N-arc: REGULACJA

Po kimś innym Da­mian spo­dzie­wał­by się prze­raź­li­we­go krzy­ku, ewen­tu­al­nie wy­bu­chu gnie­wu okra­szo­ne­go sąż­ni­sty­mi prze­kleń­stwa­mi. Za­miast tego usły­szał ciche „Och”. Wi­dząc na twa­rzy Ma­ry­si strach, po­cząt­ko­wo uznał, że mu­sia­ła zo­ba­czyć wiel­kie­go pa­ją­ka lub inne leśne obrzy­dli­stwo.

– Och, jejku – za­ję­cza­ła.

Oka­za­ło się, że we­szła w za­sta­wio­ne na zwie­rzy­nę wnyki, które owi­nę­ły się wokół jej uda ni­czym pęd wokół drze­wa. Miały ostre zęby przy­po­mi­na­ją­ce brzy­twy. Ma­ry­sia opar­ła się o stary dąb, wiel­ki­mi ocza­mi oglą­da­jąc swoją nogę. Da­mian zrzu­cił z ra­mion ple­cak, uklęk­nął i przyj­rzał się roz­cię­tej spód­ni­cy, szkar­łat­nej od krwi są­czą­cej się z rany. Kiedy wy­ja­śnił, co się stało, Ma­ry­sia, bę­dą­ca w szoku, za­czę­ła roz­glą­dać się po lesie.

– Po­cze­kaj – po­wie­dział i pogrzebał w ple­ca­ku, z któ­re­go wyjął ko­szul­kę na zmia­nę. Po­darł ją, z tro­ską zer­ka­jąc na Ma­ry­się. Las zda­wał się ich ob­ser­wo­wać śle­pia­mi ukry­ty­mi w krza­kach, przy­cza­jo­ny­mi wy­so­ko w ko­ro­nach. Pod­sy­cał na­pię­cie skrzyp­nię­ciem drze­wa, dźwię­ka­mi ru­nicz­ne­go ję­zy­ka, na gra­ni­cy świa­do­mo­ści, bo oby­dwo­je sku­pie­ni byli na nodze Ma­ry­si. Dziew­czy­na usia­dła i, drżąc, opar­ła się o drze­wo. Da­mian po­my­ślał, że nie po­zwo­li wię­cej ni­ko­mu jej skrzyw­dzić. Nie po to ucie­ka­li z N-arc.

– Marzy mi się mięk­ki ma­te­rac – po­wie­dzia­ła cicho Ma­ry­sia.

Przyj­rzaw­szy się do­kład­niej ostre­mu dru­to­wi, Da­mian uznał, że brzy­tew­ki we­szły w ciało głę­bo­ko, ale na szczę­ście nie w oko­li­cy tęt­ni­cy. Nie po­wie­dział jej, że to zrobi, nie chciał Ma­ry­si do­dat­ko­wo stre­so­wać – po pro­stu wy­szarp­nął wnyki z nogi. Dziew­czy­na stęk­nę­ła, osu­nę­ła się na bok. Szyb­ko wyjął zza pa­zu­chy sa­szet­kę z prosz­kiem kau­te­ry­zu­ją­cym, pod­wi­nął spód­ni­cę i po­sy­pał ranę. Ma­ry­sia pi­snę­ła, wpiła się pal­ca­mi w mech, roz­ora­ła nimi zie­lo­ną tkan­kę. Po bla­dych po­licz­kach spły­nę­ły łzy. Da­mian owi­nął udo ko­szu­lą, ści­snął i za­wią­zał. Na­stęp­nie dał jej napić się wody, po­mógł za­ło­żyć swoją, zbyt luźną, bluzę, i po­zwo­lił od­po­cząć. Kiedy zro­bi­ło się zim­niej, do­strzegł, że dziew­czy­na ma dresz­cze. Przy­tu­lił ją, po­ca­ło­wał w czoło, po czym za­ło­żył ple­cak, a Ma­ry­się dźwi­gnął i prze­rzu­cił sobie przez ramię.

– Co ro­bisz? – zdzi­wi­ła się.

– Nie mo­że­my tu zo­stać. Sły­sza­łem w nocy ja­kieś głosy. Wiesz, że In­sty­tut nigdy nie da nam spo­ko­ju.

– Dokąd idzie­my?

– Nie wiem. Mu­si­my prze­do­stać się przez las.

Pod no­ga­mi pę­ka­ły ga­łąz­ki, chrzę­ści­ła leśna tkan­ka.

Ma­ry­sia wa­ży­ła nie­wie­le, ale nie­sie­nie ta­kie­go cię­ża­ru dłu­żej oka­za­ło się wy­czer­pu­ją­ce.

