Kiedy spadło słońce

Łucja nie po­tra­fi­ła sobie przy­po­mnieć, co ro­bi­ła w dniu, kiedy spa­dło słoń­ce. Pa­mię­ta­ła tylko ciszę, którą roz­darł dźwięk po­dob­ny do wrza­sku ran­ne­go zwie­rzę­cia. Chcia­ła wie­rzyć, że zo­sta­ła ofia­rą ja­kie­goś nie­do­rzecz­ne­go żartu, ale jedno spoj­rze­nie w niebo wy­star­czy­ło, aby za­czę­ła w to wąt­pić. Nie rozumiała, jak niebo mogło za­peł­nić się czer­wo­ny­mi chmu­ra­mi wy­glą­da­ją­cy­mi jak roz­la­na w wo­dzie krew.

Pa­trzy­ła w górę tylko chwi­lę, póź­niej opu­ści­ła wzrok. Wielu jej są­sia­dów oraz nie­zna­jo­mych wy­szło na ulice i unio­sło głowy, by zba­dać źró­dło od­gło­su. Wrzask zo­stał prze­rwa­ny nagle, ni­czym za­trzy­ma­ne na­gra­nie. Po nim na­stą­pił chór, skom­po­no­wa­ny z ludz­kich krzy­ków i huku, po któ­rym za­trzę­sła się zie­mia. Sku­pio­na na tłu­mie, Łucja nie do­strze­gła, co wy­wo­ła­ło pierw­sze po­waż­ne znisz­cze­nia. Do­wie­dzia­ła się w trak­cie roz­mo­wy z sio­strą, która wró­ci­ła do miesz­ka­nia krót­ko po roz­po­czę­ciu cha­osu na ze­wnątrz.

– Pod­czas krzy­ku słoń­ce przy­ga­sło, na tyle, że dało się na nie pa­trzeć – tłu­ma­czy­ła sio­stra.

Kiedy mó­wi­ła, Łucja opa­try­wa­ła jej rany w mil­cze­niu.

– A potem… jakby się roz­wi­nę­ło. Przy­po­mi­na­ło ptaka. Ogrom­ne­go. Wy­gię­ło się i spa­dło. Stąd ten huk.

Łucja nie uwie­rzy­ła­by w taką opo­wieść, gdyby na nie­bie nie wid­niał dowód po­pie­ra­ją­cy słowa młod­szej ko­bie­ty – w miej­scu słoń­ca wid­nia­ła ogrom­na dziu­ra, jakby niebo nie było nie­skoń­czo­ną pust­ką, a ma­te­ria­łem, który dało się ciąć i dzie­lić.

***

Le­ża­ła, pa­trząc w sufit i przy­ci­ska­ła dło­nie do brzu­cha, ale nie­waż­ne, jak mocno to ro­bi­ła, nie mogła stłu­mić roz­le­ga­ją­ce­go się raz po raz bur­cze­nia. W miesz­ka­niu nie miała już nic do je­dze­nia. Chyba że pchnię­ta de­spe­ra­cją po­sta­no­wi­ła­by za­kwa­li­fi­ko­wać do żyw­no­ści koń­czą­ce się leki.

Jeśli chcia­ła prze­trwać, mu­sia­ła wyjść w po­szu­ki­wa­niu no­wych za­pa­sów, ale nawet za­my­ka­jąc oczy, nie była w sta­nie za­po­mnieć, że za za­bi­ty­mi de­ska­mi okna­mi ża­rzy­ło się nie­mru­ga­ją­ce oko, które zwy­kła na­zy­wać fał­szy­wym słoń­cem. Do­pó­ki świat tonął w pro­mie­niach, każdy krok na ze­wnątrz sta­no­wił­by wyrok śmier­ci. Nawet głód nie po­zwa­lał jej za­po­mnieć o fał­szy­wym słoń­cu, które pa­li­ło ciało do kości. O zwę­glo­nych syl­wet­kach snu­ją­cych się po uli­cach, po­lu­ją­cych na tych, któ­rzy kie­dyś byli im po­dob­ni. O be­stiach, które po­ja­wi­ły się, gdy znany Łucji świat skoń­czył się raz na za­wsze.

Aby mieć szansę wrócić, musiała czekać na noc. Noce jed­nak prze­sta­ły przy­cho­dzić jak daw­niej. Świa­tło gasło tylko wtedy, gdy oko na nie­bie się za­my­ka­ło – a czym­kol­wiek był jego wła­ści­ciel, nie miał w zwy­cza­ju mru­gać i rzad­ko za­sy­piał.

Pró­bu­jąc za­po­mnieć o gło­dzie, wsta­ła i ru­szy­ła w stro­nę za­bi­te­go de­ska­mi okna.

Sio­stra wiele razy na­ma­wia­ła ją, żeby prze­sta­ła przez nie wy­glą­dać na zewnątrz. Twier­dzi­ła, że pa­trze­nie tylko jej szko­dzi­ło i, że my­śląc o tym, co dzia­ło się za ścia­na­mi ich miesz­ka­nia, osza­le­je. Łucja nie chcia­ła się z nią kłó­cić – młod­sza ko­bie­ta mogła mieć rację – ale nie po­tra­fi­ła prze­stać. Nawet jeśli nie była w sta­nie zro­zu­mieć no­we­go świa­ta, chcia­ła wie­dzieć o nim jak naj­wię­cej.

Dla­te­go zo­sta­wia­ła oku­la­ry prze­ciw­sło­necz­ne na pa­ra­pe­cie i wy­glą­da­ła przez szcze­li­ny na upa­dły świat.

Była prze­ko­na­na, że za­bój­cze jest bez­po­śred­nie wy­sta­wie­nie skóry na pro­mie­nie fał­szy­we­go słoń­ca. Im więk­szą po­wierzch­nię obej­mo­wa­ły, tym szyb­ciej na­stę­po­wa­ła re­ak­cja.

Cza­sem skóra czer­nia­ła i wy­sy­cha­ła, aż czło­wiek za­czy­nał przy­po­mi­nać fi­gu­rę wy­rzeź­bio­ną z węgla. Innym razem gniła nie­na­tu­ral­nie szyb­ko i od­pa­da­ła pła­ta­mi, od­sła­nia­jąc mię­śnie i kości. Zda­rza­ło się też, że na cia­łach po­ja­wia­ły się ogrom­ne pę­che­rze. Naj­więk­sze miały wiel­kość piłek do ko­szy­ków­ki. Wy­peł­niał je żółty, świe­cą­cy płyn.

Prze­mia­na nie­któ­rych była bły­ska­wicz­na i wi­docz­nie bo­le­sna. Ci, któ­rzy wy­sta­wi­li na świa­tło duże par­tie ciała, po krót­kim cza­sie eks­po­zy­cji pa­da­li na zie­mię z ago­nal­ny­mi wrza­ska­mi, roz­dzie­ra­ją­cy­mi gar­dła. Wili się, kiedy ich ciała prze­cho­dzi­ły prze­mia­nę.

