dzień nie jest dobry. Każdy z nas to wie.
Siedem.
Porucznik spogląda na naszą szóstkę wielkimi, dziecięcymi oczami. Poprawia hełm, sprawdza karabin i ostrożnie wygląda z miejsca, które zajęliśmy.
Nic się nie dzieje. Nawet kruki gdzieś odleciały.
Chwilę później jesteśmy gotowi. Krzychu daje znak.
Sześć.
Zegar ruszył.
Pierwsze kroki są ciężkie. Kolejne jeszcze gorsze. Nogi grzęzną w błocku.
Umarli łapią za kostki powstrzymując bieg. Pętla strachu zaciska się na gardle.
Bieg o życie.
Wojna to wyprute flaki, krew i śmierć.
Pięć.
Odzywa się karabin maszynowy. Seria rozrywa Krzycha niemal na strzępy. Młody pada wrzeszcząc. Wije się, trzymając za kikut nogi. Józek łapie go i przez chwile ciągnie, zanim zdaje sobie sprawę, że wlecze trupa.
Cztery.
Wpadam do okopu, spadając na umarlaki. Przynajmniej mam miękkie lądowanie.
Zaraz za mną zwala się Józek. Przez chwilę ciężko dyszymy. Na jego boku widać, szybko rosnącą plamę czerwieni. Obaj wiemy, że nie przetrzyma nocy.
Wtedy będę sam.
Nawet przed sobą nie chcę przyznać, że mu zazdroszczę. Już niedługo będzie w lepszym miejscu. A ja, nadal w ciasnym od trupów grobie.
Trzy.
Powoli otwieram oczy, mimo iż jest ciemność mogę zauważyć zakapturzoną sylwetkę, pochylającą się nad Józkiem. W pierwszym momencie myślę, że to mnich odziany na czarno. Prostuję się powoli, a postać odwraca w moją stronę twarz.
Dwa.
Trupia głowa wyszczerzona w uśmiechu, odbiera całą odwagę. W jego ręce coś, się wyrywa i włoski stają dęba na grzbiecie, gdy uświadamiam sobie co to jest. Wyciąga do mnie długą kościstą dłoń.
Waham się tylko przez chwilę.
Jeden.
Śmierć, zawsze przychodzi ostatnia.
Witaj. :)
Dramatyczny i przesiąknięty bolesnymi scenami szort. Niezwykle realistycznie ukazałaś autentyczne odczucia walczących. Piekło może się zdarzyć także za życia…
W wielu miejscach usunęłabym przecinki, ale nie wiem, czy to rzecz pewna. :)
Fantastyki niewiele, lecz i tekst jest krótki. ;)
Klik, pozdrawiam serdecznie. :)
Pecunia non olet
Cześć, CZARNA2
Zastanawiam się w jaki sposób odnieść się do tekstu, nie kierując się uprzedzeniem do tematyki wojennej. Długo siedzę w gatunku horroru, ale nie potrafię powiązać fikcji literackiej z tym, co działo się na frontach, i dzieje nadal. Wojna sama w sobie jest tematem strasznym, dla mnie do tego stopnia trudnym i przesyconym grozą, że wplatanie w to fikcji, jak umarlaki łapiące za nogi itd. że mnie to nie przekonuje.
Poza tym, tekst jest dobrze napisany. Nie dopatrzyłem się większych zgrzytów i oprócz moich odczuć, jest to tekst udany.
Pozdrawiam
IIWŚ nie jest moim ulubionym tematem, być może dlatego podjęłam się napisania tego tekstu. Żeby sprawdzić czy jestem w stanie przelać na papier, właśnie to co mówisz, tą grozę, brud i strach. Co do łapania za kostki, jest to być może źle dobrane porównanie. Martwi jako martwi, za nic nie mogą złapać, ale biegnąc po rozmokłym błocie, pomiędzy ciałami, może się odnieść takie wrażenie. Chyba. Bardzo się cieszę, że przełamałeś się, zajrzałeś i zostawiłeś komentarz.