– Mogę iść sama – po­wie­dzia­ła, wi­dząc zmę­cze­nie Da­mia­na.

W końcu zgo­dził się na to. Ostroż­nie po­sta­wił dziewczynę na ziemi. Oplo­tła ra­mie­niem jego barki i ru­szy­li dalej.

– To strasz­ne – po­wie­dzia­ła, kuś­ty­ka­jąc. Co jakiś czas szczę­ka­ła zę­ba­mi.

– Wyj­dziesz z tego. – Moc­niej ści­snął ją dło­nią w talii. I dodał, pró­bu­jąc uspo­ko­ić bar­dziej sie­bie niż ją: – To mała rana.

Nie wy­obra­żał sobie, co by zro­bił, gdyby ją stra­cił. Wie­dział tylko, że ist­nie­nie prze­sta­ło­by mieć sens. Zwłasz­cza po tym wszyst­kim, co dla niego zro­bi­ła. Choć byli w lesie, przez ko­ro­ny drzew wi­dział In­sty­tut Traum. Znaj­do­wał się wiele ki­lo­me­trów stąd, dla­te­go widok ten uświa­do­mił Da­mia­no­wi jesz­cze bar­dziej, jak po­tęż­ny musi być ten wie­żo­wiec. Gó­ro­wał nad N-arc ni­czym palec Boży.

– Ci lu­dzie, któ­rych opuściłam. – Ma­ry­sia po­krę­ci­ła głową z nie­do­wie­rza­niem. – Nie po­win­nam była ich zo­sta­wiać. Jak sobie beze mnie po­ra­dzą?

Da­mian udał, że nie usły­szał py­ta­nia. Miał na­dzie­ję, że dziew­czy­na jest zbyt zmę­czo­na na dys­ku­sję. Pra­gnął, aby temat roz­pły­nął się w rześ­kim po­wie­trzu.

– Hej, mówię do cie­bie.

– Tak?

– Co noc śni mi się ktoś z moich pa­cjen­tów – po­wie­dzia­ła. – Co­dzien­nie po­ma­ga­łam im…

– Po­ra­dzą sobie – prze­rwał jej tro­chę ostrzej niż za­mie­rzał. – Ro­bi­łaś to swoim kosz­tem. Poza tym…

Poza tym to banda ego­istycz­nych skur­wy­sy­nów, po­my­ślał. Wie­dział, że na bru­tal­ną praw­dę jest zbyt wcze­śnie.

– Na­praw­dę my­ślisz, że sobie radzą?

Da­mian za­zgrzy­tał zę­ba­mi.

– Zaj­mie się nimi ktoś inny. Nie je­steś nie­za­stą­pio­na. – Ktoś inny spło­nął­by ze wsty­du, wy­po­wia­da­jąc takie słowa. Em­pa­ci byli w mie­ście świę­to­ścią. Ich pracę ota­cza­no nie­mal­że czcią. Da­mian nie po­czuł na twa­rzy nawet le­ciut­kie­go cie­peł­ka. – No, nie przej­muj się już. Naj­waż­niej­sze, żeby udało się nam stąd wy­do­stać.

Chlup­nę­ło i but zgi­nął pod po­wierzch­nią brud­nej wody. Ży­ją­ce na jej po­wierzch­ni ro­bac­two roz­pierz­chło się. W od­da­li roz­brzmie­wał re­chot ro­puch. Da­mian za­trzy­mał się, dając Ma­ry­si znak dło­nią, żeby po­cze­ka­ła. Do­tar­li do ba­gni­ste­go te­re­nu.

– Bę­dzie­my mu­sie­li to obejść – po­wie­dział, opę­dza­jąc się od ko­ma­rów.

Ru­szy­li wzdłuż szla­mo­wa­tej wody, aż do­tar­li do drew­nia­nej kład­ki, która bie­gła tuż nad po­zio­mem grzę­za­wi­ska, dalej ginąc po­śród szu­wa­rów. Deski de­li­kat­nie się chy­bo­ta­ły, gdzie­nie­gdzie jed­nej lub dwóch bra­ko­wa­ło, więc cza­sa­mi mu­sie­li robić więk­sze kroki. Ma­ry­sia stę­ka­ła z bólu, ale nie po­pro­si­ła Da­mia­na o pomoc, jak zwy­kle dumna, lecz przede wszyst­kim zła na niego, że za­fun­do­wał jej tę okrop­ną po­dróż. Nie zde­cy­do­wał­by się iść tą drogą, gdyby nie słaba łuna kil­ka­dzie­siąt me­trów przed nimi.

– Po­dob­no mie­li­śmy uni­kać ludzi – mruk­nę­ła Ma­ry­sia.