Po tym wszy­scy sta­wa­li się sobie po­dob­ni. Włó­czy­li się po­zor­nie bez celu i ko­rzy­sta­li z każ­dej oka­zji do rzu­ca­nia się na oca­la­łych. Wy­wle­ka­li ich na słoń­ce, roz­ry­wa­li ubra­nia. Trzy­ma­li przy ziemi, aż fał­szy­we słoń­ce wy­pa­li­ło reszt­ki czło­wie­czeń­stwa. Bywało, że prze­mie­nie­ni gryź­li ludzi lub od­ry­wa­li ka­wał­ki ich ciał. Nie­któ­rzy nie­szczę­śni­cy zo­sta­wa­li czę­ścio­wo po­żar­ci, nim za­koń­czy­ła się prze­mia­na, ale to jej nigdy nie prze­ry­wa­ło. Prze­mie­nieni żyli nawet z wy­wle­czo­ny­mi or­ga­na­mi lub po­zba­wie­ni czę­ści koń­czyn.

Nie­pew­ność, lęk i głosy do­bie­ga­ją­ce z ulicy pchnę­ły jed­ne­go z są­sia­dów Łucji do sa­mo­bój­stwa. Po przy­wią­za­niu liny do cięż­kie­go mebla, wy­sko­czył przez okno.

Sznur był długi. Przez to jego gwał­tow­ne na­pię­cie po upad­ku wy­star­czy­ło, by zła­mać kark nie­szczę­śni­ka.

Po­zba­wio­ne życia zwło­ki za­pło­nę­ły znacz­nie szyb­ciej, niż dzia­ło się to z ży­ją­cy­mi. Ciało za­czę­ło się rzu­cać, jakby mar­twy męż­czy­zna bu­dził się z kosz­ma­ru. Z jego karku do­bie­gał chru­pot wra­ca­ją­cych na miej­sce krę­gów, a z gar­dła obrzy­dli­wy bul­got.

Ko­bie­ta ledwo stłu­mi­ła krzyk, kiedy od­su­nę­ła się od okna. Po­dob­nie było, gdy usły­sza­ła, jak nowy prze­mie­nio­ny spada na zie­mię.

Z upły­wem czasu za­czę­ła ob­ser­wo­wać ma­le­ją­cą ilość prze­mie­nio­nych. My­śla­ła, że to tylko złu­dze­nie. Do chwi­li, gdy zo­sta­ła ich je­dy­nie garst­ka.

Do­my­śla­ła się, że z cza­sem po­wsta­wa­ło ich coraz mniej, ale nie wie­dzia­ła, czemu zni­ka­li. Może spo­wo­do­wa­ne prze­mia­ną ob­ra­że­nia spra­wiały, że w końcu ko­na­li. Może mu­sie­li się żywić i z cza­sem za­czę­li przy­mie­rać gło­dem. Jej sio­stra za­sta­na­wia­ła się, czy nie po­że­ra­li się na­wza­jem.

Takie teo­rie miały sens, ale Łucja nie po­tra­fi­ła wy­rzu­cić z głowy kosz­ma­ru, który na­wie­dzał ją co jakiś czas, od kiedy po raz pierw­szy zo­ba­czy­ła prze­mie­nio­nych.

W snach na­wie­dza­ły ją trupy spa­lo­ne fał­szy­wym słoń­cem, wlo­ką­ce się po pu­stych uli­cach. Zma­sa­kro­wa­ne ciała, któ­rych klat­ki pier­sio­we nagle wy­peł­niał żar, jakby coś pło­nę­ło głę­bo­ko w ich wnę­trzach. Świa­tło są­czy­ło się przez na­brzmia­łe żyły, aż nie było już dla niego miej­sca. Prze­mie­nie­ni roz­pa­da­li się od środ­ka, ro­ze­rwa­ni żarem. Zo­sta­wa­ła po nich je­dy­nie kula świa­tła,  wzla­tu­ją­ca w niebo.

Łucja chcia­ła wie­rzyć, że to pro­mie­nie fał­szy­we­go słoń­ca prze­są­dza­ły o znik­nię­ciu. Była go­to­wa się mo­dlić, aby od­cię­cie od świa­tła mogło oca­lić prze­mie­nio­nych, ale nie są­dziła, by co­kol­wiek mogło ją usły­szeć. Nie coś, co by wy­słu­cha­ło.

***

Nie wie­dzia­ła, ile czasu mi­nę­ło, nim roz­są­dek prze­grał z wy­kań­cza­ją­cym gło­dem. Łucja bała się, że jeśli po­cze­ka dłu­żej, sta­nie się zbyt słaba, by na­dej­ście nocy mogło ją oca­lić.

Przed wyj­ściem na­kła­da­ła coraz licz­niej­sze war­stwy ubrań, sta­ra­jąc się wy­bie­rać naj­bar­dziej zwiew­ne ma­te­ria­ły. Już w za­ciem­nio­nym miesz­ka­niu było nie­zno­śnie go­rą­co, bała się, jak źle mogło być w peł­nym słoń­cu.

Przed otwar­ciem za­bez­pie­czo­nych drzwi po­że­gna­ła się z sio­strą, prze­ry­wa­jąc przy tym co­kol­wiek, co tamta szep­ta­ła. Łucja do­bie­ra­ła słowa tak, by nie brzmia­ły, jakby mogła nie wró­cić.

Ledwo prze­kro­czy­ła próg, gdy za­czę­ła czuć w klat­ce pier­sio­wej du­szą­cy ścisk. Kiedy ru­szy­ła scho­da­mi, nogi drża­ły jej tak bar­dzo, że mu­sia­ła trzy­mać się po­rę­czy, aby nie spaść. Po raz pierw­szy od dawna cie­szy­ła się, że miesz­ka­ła na pierw­szym pię­trze. Oba­wia­ła się, że wię­cej scho­dów da­ło­by jej wię­cej czasu na roz­my­śle­nie się.

Długo tkwi­ła przy drzwiach wej­ścio­wych. Te ledwo trzy­ma­ły się w za­wia­sach, więc by­ły­by marną za­po­rą w razie ataku. Sta­no­wi­ły je­dy­nie za­sło­nę, mo­gą­cą ukryć jej obec­ność.

Za ważniejsze uważała, że jej miesz­ka­nie po­zo­sta­wa­ło nie­na­ru­szo­ne. Uszkodzenia pozostałych części kamienicy czyniły ją znacz­nie mniej atrak­cyj­ną w oczach za­rów­no po­two­rów, jak i oca­la­łych. Śmierć nie­win­nych prze­ku­ła bu­dy­nek w lep­szą kry­jów­kę dla niej i sio­stry.

Oczy za­czę­ły jej łza­wić na długo przed tym, jak skoń­czy­ła ska­no­wać wzro­kiem ską­pa­ne w za­bój­czych pro­mie­niach oto­cze­nie. Nawet gdy na­bra­ła prze­ko­na­nia, że za drzwia­mi nie cze­ka­ło za­gro­że­nie inne niż świa­tło, z tru­dem zmu­si­ła się do ruchu.

Łucja sta­ra­ła się po­ru­szać w cie­niach, ale nie było to łatwe, bo po­bli­skie drze­wa ob­umar­ły, a bu­dyn­ki no­si­ły ślady znisz­czeń. Na prze­mian przy­śpie­sza­ła i zwal­nia­ła, nie mogąc się zde­cy­do­wać, co było bez­piecz­niej­sze, kiedy wi­docz­ność była ogra­ni­czo­na, a każdy krok zda­wał się rów­nie gło­śny jak wy­strzał z pi­sto­le­tu. Oczy osła­nia­ła dłoń­mi, pró­bu­jąc choć tro­chę uła­twić sobie ob­ser­wo­wa­nie oto­cze­nia.

