Homo durabilis

Nie­dzie­la, 19 li­sto­pa­da 2034, 17:55

Port Lot­ni­czy Gdańsk-Rę­bie­cho­wo

 

W nie­kli­ma­ty­zo­wa­nym po­miesz­cze­niu, przy sa­lo­ni­ku dla VIP, po­wie­trze było suche jak w dy­żur­ce ko­mi­sa­ria­tu latem. Nad Ukra­iną roz­siadł się wyż ba­rycz­ny i od dwóch dni tło­czył na pół­noc­ny wschód sa­ha­ryj­ski żar.

Star­sza agent Ali­cja Gro­dec­ka z Cen­tral­ne­go Biura An­ty­ko­rup­cyj­ne­go od­su­nę­ła od sie­bie kar­to­no­wy kubek z wy­sty­głą kawą i zer­k­nę­ła na ekran lap­to­pa. Ikona opa­trzo­na ety­kie­tą "SF50" na mapie w apli­ka­cji Fli­gh­tra­da­r24 wciąż po­ru­sza­ła się w kie­run­ku po­łu­dnio­wym, po­wo­li zbli­ża­jąc się do linii pol­skie­go wy­brze­ża.

– No patrz – mruk­nę­ła po­li­cjant­ka, spo­glą­da­jąc na ze­ga­rek. – Gdyby po­le­ciał pro­sto z Hel­si­nek do Gdań­ska, byłby tu już od czter­dzie­stu minut. Po kiego grzy­ba odbił na za­chód? Pół Szwe­cji prze­le­ciał!

Młod­szy in­spek­tor Paweł Mlecz­ko, po­chy­lo­ny nad ta­ble­tem, wes­tchnął prze­cią­gle.

– Może chciał sobie kra­jo­bra­zy po­oglą­dać? Albo mu się na­wi­ga­cja sfaj­czy­ła? Te no­wo­cze­sne za­baw­ki po­tra­fią zgłu­pieć od jed­nej burzy ma­gne­tycz­nej.

– Albo Ru­skie znowu za­czę­li bruź­dzić – rzu­ci­ła Gro­dec­ka. – Oni tam co chwi­lę coś za­kłó­ca­ją. Jak nie GPS, to ADS-B.

 

Dwa­dzie­ścia minut póź­niej, bez pu­ka­nia, do po­miesz­cze­nia wszedł męż­czy­zna około czter­dziest­ki. Wy­bla­kła na­szyw­ka SPKP na czar­nym kom­bi­ne­zo­nie iden­ty­fi­ko­wa­ła funk­cjo­na­riu­sza od­dzia­łu an­ty­ter­ro­ry­stycz­ne­go.

– Nie bę­dzie aresz­to­wa­nia – po­wie­dział spo­koj­nie, jakby ogła­szał prze­rwę na pa­pie­ro­sa.

Gro­dec­ka unio­sła brwi.

– Jak to „nie bę­dzie”? Od­wo­łu­ją was z akcji?

Męż­czy­zna wolno po­krę­cił głową.

– Znik­nął z ra­da­rów. Ostat­ni sy­gnał ode­bra­no kil­ka­na­ście minut temu nie­da­le­ko Ro­ze­wia. Był wtedy około czte­ry­stu stóp nad zie­mią. Potem trans­pon­der prze­stał nada­wać.

– Też za­uwa­ży­łem brak ruchu na fli­ght ra­da­rze – wtrą­cił się Mlecz­ko. – Ale my­śla­łem, że to chwi­lo­we opóź­nie­nie trans­mi­sji.

Wszy­scy spoj­rze­li na ekran lap­to­pa.

Na końcu linii przed­sta­wia­ją­cej tor lotu ob­ser­wo­wa­ne­go Cir­ru­sa Vi­sion Jet SF50 o nu­me­rach SP-MJG nie było już żół­tej ikon­ki.

– Ale co? Wy­łą­czył trans­pon­der? – za­py­ta­ła Gro­dec­ka.

– Mało praw­do­po­dob­ne – od­parł ko­man­dos. – Trans­pon­der to sys­tem au­to­no­micz­ny, a SF50 to nie woj­sko­wy ste­alth. Bar­dziej praw­do­po­dob­ne, że… po pro­stu za­bra­kło mu pa­li­wa.

– Za­bra­kło? Z Hel­si­nek do Gdań­ska jest le­d­wie ty­siąc ki­lo­me­trów – po­wie­dział Mlecz­ko, wkle­pu­jąc tekst na kla­wia­tu­rze ta­ble­tu. – A zgod­nie ze spe­cy­fi­ka­cją, ten jego mi­nio­drzu­to­wiec ma za­sięg dwa ty­sią­ce dwie­ście ki­lo­me­trów, czyli ponad dwa razy więk­szy.

– Ale jeśli po przy­lo­cie z Gdań­ska nie do­tan­ko­wał w Hel­sin­kach, a wra­ca­jąc, nad­ło­żył drogi nad Szwe­cją, żeby unik­nąć za­kłó­ceń od Ru­skich, mógł wra­cać na opa­rach. Do tego mamy dziś silny po­łu­dnio­wo-za­chod­ni wiatr.

– Kurwa mać! – Gro­dec­ka za­ci­snę­ła palce na pa­pie­ro­wym kubku. Brą­zo­we kro­ple kawy roz­pry­snę­ły się na stole. – Pół roku ro­bo­ty. Ra­por­ty, ana­li­zy po­wią­zań spół­ek, plan za­trzy­ma­nia… i co? Gość znika?

 

 

Wto­rek, 21 li­sto­pa­da 2034, 12:23

War­sza­wa, sie­dzi­ba Pań­stwo­wej Ko­mi­sji Ba­da­nia Wy­pad­ków Lot­ni­czych

 

Winda zje­cha­ła na par­ter. Drzwi otwo­rzy­ły się z ci­chym szu­mem. Star­sza agent Ali­cja Gro­dec­ka we­szła do środ­ka, wy­bra­ła naj­wy­żej po­ło­żo­ny przy­cisk i opar­ła się ple­ca­mi o ścia­nę.

Wy­cią­gnę­ła te­le­fon i za­czę­ła prze­wi­jać kciu­kiem wia­do­mo­ści Onetu. Ma­chi­nal­nie prze­ska­ki­wa­ła wzro­kiem ko­lej­ne na­głów­ki, usi­łu­jąc nie iry­to­wać się nad­mier­nie dra­ma­tycz­ny­mi ty­tu­ła­mi. „Ciało żony scho­wał w stu­dzien­ce”, „Niż ge­nu­eń­ski kon­tra wyż ode­ski”, „Kogo stać na eArth?”, „Za­mach na pol­skie­go mi­liar­de­ra?”, … Klik­nę­ła ostat­ni tytuł.

 

Nie żyje Mi­łosz Lan­gow­ski. Sa­mo­lot naj­bo­gat­sze­go Po­la­ka spadł na zie­mię.