– Ktoś musi cię obej­rzeć – od­parł Da­mian, po­pra­wia­jąc ka­pe­lusz. – Poza tym po­win­naś od­po­cząć i prze­spać się w bez­piecz­nym miej­scu.

– Za­bie­rasz mnie w ko­lej­ne? Po­dróż ma­rzeń.

– Daj spo­kój…

Ma­ry­sia sta­nę­ła na spróch­nia­łej desce.

– Może jesz­cze klęk­niesz?

Spoj­rzał na nią, ścią­ga­jąc gęste brwi…

– Ide­al­ne miej­sce na oświad­czy­ny – za­drwi­ła.

…i zaraz się roz­po­go­dził, za­do­wo­lo­ny, że Ma­ry­sia do­cho­dzi do sie­bie.

W ba­gnie, wśród opa­dłych z drzew liści, pa­ty­ków i rzęsy wod­nej po­my­ka­ły to­pi­ki oraz inne stwo­rze­nia; a może słab­ną­ce świa­tło dnia, z tru­dem prze­dzie­ra­ją­ce się przez ko­ro­ny drzew i w tym lep­kim mi­kro­kli­ma­cie jakby rzed­ną­ce, ro­bi­ło zmy­słom psi­ku­sa? Z drzew zwi­sa­ły liany przy­po­mi­na­ją­ce węże. W po­wie­trzu, ocię­ża­le, na wą­tłych skrzy­dłach uno­si­ły się pę­ka­te owady. Trzę­sa­wi­sko żyło wła­snym ży­ciem – bzy­cza­ło, bul­go­ta­ło, skrzy­pia­ło, szu­mia­ło. Nie­opo­dal uj­rze­li nie­wy­raź­nie stado gda­czą­cych fla­min­gów.

– Ład­nie tu – po­wie­dział Da­mian, prze­cho­dząc obok wiel­kie­go drze­wa, po któ­rym peł­zły tłu­ste larwy. – Oso­bli­wie, ale ład­nie.

– Ro­man­tyk.

Ma­ry­sia szła wol­niej, zbla­dła. Na szczę­ście kład­ka zro­bi­ła się sta­bil­niej­sza i mogli na chwi­lę usiąść, żeby od­po­cząć.

– Tam jest jakaś chata – po­wie­dział Da­mian. – Za­miesz­ka­na.

– Wiem, widzę.

– Po­wiem, żeby ci po­mo­gli.

– Aha. – Ma­ry­sia ob­ser­wo­wa­ła wiel­ką ro­pu­chę, która wła­śnie wsko­czy­ła na kład­kę.

– Prze­śpi­my się jedną noc.

– Yhym.

Da­mian po­pa­trzył uważ­nie na ko­bie­tę. Wie­dział, że musi za­cho­wać spo­kój. Był ka­pi­ta­nem i nie mógł wy­pu­ścić z rąk steru, na któ­rym jesz­cze moc­niej za­ci­snął dło­nie; kon­tro­luj sy­tu­ację, po­wta­rzał sobie w my­ślach, panuj nad emo­cja­mi.

– Nie po­wie­my, że ucie­kłaś.

– Masz mnie za głu­pią?

Da­mian uśmiech­nął się blado, po­pra­wił ka­pe­lusz i ru­szy­li dalej.

Przy­tu­lo­ną do po­tęż­ne­go dębu chatę o spa­dzi­stym dachu po­ra­stał mech. Przed wej­ściem stał bu­ja­ny fotel, obok leżał ce­brzyk i mio­tła. Na sto­li­ku znaj­do­wał się wy­peł­nio­ny czymś do po­ło­wy kubek z cy­no­wą ły­żecz­ką. Ob­ra­zek z po­przed­niej epoki, po­my­ślał Da­mian.

Drzwi gwał­tow­nie otwo­rzy­ły się i sta­nę­ła w nich nie­zwy­kle wy­so­ka – mu­sia­ła przy­gar­bić się pod fu­try­ną – wyż­sza nawet od Da­mia­na ko­bie­ta. No­si­ła za krót­kie, się­ga­ją­ce łydek lnia­ne spodnie, szarą ko­szul­kę i czar­ną, przy­krót­ką ka­mi­zel­kę. Zro­bi­ła dwa kroki na ze­wnątrz, by wy­pro­sto­wać się ni­czym wę­szą­ca zdo­bycz mo­dlisz­ka. Siwe włosy, nie­chluj­nie upię­te w kok, nagle roz­pu­ści­ła i za­czę­ła ner­wo­wo prze­cze­sy­wać smu­kły­mi pal­ca­mi.

– Macie coś dla mnie? Co­ście przy­nie­śli?