Na ledwo chwi­lę za­wie­si­ła wzrok na zwa­lo­nym drze­wie, opar­tym o ścia­nę po­bli­skie­go bu­dyn­ku. Miało czar­ny, po­wy­krę­ca­ny pień i nie­wie­le ga­łę­zi.

To, co wzię­ła za drze­wo, po­ru­szy­ło się i za­czę­ło pod­no­sić, pod­par­te na dłu­gich, po­wy­krę­ca­nych ma­ka­brycz­nie ła­pach. Łucja za­mar­ła, kiedy w jej stro­nę od­wró­ci­ła się biała twarz, któ­rej szcze­gó­ły zo­sta­ły ukry­te przez ośle­pia­ją­ce słoń­ce.

Odrę­twie­nie zo­sta­ło wy­pchnię­te z ciała przez przy­pływ ad­re­na­li­ny, po któ­rym ko­bie­ta od­wró­ci­ła się na pię­cie i rzu­ci­ła do uciecz­ki.

***

Przy­po­mnia­ła sobie, kiedy po raz pierw­szy ujrzała te be­stie.

Nawyk zer­ka­nia przez szcze­li­ny mię­dzy de­ska­mi ska­zał ją na wąt­pli­wą przy­jem­ność zo­ba­cze­nia ko­lej­ne­go sym­bo­lu apo­ka­lip­sy. Z dziu­ry stop­nio­wo za­czę­ło wy­ła­niać się dzie­sięć wą­skich, dłu­gich kształ­tów. Szyb­ko oka­za­ło się, że są pal­ca­mi ogrom­nych dłoni.

Na kra­wę­dzi nieba pod­cią­gnę­ła się syl­wet­ka – nie­mal ludz­ka, lecz obrzy­dli­wie znie­kształ­co­na. Łucja nie była w sta­nie pa­trzeć na nią długo. Osu­nę­ła się na ko­la­na przy oknie i za­sło­ni­ła usta dłoń­mi, bo krzyk mógł­by spro­wa­dzić na nią śmierć.

Tak wy­raź­ny widok po­two­ra uświa­do­mił jej, że dziu­ra była dużo bli­żej, niż ko­bie­ta się spo­dzie­wa­ła.

***

Dokąd bie­gła, do­tar­ło do niej do­pie­ro wtedy, gdy płuca pa­li­ły ją z bólu, a ciało zda­wa­ło się go­to­wać pod ubra­nia­mi. Pcha­na roz­pacz­li­wym pra­gnie­niem zna­le­zie­nia kry­jów­ki, skie­ro­wa­ła kroki w stro­nę zo­sta­wio­nej za sobą ka­mie­ni­cy. Nie po­win­na zdra­dzać be­stii, gdzie znaj­do­wa­ła się jej sie­dzi­ba. Ledwo wi­szą­ce w za­wia­sach drzwi nie sta­no­wi­ły­by sku­tecz­nej za­po­ry, ale klat­ka scho­do­wa mogła się oka­zać zbyt wąska, aby stwo­rze­nie było w sta­nie po­dą­żyć za ko­bie­tą. Może po za­mknię­ciu się w bu­dyn­ku znik­nę­ła­by z oczu tego po­two­ra. Może to coś nie zdo­ła­ło­by wy­wlec jej z bu­dyn­ku, nie wie­dząc do­kład­nie, gdzie szu­kać.

Takie na­dzie­je były sprzecz­ne z do­tych­cza­so­wy­mi ob­ser­wa­cja­mi Łucji.

Nie mogła za­po­minać, że te stwo­rze­nia nie były głu­pie. Wie­dzia­ła, że to coś nie za­po­mni o ofie­rze tylko dla­te­go, że stra­ci­ło ją z oczu. Pew­nie zro­bi­łoby wszyst­ko, aby się do niej do­stać.

Z bólem serca za­krę­ci­ła, by nawet nie zbli­żyć się do wej­ścia ka­mie­ni­cy. Oczy łza­wi­ły jej coraz bar­dziej, a każdy haust go­rą­ce­go, śmierdzącego siarką po­wie­trza zda­wał się pa­rzyć, za­miast do­star­czać upra­gnio­ne­go tlenu.

Nie wie­dzia­ła, gdzie szu­kać schro­nie­nia, a czuła, że nie bę­dzie w sta­nie biec długo. Nie śmia­ła oglą­dać się za sie­bie, nie miała od­wa­gi prze­ko­nać się, jak bli­sko niej znaj­do­wa­ła się be­stia. Wy­star­cza­ły od­gło­sy za ple­ca­mi, nawet jeśli były czę­ścio­wo za­głu­sza­ne przez cięż­ki od­dech i wa­le­nie serca. Kroki po­two­ra były szyb­kie i cięż­kie, zbyt licz­ne, jak na jedną parę koń­czyn.

Do­tar­ło do niej, że ad­re­na­li­na na­pę­dza­ją­ca ciało po­zwo­li­ła jej prze­być znacz­ną od­le­głość, gdy wy­pa­dła spo­mię­dzy bu­dyn­ków na oto­czo­ną spa­lo­ny­mi drze­wa­mi drogę.

Łucja zna­la­zła się tylko ka­wa­łek od lasu, do któ­re­go zwy­kła cho­dzić przed upad­kiem słoń­ca. Jeśli uda­ło­by się jej tam do­biec, mia­ła­by szan­sę zna­leźć schro­nie­nie, a przy­naj­mniej pró­bo­wa­ła to sobie po­wta­rzać, gdy ciało od­ma­wia­ło po­słu­szeń­stwa.

Kiedy za­czy­na­ła prze­pra­szać w my­ślach sio­strę za to, że nie wróci, aby dalej się nią zaj­mo­wać, do­strze­gła w przy­droż­nym rowie ogrom­ny kształt. Ra­żą­ce świa­tło i łzy na­pły­wa­ją­ce do oczu mo­gły­by spra­wić, że nie roz­po­zna­ła­by w nim prze­wró­co­ne­go tira – gdyby nie jego kolor kon­tra­stu­ją­cy z oto­cze­niem. 

Zbli­ża­jąc się, nie miała pew­no­ści, czy uda się jej do­stać do środ­ka, ale musiała zaryzykować.

Drzwi do na­cze­py oka­za­ły się otwar­te.

Zanim rzu­ci­ła się w głąb na­cze­py, za­trza­snę­ła za sobą drzwi, choć nie są­dzi­ła, by dało jej to wię­cej niż kilka se­kund.

Ośle­pio­na na­głym przej­ściem do cie­nia, wpa­dła na coś twar­de­go. Pod pal­ca­mi po­czu­ła drew­no i metal, ale nie miała czasu się za­sta­na­wiać, czego do­ty­ka­ła. Za­czę­ła się prze­ci­skać mię­dzy prze­szko­da­mi, jesz­cze nim jej oczy na dobre przy­zwy­cza­iły się do ogra­ni­czo­nej ilo­ści świa­tła. Na­cze­pa nie była pusta, ale pa­nu­ją­cy w niej ba­ła­gan wska­zy­wał na to, że zo­sta­ła prze­szu­ka­na przez oca­la­łych.