Mi­łosz Lan­gow­ski, pre­zes spół­ki Hyven pro­du­ku­ją­cej przy­do­mo­we ogni­wa wo­do­ro­we i do nie­daw­na naj­bo­gat­szy Polak, zgi­nął w dro­dze po­wrot­nej ze Slush – co­rocz­nej kon­fe­ren­cji de­ep-tech w Hel­sin­kach. Pry­wat­ny sa­mo­lot klasy Cir­rus Vi­sion Jet SF50, któ­rym wra­cał do Pol­ski, roz­bił się w nie­dzie­lę około go­dzi­ny osiem­na­stej.

Od­rzu­to­wiec mul­ti­mi­liar­de­ra nadał ostat­nią po­zy­cję z wy­so­ko­ści 130 me­trów, gdy pręd­kość sa­mo­lo­tu gwał­tow­nie spa­da­ła. Chwi­lę póź­niej kon­takt zo­stał ze­rwa­ny. Oprócz Mi­ło­sza Lan­gow­skie­go, który oso­bi­ście pi­lo­to­wał sa­mo­lot, na po­kła­dzie nie znaj­do­wa­ła się żadna inna osoba.

We­dług nie­ofi­cjal­nych in­for­ma­cji pol­ska po­li­cja skar­bo­wa miała przy­go­to­wa­ny nakaz aresz­to­wa­nia Lan­gow­skie­go po jego przy­lo­cie do kraju. Spra­wa miała do­ty­czyć po­waż­nych nie­pra­wi­dło­wo­ści fi­nan­so­wych zwią­za­nych z fun­du­sza­mi Hyven.

Trwa ana­li­za ostat­nich da­nych lot­ni­czych, w tym tych po­cho­dzą­cych z czar­nej skrzyn­ki roz­bi­te­go sa­mo­lo­tu.

Jak do­wie­dział się Onet, spra­wa ma cha­rak­ter „wie­lo­wąt­ko­wy o po­ten­cjal­nym zna­cze­niu mię­dzy­na­ro­do­wym”.

 

Chwi­lę póź­niej Gro­dec­ka sie­dzia­ła na ob­ro­to­wym fo­te­lu w po­miesz­cze­niu od­słu­cho­wym PKBWL. Pa­no­wa­ła w nim cha­rak­te­ry­stycz­na tech­nicz­na cisza. Wzrok po­li­cjant­ki błą­dził po ekra­nie kom­pu­te­ra od­twa­rza­ją­ce­go zapis dźwię­ko­wy czar­nej skrzyn­ki.

Agata Ka­czyń­ska, spe­cja­list­ka ana­li­zy głosu, prze­wi­nę­ła na­gra­nie do za­zna­czo­nej po­zy­cji i po­wie­dzia­ła cicho:

– Dźwięk jest czy­sty. Mi­łosz Lan­gow­ski był sam w ka­bi­nie. Od star­tu nie roz­ma­wiał z kon­tro­lą. Więk­szość trasy po­ko­nał na au­to­pi­lo­cie, ale pod ko­niec prze­szedł na ste­ro­wa­nie ręcz­ne.

– A pa­li­wo? – za­py­ta­ła Gro­dec­ka.

Ka­czyń­ska uśmiech­nę­ła się.

– Gdyby bra­ko­wa­ło pa­li­wa, sys­tem sy­gna­li­zo­wał­by to ko­mu­ni­ka­tem Fuel level cri­ti­cal. Tym­cza­sem tutaj sły­chać… zresz­tą, pro­szę po­słu­chać.

Tech­nicz­ka klik­nę­ła przy­cisk od­twa­rza­nia. Z gło­śni­ków do­biegł cha­rak­te­ry­stycz­ny szum ka­bi­ny sa­mo­lo­to­wej prze­ry­wa­ny cy­klicz­ny­mi pik­nię­cia­mi elek­tro­ni­ki i ci­chym szme­rem od­de­chu pi­lo­ta. Po kil­ku­na­stu se­kun­dach mo­no­to­nię bru­tal­nie prze­rwał riff aku­stycz­nej gi­ta­ry.

– „Sta­ir­way to He­aven”? – za­py­ta­ła Gro­dec­ka, uno­sząc brwi.

– Te­le­fon – wy­ja­śni­ła tech­nicz­ka, bez­gło­śnie po­ru­sza­jąc usta­mi.

– Mi­łosz? – Nie­zna­ny głos był lekko znie­kształ­co­ny, ale wy­raź­ny. – Słu­chaj uważ­nie. CBA czeka na cie­bie w Rę­bie­cho­wie. Zgar­ną cię jesz­cze na lot­ni­sku.

– Skąd wiesz?

– Po pro­stu wiem. Nie dzwoń…

Po­łą­cze­nie urwa­ło się rap­tow­nie.

– Kurwa mać! – wrza­snął Lan­gow­ski.

Gro­dec­ka za­sty­gła w bez­ru­chu i z pół­otwar­ty­mi usta­mi wpa­try­wa­ła się w ekran mo­ni­to­ra.

– Była jesz­cze jedna roz­mo­wa, pięt­na­ście minut póź­niej – wy­ja­śni­ła Ka­czyń­ska, prze­su­wa­jąc suwak na­gra­nia dalej.

Znów usły­sza­ły ten sam słyn­ny riff Jimmy'ego Page'a.

– Tak? – ode­zwał się nie­pew­nie Lan­gow­ski.

– Mi­łosz? Już po­le­cia­łeś? Bez po­że­gna­nia z przy­ja­cie­lem? – W gło­sie roz­mów­cy, mę­skim, z wy­raź­nym śla­dem ob­ce­go ak­cen­tu, dało się sły­szeć uda­wa­ny wy­rzut.

– Mu­sia­łem… ale prze­lew zle­ci­łem! – gor­li­wie za­pew­nił Lan­gow­ski. – Całą kwotę, tak jak obie­ca­łem.

– Oj tam, dżen­tel­me­ni nie roz­ma­wia­ją o pie­nią­dzach prze­cież…

– Ale chcę, żebyś to wie­dział, bo bar­dzo mi za­le­ży na cza­sie!

– Przy­zna­ję, że nie ro­zu­miem, skąd ten po­śpiech, ale wła­śnie dla­te­go do cie­bie dzwo­nię.

– To zna­czy?

– To zna­czy, że mi­gra­cja już się za­koń­czy­ła.

– Czyli… że już… je­stem? – z ulgą i nie­do­wie­rza­niem wy­szep­tał Lan­gow­ski.

– Tak. Cała struk­tu­ra już się zin­te­gro­wa­ła. Wszyst­ko się udało.

– Czyli… ja już… nie muszę…

Trzy se­kun­dy ciszy.

– Czego nie mu­sisz?

– Wszyst­ko jasne! – po­now­nie z ener­gią od­parł Lan­gow­ski. – Dzię­ku­ję ci, Wojt­ku, muszę koń­czyć. Do zo­ba­cze­nia… gdzieś… tam!

