Wyjątkowo wyjątkowa

 W lo­dzie roz­legł się głę­bo­ki dud­nią­cy dźwięk. Czuło się go całym cia­łem, do­ty­ka­jąc za­mar­z­nię­te­go pod­ło­ża je­dy­nie sto­pa­mi. W bia­łej sko­ru­pie można było wy­czuć wszyst­ko. To drgnię­cie to nie tylko zew Ga­bria­na – naj­star­sze­go z Przod­ków – jed­no­czą­ce­go się z lodem, to rów­nież do­kład­na in­for­ma­cja o prze­strze­ni, o szcze­li­nach po­mię­dzy od­bior­cą a nadaw­cą i obec­no­ści in­nych. Jed­no­cząc się z ży­wio­łem, Przod­ko­wie po­zo­sta­wa­li w sta­łej łącz­no­ści na bez­kre­snych, zim­nych pu­sty­niach sta­re­go świa­ta. Czas ten zwany był Epoką Lo­do­wą. Bu­do­wa­li też schro­nie­nia. Do­pa­so­wu­jąc tem­pe­ra­tu­rę swo­je­go ciała, jed­no­czy­li się z za­mar­z­nię­tą wodą do­sko­na­le – po­tra­fi­li w niej znik­nąć, za­paść się, jak rów­nież unieść, oto­czyć i wy­ła­pać ją ze zło­wro­gie­go ży­wio­łu zwa­ne­go po­wie­trzem. Na­tu­ry nigdy nie nisz­czy­li, je­dy­nie prze­kształ­ca­li i po­zo­sta­wa­li we wza­jem­nym od­dzia­ły­wa­niu. Po­dob­ną re­la­cję stwo­rzy­li ze słoń­cem, które dało im kon­tro­lo­wać ener­gię. Oraz z wodą, która po­ru­sza­ła się we­dług ich pla­nów, a na­stęp­nie sta­ran­nie pro­wa­dzo­na była przez nich z po­wro­tem do jej ko­ry­ta.

Donośne, rozchodzące się na dziesiątki kilometrów dud­nie­nie Ga­bria­na było we­zwa­niem Przod­ków na po­si­łek. Jak każ­de­go dnia. Tym razem jed­nak, na­tu­ra nie była tak przy­ja­zna. Zgro­ma­dze­ni na po­sił­ku po­czu­li zbli­ża­ją­cą się śnież­ną za­mieć – zło­wro­gi ży­wioł, jeden z nie­licz­nych, który niósł je­dy­nie chaos i cier­pie­nie. Po­spiesz­nie znik­nę­li z po­wierzch­ni, cho­wa­jąc się w szcze­li­nie w lo­dow­cu, która była ich domem. Ga­brian, wpra­wia­jąc w drga­nia ota­cza­ją­cy ich lód, wy­da­wał roz­ka­zy innym. Na jego po­le­ce­nie Kaal zjed­no­czył się z lodem by za­bu­do­wać ażu­ro­wy dach nad ich gło­wa­mi. Vana w tym samym cza­sie osu­sza­ła dno szcze­li­ny, pro­wa­dząc wodę inną drogą. Pro­ce­du­ra była stan­dar­do­wa, a Przod­ko­wie po­wta­rza­li ją od stu­le­ci.

Kil­ku­set­let­nie przy­zwy­cza­je­nia jed­nak cza­sem nie od­po­wia­da­ją po­trze­bom współ­cze­sno­ści. W szcze­li­nie po­ja­wi­ła się woda. Wszy­scy Przod­ko­wie zjed­no­czy­li się z nią, by ich omi­nę­ła. Ży­cio­daj­ne­go i śmier­tel­nie groź­ne­go jed­no­cze­śnie płynu było jed­nak zbyt dużo. Na­pły­wa­ł coraz więk­szy­mi stru­mie­nia­mi, a ple­mie­niu gro­zi­ło za­to­nię­cie w ich wła­snym domu. Oni nie mogli tego wie­dzieć, lecz wy­da­rze­nie to ozna­cza­ło po­czą­tek roz­to­pów, jak rów­nież sym­bo­licz­ny ko­niec Epoki Lo­do­wej.