Bardzo dobry tekst. Krótka forma, a uderza z ogromną siłą – odliczanie świetnie buduje napięcie, a oszczędny, surowy język idealnie pasuje do wojennego chaosu i beznadziei. Obrazy są sugestywne, naturalne, bez epatowania na siłę, a finał z „Jednym” i personifikacją śmierci domyka całość w punkt. Świetna, konsekwentna miniatura.
https://www.wattpad.com/user/Pankovski
Dziękuję za wyjaśnienie :-)
Niesamowita wyliczanka. Ciężka i lepka. Przypomina mi mocno “Six Days War”, polecam. Tak ogólną konstrukcją jak i tematyką.
Colonel Bagshot – Six Days War (Lyrics) – YouTube
Mam wrażenie, że ostre krople wbijają się w skórę, wdzierają pod ubranie przemocą, a pomaga im listopadowy wiatr.
To jedno mi trochę przeszkadzało. Rozumiem, że krople lecą na twarz i ubranie, ale jakoś wolałbym, żeby najpierw wdarły się pod ubranie przemocą, a potem wbiły w skórę. Personalne upodobanie, w żadnym wypadku błąd. :-)
Łapiący martwi dla mnie było świetnym pomysłem. Moim zdaniem wizja brodzenia wśród zwłok, potykania się o ciała, bardzo udana i obrazowa.
Groza, brud i strach – jak sama piszesz – weszło idealnie. No i do tego beznadzieja.
Pozdrawiam!
Brawo ;) Już ci nie będę słodził, bo świetnie potrafisz malowniczymi i krótkimi zdaniami wydobyć przesłanie całych scen. Jedyne co brakuje trochę fantasy ale jest mrok i ogółem beznadzieja którą świetnie z tego krótkiego tekstu wydobyłaś. Ukłony ;)
Melendur88
Na pewno interpunkcja do solidnej poprawy jest. Horrorem ciężko tekst nazwać, niemniej element grozy w postaci Śmierci jest. Ale jeśli o mnie chodzi, to trochę za mało.
Zaufaj Allahowi, ale przywiąż swojego wielbłąda.
Hej, CZARNA2
Mocny tekst, opisy bardzo obrazowe. Straszny jak zabłąkana kula, która zupełnie przypadkiem może zakończyć czyjeś życie.
Ciekawe zakończenie.
Pozdrawiam ;)
Odniosłam wrażenie, że w krótkich żołnierskich słowach opisałaś własne wyobrażenie o wojennym epizodzie. Do mnie to nie przemówiło. Horroru nie dostrzegłam. Brakło też fantastyki.
Interpunkcja do remontu.
Porucznik spogląda na naszą szóstkę swoimi wielkimi, dziecięcymi oczami. → Czy zaimek jest konieczny? Czy porucznik mógł spoglądać cudzymi oczami?
W chwilę później jesteśmy gotowi. → Raczej: Chwilę później jesteśmy gotowi. Lub: W kilka chwil jesteśmy gotowi.
Oboje wiemy, że nie przetrzyma nocy.
Wtedy będę sam. → Piszesz o mężczyznach/ chłopcach, więc w pierwszym zdaniu: Obaj wiemy, że nie przetrzyma nocy.
Oboje to kobieta i mężczyzna.
W jego ręce coś, się wyrywa… → Wcześniej napisałaś: Prostuję się powoli, a postać odwraca w moją stronę twarz. → Skoro piszesz o postaci, która jest rodzaju żeńskiego, winno być: W jej ręce coś się wyrywa…
Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.
Hej,
Koniecznie popraw te nadprogramowe przecinki, bo zatrzymują czytelnika co chwilę.
Tekst całkiem obrazowy, podobał mi się. Fakt, mało fantastyki, bo odczytuję postać śmierci bardziej metaforycznie, ale nie przeszkadzało mi to.
Reg słusznie zauważyła, że to chyba nie horror. Postawiłbym bardziej na “inne”, ale decyzja należy do Ciebie.
Ciekawy szort, to odliczanie wyszło całkiem klimatycznie.
Pozdrawiam!
You cannot petition the Lord with prayer!