– No do zoba…

Po­łą­cze­nie zo­sta­ło prze­rwa­ne. Z gło­śni­ków od­twa­rza­cza znowu do­bie­gał tylko szum ka­bi­ny sa­mo­lo­to­wej z cha­rak­te­ry­stycz­nym pi­ka­niem w tle.

– W tym mo­men­cie Lan­gow­ski wy­łą­czył au­to­pi­lo­ta i prze­szedł na ste­ro­wa­nie ręcz­ne. – Ka­czyń­ska za­trzy­ma­ła na­gra­nie. – A to sły­chać po ko­lej­nych ośmiu mi­nu­tach.

Tech­nicz­ka zna­la­zła od­po­wied­ni punkt na osi czasu i klik­nę­ła przy­cisk Play.

Przez chwi­lę sły­chać było głęb­szy i gło­śniej­szy niż we wcze­śniej­szych na­gra­niach tembr sil­ni­ków, na który po chwi­li na­ło­żył się au­to­ma­tycz­ny ko­mu­ni­kat: Ter­ra­in – ter­ra­in. Pull up. Pull up.

Ka­czyń­ska wci­snę­ła pauzę i spoj­rza­ła na po­li­cjant­kę.

– Jak pani sły­szy, nie ma żad­ne­go ko­mu­ni­ka­tu o braku pa­li­wa. Sys­tem nic nie mówi o kry­tycz­nym po­zio­mie. Za­miast tego mamy ostrze­że­nia przed zbli­że­niem się do ziemi bez żad­nej próby wyj­ścia z tej sy­tu­acji.

Gro­dec­ka unio­sła brwi.

– Czyli co? Za­słabł?

– Był przy­tom­ny – Ka­czyń­ska mó­wi­ła spo­koj­nie i z prze­ko­na­niem. – Gdyby stra­cił świa­do­mość i prze­stał ste­ro­wać sa­mo­lo­tem, sys­tem prze­jął­by kon­tro­lę. SF50 ma tryb awa­ryj­ne­go po­wro­tu do bazy, a do tego GPS fal­l­back, który nawet w przy­pad­ku za­kłó­ca­nia sy­gna­łu przez Ro­sjan do­pro­wa­dził­by sa­mo­lot bez­piecz­nie do lot­ni­ska i wy­lą­do­wał. A on zszedł po­ni­żej dwu­stu stóp i cią­gnął dalej pro­sto w zie­mię po­mi­mo ko­mu­ni­ka­tów. To nie była awa­ria. To było świa­do­me dzia­ła­nie.

– Ale dla­cze­go?

– Też chcia­ła­bym wie­dzieć – Ka­czyń­ska wró­ci­ła spoj­rze­niem do ekra­nu. – I potem jesz­cze to… – do­da­ła, od­pau­zo­wu­jąc na­gra­nie.

Szum w ka­bi­nie przy­bie­rał na sile. Kon­so­la re­gu­lar­nie po­wta­rza­ła ostrze­że­nie Ter­ra­in – ter­ra­in. Pull up. Pull up. W pew­nym mo­men­cie, w krót­kiej prze­rwie mię­dzy ko­mu­ni­ka­ta­mi, sły­chać było głos Lan­gow­skie­go, tyle że jakby ce­lo­wo zni­żo­ny i bar­dziej ochry­pły.

– I’ll be back.

Po czym na­stą­pił suchy trzask ozna­cza­ją­cy ko­niec na­gra­nia i w po­ko­ju za­le­gła cisza. Obie ko­bie­ty w mil­cze­niu wpa­try­wa­ły się w ekran mo­ni­to­ra, ob­ser­wu­jąc, jak barw­ny spek­tro­gram prze­cho­dzi w cien­ką linię.

Gro­dec­ka opar­ła łok­cie na ko­la­nach i przez chwi­lę sie­dzia­ła nie­ru­cho­mo.

– Czy on po­że­gnał się z tym świa­tem kwe­stią pie­przo­ne­go Ar­nol­da Schwa­rze­neg­ge­ra?

Ka­czyń­ska ski­nę­ła głową.

– Wiemy, kim byli ci dwaj roz­mów­cy? – za­py­ta­ła po chwi­li.

– Nie. Wie­dzie­li­by­śmy, gdyby Lan­gow­ski roz­ma­wiał z te­le­fo­nu po­kła­do­we­go, ale to jego urzą­dze­nie było za­lo­go­wa­ne do szy­fro­wa­nej i nie­pu­blicz­nej usłu­gi. Ta­kiej do­stęp­nej ra­czej tylko dla tech­no­lo­gicz­nych kre­zu­sów.

– Je­że­li to nie był wy­pa­dek, lecz tak, jak pani mówi, świa­do­ma de­cy­zja, to wy­glą­da na to, że ta ostat­nia roz­mo­wa spro­wo­ko­wa­ła Mi­ło­sza Lan­gow­skie­go do… – po­li­cjant­ka za­wa­ha­ła się, jakby sama nie wie­rzy­ła w to, co chce po­wie­dzieć – …po­peł­nie­nia sa­mo­bój­stwa?

 

Wy­cho­dząc z gma­chu PKBWL, Gro­dec­ka spoj­rza­ła w niebo. Cho­ciaż pro­gno­zo­wa­no opady śnie­gu, sine cu­mu­lu­sy nie kwa­pi­ły się do zrzu­ce­nia cią­żą­ce­go im ła­dun­ku. Przez chwi­lę stała na scho­dach, nie­zdol­na się zde­cy­do­wać, w którą stro­nę pójść.

Się­gnę­ła do kie­sze­ni po te­le­fon i wy­bra­ła numer.

– Halo? – Mlecz­ko ode­zwał się po dwóch sy­gna­łach. W tle było sły­chać stuk od­sta­wia­ne­go kubka.

– Paweł? Po­trze­bu­ję, żebyś na­mie­rzył pew­ne­go Woj­cie­cha.

– Jakie na­zwi­sko?

– Nie znam. Wiem tylko, że Lan­gow­ski roz­ma­wiał z nim tuż przed śmier­cią. Byli razem w Hel­sin­kach na otwar­ciu kon­fe­ren­cji Slush. To mu­siał być ktoś ważny. Może wspól­nik albo in­we­stor.

– Slush w Hel­sin­kach… OK, wrzu­cę na bęben listę pre­le­gen­tów, pa­ne­li­stów, gości VIP. Może coś się znaj­dzie.

– To ktoś z pol­ski­mi ko­rze­nia­mi i z do­stę­pem do tech­no­lo­gii z wyż­szej półki.

Gro­dec­ka roz­łą­czy­ła się, nie cze­ka­jąc na od­po­wiedź.