Naj­młod­sza z Przod­ków – Eui zde­cy­do­wa­ła się wtedy na naj­od­waż­niej­szy krok od wie­ków. Wy­szła na po­wierzch­nię lą­do­lo­du w sie­ją­cą chaos burzę śnież­ną. Chcia­ła wy­ko­rzy­stać siłę po­zwa­la­ją­cą jed­no­czyć się z ży­wio­ła­mi, żeby oswo­ić nowy ży­wioł – po­wie­trze. Na­peł­ni­ła po­wie­trzem płuca i za­czę­ła do­stra­jać jego cząst­ki do swo­ich. Na­stęp­nie wy­pu­ści­ła po­wie­trze, a był to wy­dech o sile, ja­kiej świat do tam­tej pory nie wi­dział…

… Mor­gan de­spe­rac­ko wy­ko­na­ła kilka więk­szych od­de­chów przy­wra­ca­ją­cych cyr­ku­la­cję po­wie­trza mię­dzy oknem a ga­sną­cą wła­śnie świecz­ką. Nie­ste­ty nie­sku­tecz­nie. Świecz­ce skoń­czył się nie tlen a wosk i knot. Mor­gan zo­sta­ła w ciem­no­ści z otwar­tą Świę­tą Księ­gą Przod­ków. Prze­klę­ła w my­ślach jed­no­cze­śnie to, że świecz­ki nie wy­star­czy­ło, żeby do­czy­tać jej ulu­bio­ny frag­men­t Księ­gi oraz to, że za­rwa­ła wię­kszą część nocy, niż my­śla­ła. Po­ło­ży­ła się spać, mając w per­spek­ty­wie nie­przy­jem­ną po­bud­kę o świ­cie.

Zgod­nie ze swoim ro­dzin­nym obo­wiąz­kiem Mor­gan wsta­ła skoro świt. Zja­dła na śnia­da­nie tro­chę do­mo­we­go twa­ro­gu i ru­szy­ła z nie­zbyt oka­za­łym, ro­dzin­nym sta­dem jaków na ca­ło­dzien­ny wypas. Wio­ska Mor­gan była ma­lut­ka, można po­wie­dzieć, klau­stro­fo­bicz­na. Po­ło­żo­na w wy­so­kich gó­rach nie miała wol­nych prze­strze­ni. Bu­dyn­ki wy­ku­te lub wbu­do­wa­ne zo­sta­ły w litą skałę stro­mych zbo­czy. Chod­ni­ki mię­dzy nimi były tak na­praw­dę pół­ka­mi skal­ny­mi lub gdzie­nie­gdzie drew­nia­ny­mi mo­sta­mi wi­szą­cy­mi nad prze­pa­ścią. Miej­sca na­da­ją­ce się do cho­dze­nia były wą­skie, zwę­ża­ne jesz­cze gdzie­nie­gdzie wy­sta­wia­ny­mi przez han­dla­rzy to­wa­ra­mi. Naj­trud­niej­szym za­da­niem Mor­gan było nie tyle wy­pa­sa­nie jaków na od­da­lo­nej o go­dzi­nę drogi od Wio­ski prze­łę­czy, co prze­pro­wa­dze­nie stada przez tą że Wio­skę. Mu­sia­ła to­ro­wać drogę, ostrze­gać ludzi i pil­no­wać, by idący z na­prze­ciw­ka prze­cho­dzień nie zna­lazł się przy­pad­ko­wo po ze­wnętrz­nej stro­nie drogi w cza­sie mi­ja­nia któ­re­goś jaka, co wią­za­ło­by się dla niego z pra­wie stu­pro­cen­to­wym ry­zy­kiem strą­ce­nia ze skały. Wy­pad­ki tego typu były w Wio­sce ra­czej rzad­kie. Albo ra­czej, rzad­ko by­wa­ły śmier­tel­ne. Miesz­kań­cy Wio­ski umie­li ra­dzić sobie z ze­pchnię­ciem… Idąca na czele stada Mor­gan co jakiś czas pod­ska­ki­wa­ła i dy­na­micz­ny­mi ru­cha­mi swo­je­go czer­wo­no-po­ma­rań­czo­we­go, wzo­rzy­ste­go pon­cza pod­la­ty­wa­ła na wy­so­kość około metra. Da­wa­ło jej to lep­szą wi­docz­ność na wzno­szą­cej się dro­dze. Cza­sem przy uży­ciu pon­cza roz­wie­wa­ła śnieg na ziemi, który mógł­by skry­wać nie­bez­piecz­ne dla jaków frag­men­ty podłoża. Gdy już opu­ści­ła Wio­skę, Mor­gan jakby ze znu­dze­nia wbie­ga­ła na stosy gła­zów, co da­wa­ło jej moż­li­wość szy­bo­wa­nia na roz­po­star­tym pon­czu przez na­stęp­ne pięć se­kund. Lu­dzie we Wio­sce potrafili w ogra­ni­czo­nym stop­niu kon­tro­lo­wać po­wie­trze, wy­twa­rzać krót­ko­trwa­łe po­dusz­ki po­wietrz­ne, wy­ko­rzy­sty­wać róż­ni­ce ci­śnień i prądy wzno­szą­ce.