Ulga przy­nie­sio­na przez ciem­ność trwa­ła le­d­wie chwi­lę, nim be­stia do­pa­dła cię­ża­rów­ki i gwał­tow­nie otwo­rzy­ła drzwi.

Do­pie­ro gdy ko­bie­ta do­tarła do prze­ciw­le­głej ścia­ny, do­strze­gła, że roz­dar­ła ubra­nie w kilku miej­scach. Szcze­gól­nie za­nie­po­ko­iło ją roz­cię­cie na lewej nodze, wi­docz­ne przez ro­ze­rwa­ną no­gaw­kę.

Łucja zamarła na widok istoty, która próbowała się do niej dostać.

Była humanoidalna, lecz nieporównywalnie większa od ludzi. Wydłużone, powyginane ciało składało się z czarnej masy. Sylwetką przypominała wychudzonego, przygarbionego człowieka. Twarz była biała, nienaturalnie gładka, jakby nie pokrywała jej skóra.

Isto­ta otwo­rzy­ła tylko jedno skrzy­dło drzwi, dru­gie było przez coś blo­ko­wa­ne. Zwę­żo­ne o po­ło­wę wej­ście utrud­nia­ło ma­syw­nej i po­wy­krzy­wia­nej be­stii do­sta­nie się do środ­ka. Osta­tecz­nie po­wstrzy­ma­ły ją za­ła­do­wa­ne pa­le­ty. Istota wsunęła się do naczepy na tyle, na ile pozwalała jej przestrzeń, i wyciągnęła w stronę kobiety rękę. Koń­czy­nę na pierw­szy rzut oka zbyt krót­ką, by do­się­gnąć celu.

Kiedy uci­chły kroki, roz­legł się mokry trzask, a cien­ka, po­wy­krę­ca­na ręka za­czę­ła się wy­dłu­żać.

Łucja wci­ska­ła się ple­ca­mi w ścia­nę za nią, jakby wie­rzy­ła, że bę­dzie w sta­nie stać się jed­no­ścią z me­ta­lem. Za­ci­ska­ła po­wie­ki, nie chcąc wie­dzieć, kiedy po­twór ją do­się­gnie. Nie liczyła na to, że przeżyje, co najwyżej na śmierć bezbolesną albo przynajmniej szybką. Zapach siarki stał się na tyle silny, że kobieta zaczynała czuć jej smak.

Nie wie­dzia­ła, ile czasu mi­nę­ło, nim za­czę­ła się za­sta­na­wiać, czemu dalej żyje. Otwo­rzy­ła nie­chęt­nie oczy, by prze­ko­nać się, że ręka po­two­ra, za­miast ją chwy­cić, po­ru­sza­ła się tuż przed twarzą kobiety. Be­stia nie mogła jej do­się­gnąć.

Mi­ja­ły mi­nu­ty, a isto­ta krą­ży­ła wokół cię­ża­rów­ki. Dobre kilka razy waliła w metalowe ściany, ale szybko stało się jasne, że potwór nie ma dość siły, by włamać się do środka. Łucja osu­nę­ła się na pod­ło­gę, po­now­nie dła­wiąc się go­rą­cym po­wie­trzem. Wcześniej widziała bestię, która wyrwała kraty zasłaniające okna na parterze budynku, oraz inną, która niemal rozerwała na pół niewielkie auto. Nie ro­zu­mia­ła, jakim cudem to coś nie mogło sobie po­ra­dzić.

Bała się zbliżyć do drzwi na tyle, by zobaczyć, co je blokuje, ale dostrzegała palety. Były zabezpieczone, a przynajmniej część z nich zapełniono pudłami jakichś metalowych części. Musiały być ciężkie, lecz ich waga wydawała się błaha w porównaniu z jej wcześniejszymi obserwacjami potworów.

Dopiero w trakcie takich przemyśleć Łucja za­uwa­ży­ła coś, co długo umy­ka­ło jej uwa­dze.

Przypominająca maskę twarz była po­pę­ka­na, jej frag­men­ty od­pa­da­ły, po­ka­zu­jąc znaj­du­ją­ce się pod nimi za­su­szo­ne mięso. Po­dob­nie było z resz­tą ciała, be­stia bar­dziej niż żywą isto­tę przy­po­mi­na­ła po­ru­sza­ją­cą się fi­gu­rę.

To coś musiało być ranne, ale taka świadomość nie pozwalała Łucji poczuć się w pełni bezpiecznie. Nieraz sły­sza­ła przez okno mieszkania, że te po­two­ry się ko­mu­ni­ko­wa­ły. Ten osob­nik był osłabiony, ale to nie zna­czy­ło, że nie mógł zdra­dzić kry­jów­ki ko­bie­ty in­nej bestii.

Wciąż wci­ska­ła się ple­ca­mi w ścia­nę za sobą. Mię­śnie po­wo­li się roz­luź­nia­ły, ale roz­ko­ła­ta­ne serce nie zwal­nia­ło.

– Osią­gnę­li­śmy impas.

Usta stwo­rze­nia otwie­ra­ły się, jesz­cze bar­dziej kru­sząc ciało, ale kłap­nię­cia nie pa­so­wa­ły do wy­po­wia­da­nych słów. Głos był mechaniczny, jak zniekształcone nagranie wielu osób nałożonych na siebie. Niektóre z nich brzmiały dla Łucji niepokojąco znajomo.

Usta kobiety po­ru­sza­ły się bez­gło­śnie. Od­ru­cho­wo chcia­ła coś od­po­wie­dzieć, ale w gło­wie miała pust­kę.

– Za­kła­da­my, że nie usłu­chasz, jeśli po­pro­si­my, abyś wy­szła ­– po­now­nie ode­zwa­ła się be­stia.

– A jeśli po­pro­szę, żebyś sobie po­szedł i dał mi odejść? – na­dzie­ja sły­szal­na w jej gło­sie za­sko­czy­ła nawet ją samą. Do­my­śla­ła się od­po­wie­dzi.

Nie miała pew­no­ści, czemu zwró­ci­ła się do po­two­ra, jak do męż­czy­zny skoro, gdy prze­ma­wiał, dało się sły­szeć rów­nież głosy ko­biet i dzie­ci. Szyb­ko stwier­dzi­ła, że nie miało to naj­mniej­sze­go zna­cze­nia.

– Oczy­wi­ście nie speł­ni­my ta­kiej proś­by.

– Czemu?

Głos Łucji się łamał. Trudno było jej uwierzyć, że zdecydowała się prowadzić rozmowę z potworem. Powtarzała sobie, że robi to jedynie po to, by kupić sobie czas, choć gdzieś na skraju umysłu kiełkowała ciekawość ewentualnych odpowiedzi.

– Nie przez zło­śli­wość ani chęć spra­wia­nia cier­pie­nia, za­pew­nia­my.

– Więc czemu nie mogę odejść?

– Po­win­ność.

Po tym sło­wie po­twór zro­bił krót­ką prze­rwę, jakby uwa­żał je za wy­czer­pu­ją­cą od­po­wiedź.