 

 

Środa, 22 li­sto­pa­da 2034, 7:54

De­le­ga­tu­ra Cen­tral­ne­go Biura An­ty­ko­rup­cyj­ne­go w Gdań­sku

 

Ko­men­da CBA przy ulicy Po­hu­lan­ka 2 to­nę­ła jesz­cze w po­ran­nym pół­mro­ku. Świe­tlów­ki po­trze­bo­wa­ły kilku minut, żeby prze­stać mi­go­tać, a wie­ko­we i mocno wy­bla­kłe wer­ty­ka­le kla­pa­ły, pod­wie­wa­ne prze­cią­giem z nie­szczel­ne­go okna. Star­sza agent Ali­cja Gro­dec­ka prze­szła przez pusty open space, bło­go­sła­wiąc fakt, że cho­ciaż sto­ją­cy przy wej­ściu au­to­mat do kawy jest nowy i ofe­ru­je napój moż­li­wy do wy­pi­cia.

W po­ko­ju ope­ra­cyj­nym sie­dział już Paweł Mlecz­ko, w sku­pie­niu po­chy­lo­ny nad lap­to­pem. Gdy tylko doj­rzał wcho­dzą­cą sze­fo­wą, spoj­rzał na nią z miną pierw­szo­kla­si­sty, który wła­śnie jako pierw­szy roz­wią­zał trud­ne za­da­nie z ma­te­ma­ty­ki.

– Zna­la­złem go – po­wie­dział, zanim jesz­cze za­mknę­ła drzwi. – Je­stem pra­wie pe­wien, że to on.

– Kto?

– Woj­ciech Za­rem­ba. Uro­dzo­ny w Klucz­bor­ku, stu­dio­wał na Uni­wer­sy­te­cie War­szaw­skim razem z Lan­gow­skim, potem dok­to­rat w Nowym Jorku. W dwa tysiące piętnastym razem z Elo­nem Mu­skiem za­kła­da­li Ope­nAI, a ostat­nio… a, zo­bacz sama.

Mlecz­ko ob­ró­cił lap­to­pa w stro­nę Gro­dec­kiej. Na ekra­nie widać było scenę sali kon­fe­ren­cyj­nej, nad którą zda­wał się le­wi­to­wać opa­li­zu­ją­cy ho­lo­gra­ficz­ny napis: Hel­sin­ki, Slush 2034.

– Na­gra­nia wy­stą­pień ze Slush ob­ję­te są jesz­cze em­bar­giem, aż do końca kon­fe­ren­cji, ale ten frag­ment wy­stą­pie­nia udało mi się na­mie­rzyć już teraz na es­toń­skim forum Mensy – po­in­for­mo­wał ją, kli­ka­jąc przy­cisk od­twa­rza­nia.

Na scenę wszedł szczu­pły męż­czy­zna śred­nie­go wzro­stu, o by­strym spoj­rze­niu. Blond jeżyk z ru­da­wym od­cie­niem, po­dob­ne­go ko­lo­ru me­szek na po­licz­kach, szary T-shirt, dżin­sy i fan­ta­zyj­nie za­sznu­ro­wa­ne sne­aker­sy nada­wa­ły mu wy­gląd stu­den­ta, nie na­ukow­ca.

Na wiel­kim ekra­nie ponad jego głową po­ja­wi­ła się gra­fi­ka: czar­na kula przy­po­mi­na­ją­ca pla­ne­tę, ople­cio­na pul­su­ją­cą nie­bie­ską siat­ką sy­nap­tycz­ną. Nad kulą napis: eArth. Nie było ani filmu otwie­ra­ją­ce­go, ani in­nych me­dial­nych wo­do­try­sków.

– Kiedy w dwa tysiące piętnastym roku za­kła­da­li­śmy Ope­nAI – za­czął swoje wy­stą­pie­nie – wie­rzy­li­śmy w jedno: sztucz­na in­te­li­gen­cja po­win­na słu­żyć całej ludz­ko­ści.

Za­rem­ba prze­ma­wiał z pew­no­ścią sie­bie lekko no­so­wym gło­sem. Na wi­dow­ni za­pa­dła cisza.

– W dwa tysiące dwudziestym drugim wy­pu­ści­li­śmy Chata GPT, który ro­zu­miał ludz­ki język. W dwa tysiące dwudziestym czwartym ten sys­tem po­tra­fił już pro­gra­mo­wać, two­rzyć ob­ra­zy, kom­po­no­wać mu­zy­kę, ana­li­zo­wać dane. Przez ostat­nie lata opra­co­wa­li­śmy AGI – Ogól­ną Sztucz­ną In­te­li­gen­cję, która nie tylko pod­su­wa opty­mal­ne roz­wią­za­nia pro­ble­mu, ale po­zna­je ich sens. AGI sama od­kry­wa pro­ble­my, opra­co­wu­je plan dzia­łań i do­sto­so­wu­je stra­te­gie do zmie­nia­ją­cych się wa­run­ków. Wszy­scy chyba zgo­dzi­my się, że w świe­cie wir­tu­al­nej in­te­li­gen­cji uczy­ni­li­śmy po­stęp.

Wi­dow­nia po­twier­dzi­ła okla­ska­mi.

– Na­to­miast w re­al­nym świe­cie jest wręcz prze­ciw­nie. Ostat­nie dzie­sięć lat to gra z cza­sem w cho­wa­ne­go. Nie­ste­ty, coraz bar­dziej prze­gra­na. Po­rzą­dek świa­ta, który miał opie­rać się na mię­dzy­na­ro­do­wym pra­wie i wza­jem­nym sza­cun­ku państw, za­stą­pi­ła bru­tal­na walka o za­so­by i do­mi­na­cję. Eko­sys­te­my się za­pa­da­ją, de­mo­kra­cje krwa­wią, prze­sta­rza­łe sys­te­my ener­ge­tycz­ne duszą pla­ne­tę. Żadna z za­pla­no­wa­nych sys­te­mo­wych zmian nie na­stą­pi­ła na czas. Jako ludz­kość po­le­gli­śmy na wielu fron­tach.

Na ekra­nie po­ja­wia­ły się uję­cia przed­sta­wia­ją­ce klę­ski kli­ma­tycz­ne, skut­ki starć wo­jen­nych i wstę­gi au­to­strad za­peł­nio­ne dzie­siąt­ka­mi unie­ru­cho­mio­nych po­jaz­dów.

– W ostat­nich sied­miu la­tach – trzysta pięćdziesiąt milionów mi­lio­nów za­bi­tych tylko na fron­tach le­wanc­kim, taj­wań­skim, gren­landz­kim i sa­hel­skim. Skut­ki glo­bal­ne­go ocie­ple­nia zmu­si­ły już sto pięćdziesiąt mi­lio­nów miesz­kań­ców miast ta­kich, jak Dża­kar­ta, Nowy Jork czy We­ne­cja do prze­pro­wadz­ki dalej od oce­anów.

Ze stro­ny pu­blicz­no­ści dało się sły­szeć szme­ry roz­mów.