Nic zresz­tą dziw­ne­go. Byli po­tom­ka­mi ple­mie­nia Eui.

Roz­to­py, wobec któ­rych byli bez­rad­ni, zmu­si­ły Przod­ków do opusz­cze­nia bez­piecz­nych szcze­lin lo­dow­ca w po­szu­ki­wa­niu in­ne­go schro­nie­nia.

Wśród Przod­ków po­wstał roz­łam, a ich grupa po­dzie­li­ła się na kilka mniej­szych ple­mion. Eui, która jako je­dy­na do­ko­na­ła zjed­no­cze­nia z po­wie­trzem, jako je­dy­na od­wa­ży­ła się pójść w stro­nę wy­bi­ja­ją­cych się na ho­ry­zon­cie, strze­li­stych gór, skąd naj­czę­ściej wiał de­struk­cyj­ny wiatr. Po­cią­gnę­ła za sobą nie­wiel­ką grupę cie­ka­wych świa­ta, mło­dych Przod­ków. W cza­sie wę­drów­ki Eui zgłę­bia­ła coraz do­kład­niej taj­ni­ki jed­no­cze­nia się z po­wie­trzem. Za po­mo­cą od­de­chu two­rzy­ła lub przy­ga­sza­ła wiatr. Za po­mo­cą ma­syw­ne­go ogona po­tra­fi­ła wpra­wić po­wie­trze w ruch wi­ro­wy. Po­przez nie­znacz­ne zmia­ny ci­śnie­nia na jej po­kry­wa­ją­cych całe ciało wło­sach po­tra­fi­ła prze­wi­dzieć każdą, naj­mniej­sza zmia­nę po­go­dy. Jed­nak uko­ro­no­wa­niem jej zjed­no­cze­nia z po­wie­trzem była umie­jęt­ność wy­ko­rzy­sta­nia drgań jego czą­ste­czek do ko­mu­ni­ka­cji. W ten spo­sób Eui od­kry­ła…

– Heeej!!! Zrób coś, na­iw­na dzie­wu­cho! – zde­ner­wo­wa­ny głos ode­rwał Mor­gan od lek­tu­ry. Po chwi­li na­mie­rzy­ła źró­dło głosu. Niski, star­szy pa­sterz bez­sku­tecz­nie wy­ma­chi­wał swoim gra­na­to­wym pon­czem ze skały obok dwóch nie­bez­piecz­nie na­pie­ra­ją­cych na sie­bie jaków, chcąc prze­pło­szyć je wy­twa­rza­nym szu­mem. – Głu­cha czy jak?! Zaraz nie bę­dzie co zbie­rać!