Nie miała oczu ani nosa. Za­miast twa­rzy po­sia­da­ła wiel­ki sta­ro­mod­ny zegar. Na bia­łej tar­czy wska­zów­ki od­mie­rza­ły czas. Se­kund­nik zda­wał się nie tyle tykać, co wy­bi­jać skom­pre­so­wa­ną uwer­tu­rę ja­kiejś za­po­mnia­nej me­lo­dii. Pod ze­ga­rem na ustach igrał uśmiech.

Ma­ry­sia zro­bi­ła krok do przo­du, wy­cią­gnę­ła rękę. Da­mian po­ło­żył dłoń na strzel­bie. Wie­dział, że Ze­gar­ni­cy zo­sta­li uzna­ni za nie­bez­piecz­ny ga­tu­nek. Wiele lat temu za­ka­za­no ko­rzy­sta­nia z ich usług. Tylko że teraz po­trze­bo­wa­li po­mo­cy in­ne­go ro­dza­ju.

– Zgu­bi­li­śmy się w lesie – po­wie­dział, nie od­ry­wa­jąc spoj­rze­nia od gó­ru­ją­cej nad nimi isto­ty. Wska­zał ręką Ma­ry­się. – Wpa­dła we wnyki, które po­szar­pa­ły jej nogę.

Wła­ści­ciel­ka chaty na ba­gnach prze­sta­ła zaj­mo­wać się wło­sa­mi. Zegar za­cy­kał szyb­ciej.

– Wchodź­że! – ofuk­nę­ła go, igno­ru­jąc wciąż unie­sio­ną do przy­wi­ta­nia dłoń Ma­ry­si. – Trze­ba było mówić od razu, że to moja wina. – Sta­nę­ła bo­kiem do wej­ścia i zro­bi­ła gest, jakby roz­wi­ja­ła czer­wo­ny dywan.

Da­mian za­pro­wa­dził Ma­ry­się do po­ko­ju, gdzie z wes­tchnie­niem ulgi usia­dła na ja­sno­zie­lo­nej ka­na­pie. Miała na­dzie­ję, że wbrew sło­wom Da­mia­na, zo­sta­ną tu dłu­żej niż na jedną noc, ma­rzy­ła jej się go­rą­ca ką­piel, mięk­kie łóżko oraz po­si­łek. Po­trze­bo­wa­ła od­po­czyn­ku, za­rów­no fi­zycz­ne­go, jak i psy­chicz­ne­go. Pod­czas drogi przez las my­śla­ła głów­nie, że to nie­zwy­kłe szczę­ście, iż nie zo­sta­li jesz­cze schwy­ta­ni przez służ­by mia­sta. Miała wra­że­nie, że w cha­cie bę­dzie mogła wresz­cie od­sap­nąć. Że czas się na chwi­lę za­trzy­ma.

Si­wo­wło­sa isto­ta tym­cza­sem za­mknę­ła drzwi, we­szła za nimi. Włą­czy­ła ga­zo­wy pal­nik na ku­chen­ce i po­sta­wi­ła na nim gar­nek z wodą. Miała ener­gicz­ne i pre­cy­zyj­ne ruchy, przez co jesz­cze bar­dziej przy­po­mi­na­ła mo­dlisz­kę.

– Muszę wresz­cie za­ła­twić ten cho­ler­ny czaj­nik – mruk­nę­ła pod nosem.

Ma­ry­sia, wzdy­cha­jąc, legła na lewym boku, tak żeby wi­dzieć pokój i aneks ku­chen­ny. Da­mian pod­ło­żył jej pod głowę śmier­dzą­cą sta­ro­ścią po­dusz­kę, usiadł na krze­śle obok, uprzed­nio od­kła­da­jąc pod okno ple­cak. Strzel­bę trzy­mał na ko­la­nach. Po­my­ślał, że może to wzbu­dzić po­dej­rze­nia star­szej ko­bie­ty, lecz nie czuł się tu bez­piecz­nie. Ma­sku­jąc po­dejrz­li­wość pod płasz­czy­kiem szcze­rej, nie­win­nej cie­ka­wo­ści, ro­zej­rzał się po po­miesz­cze­niu. Wy­glą­da­ło na to, że wiedź­ma – tak ją na­zwał na wła­sny uży­tek – miesz­ka­ła sama. Po­sta­no­wił, że naj­póź­niej jutro z sa­me­go rana ruszą w dal­szą drogę.

– Mówią na mnie Betty – ode­zwa­ła się, kru­sząc nad garn­kiem ja­kieś li­ście. Kiedy żadne z nich się nie ode­zwa­ło, za­py­ta­ła: – Skąd się tu wzię­li­ście?

Da­mian po­pra­wił strzel­bę na ko­la­nach, zer­k­nął na Ma­ry­się. Już nie była tak bar­dzo blada, ale miała lekko przy­mknię­te oczy. Za­sta­no­wił się, czy wiedź­ma roz­po­zna w niej em­pat­kę.