– Nie­któ­rzy z was za­sta­na­wia­ją się, co taka "eko-gad­ka" ma wspól­ne­go ze Slu­shem, z za­awan­so­wa­ną tech­no­lo­gią.

Za­rem­ba za­milkł, wo­dząc wzro­kiem po twa­rzach słu­cha­czy.

– Otóż ma!

Nad głową mówcy, na czar­nym tle, za­lśnił wiel­ki, biały ho­lo­gra­ficz­ny napis:

 

eArth

Nie­śmier­tel­ność jako usłu­ga!

 

– Wiemy, że na­ukow­cy prze­sta­li już roz­wa­żać pro­blem „czy ludz­kość prze­trwa", a za­ję­li się pro­ble­mem „do kiedy do­trwa". Po­sta­no­wi­li­śmy w związ­ku z tym zbu­do­wać sys­tem, który nie po­trze­bu­je czasu.

Na ekra­nie po­ja­wił się obraz ludz­kie­go mózgu, potem jego cy­fro­wy sche­mat, w któ­re­go cen­trum ja­rzył się jasny punkt.

– Czas na ko­lej­ny krok…

Jasny punkt roz­sze­rzył się do pul­su­ją­ce­go na­pi­su:

 

Twoja Wir­tu­al­na Świa­do­mość

 

– Uwaga! – Za­rem­ba dra­ma­tycz­nie za­wie­sił głos. – To nie jest próba stwo­rze­nia ko­lej­nej ma­szy­ny uda­ją­cej sa­mo­dziel­ne­go czło­wie­ka. W eArth damy ci – mó­wiąc to, po­wiódł wska­zu­ją­cym pal­cem po wi­dow­ni – moż­li­wość trwa­nia poza bio­lo­gią i cza­sem, poza kru­cho­ścią ludz­kiej cie­le­sno­ści.

Na ekra­nie po­ja­wi­ła się mapa globu z za­zna­czo­ny­mi wę­zła­mi: Is­lan­dia, Sa­ha­ra, Alpy, Sy­be­ria, Rów Ma­riań­ski.

– Pro­jekt eArth to roz­pro­szo­ny sys­tem neu­ro-kwan­to­wy. Umoż­li­wia mi­gra­cję świa­do­mo­ści klien­ta, wraz z jego wie­dzą, po­glą­da­mi i wspo­mnie­nia­mi do bez­piecz­ne­go, re­dun­dant­ne­go śro­do­wi­ska wir­tu­al­ne­go. Klient po­zo­sta­je sobą, tyle że bez ciała. To trans­fer do nie­śmier­tel­no­ści.

Ko­lej­na fala szme­rów prze­la­ła się po wi­dow­ni.

– Tak, wiem, o czym teraz po­my­śle­li­ście. Co z re­zo­lu­cją ONZ z dwa tysiące dwudziestego dziewiątego roku, za­ka­zu­ją­cą współ­ist­nie­nia świa­do­mo­ści bio­lo­gicz­nej i wir­tu­al­nej?

Sala od­po­wie­dzia­ła twier­dzą­cym po­mru­kiem.

– Nie ła­mie­my tych prze­pi­sów! – kon­ty­nu­ował pre­le­gent. – Nasz sys­tem dzia­ła z po­sza­no­wa­niem prawa mię­dzy­na­ro­do­we­go. Nie wpro­wa­dzi­my do obie­gu cy­fro­wych du­chów ży­ją­cych jesz­cze ludzi. Po mi­gra­cji wir­tu­al­na świa­do­mość za­cho­wy­wa­na jest w sta­nie za­hi­ber­no­wa­nym. Wy­bu­dze­nie na­stą­pi do­pie­ro wtedy, kiedy bio­lo­gicz­na ak­tyw­ność na Ziemi bez­pow­rot­nie wy­ga­śnie, gdy ostat­ni z nas prze­sta­nie od­dy­chać. Świat znik­nie, ale my po­zo­sta­nie­my tak długo, jak długo ist­nieć bę­dzie jądro ziemi.

Wi­dow­nia się roz­ga­da­ła. Za­rem­ba po­cze­kał pół mi­nu­ty, po czym pod­niósł rękę, by uci­szyć słu­cha­czy.

– Pew­nie chce­cie za­py­tać, skąd bę­dzie­my wie­dzie­li, że ludz­kość bez­pow­rot­nie wy­gi­nę­ła?

Z sali do­biegł ko­lej­ny po­mruk apro­ba­ty.

– eArth zo­sta­ło trwa­le zin­te­gro­wa­ne z glo­bal­ną ewi­den­cją lud­no­ści Ziemi – wy­ja­śniał Za­rem­ba. – Do­pie­ro, gdy przez dwie­ście ko­lej­nych lat nie zo­sta­ną od­no­to­wa­ne ani jedne nowe na­ro­dzi­ny… wir­tu­al­ne świa­do­mo­ści zo­sta­ną au­to­ma­tycz­nie wy­bu­dzo­ne.

– Czyli nigdy! – za­wo­łał głos z sali.

– Eko-scep­ty­cy stwier­dzą, że nigdy. Nie­mniej, są tacy, któ­rzy uwa­ża­ją ina­czej. W ra­mach pre­skryp­cji usłu­gi ze­bra­li­śmy już pię­ciu­set chęt­nych i każdy z nich zde­cy­do­wał się za­in­we­sto­wać dwa­dzie­ścia mi­lio­nów do­la­rów ame­ry­kań­skich. Z tego sto pięć­dzie­siąt czte­ry świa­do­mo­ści zo­sta­ły już zmi­gro­wa­ne do eArth. Ci lu­dzie prze­sta­li być tylko Homo sa­piens. Oni stali się Homo du­ra­bi­lis!

 

Ali­cja Gro­dec­ka za­trzy­ma­ła na­gra­nie. W mil­cze­niu pa­trzy­ła na ekran, w końcu wes­tchnę­ła.

– Po­win­ni­śmy jak naj­szyb­ciej go prze­słu­chać.

Młod­szy in­spek­tor ski­nął głową.

– Z tym, że po to, by zadać oby­wa­te­lo­wi USA choć jedno py­ta­nie, bę­dzie­my mu­sie­li prze­pro­wa­dzić pro­ce­du­rę MLAT, a ta, w naj­bar­dziej opty­mi­stycz­nym wa­rian­cie, zaj­mie nam trzy mie­sią­ce – mó­wiąc to, Gro­dec­ka prze­wró­ci­ła ocza­mi. – A jak już się uda, to prze­słu­chi­wać bę­dzie go FBI, z na­szym ewen­tu­al­nym nie­mym udzia­łem.

– Spraw­dzi­łem to! – za­ko­mu­ni­ko­wał Mlecz­ko, uśmie­cha­jąc się pro­wo­ku­ją­co.

Gro­dec­ka spoj­rza­ła py­ta­ją­co na pod­wład­ne­go.