Za­to­pio­na w lek­tu­rze, wy­god­nie uło­żo­na na ka­mie­niu Mor­gan nie zdała sobie nawet spra­wy z tego, że w któ­rymś mo­men­cie tego dnia za­czę­ła dzie­lić pa­stwi­sko z innym sta­dem. Po­śpiesz­nie, pół bie­gnąc, pół szy­bu­jąc, do­łą­czy­ła do star­sze­go męż­czy­zny przy wal­czą­cych ja­kach. Wspól­ne siły i ostre sze­le­sty ubrań oka­za­ły się jed­nak nie­wy­star­cza­ją­ce.

Na szczę­ście Mor­gan nie była sama. Na ca­ło­dnio­wych wy­pa­sach Mor­gan po­zna­ła przy­ja­ciół, czę­sto uwa­żała ich nawet za bliż­szych niż ja­cy­kol­wiek ró­wie­śni­cy z Wio­ski. W cza­sie sa­mot­nych wę­dró­wek roz­ma­wia­ła z kru­ka­mi. A ra­czej pro­wa­dzi­ła przy nich dłu­gie mo­no­lo­gi. Ra­czej nie ro­zu­mia­ły, co mó­wi­ła, ale wy­ka­zy­wa­ły pewne za­in­te­re­so­wa­nie samą czyn­no­ścią mowy. Słu­cha­ły. Mor­gan na­to­miast fa­scy­no­wa­ła się ich lotem i za­rad­no­ścią. Cza­sem przy­no­si­ła im orze­chy, co zbu­do­wa­ło pod­ło­że do zbli­że­nia się do nich i za­po­cząt­ko­wa­nie re­la­cji.

Mor­gan spoj­rza­ła w górę i wzro­kiem zła­pa­ła kilku przy­ja­ciół. Po­śpiesz­nie wy­cią­gnę­ła orze­chy i pod­rzu­ci­ła, wo­ła­jąc jed­no­cze­śnie kruki. Przy­znać trze­ba, że są to ptaki wy­jąt­ko­wo mądre. Zro­zu­mia­ły bły­ska­wicz­nie. Oto­czy­ły wal­czą­ce jaki i wy­two­rzy­ły tyle szumu i wia­tru, że po chwi­li jaki roz­bie­gły się w pa­ni­ce w prze­ciw­ne stro­ny.

Na­stęp­ną część dnia Mor­gan spę­dzi­ła w dro­dze, na­oko­ło, prze­łę­cza­mi zmie­rza­jąc w stro­nę Wio­ski. Czy­ta­nie w trak­cie cho­dze­nia było w tym te­re­nie nie­bez­piecz­ne. Nie było jed­nak Mor­gan po­trzeb­ne. Hi­sto­rię Eui od dawna znała na pa­mięć. Eui była jej bo­ha­ter­ką.