– Krzyw­dze­nie nie­wąt­pli­wie in­te­li­gent­nych istot nie spra­wia nam przy­jem­no­ści. Na­bra­li­śmy sza­cun­ku do tego, jak za­cie­kle wal­czy­cie o prze­trwa­nie, jed­nak to nie wy­star­czy, aby­śmy zdra­dzi­li swoje bóstwo.

Bóstwo – to słowo dobrą chwi­lę brzę­cza­ło w gło­wie ko­bie­ty. Razem z nim pojawiło się wspomnienie ogromnego gadziego oka, które zapełniło dziurę w niebie.

– Je­ste­ście de­li­kat­ni, praw­da? My nie. Mo­że­my tu cze­kać tak długo, jak bę­dzie trze­ba – po­now­nie prze­mó­wi­ło mon­strum. – Mo­żesz oszczę­dzić sobie śmier­ci z głodu, czy cze­go­kol­wiek, co za­bi­je cię pierw­sze, i wyjść. Po­sta­ra­my się nie spra­wić ci bólu.

Łucja za­ci­snę­ła zęby. Nigdy nie do­wie­dzia­ła się, co do­kład­nie te po­two­ry ro­bi­ły z po­chwy­co­ny­mi ludź­mi. Nie od­wa­ży­ła się ob­ser­wo­wać śmier­ci z ukry­cia, jed­nak wrza­ski ta­kich nie­szczę­śni­ków wie­lo­krot­nie prze­śla­do­wa­ły ją w kosz­ma­rach.

– Nie mogę.

– Czemu trzy­masz się życia wbrew lo­gi­ce?

– Po­win­ność – nie­umyśl­nie po­wtó­rzo­na po be­stii wy­po­wiedź za­pie­kła ją w usta. – Muszę wró­cić do sio­stry, żeby się nią zaj­mo­wać.

Nie miała pew­no­ści, czemu po­sta­no­wi­ła się tłu­ma­czyć po­two­ro­wi. Chyba była na tyle zde­spe­ro­wa­na, by pró­bo­wać wzbu­dzić w be­stii współ­czu­cie.

– Jeśli jest chora, znamy le­kar­stwo. Wy­star­czy, że nas do niej za­pro­wa­dzisz, nasze bó­stwo uwal­nia od bólu.

Łucja jedynie zakrztusiła się głosem, niezdolna wypowiedzieć słowa. Odgłos, który z siebie wydała, wystarczył, by bestia domyśliła się odpowiedzi.

– Więc na­praw­dę osią­gnę­li­śmy impas.

Za­pa­dła cisza.

Isto­ta wciąż krą­ży­ła wokół prze­wró­co­nej cię­ża­rów­ki, a Łucja opar­ła tył głowy o ścia­nę. Była zmę­czo­na, ale bała się za­mknąć oczy.

***

Nie miała pew­no­ści, ile czasu spę­dzi­ła w ukry­ciu, ale każda prze­mi­ja­ją­ca chwi­la była dla niej ni­czym tor­tu­ra. Wy­cień­cze­nie po­tę­go­wa­ne gło­dem, pra­gnie­niem i go­rą­cem coraz bar­dziej da­wa­ło się jej we znaki.

Łucja mu­sia­ła wal­czyć ze sobą, by nie za­my­kać oczu na zbyt długo. Cza­sem chcia­ła wstać i przejść się po cię­ża­rów­ce, by nie za­snąć, ale bała się, że je­że­li stra­ci czuj­ność, po­two­ro­wi uda się ją zła­pać.

– Skąd się wzię­li­ście?

Nie miała po­ję­cia, ile czasu mi­nę­ło, nim po­sta­no­wi­ła prze­rwać mil­cze­nie. Bała się, że nawet chwi­la dłu­żej w ciszy, za­kłó­ca­nej chru­po­tem po­twor­ne­go ciała, do­pro­wa­dzi ją do sza­leń­stwa.

– Chyba nie prze­ga­pi­łaś na­sze­go na­dej­ścia? Ro­bi­li­śmy, co się dało, aby nikt nie prze­ga­pił.

Drwina w tonie głosu potwora okazała się niewiele lepsza od ciszy.

– Nie py­ta­łam, kiedy, ani jak, tylko; skąd – syk­nę­ła, nie pró­bu­jąc ukryć iry­ta­cji.

– Z miej­sca, które było, jest i pozostanie dla was nie­do­stęp­ne, jeśli nie usłu­cha­cie.

Taka od­po­wiedź wy­wo­ła­ła u ko­bie­ty zimne ukłu­cie prze­ra­że­nia.

– To zna­czy?

Na na­stęp­ne py­ta­nie od­po­wie­dzia­ła jej je­dy­nie cisza. Nie mogąc jej znieść, Łucja po­sta­no­wi­ła nieco zmie­nić temat.

– Czemu to wszyst­ko ro­bi­cie?

– Jak już mó­wi­li­śmy; przez po­win­ność.

– To nie­wie­le mi mówi. Co do­kład­nie macie na celu?

– Pomóc wam i na­sze­mu bó­stwu.

Łucja aż zmie­ni­ła po­zy­cję, w ja­kiej sie­dzia­ła. Dys­kom­fort po­wo­do­wa­ny roz­mo­wą sta­wał się nie­mal fi­zycz­ny.

– Jak to ma nam jak­kol­wiek pomóc?

– Nie dziwi nas, że nie rozumiecie. Nasze bóstwo ostrzegało, że po tak długim życiu w kłamstwach uzurpatora będziemy musieli zmusić was do przyjęcia prawdy.

– Nie ro­zu­miem…

– Wtedy, gdy to wszystko się zaczęło, obaliliśmy fałszywego bożka. Nadszedł czas, by nasze bóstwo zajęło należne mu miejsce.

– Mó­wisz o słoń­cu?

Ledwo skoń­czy­ła mówić, a w be­stii coś się zmie­ni­ło. Usta roz­war­ły się gwał­tow­nie, na tyle sze­ro­ko, że ka­wał­ki bia­łej twa­rzy od­kru­szy­ły się i opa­dły na zie­mię. Oczy otwo­rzy­ły się sze­rzej, two­rząc ide­al­ne okrę­gi.

W otworach maskopodobnej twarzy czaiła się ciemność, której nawet tak jasne światło nie było w stanie przeszyć.

Be­stia po­cząt­ko­wo nie od­po­wie­dzia­ła. Zamiast słów wydobył się z niej trzask i pisk, brzmiące niemal jak dźwięk, jaki mógłby wydać zepsuty głośnik.

Za­rów­no widok, jak i od­głos prze­ra­zi­ły Łucję na tyle, że mu­sia­ła przy­ci­snąć obie dło­nie do ust, aby stłu­mić w sobie krzyk.

– Nie­waż­ne, jak na­zwa­li­ście uzur­pa­to­ra – po­now­nie prze­mó­wił po­twór.

Ko­bie­ta nie wie­dzia­ła, kiedy roz­mów­ca po­wró­cił do po­przed­nie­go wy­glą­du. Zmia­na była tak nagła, że mru­gnię­cie wy­star­czy­ło, aby Łucja ją cał­ko­wi­cie prze­ga­pi­ła.