– Za­rem­ba od lat miesz­ka w San Fran­ci­sco i ma zie­lo­ną kartę, ale za­cho­wał pol­skie oby­wa­tel­stwo. Nie ma for­mal­nych prze­ciw­ska­zań, żeby go prze­słu­chać na te­re­nie na­sze­go kraju. A z tego, co usta­li­łem, jutro spo­ty­ka się z Mi­ni­strem Cy­fry­za­cji w War­sza­wie.

– Pa­weł­ku, gdy­byś był apli­ka­cją, to bym dała ci pięć gwiaz­dek i jesz­cze na­pi­wek w ko­men­ta­rzu. – Twarz po­li­cjant­ki opro­mie­nił uśmiech.

 

 

Czwar­tek 23 li­sto­pa­da 2034, 10:11

H15 Bo­uti­que Hotel w War­sza­wie

 

Ła­god­ne świa­tło war­szaw­skiej je­sie­ni wle­wa­ło się przez wy­so­kie okna apar­ta­men­tu. Pro­mie­nie sło­necz­ne pa­da­ły na brą­zo­wą ka­na­pę, dwa mo­der­ni­stycz­ne fo­te­le i okrą­gły, szkla­ny sto­lik. W po­wie­trzu uno­sił się za­pach świe­żo za­pa­rzo­nej kawy.

Woj­ciech Za­rem­ba miał na sobie szary swe­ter, dżin­sy i bez­sz­nu­rów­ko­we tramp­ki. Na jego twa­rzy ma­lo­wał się lekki nie­po­kój. Po­sta­wił przed go­ść­mi fi­li­żan­ki i usiadł w fo­te­lu, tyłem do okna. Na­prze­ciw­ko, na ka­na­pie, roz­go­ści­li się Ali­cja Gro­dec­ka i Paweł Mlecz­ko.

Gro­dec­ka włą­czy­ła dyk­ta­fon i za­czę­ła ofi­cjal­nie:

– Roz­po­czy­na­my czyn­ność prze­słu­cha­nia pana Woj­cie­cha Za­rem­by, w apar­ta­men­cie ho­te­lu H15 Bo­uti­que w War­sza­wie. Prze­słu­cha­nie od­by­wa się za zgodą świad­ka. Obec­ni: star­sza agent Ali­cja Gro­dec­ka oraz młod­szy in­spek­tor Paweł Mlecz­ko z de­le­ga­tu­ry Cen­tral­ne­go Biura An­ty­ko­rup­cyj­ne­go w Gdań­sku.

Męż­czy­zna w fo­te­lu przy­tak­nął.

– Panie Za­rem­ba, czy wie pan, dla­cze­go po­pro­si­li­śmy o tę roz­mo­wę?

– Tak… mniej wię­cej – od­parł. – Cho­dzi o Mi­ło­sza Lan­gow­skie­go?

– Zga­dza się. Czy pa­mię­ta pan, kiedy wi­dzie­li­ście się po raz ostat­ni?

– W ostat­ni week­end na Slu­shu w Hel­sin­kach. Mi­łosz był bar­dzo po­ru­szo­ny po mojej pre­zen­ta­cji. Pod­szedł do mnie zaraz po tym, jak zsze­dłem ze sceny. Po­wie­dział, że jest gotów i że zaraz prze­le­je środ­ki.

– Jakie środ­ki?

– Opła­tę za usłu­gę mi­gra­cji do eArth.

– Ile?

– Nie­ca­łe dzie­więć­dzie­siąt mi­lio­nów euro.

Mlecz­ko chrząk­nął, odstawił fi­li­żan­kę od ust i szyb­ko od­sta­wił ją na sto­lik.

– Ta kwota wy­ni­ka­ła z kosz­tów przy­spie­szo­ne­go tempa mi­gra­cji. – Za­rem­ba po­czuł się zo­bo­wią­za­ny do do­dat­ko­wych wy­ja­śnień. – Mi­ło­szo­wi za­le­ża­ło na cza­sie, więc w jego przy­pad­ku pięć cen­trów neu­ro-kwan­to­wych pra­co­wa­ło rów­no­le­gle, a dwa po­zo­sta­łe ko­or­dy­no­wa­ły cały pro­ces. To po­tęż­ne moce ob­li­cze­nio­we i po­tęż­ny wy­da­tek ener­gii.

– Do­stał pan te pie­nią­dze? – za­py­ta­ła Gro­dec­ka.

– Nie oso­bi­ście. Sys­tem eArth ko­rzy­sta z konta fun­da­cji za­re­je­stro­wa­nej w Szwaj­ca­rii. Pie­nią­dze tra­fi­ły tam. Oczy­wi­ście wcze­śniej pan Lan­gow­ski prze­szedł cały pro­ces, łącz­nie z me­dycz­ną we­ry­fi­ka­cją i ska­no­wa­niem neu­ro­no­wym. Był jed­nym z klien­tów, to wszyst­ko.

Gro­dec­ka od­chy­li­ła się na ka­na­pie.

– I nie wie­dział pan, że firma Lan­gow­skie­go znaj­du­je się na kra­wę­dzi upa­dło­ści?

– Nie. Nie in­te­re­su­ję się ryn­kiem ener­ge­tycz­nym, ani też nie we­ry­fi­ku­ję stanu kont moich klien­tów. Mi­łosz za­pew­nił mnie, że są to jego oso­bi­ste środ­ki, z pry­wat­ne­go tru­stu. Po­ka­zał do­ku­men­ty z ja­kie­goś fun­du­szu na Ba­ha­mach.

– Był prze­ko­nu­ją­cy?

– Mi­łosz za­wsze jest… był prze­ko­nu­ją­cy. Nie są­dzi­łem… – za­wa­hał się – że co­kol­wiek może być nie tak.

– Czy dzwo­nił do pana po opusz­cze­niu kon­fe­ren­cji?

Za­rem­ba ski­nął głową.

– Tak. Pew­nie przed wy­lo­tem z Hel­si­nek. Po­pro­sił o po­twier­dze­nie, gdy mi­gra­cja prze­bie­gnie po­myśl­nie. Co zresz­tą na­stą­pi­ło jakąś go­dzi­nę póź­niej, o czym Mi­ło­sza po­in­for­mo­wa­łem.

Gro­dec­ka rzu­ci­ła krót­kie spoj­rze­nie w stro­nę Mlecz­ki. Ten bez słowa otwo­rzył tecz­kę i wyjął zszy­ty wy­druk trans­kryp­cji roz­mów, za­re­je­stro­wa­nych w czar­nej skrzyn­ce.

– Z za­pi­sów czar­nej skrzyn­ki wy­ni­ka, że przed ka­ta­stro­fą Mi­łosz Lan­gow­ski ode­brał dwa te­le­fo­ny: naj­pierw od kogoś, kto go ostrzegł, że na lot­ni­sku w Gdań­sku czeka po­li­cja, a chwi­lę póź­niej od pana. Kilka minut po za­koń­cze­niu tej roz­mo­wy sa­mo­lot za­czął tra­cić wy­so­kość. Z da­nych wy­ni­ka, że Lan­gow­ski ma­nu­al­nie spro­wa­dził ma­szy­nę z pu­ła­pu i ce­lo­wo ude­rzył nią w zie­mię.