– Eui po­pro­wa­dzi­ła swoje ple­mię w góry. Dała nam, lu­dziom głos, umie­jęt­ność czę­ścio­we­go kon­tro­lo­wa­nia po­wie­trza i prze­ka­za­ła swoją wie­dzę o po­go­dzie. Dała nam też schro­nie­nie w ska­łach, dzię­ki któ­re­mu ewo­lu­ują­cy lu­dzie nie po­trze­bo­wa­li już gru­bej war­stwy wło­sów na całym ciele i du­żych roz­mia­rów – opowiadała swoim przyjaciołom Mor­gan. – I dała nam wzór. Dała ma­rze­nia do­tar­cia w nie­osią­gal­ne dotąd za­kąt­ki świa­ta, od­wa­gę do ru­sze­nia w nie­zna­ne i po­świę­ce­nie, bo była go­to­wa zo­sta­wić in­nych Przod­ków w imię swo­je­go celu. Ma­rze­nie, od­wa­ga, po­świę­ce­nie, cała Eui – roz­ma­rzy­ła się Mor­gan. – Wie­cie co, chcia­ła­bym kie­dyś być takim bo­ha­te­rem. Chcia­ła­bym na­pi­sać swoją hi­sto­rię, być jak Eui – wy­zna­ła. Spoj­rza­ła w górę, gdzie kruki stwo­rzy­ły na mo­ment okrąg. W jego cen­trum Mor­gan zo­ba­czy­ła od­le­gły wierz­cho­łek naj­wyż­szej góry w tym pa­śmie. Ba­lan­su­jąc na kra­wę­dzi wiary, na­dziei i skar­ce­nia się za nie­re­al­ne fan­ta­zje, Mor­gan za­czę­ła bu­do­wać w gło­wie plan.

– Wie­cie co, za­słu­żę na swoją hi­sto­rię – oświad­czy­ła kru­kom olśnio­na ja­kimś me­ta­fi­zycz­nym do­świad­cze­niem sprzed chwi­li. – Tego jesz­cze Wam nie mó­wi­łam, ale Świę­ta Księ­ga Przod­ków koń­czy się nie­jed­no­znacz­nie. Przod­ko­wie mogli żyć ty­sią­ce lat, nikt nie wie, ile do­kład­nie. A Eui w cza­sie życia wspi­na­ła się coraz wyżej i wyżej w góry. Nie­któ­rzy wie­rzą, że Eui wciąż żyje i osia­dła na wierz­choł­ku. Jeśli tak jest, znaj­dę ją. To moje prze­zna­cze­nie. Szczyt szczy­tów, sa­mot­na po­dróż na ponad osiem ty­się­cy me­trów, zo­sta­wie­nie ro­dzi­ny, ko­le­gów, ca­łe­go do­tych­cza­so­we­go życia. Ma­rze­nie, od­wa­ga, po­świę­ce­nie…

– Chrza­nić Mor­gan! – Kayah rzu­ci­ła książ­ką w świe­ży śnieg. Pod­sko­czy­ła na dźwięk wła­sne­go głosu. To miało wy­brzmieć tylko w jej gło­wie. Kayah nigdy nie prze­kli­na­ła. Była wzo­ro­wą uczen­ni­cą, uczyn­ną osobą i ko­cha­ją­cą star­szą sio­strą. Przez głowę prze­śli­zgnę­ło jej się na­stęp­ne prze­kleń­stwo, gdy zo­rien­to­wa­ła się, że w na­mio­cie za jej ple­ca­mi śpi jej młod­sza sio­stra Sa­man­tha. Sami z dużym praw­do­po­do­bień­stwem obu­dzi­ła się przez ten wy­buch zło­ści.

Co się ze mną dzie­je? – py­ta­ła się w duchu Kayah. Za­wsze była opa­no­wa­na i dbała o in­nych. A tu takie emo­cje i słowa. – Ogar­nij się! – roz­ka­za­ła sobie już teraz pil­nu­jąc, by żadne słowo nie opu­ści­ło jej głowy.