– Po­jazd nam się ze­psuł, ko­mu­ni­ka­to­ry na­wa­li­ły, a potem się zgu­bi­li­śmy – wy­ja­śnił. – Łatwo się zgu­bić w tu­tej­szych oko­li­cach. Las jest ogrom­ny.

– A mimo to ota­cza go mia­sto.

Betty do­rzu­ci­ła do garn­ka coś jesz­cze i wy­mie­sza­ła ca­łość.

– Lasy, pola, bagna, bez od­po­wied­niej mapy i orien­ta­cji w te­re­nie nie wró­ci­cie do cy­wi­li­za­cji – po­wie­dzia­ła. – Naj­bliż­sze schro­ni­sko znaj­du­je się da­le­ko stąd. Bli­żej nic nie znaj­dzie­cie. Naj­wy­żej wpad­nie­cie w wię­cej moich pu­ła­pek. Tak, ro­bacz­ki, ja je roz­sta­wi­łam. Go­ście nie są u mnie mile wi­dzia­ni.

Ma­ry­sia po­ru­szy­ła się nie­spo­koj­nie.

– Schro­ni­sko? – za­py­ta­ła, pod­pie­ra­jąc głowę dło­nią. – Da­le­ko stąd?

– Parę ki­lo­me­trów. Jak wy­zdro­wie­jesz, zaj­dzie­cie tam bez więk­sze­go trudu. Tylko nie sądzę, żeby osad­ni­cy byli za­do­wo­le­ni, wi­dząc was.

– Dla­cze­go? – za­py­tał Da­mian.

Betty par­sk­nę­ła.

– Dziew­czy­na z da­le­ka śmier­dzi em­pat­ką.

– Nie bę­dzie­my ni­ko­go nie­po­ko­ić – po­wie­dział Da­mian. – Po­ra­dzi­my sobie.

– Nie lubią ob­cych? – za­py­ta­ła Ma­ry­sia, która po­ło­ży­ła się na ple­cach, nie od­ry­wa­jąc spoj­rze­nia od Betty.

– Na­iw­ne dziec­ko… Może w N-arc was czczą, ale miesz­kań­cy lasu mają o was, de­li­kat­nie mó­wiąc, nie­po­chleb­ną opi­nię. Zresz­tą, ja także wo­la­ła­bym was tu nie go­ścić.

Da­mian spró­bo­wał się nie skrzy­wić.

– Zo­sta­nie­my dzień i ru­szy­my w dal­szą drogę. Nie po­trze­bu­je­my żad­nej łaski.

Betty za­chi­cho­ta­ła. Od­ru­cho­wo po­dra­pa­ła się po umiesz­czo­nych na czub­ku głowy czer­wo­nych czuj­ni­kach sta­no­wią­cych oczy.

– Po­trze­bu­je­cie czy nie, mo­gli­by pomóc wam do­stać się do mia­sta. Za­sta­nów­cie się.

Napar o in­ten­syw­nym za­pa­chu im­bi­ru roz­la­ła z garn­ka do dwóch cza­rek, po­sta­wi­ła je na sto­li­ku, po czym po­de­szła do drzwi.

– Je­stem sa­mot­nicz­ką. Mam was dość.

To po­wie­dziaw­szy, za­mknę­ła się w po­ko­ju obok, trza­ska­jąc drzwia­mi. Ma­ry­sia i Da­mian zo­sta­li sami, co wcale im nie prze­szka­dza­ło, gdyż Betty wzbu­dza­ła w nich pod­skór­ny nie­po­kój, coś w niej wy­wo­ły­wa­ło na­pię­cie na gra­ni­cy świa­do­mo­ści ni­czym nie do końca za­uwa­ża­ny komar bzy­czą­cy tuż nad głową. W końcu była Ze­gar­ni­cą.

Noc spę­dzi­li w mil­cze­niu, Ma­ry­sia na ka­na­pie, Da­mian na fo­te­lu ze strzel­bą pod no­ga­mi, aż za­snę­li, ona w oka­mgnie­niu, on pod­daw­szy się cią­żą­cym po­wie­kom po pół­no­cy. W nocy kilka razy się prze­bu­dza­ła. Wy­da­wa­ło jej się, że Ze­gar­ni­ca sie­dzi na brze­gu ka­na­py i ją ob­ser­wu­je. Zegar ci­chut­ko, bar­dzo po­wo­li cykał.

O brza­sku, zanim Betty bez­ce­re­mo­nial­nie wpa­dła do sa­lo­nu, po­chło­nę­ły ich prze­szy­wa­ne per­li­stym śmie­chem im­bi­ro­we sny.