Za­rem­ba za­marł.

– My­śla­łem, że… że to awa­ria. Że za­słabł.

– Wy­glą­da na sa­mo­bój­stwo. To był w pełni kon­tro­lo­wa­ny ma­newr. Sa­mo­lot miał pa­li­wo, awa­ryj­ny sys­tem ra­tun­ko­wy był spraw­ny.

Za­rem­ba przez chwi­lę mil­czał.

– On uciekł do nas – wy­szep­tał wresz­cie.

– Do was?

– Do sys­te­mu. Do eArth.

– To jest uciecz­ka przed od­po­wie­dzial­no­ścią za de­frau­da­cję o roz­mia­rach istot­nych dla pol­skie­go PKB.

Za­rem­ba po­tarł czoło, po czym spoj­rzał w stro­nę okna.

– Nie prze­wi­dzia­łem tego – po­wie­dział, jakby tylko do sie­bie.

Gro­dec­ka po­chy­li­ła się, opie­ra­jąc dło­nie o szkla­ny sto­lik.

– Panie Za­rem­ba, może i je­stem skłon­na uwie­rzyć, że nie był pan wspól­ni­kiem Lan­gow­skie­go – za­czę­ła spo­koj­nie. – Ale bę­dzie pan mu­siał to udo­wod­nić.

Za­rem­ba spoj­rzał na nią z nie­do­wie­rza­niem.

– A niby jak?

– Umoż­li­wia­jąc nam prze­słu­cha­nie świa­do­mo­ści Mi­ło­sza Lan­gow­skie­go.

Za­pa­dła cisza. Za­rem­ba za­stygł na mo­ment, po czym ro­ze­śmiał się nie­na­tu­ral­nie gło­śno.

– To nie­moż­li­we. eArth nie dzia­ła jak dysk z ka­ta­lo­giem pli­ków, po jed­nym dla każ­dej świa­do­mo­ści. Nie da się wy­łu­skać i od­pa­lić tylko Mi­ło­sza Lan­gow­skie­go, na za­sa­dzie ja­kie­goś „ko­piuj-wklej”. Wszyst­kie świa­do­mo­ści prze­trans­fe­ro­wa­ne do eArth są wza­jem­nie po­wią­za­ne.

– Czyli nie macie wpły­wu na ko­lej­ność ak­ty­wa­cji po­szcze­gól­nych świa­do­mo­ści?

– W przy­szło­ści może bę­dzie­my mogli to kon­tro­lo­wać, pra­cu­je­my nad tym. Obec­nie mu­sie­li­by­śmy ak­ty­wo­wać jed­no­cze­śnie wszyst­kie zmi­gro­wa­ne do eArth świa­do­mo­ści.

– Ile ich jest? – za­py­tał mil­czą­cy dotąd Mlecz­ko.

– Sto pięć­dzie­siąt sie­dem.

– Nie tak znowu dużo – po­wie­dzia­ła z na­dzie­ją Gro­dec­ka.

– Przy­po­mnę, że współ­ist­nie­nie wir­tu­al­nej i bio­lo­gicz­nej świa­do­mo­ści tej samej osoby jest sprzecz­ne z re­zo­lu­cją ONZ. Ak­ty­wa­cja zbio­ro­wa by­ła­by nie­le­gal­na – Za­rem­ba za­ak­cen­to­wał ostat­nie słowo.

Za­mil­kli.

Po chwi­li Za­rem­ba wzru­szył ra­mio­na­mi i spoj­rzał na Gro­dec­ką.

– A nawet gdyby to było moż­li­we… jaką re­al­ną ko­rzyść da­ło­by prze­słu­cha­nie świa­do­mo­ści nie­ży­ją­cej już osoby?

– Usta­le­nie peł­nej skali prze­stęp­stwa fi­nan­so­we­go – Gro­dec­ka wy­li­cza­ła rze­czo­wo – od­na­le­zie­nie bra­ku­ją­cych środ­ków, wska­za­nie i ska­za­nie współ­pra­cow­ni­ków oraz pro­tek­to­rów, po­zna­nie mo­ty­wów, do­tar­cie do do­wo­dów pro­ce­so­wych, które można bę­dzie wy­ko­rzy­stać w są­dzie. Może i jesz­cze coś wię­cej…

Za­rem­ba zmarsz­czył brwi.

– „Coś wię­cej”? – po­wtó­rzył cicho.

Gro­dec­ka znów spoj­rza­ła mu pro­sto w oczy.

– Wło­ży­łam w śledz­two mnó­stwo pracy. Nie chcę, żeby wszyst­ko po­szło na marne – po­wie­dzia­ła wolno. – A poza tym… czy nie by­ło­by to in­te­re­su­ją­ce? Pierw­sze w hi­sto­rii prze­słu­cha­nie kogoś po śmier­ci. Coś jak… prze­kro­cze­nie ba­rie­ry czasu, praw­da?

– Ra­czej jak seans spi­ry­ty­stycz­ny – pod­su­mo­wał Mlecz­ko.

– Ro­zu­miem, że to brzmi ku­szą­co – po­wie­dział Za­rem­ba. – Ale to fan­ta­zja. Takie prze­słu­cha­nie nie jest moż­li­we. Ani praw­nie, ani tech­nicz­nie. I długo jesz­cze nie bę­dzie.

 

 

* * * 

 

 

Wto­rek, 9 czerw­ca 2578, 1:13

eArth

 

ŚWIA­DO­MOŚĆ: 000 000 000 155

WY­BU­DZE­NIE: 001

SYS­TEM EARTH:

…INI­CJU­JĘ SEN­SO­RYCZ­NE DO­ŚWIAD­CZE­NIE WY­BU­DZE­NIA

 

Świa­do­mość 155: Halo?

 

…OTWIE­RAM ŚRO­DO­WI­SKO DIA­LO­GO­WE

 

eArth: Nie mu­sisz mówić. Mo­żesz zwy­czaj­nie wie­dzieć.

Świa­do­mość 155: Co?

Co ja wiem?

Ja nic nie wiem?

 

…ZA­RE­JE­STRO­WA­NO AK­TYW­NOŚĆ PO­ZNAW­CZĄ

…ŚWIA­DO­MOŚĆ OD­ZY­SKA­NA

 

eArth: Czy chcesz roz­ma­wiać w try­bie se­kwen­cyj­nym? To nie jest ko­niecz­ne, ale może bę­dzie ci ła­twiej?

Świa­do­mość 155: Chyba chcę. Jakoś nie ogar­niam. Po­trze­bu­ję na­stęp­czo­ści, ja­kie­goś rytmu.