Zgod­nie z przy­pusz­cze­niem Sami obu­dzi­ła się i chwi­lę póź­niej wy­peł­zła z ma­lut­kie­go, dwu­oso­bo­we­go na­mio­tu, w któ­rym sio­stry spę­dzi­ły ostat­ni ty­dzień. Lub dwa. Dni spę­dzo­ne na wę­dro­wa­niu po lesie w stro­nę, hi­po­te­tycz­nie, naj­bli­żej po­ło­żo­ne­go, ob­ce­go mia­sta zle­wa­ły się ze sobą. Dniom to­wa­rzy­szy­ło zmę­cze­nie i bu­dzą­ce się, coraz po­waż­niej­sze etapy ża­ło­by. Kayah i Sami, wraz z ro­dzi­ca­mi, śpią­cy­mi w od­dziel­nym, rów­nie małym, na­mio­cie oraz kil­ko­ma in­ny­mi ro­dzi­na­mi ucie­kły z pło­ną­cej wsi. Spło­nę­ły domy, rze­czy oso­bi­ste, któ­rych miesz­kań­cy nie zdą­ży­li wziąć ze sobą i, co do­peł­ni­ło nie­szczę­ścia, wszyst­kie zi­mo­we za­pa­sy. Nie było do czego wra­cać, przy­naj­mniej w tym se­zo­nie. Dla­te­go miesz­kań­cy wy­ru­szy­li w stro­nę, w którą, jak są­dzi­li, po­win­no znaj­do­wać się mia­sto Ar­borx – nie utrzy­my­wa­li z nim kon­tak­tów, nie wie­dzie­li, jakie bę­dzie miało na­sta­wie­nie do przy­by­szów w po­trze­bie.

– Kim jest Mor­gan? – nie­win­nie za­czę­ła Sami, zbli­ża­jąc się bez butów i kurt­ki do sio­stry.

Kayah na­tych­miast ją za­wró­ci­ła i po­mo­gła zna­leźć wierzch­nie ubra­nia na zgnie­cio­nej w cza­sie nocy ster­cie rze­czy w na­mio­cie.

– Prze­pra­szam Sami, nie chcia­łam Cię obu­dzić. Nie wiem co się ze mną dzie­je – wy­zna­ła Kayah. Dzie­się­cio­lat­ka spoj­rza­ła na nią w dzie­cię­cy spo­sób, ale zde­cy­do­wa­nie doj­rzal­ej niż po­win­na w swoim wieku. W ostat­nich dniach sta­ra­ła się za­cho­wy­wać ra­do­śnie, jak na dziec­ko przy­sta­ło, ale Kayah wi­dzia­ła, że to gra. Sami też była do­brą sio­strą, na swój spo­sób chcia­ła pod­nieść na duchu ro­dzi­nę. Po­de­szła do rzu­co­nej książ­ki i otrze­pa­ła ją ze śnie­gu. Fa­scy­no­wa­ły ją rze­czy za­re­zer­wo­wa­ne dla „do­ro­słych”. Co ta­kie­go jej sio­stra wi­dzia­ła w tym, dość cięż­kim jed­nak, przed­mio­cie, żeby za­brać go ze sobą w długą po­dróż?

– Nie­po­trzeb­nie ją za­bra­łam – ode­zwa­ła się Kayah, jakby czy­ta­jąc sio­strze w my­ślach. – To opo­wieść o ma­rze­niach, od­wa­dze i po­świę­ce­niu. Po­my­śla­łam, że doda mi siły w cza­sie wę­drów­ki. Ale takie książ­ki tylko ranią.

Sami przy­tu­li­ła się do sio­stry.

– Co jest w niej złego?

– Cza­sem nic, są ide­al­ni bo­ha­te­ro­wie z ja­ki­miś nie­re­al­ny­mi ma­rze­nia­mi i he­ro­icz­ną od­wa­gą, a cza­sem wszyst­ko. Są złe świa­ty, w któ­rych bied­ni lu­dzie sta­ra­ją się prze­trwać lub źli lu­dzie, któ­rzy fa­scy­nu­ją swoją dziw­no­ścią – za­my­śli­ła się Kayah. – Pro­blem jest taki, że Ci wszy­scy bo­ha­te­ro­wie są tacy wy­jąt­ko­wi.

– Za­wsze mó­wi­łaś, że wszy­scy lu­dzie są wy­jąt­ko­wi – uśmiech­nę­ła się Sami z nutką zło­śli­wo­ści. Kayah rów­nież pod­nio­sła nie­znacz­nie ką­ci­ki ust.