 

 

***

 

Radio szu­mia­ło na nie­tra­fio­nej czę­sto­tli­wo­ści, cza­sa­mi niby w iry­ta­cji wy­plu­wa­jąc urwa­ne słowa z ja­kiejś au­dy­cji czy pio­sen­ki. Umysł Bonny dzia­łał teraz na po­dob­nej za­sa­dzie. Nie­zbor­nie, w słod­ko-gorz­kiej dez­in­te­gra­cji, przy­wo­łu­jąc ob­ra­zy z wczo­raj­szej im­pre­zy, pod­czas któ­rej wraz z Jer­rym tań­czy­li, pili drin­ki, za­czy­na­jąc od da­ją­cej kopa blood and sand, by póź­niej roz­dzie­lić się i po­znać nowe, spo­co­ne to­wa­rzy­stwo. Plą­sa­ją­ce ciała, gło­śne śmie­chy, krzy­ki, szklan­ki ude­rza­ją­ce w kon­tu­ar. Uści­ski, po­ca­łun­ki, usta śmier­dzą­ce ty­to­niem i prze­siąk­nię­ta drzew­ny­mi per­fu­ma­mi kurt­ka; mu­sia­ła się wcze­pić w ukry­te pod nią silne ra­mio­na, żeby nie upaść, gdy wy­cho­dzi­li z baru. Plą­ta­ły się nogi, mie­sza­ły się myśli i słowa.

Bonny za­mru­ga­ła, skrzy­wi­ła się, po­nie­waż głowa pul­so­wa­ła tępym bólem. Le­ża­ła w po­jeź­dzie na ka­na­pie z tyłu, razem z pacz­ka­mi cygar, pęk­nię­tym ze­ga­rem ścien­nym, po­czu­ciem winy oraz pu­stym opa­ko­wa­niem po so­czew­kach noc­nych, które ku­pi­li z Jer­rym w dro­dze do sub­ur­biów.

Gdzie on się po­dział?

Pod­nio­sła się, prze­tar­ła twarz, ro­zej­rza­ła po ka­bi­nie auta. Przez okna wpa­dał sło­necz­ny blask. Mdło­ści de­li­kat­nie fa­lo­wa­ły gdzieś pod gar­dłem. Była tu sama. Do­pie­ro po chwi­li za­uwa­ży­ła Jerry’ego. Stał pod drze­wem i od­da­wał mocz, po­gwiz­du­jąc pod nosem.

– Gdzie je­ste­śmy? – za­py­ta­ła, na mięk­kich no­gach wy­cho­dząc z auta.

Jerry pod­sko­czył, gwał­tow­nie po­cią­gnął roz­po­rek, krzyk­nął coś.

– Jezu, mała, chcesz, żebym go sobie uciął? – za­py­tał roz­draż­nio­ny.

Bonny wes­tchnę­ła z iry­ta­cją.

– To twój in­te­res – po­wie­dzia­ła ką­śli­wie.

– O, ho, ho, ktoś tu wstał lewą nogą. – Po­pra­wił spodnie i ru­szył w jej kie­run­ku. Pod bu­ta­mi pę­ka­ły suche ga­łąz­ki. – Nie po­do­ba­ło ci się wczo­raj?

Zi­gno­ro­wa­ła jego zja­dli­wy uśmie­szek i za­czę­ła wy­gła­dzać czar­ną su­kien­kę, jakby nie chcia­ła do­pu­ścić do sie­bie myśli, że mo­gła­by mu po­zwo­lić się do sie­bie zbli­żyć.

Pod­nio­sła przed­ra­mię i sku­pi­ła się na ho­lo­gra­ficz­nej mapie, która roz­bły­sła w po­wie­trzu. Naj­wi­docz­niej po wczo­raj­szym wy­ko­na­niu za­da­nia była tak bar­dzo za­do­wo­lo­na, że za bar­dzo sobie po­fol­go­wa­ła. In­ny­mi słowy, od­waliło jej. Znaj­do­wa­li się pół dnia pie­szej wę­drów­ki od ko­lej­nej de­sty­na­cji.

– Po­jazd nie dzia­ła – po­wie­dział Jerry, wkła­da­jąc do ust elek­trycz­ne cy­ga­ro. – Mo­że­my we­zwać pomoc. Będą za dwa­dzie­ścia minut.

Bonny ro­zej­rza­ła się po oko­li­cy. Prze­sła­nia­ją­ce słoń­ce se­kwo­je, dęby, brzo­zy, krze­wi­ny, bie­gną­ca mię­dzy nimi wy­dep­ta­na ścież­ka, gi­ną­ca tu i ów­dzie pod dy­wa­nem z mchu, liści i pło­żą­cych się po ziemi pędów.