– Ważne, że nie wróci. Jego czas się skoń­czył. Mu­si­cie za­po­mnieć i za­ak­cep­to­wać nowe bó­stwo.

– Ak­cep­ta­cja ma po­le­gać na sta­niu się waszą ofia­rą?

– Nie mu­si­cie tego tak po­strze­gać. Wy­star­czy, aby­ście pojęli, że czeka was coś lep­sze­go.

– Śmierć ma być czymś lep­szym?

Zła­ma­ne wcze­śniej usta wy­krzy­wi­ły się w obrzy­dli­wy uśmiech. Łucja jesz­cze wiele razy pró­bo­wa­ła za­cząć roz­mo­wę, ale po­twór nie po­wie­dział ani słowa wię­cej.

Z czasem pro­po­zy­cje skró­ce­nia wła­sne­go cier­pie­nia za­czę­ły brzmieć w jej gło­wie ni­czym echo. Bez­na­dzie­ja tkwie­nia w sy­tu­acji bez wyj­ścia po­py­cha­ła ją w stro­nę rozważania sa­mo­bój­stwa, ale z po­mo­cą rąk be­stii.

Nie wie­rzy­ła w obiet­ni­ce po­two­ra o de­li­kat­no­ści, ale zaczynała się zastanawiać, czy krótka agonia nie byłaby lepsza niż długie konanie z głodu albo w wyniku zakażenia.

Torturę przerwało nagłe zapadnięcie całkowitej ciemności, tak niespodziewane, że Łucji niemal wyrwał się krzyk. Po policzkach popłynęły jej łzy. Nie mogła uwierzyć, że spotkał ją kolejny cud – tym razem w postaci zamknięcia się świecącego oka.

Za­pa­li­ła la­tar­kę, któ­rej przed wyj­ściem nie­mal zapomniała zabrać. Zanim opu­ści­ła cię­ża­rów­kę, długą chwi­lę wpa­try­wa­ła się w po­two­ra. Zdążyła się przekonać, jak działały podobne istoty, ale i tak musiała się upewnić.

Długo ob­ser­wo­wa­ła odrę­twia­łe­go po­two­ra, ale ten nie drgnął, nawet kiedy się do niego zbli­ży­ła. Brak re­ak­cji, gdy wy­szła z na­cze­py, osta­tecz­nie ją uspo­ko­ił.

Be­stie i prze­mie­nie­ni fał­szy­wym słoń­cem lu­dzie byli cał­ko­wi­cie za­leż­ni od swo­je­go bóstwa. Kiedy pro­mie­nie prze­sta­wa­ły oświe­tlać świat, zwią­za­ne z nimi isto­ty za­mie­ra­ły, jakby po­zba­wio­ne życia.

Nogi Łucji drża­ły tak bar­dzo, że ledwo były w sta­nie iść pro­sto. Chciało jej się śmiać, choć nie czuła rozbawienia. Emo­cje bu­zo­wa­ły w niej do tego stop­nia, że nie miała pew­no­ści, co do­kład­nie czuła.

Przeszła ledwo kilka kroków, nim zaczęły do niej docierać odległe, ale coraz wyraźniejsze odgłosy. Za­mar­ła, ga­sząc przy tym la­tar­kę. Chcia­ła wie­rzyć, że je­dy­nie się prze­sły­sza­ła.

– Tam chyba coś się świe­ci­ło!

Ko­lej­ny krzyk uświa­do­mił jej, że nie było mowy o po­mył­ce. Nogi jesz­cze nie prze­sta­ły drżeć, ale ko­bie­ta rzu­ci­ła się bie­giem przed sie­bie.

Czasy, gdy cieszyłaby się z czyjegoś towarzystwa, dawno minęły.

Upadek cywilizacji zniszczył solidarne więzi między większością ludzi. Po­grze­bać mo­ral­ność i współ­czu­cie. Nikt nie miał czasu na em­pa­tię czy honor, kiedy je­dze­nie stało się to­wa­rem luk­su­so­wym, a siła fał­szy­we­go słoń­ca nie­mal unie­moż­li­wi­ła ho­dow­lę ro­ślin i zwie­rząt.

Łucja mogła ob­ser­wo­wać z ukry­cia, na jakie spo­so­by nie­któ­re grup­ki oca­la­łych po­sta­no­wi­ły ra­dzić sobie z takim sta­nem rze­czy. No­ca­mi silni po­lo­wa­li na sła­bych ni­czym na zwie­rzę­ta.

Nie tylko to zasiało w Łucji lęk przed ewen­tu­al­ny­mi po­bra­tym­ca­mi – jeśli chcia­ła utrzy­mać przy sobie sio­strę, nie mogła ni­ko­mu ufać. Sama pewnie znalazłaby grupę gotową przyjąć ją w swoje szeregi – przed upadkiem cywilizacji była lekarką. Wiedziała jednak, że nikt nie byłby w stanie zaakceptować jej siostry.

Bez świa­tła la­tar­ki nie wie­dzia­ła, dokąd do­kład­nie bie­gła, ale nie mogła sobie po­zwo­lić na zdra­dze­nie swo­je­go po­ło­że­nia. Mu­sia­ła wie­rzyć, że zna­jo­mość lasu po­może jej ukryć swoją obec­ność w cie­niu.

Szybko dobiegła do linii drzew. Wiedziała o tym, bo zaczęła obijać się o pnie i potykać o korzenie lub kamienie. Uciekając, nie zważała na ból, za­miast tego my­śla­ła, że prze­szko­dy mogły le­piej ukryć jej obec­ność. Po ledwo chwili biegu przez las potknęła się i wpadła w gęste krzewy. Wy­su­szo­ne ga­łąz­ki wbi­ja­ły się w ciało, szar­pa­ły ubra­nia i włosy.

Pocieszenie przybrało postać kamienia, o który Łucja niemal roztrzaskała głowę przy upadku. Początkowo sądziła, że to tylko głaz. Pod­no­sząc się na łok­ciach, do­strze­gła, że do­bie­gła do po­zo­sta­ło­ści po schro­nie, który tak wiele razy mi­ja­ła w trak­cie spa­ce­rów po lesie.

Pa­ni­ka nie po­zwo­li­ła jej w pełni prze­my­śleć de­cy­zji o ukry­ciu się w daw­nym bun­krze.

Usia­dła mię­dzy naj­le­piej za­cho­wa­ny­mi ścia­na­mi i, przy­ci­ska­jąc pod­ku­lo­ne ko­la­na do klat­ki pier­sio­wej, sta­ra­ła się wy­rów­nać od­dech, który wydawał jej się zbyt głośny dla własnego bezpieczeństwa. Do­pie­ro po chwi­li do­tar­ło do niej, że znisz­czo­ny bun­kier nie był pusty. Tuż obok niej leżał stary koc, na tyle brud­ny, by ma­sko­wać się na tle ziemi. Pod nim ko­bie­ta zna­la­zła dość po­kaź­ną ko­lek­cję kon­serw.

Taki widok cie­szył ją zaledwie chwi­lę. Po tym do­tar­ło do niej, że lu­dzie, któ­rym sta­ra­ła się umknąć, mogli zmie­rzać wła­śnie do jej kry­jów­ki. Chciała wrócić do ucieczki, ale kolejne, szczególnie doniosłe odgłosy odwiodły ją od tego zamiaru.