– Wiem, masz rację – przy­zna­ła. – Tylko cza­sem myślę, że trze­ba być wy­jąt­ko­wo wy­jąt­ko­wym, żeby być taką książ­ko­wą po­sta­cią. I cza­sem chcia­ła­bym taką być.

Na chwi­lę za­pa­dła cisza.

– Dla mnie je­steś wy­jąt­ko­wa – spró­bo­wa­ła po­cie­szyć sio­strę Sami.

– Dzię­ki – uśmiech­nę­ła się Kayah. Wy­ję­ła ostat­ni ze swo­ich za­pa­sów wo­re­czek su­szo­nych owo­ców i po­sta­no­wi­ła oddać sio­strze. Ta za­re­ago­wa­ła swoją dzie­cię­cą ra­do­ścią, cho­ciaż Kayah nie była prze­ko­na­na co do jej au­ten­tycz­no­ści. Jak nie pa­trzeć, dobra prze­ką­ska nie zwró­ci sio­strze jej przy­tul­ne­go po­ko­ju.

Opusz­cza­jąc dom sporo zo­sta­wi­ły. Ty­po­wo dziew­czę­ce za­in­te­re­so­wa­nia – ha­fto­wa­nie i gra­nie na dzwon­kach. Wy­god­ne łóżka, cie­płe po­ko­je i ogród z wie­lo­ma wa­rzy­wa­mi. Sporo jed­nak też z nimi zo­sta­ło. Ko­cha­ją­ca się ro­dzi­na. Plany na spo­koj­ną przy­szłość. Trze­ba tylko prze­trwać tą pe­cho­wą zimę, potem wrócą i wszyst­ko na­pra­wią.

A wszyst­ko to zde­cy­do­wa­nie nie na­le­ża­ło do żad­ne­go książ­ko­we­go bo­ha­te­ra. To pra­gnie­nia pro­stej osoby z pro­stej wsi, o któ­rej nikt nigdy nie na­pi­sze żad­nej opo­wie­ści. – To gorz­kie prze­my­śle­nie Kayah po­sta­no­wi­ła za­cho­wać już dla sie­bie.

Pod­nio­sła głowę, wy­ry­wa­jąc się z za­my­śle­nia. Po­ran­na, zi­mo­wa mgła wła­śnie opa­dła i…

– Sami! – za­wo­ła­ła Kayah. – Wi­dzisz to?

W od­da­li, spoza ścia­ny drzew do­strzec można było dym – praw­do­po­dob­nie uno­szą­cy się z miej­skich ko­mi­nów. Po zmru­że­niu oczu, można było do­strzec też po­je­dyn­cze świa­tła.

– To musi być Ar­borx! Chodź­my obu­dzi…

♫♫♫

„She sees the mir­ror of her­self

An image she wants to sell

To any­one wil­ling to buy… „

– w po­ko­ju za­brzmia­ły słowa pio­sen­ki Green Day, którą Julia usta­wi­ła na bu­dzik wy­zna­cza­ją­cy jej go­dzi­nę wyj­ścia do szko­ły. Dziew­czy­na z wes­tchnie­niem za­mknę­ła książ­kę. Wsta­ła, za­ło­ży­ła bluzę i wrzu­ci­ła do ple­ca­ka ze­szyt, który, leżąc roz­trze­pa­ny na biur­ku, przy­po­mniał jej o sobie. Przed wyj­ściem spoj­rza­ła jesz­cze na za­mknię­tą książ­kę i mi­mo­wol­nie w lu­stro sto­ją­ce koło wyj­ścia. Przez uła­mek se­kun­dy pa­trzy­ła sobie głę­bo­ko w oczy, w ja­kimś nie­mym py­ta­niu do samej sie­bie.

Wes­tchnę­ła raz jesz­cze, otwo­rzy­ła drzwi i wy­szła, by za­cząć na­stęp­ny, nor­mal­ny dzień…

♫♫♫

„She’s an extra­or­di­na­ry girl

In an or­di­na­ry world”…

– Green Day „Extra­or­di­na­ry Girl”