Do sukni miała przy­tro­czo­ny pasek z fiol­ka­mi wiel­ko­ści kciu­ka. Bra­ko­wa­ło tej na kaca. Jerry otak­so­wał ją.

– Pój­dzie­my pie­szo – po­wie­dzia­ła, wra­ca­jąc do po­jaz­du. – Po­trze­bu­ję świe­że­go po­wie­trza.

Otwo­rzy­ła ba­gaż­nik i za­czę­ła się prze­bie­rać. Jerry po­słusz­nie od­wró­cił się tyłem. Na wspo­mnie­nie po­przed­niej nocy uśmiech­nął się pod nosem. Ma­rze­niem Bonny była wy­so­ka po­zy­cja w mie­ście. On pra­gnął być jak naj­bli­żej niej. Im­po­no­wa­ła mu. Wczo­raj miał ją w ra­mio­nach, czuł na twa­rzy słod­ki od­dech, a w zie­lo­nych oczach wi­dział iskier­ki, które roz­pa­li­ły jego umysł. Mu­siał od­ga­niać in­nych męż­czyzn, pi­ja­nych, lgną­cych do Bonny jak psz­czo­ły do miodu. Wszy­scy wie­dzie­li, kim jest dziew­czy­na. I kim w nie­da­le­kiej przy­szło­ści zo­sta­nie.

Suk­nię zmie­ni­ła na szary kom­bi­ne­zon. Od razu po­czu­ła się le­piej. Wra­ca­jąc do to­wa­rzy­sza, jesz­cze rzu­ci­ła okiem na le­żą­cy z tyłu po­jaz­du zegar. Upadł na zie­mię z chrzę­stem, kiedy wczo­raj strze­li­ła w szyję tej ży­ją­cej na przed­mie­ściach po­kra­ki. Ze­gar­ni­ca nawet nie zdą­ży­ła się ode­zwać. Praw­do­po­dob­nie ostat­nim, co za­re­je­stro­wa­ła, był per­li­sty śmiech Bonny, która z roz­ko­szą po­cią­gnę­ła za spust.

Ru­szy­li ścież­ką w głąb lasu, zo­sta­wia­jąc za sobą śpią­ce jesz­cze mia­sto. Bonny za­uwa­ży­ła, że Jerry utyka na lewą nogę. Przy­po­mnia­ła sobie, że za­ata­ko­wał go pies, wier­ny to­wa­rzysz Ze­gar­ni­cy. Skrzy­wi­ła się i wy­sfo­ro­wa­ła na­przód. Mi­ja­jąc go, po­czu­ła drzew­ne per­fu­my.

– Je­steś pewna, że wła­śnie tam ich znaj­dzie­my? – za­py­tał.

– Nie wiem. Las jest nie­bez­piecz­ny. Za­kła­dam, że będą szu­kać schro­nie­nia.

Jerry wyjął z ust cy­ga­ro, za­gwiz­dał z po­dzi­wem.

– Mu­sie­li cał­kiem osza­leć – po­wie­dział. – Co ona sobie my­śla­ła, pla­nu­jąc uciecz­kę?

Bonny wzru­szy­ła ra­mio­na­mi, od­gar­nę­ła ręką pa­ję­czy­nę.

– Ten Da­mian mu­siał ją prze­ko­nać, że zo­sta­wie­nie pa­cjen­tów jest świet­nym po­my­słem. Sam jest N-oso­bą. Nie wiem, może był za­zdro­sny?

Jerry za­śmiał się.

– Po­wy­kań­cza­cie się wza­jem­nie tam na górze.

– Wiesz prze­cież, że po to są lu­dzie tacy jak Ma­ry­sia. Żeby ła­go­dzić tar­cia. – I do­koń­czy­ła z iry­ta­cją. – Zro­bi­ła nie­do­pusz­czal­ną rzecz i teraz muszę ją ści­gać. Kiedy ją zła­pię, czeka mnie mnó­stwo pracy. Ale wiesz co? Nic mnie nie po­wstrzy­ma, po­nie­waż wiem, że dzię­ki temu In­sty­tut wresz­cie awan­su­je mnie na N-oso­bę.

Jerry, pod­świa­do­mie, zwol­nił na mo­ment, zwięk­sza­jąc dy­stans do Bonny. Nie mógł wejść w otwar­ty kon­flikt z dziew­czy­ną, jego rolą była służ­ba. Mimo to co jakiś czas nie po­tra­fił po­wstrzy­mać się przed ko­men­ta­rzem przy­po­mi­na­ją­cym strzał w ko­la­no. Dla­cze­go tak ry­zy­ko­wał, nie wie­dział, być może te­sto­wał jej gra­ni­ce, ale wła­śnie teraz usta za­drża­ły od po­wstrzy­my­wa­ne­go nie­tak­tu. Nie wy­trzy­mał, mu­siał to po­wie­dzieć:

– Chcia­ła­byś, żebym ła­go­dził tar­cia mię­dzy tobą a in­ny­mi En­ka­mi? Żebym był bli­sko?