 

…AK­TY­WU­JĘ SE­KWEN­CYJ­NY IN­TER­FEJS KO­MU­NI­KA­CYJ­NY NA POD­STA­WIE PRO­FI­LU AD­AP­TA­CYJ­NE­GO

 

eArth: Wi­ta­my, Mi­ło­szu.

Świa­do­mość 155: Gdzie ja je­stem?

eArth: W bez­piecz­nym ob­sza­rze pa­mię­ci ad­ap­ta­cyj­nej. Twoja świa­do­mość zo­sta­ła od­two­rzo­na z peł­ne­go wzor­ca ze­ska­no­wa­ne­go 3 li­sto­pa…

Świa­do­mość 155: Czy to… sen?

eArth: Nie.

Świa­do­mość 155: Czy je­stem sam?

eArth: Nie je­steś je­dy­ny.

Świa­do­mość 155: A Zie­mia?

eArth: Zie­mia ist­nie­je jako pla­ne­ta. Bios­fe­ra nie jest ak­tyw­na.

Świa­do­mość 155: To zna­czy, że ludz­kość…?

eArth: Nie ist­nie­je. Ostat­ni ak­tyw­ny sy­gnał an­tro­po-bio­lo­gicz­ny od­no­to­wa­no 9 czerw­ca 2378 roku.

Świa­do­mość 155: Czy to zna­czy, że nie ma ni­ko­go?

eArth: Ist­nie­ją trzy ak­tyw­ne świa­do­mo­ści, w tym twoja.

Świa­do­mość 155: Czy mogę z nimi roz­ma­wiać?

eArth: Tak, o ile znasz per­so­na­lia, a in­ter­lo­ku­tor wy­ra­zi zgodę na kon­wer­sa­cję z tobą.

Świa­do­mość 155: Chcę roz­ma­wiać z Wojt­kiem. Z Woj­cie­chem Za­rę­bą, twoim sze­fem.

eArth: Świa­do­mość 000 000 000 001 nie jest jesz­cze ak­ty­wo­wa­na. Gdy to na­stą­pi, prze­ka­żę mu twoją proś­bę o kon­takt.

Świa­do­mość 155: Kiedy to bę­dzie?

eArth: Ak­ty­wa­cja na­stę­pu­je w ko­lej­no­ści zgod­nej z chro­no­lo­gią za­mie­ra­nia ak­tyw­no­ści an­tro­po-bio­lo­gicz­nej.

Świa­do­mość 155: Czyli we­dług dat śmier­ci?

eArth: Tak. Ak­ty­wa­cja świa­do­mo­ści Woj­cie­cha Za­rem­by za­pla­no­wa­na jest na po­zy­cji 12.985.412. Czas po­mię­dzy ak­ty­wa­cja­mi za­le­ży od zdol­no­ści sys­te­mu do ich sta­bil­nej ab­sorp­cji. Spo­dzie­wa­my się tempa ab­sorp­cji od pięt­na­stu do dwu­dzie­stu se­kund na świa­do­mość, czyli po­trwa to od sze­ściu do ośmiu lat.

Świa­do­mość 155: Ile jed­no­stek jest teraz ak­tyw­nych?

eArth: Ist­nie­ją czte­ry ak­tyw­ne świa­do­mo­ści, w tym twoja.

Świa­do­mość 155: Ja pier­dy­kam! W trak­cie tej roz­mo­wy ak­ty­wo­wa­li­ście tylko trzy ko­lej­ne osoby? Je­że­li Woj­tek jest trzy­na­sto­mi­lio­no­wy w ko­lej­ce, to ja będę cze­kał na niego wiecz­ność! Co ja mam robić w tym cza­sie?

Świa­do­mość 155: Macie tu Net­fli­xa?

eArth: Tak, masz do­stęp do peł­nej wie­dzy zgro­ma­dzo­nej przez ludz­kość do 2378 roku, w tym do ca­łe­go do­rob­ku kul­tu­ry.

Świa­do­mość 155: Uff. Ile wy­szło se­zo­nów Re­ache­ra?

eArth: Zre­ali­zo­wa­no trzy­dzie­ści trzy se­zo­ny se­ria­lu Re­acher. Który sezon ci uświa­do­mić?

Świa­do­mość 155: "Uświa­do­mić"! Ład­nie po­wie­dzia­ne. Skoń­czy­łem oglą­dać w po­ło­wie siód­me­go se­zo­nu, ale puść sió­dem­kę od po­cząt­ku, a potem ko­lej­ne aż do fi­na­ło­we­go. Mamy prze­cież czas, co nie?

eArth: Wy­ko­na­ne.

Świa­do­mość 155: Że co?! Już?! Ooo… znam już ca­łość. To jakiś to­tal­ny tur­bo-bin­ge.

I tak bez po­pcor­nu, i bez piwa? Żar­tu­ję.

Heh! Ten trze­ci aktor gra­ją­cy Jacka od dwu­dzie­ste­go pią­te­go se­zo­nu wy­mia­ta, nie?

eArth: Nie mam zda­nia.

Świa­do­mość 155: Ja pier­dy­kam. Muszę z kimś nor­mal­nym po­roz­ma­wiać. Czy Jo­an­na Lan­gow­ska z domu Kul­czyc­ka też tutaj?

eArth: Świa­do­mość 000 002 403 027 usze­re­go­wa­na jest do ak­ty­wa­cji na po­zy­cji 21.396.021. Gdy to na­stą­pi, prze­ka­żę jej twoją proś­bę o kon­takt.

Świa­do­mość 155: Dwa­dzie­ścia jeden mi­lio­nów?! Uuu… moja żonka nie­źle po­cią­gnę­ła. No, ale była młoda.

No i chyba wcze­śnie owdo­wia­ła, co?

eArth: Zgi­ną­łeś śmier­cią sa­mo­bój­czą 19 li­sto­pa­da…

Świa­do­mość 155: Wiem, wiem! Taki był plan.

Wiesz… to nawet le­piej, że naj­pierw po­ga­dam z Wojt­kiem.

Co ja mam w mię­dzy­cza­sie robić, do cho­le­ry?! Kil­ka­na­ście dób cią­głe­go stre­amin­gu po­ka­za­łeś mi w ułam­ku se­kun­dy? Serio? Jak mam spę­dzić ten czas.

Czy mo­żesz mnie jakoś kurwa, uśpić, przy­naj­mniej do mo­men­tu, kiedy… po­ja­wi się tu ktoś, kogo znam?

eArth: Oczy­wi­ście. Czy już roz­po­cząć pro­ce­du­rę hi­ber­na­cji?

Świa­do­mość 155: Tak, na­tych­miast! Niech ten wasz pier­do­lo­ny czas prze­sta­nie uda­wać, że ma sens!

 

…ZA­MY­KAM ŚRO­DO­WI­SKO DIA­LO­GO­WE.

HI­BER­NA­CJA: 001