Krzy­ki stały się na tyle wy­raź­ne, by mogła sły­szeć choćby uryw­ki roz­mów.

– Pewnie światło od czegoś się odbijało. Jeśli ktoś był tak blisko tej maszkary, raczej nie dożył zmroku – dało się słyszeć.

Nieznajomi musieli dotrzeć do ciężarówki, w której się wcześniej ukrywała.

Wystarczyło, by skupili się na czymś innym albo ruszyli w przeciwnym kierunku – wtedy Łucja powinna być w stanie uciec.

Szybko zaczęła słyszeć huk, jakby metalowe narzędzia roztrzaskiwały kruchy kamień. Towarzyszyły mu coraz częstsze śmiechy.

Po jakimś czasie ciekawość zwyciężyła nad lękiem i kobieta za­czę­ła się czoł­gać, tym razem w stro­nę cię­ża­rów­ki. Uważała, by nie zbliżyć się na tyle, żeby ktoś ją zauważył.

Grupa męż­czyzn z na­rzę­dzia­mi roz­trza­ski­wa­ła po­two­ra. Jego ciało kru­szy­ło się i roz­pa­da­ło, jakby było w ca­ło­ści zbu­do­wa­ne z ka­mie­nia. Monstrum zostało już wcześniej naruszone na tyle, że szybko pozostały po nim duszący pył i odłamki rozsypane na betonie.

Łucja nie rozumiała, dlaczego w pierwszej chwili poczuła ukłucie smutku. Nie pojmowała, jakim cudem choć przez moment współczuła istocie, która chciała ją zabić.

Kiedy wy­co­fa­ła się, aby wy­ko­rzy­stać nie­uwa­gę męż­czyzn do uciecz­ki, łzy kłuły ją w oczy. Sta­ra­ła się nie my­śleć, że upo­mnia­ło się o nią sza­leń­stwo. Zamiast tego przyjęła myśl, że potwory po­tra­fi­ły wkraść się do ludz­kiej głowy, na­rzu­cić ko­bie­cie nie­na­le­żą­ce do niej emo­cje.

***

Wró­ci­ła do domu tak szyb­ko, jak tylko mogła. Kiedy weszła do mieszkania, na zewnątrz wciąż było ciemno. Nie zamierzała jednak wychodzić z kamienicy aż do następnej nocy – jeśli w ogóle będzie do tego zmuszona.

Gdy weszła do mieszkania, nie słyszała nieustającej zazwyczaj paplaniny młodszej siostry, ale nie zdziwiło jej to. Pa­mię­ta­ła, że przemienieni pozbawieni słońca za­pa­da­li w sen, z któ­re­go nie dało się wy­bu­dzić.

Zja­dła i po opa­trze­niu rany rzu­ci­ła się na łóżko. Nie ma­rzy­ła o ni­czym innym, niż choć chwi­li snu.

***

Obu­dził ją głos sio­stry. Pod­nie­sio­ny, jakby ko­niecz­nie chcia­ła obu­dzić Łucję. Wciąż za­spa­na kobieta ro­zej­rza­ła się po miesz­ka­niu i z obrzy­dze­niem do­strze­gła, że przez szcze­li­ny wpa­da­ły pro­mie­nie fał­szy­we­go słoń­ca. Światła było niewiele, lecz przy braku prądu nauczyła się funkcjonować w takich warunkach. Wolała oszczędzać baterie i świece. Mu­sia­ła tylko uwa­żać, by długo nie prze­by­wać w za­się­gu pro­mie­ni.

Sio­stra zda­wa­ła się wie­dzieć, kiedy Łucja wsta­wa­ła.

Ledwo obudzona Łucja usiadła, a wypowiadane słowa natychmiast zmieniły się w ledwo słyszalne szepty. Po raz kolejny straciła szansę, by zrozumieć, co siostra mówiła po przemianie.

Wes­tchnę­ła mi­mo­wol­nie, po czym naj­ci­szej, jak po­tra­fi­ła, wsta­ła i ru­szy­ła w stro­nę drzwi do po­ko­ju młod­szej ko­bie­ty. Sio­stra, od kiedy się prze­mie­ni­ła, nie­mal nie prze­sta­wa­ła mam­ro­tać. Przez to Łucja zawsze słyszała, że tamta mówi. Nigdy – co.

Wiele razy pró­bo­wa­ła za­kraść się do drzwi, ale zawsze bez powodzenia. Jakby sio­stra w każdej chwili znała jej do­kład­ne po­ło­że­nie.

Była nie­mal pewna, że opa­no­wa­ła sztu­kę cał­ko­wi­cie bez­gło­śne­go po­ru­sza­nia się. Z każdym krokiem w stronę pokoju głos siostry stawał się coraz cichszy.

Kiedy usia­dła pod wej­ściem do dru­giej sy­pial­ni, wes­tchnę­ła i opar­ła głowę o drzwi. Sie­dząc z za­mknię­ty­mi ocza­mi, roz­pacz­li­wie sta­ra­ła się roz­róż­nić po­szcze­gól­ne słowa. Mu­sia­ła wal­czyć ze sobą, aby wy­rzu­cić z głowy coś, co uwa­ża­ła za bred­nie – inni twier­dzi­li, że prze­mie­nie­ni nie mó­wi­li nic kon­kret­ne­go. Je­dy­nie beł­ko­ta­li, żeby uśpić czuj­ność ludzi. Ona w to nie wie­rzy­ła, była pewna, że sio­stra na­praw­dę chcia­ła się z nią po­ro­zu­mieć. Gdyby tylko mogła podejść bliżej, gdyby wsłuchała się uważniej – byłaby w stanie ją zrozumieć. Znowu mo­gły­by roz­ma­wiać.

Nie miała pewności, co chciała zrobić. Kiedy ocknęła się z dziwnego transu, stała z dłonią opartą o klamkę. Odeszła od drzwi tak roztrzęsiona, że po drodze do zapasów boleśnie zahaczyła o kilka mebli.

Na po­cząt­ku apo­ka­lip­sy nie były z sio­strą same. Miesz­ka­ły w nie­wiel­kiej ka­mie­ni­cy, więk­szość są­sia­dów była star­sza lub scho­ro­wa­na, przez co szyb­ko po­le­gli, ale przez długi okres mogły li­czyć na wspar­cie in­nych. Ten okres nie prze­mi­nął dla­te­go, że zo­sta­ły je­dy­ny­mi oca­la­ły­mi, a przy­naj­mniej Łucja nie miała pew­no­ści, że w bu­dyn­ku nie było ni­ko­go poza nimi. Po­sta­no­wi­ła od­ciąć ich małą wspól­no­tę, kiedy jej sio­stra za­czę­ła prze­ja­wiać pierw­sze ob­ja­wy za­ka­że­nia. Łucja pod­ję­ła wtedy de­cy­zję, którą jej sio­stra uwa­ża­ła za sza­lo­ną – okła­ma­ła są­sia­dów, mó­wiąc, że obie zo­sta­ły za­ra­żo­ne. Powiedziała, że wystawią przed drzwiami resztę zapasów, a potem zabarykadują się od środka i popełnią samobójstwo. Namówiła wszystkich, by nikt nie wchodził do środka – na wypadek, gdyby nie zdążyły się zabić albo gdyby śmierć nie była w stanie powstrzymać procesu, który przemieniał ludzi w potwory.

***

Przy­go­to­wa­ła po­si­łek, który skła­dał się z na­szpry­co­wa­ne­go le­ka­mi mięsa z kon­serw.

Bo­la­ło ją serce, gdy kar­mi­ła sio­strę w taki spo­sób, ale na­uczy­ła się, że prze­mie­nie­ni od­ma­wia­li in­ne­go po­ży­wie­nia z taką za­cie­kło­ścią, jakby wszyst­ko poza mię­sem stało się dla nich tru­ci­zną. Do­da­wa­nie leków do po­sił­ków sio­stry stało się dla niej od­ru­chem. Echem cza­sów, kiedy wie­rzy­ła w szan­se na zna­le­zie­nie le­kar­stwa.

Łucja nie była na­ukow­cem ani far­ma­ceu­tą. Nawet jeśli od­ko­pa­ła­by w głębi umy­słu od­po­wied­nią wie­dzę, warunki w ciem­nym miesz­ka­niu nie pozwalały na tego ro­dza­ju pracę. Miała do­stęp tylko do leków zna­le­zio­nych w znisz­czo­nych skle­pach i ap­te­kach. Nie­któ­re prze­ter­mi­no­wa­ne, inne zdat­ne tylko do wy­wo­ły­wa­nia pla­ce­bo.

Zresz­tą nie wie­dzia­ła, czy wpływ promieni miał co­kol­wiek wspól­ne­go z cho­ro­bą. Jesz­cze, kiedy jej sio­stra zdradzała pierwsze objawy, obie chcia­ły wie­rzyć, że to, co zmie­nia­ło ludzi, było je­dy­nie wi­ru­sem, bakterią albo pasożytem – czymś, z czym wystarczająco silny organizm mógłby sobie poradzić.

– Mam na­dzie­ję, że się wy­spa­łaś – za­czę­ła Łucja, sta­wia­jąc tackę na pod­ło­dze obok drzwi do po­ko­ju sio­stry.

Po­wo­li prze­su­nę­ła szaf­kę przed drzwi, tak aby móc je wy­łącz­nie uchy­lić. Po położeniu dłoni na klamce na chwilę odrętwiała. Przeszedł ją dreszcz, jakby przeczuwała coś złego.

– Mam na­dzie­ję, że śpisz, kiedy na ze­wnątrz robi się ciem­no. Od­po­czy­nek do­brze by ci zro­bił.

Kiedy otwo­rzy­ła drzwi, szep­ty uci­chły.

– Ten mój po­mysł na wyj­ście w ciągu dnia oka­zał się jesz­cze głup­szy, niż po­cząt­ko­wo my­śla­łam, ale za­wsze ka­za­łaś mi szu­kać we wszyst­kim po­zy­ty­wów. Praw­da?

Od­po­wie­dzia­ła jej cisza, prze­rwa­na ci­chym pla­śnię­ciem, z jakim ka­wa­łek mięsa wrzu­co­ny do po­ko­ju zde­rzył się z pod­ło­gą.

– Więc, jeśli mamy mówić o po­zy­ty­wach… – za­czę­ła za­my­ślo­na. – Udało mi się do­wie­dzieć cze­goś waż­ne­go. Teraz mam pew­ność, że te po­two­ry, które wy­szły z dziu­ry po praw­dzi­wym słoń­cu, nie są nie­śmier­tel­ne. Wi­dzia­łam, jak grup­ka oca­la­łych za­bi­ja jed­ne­go z nich. Nie wy­glą­da­ło to, jakby do­pie­ro od­kry­li taką moż­li­wość, więc po­dob­ne po­lo­wa­nia pew­nie trwa­ją już od ja­kie­goś czasu. Może nie­dłu­go na ze­wnątrz będzie bez­piecz­niej.

Ro­bi­ła prze­rwy w wy­po­wie­dzi, aby na­słu­chi­wać, czy sio­stra je. Nie sły­sząc po­twier­dze­nia, za­czę­ła po­dej­rze­wać, że nie rzu­ca­ła mięsa do­sta­tecz­nie da­le­ko, aby za­chę­cić ko­bie­tę do je­dze­nia. Dlatego wsunęła rękę głębiej do pomieszczenia. Kiedy ło­kieć Łucji znik­nął w szcze­li­nie mię­dzy drzwia­mi, za­miast dal­szej czę­ści opo­wie­ści z jej gar­dła wy­rwał się krzyk.

Na jej nad­garst­ku bo­le­śnie za­ci­snę­ły się go­rą­ce dło­nie, po czym pociągnęły ją do środ­ka na tyle mocno, że ude­rzy­ła twa­rzą we framugę. Za­czę­ła się szar­pać, ale nie zdą­ży­ła wyrwać ręki, nim w jej przed­ra­mie­niu za­to­pi­ły się zęby.

Kariera Łucji jako psychiatry trwała krótko – przerwała ją apokalipsa – ale zdążyła zostać ugryziona przez pacjentów więcej niż raz. Dla­te­go do­strze­gła, że zęby jej sio­stry zda­wa­ły się ostrzej­sze niż ludz­kie.

Szar­piąc się, pró­bo­wa­ła zro­zu­mieć, jak to się mogło stać. Nim sio­stra się prze­mie­ni­ła, pozwoliła się przy­kuć do jed­ne­go z mebli. Co praw­da nie­da­le­ko drzwi, ale zde­cy­do­wa­nie nie na tyle bli­sko, by do­się­gnąć Łucji obie­ma rę­ka­mi. Mi­nę­ło sporo czasu, mu­sia­ła się jakoś uwol­nić.

Zbyt późno do­tar­ło do niej, jak nie­bez­piecz­ne było zdra­dze­nie swo­jej obec­no­ści w trak­cie dnia. Dalej próbowała wyszarpać ranną rękę, zaciskając zęby aż do bólu szczęki. Wszyst­ko, żeby nikt nie­po­żą­da­ny jej nie usły­szał.

Po miesz­ka­niu po­nio­sły się ko­lej­ne od­gło­sy. Trzask ła­ma­ne­go drew­na, a póź­niej cięż­kie kroki i chru­pot, po­dob­ny do tego, który sły­sza­ła po­przed­niej nocy.

Łucja nie­mal prze­sta­ła czuć ból, kiedy zo­ba­czy­ła, jak są­sied­nie po­miesz­cze­nie zo­sta­je in­ten­syw­niej oświe­tlo­ne pro­mie­nia­mi fał­szy­we­go słoń­ca. Chwilę później na korytarzu ukazała się niemal ludzka sylwetka. Powyginana w próbie zmieszczenia się w zbyt ciasnym pomieszczeniu.

Drugi krzyk roz­legł się, kiedy w stro­nę Łucji od­wró­ci­ła się biała twarz, stop­nio­wo pę­ka­ją­ca od zbyt sze­ro­kie­go uśmie­chu.

– Pamiętasz może, co mówiliśmy o powinności? 

Głosy nie brzmiały znajomo.