Bonny wy­łą­czy­ła mapę, na któ­rej spraw­dza­ła lo­ka­li­za­cję, i obej­rza­ła się na niego. W tej czar­nej skó­rze, w za­wa­diac­ko uło­żo­nych blond wło­sach śred­niej dłu­go­ści, z lekko prze­chy­lo­ną głową i do­łecz­kiem na po­licz­ku, kiedy się uśmie­chał…

– Wiesz, że to nie­sto­sow­ne py­ta­nie – po­wie­dzia­ła oschle. – Nie ty o tym de­cy­du­jesz.

– Dla­te­go pytam cie­bie.

– Znasz opo­wieść o gra­ni­cach?

Jer­re­mu zrze­dła mina. N-oso­ba w kon­tak­cie z prze­cięt­nym oby­wa­te­lem mogła prze­kra­czać, dep­tać je do woli. Na­to­miast sama miała je bar­dzo wy­raź­ne i sztyw­ne. Wczo­raj­sze­go wie­czo­ru, w barze, mo­dlił się, aby Bonny nie ka­za­ła mu od­strze­lić ja­kie­goś pi­ja­ne­go na­trę­ta.

– Zbli­ża­my się – wy­rwa­ła go z roz­my­ślań.

Przed nimi roz­cią­ga­ło się zbu­do­wa­ne z alu­mi­nio­wych płyt, ścię­tych drzew, mchu, liści i za­schnię­te­go błota usztyw­nia­ją­ce­go ścia­ny schro­ni­sko. Poza au­to­chto­na­mi znaj­do­wa­li się tu lu­dzie, któ­rzy za­błą­dzi­li w lesie, albo bo­ga­cze, w po­szu­ki­wa­niu wra­żeń za­pusz­cza­ją­cy się w od­mę­ty le­śnej tkan­ki.

Kiedy prze­szli przez uło­żo­ny z ga­łę­zi por­tal, gło­śne roz­mo­wy uci­chły, roz­legł się szmer szep­tów; lu­dzie od razu roz­po­zna­li Bonny. Nie­któ­rzy pa­trzy­li na nią spode łba, inni od­wra­ca­li spoj­rze­nia, spusz­cza­li głowy, wcho­dzi­li w tryb za­mro­że­nia.

Ze sto­ją­ce­go po­środ­ku schro­ni­ska dwu­pię­tro­we­go bu­dyn­ku wy­szedł stary, wy­so­ki czło­wiek. Skórę miał tak po­marsz­czo­ną, że przy­po­mi­nał żywe drze­wo. Naj­pierw sta­nął jak wryty, by po chwi­li ostroż­nie po­dejść do Bonny i Jerry’ego, któ­rzy za­trzy­ma­li się na kle­pi­sku.

– Jak mogę pomóc? – za­py­tał.

Bonny za­śmia­ła się per­li­ście.

 

 

 

***

 

 

 

Dwa dni póź­niej las od­dy­chał już ina­czej. Ma­ry­sia czuła to w wil­got­nym chło­dzie, który nie­przy­jem­nie osia­dał na skó­rze. Mimo to od­zy­ska­ła fi­zycz­ne siły. Noga bo­la­ła tylko przy gwał­tow­niej­szym ruchu.

Pod­czas przy­go­to­wy­wa­nia się do po­dró­ży nie mu­sia­ła długo na­ma­wiać Betty, żeby ta po­szła z nimi do bramy mia­sta. Ze­gar­ni­ca zgo­dzi­ła się i teraz pro­wa­dzi­ła ich le­śnym ostę­pem, omi­ja­jąc za­sta­wio­ne na zwie­rzy­nę i ludzi licz­ne pu­łap­ki. Po drze­wie prze­bie­gła wie­wiór­ka, gdzieś wy­so­ko roz­legł się ptasi trel.

– Po­win­ni­śmy do­trzeć do mia­sta jutro – po­wie­dział za­my­ka­ją­cy po­chód Da­mian, jed­no­cze­śnie prze­kra­cza­jąc wy­sta­ją­ce ko­rze­nie i oglą­da­jąc ho­lo­gra­ficz­ną mapę. – Naj­le­piej, jeśli nie bę­dzie­my się za­trzy­my­wać tu na noc.

– Masz rację, ko­cha­niut­ki – po­wie­dzia­ła Betty.

Da­mian skrzy­wił się. Nie ufał Ze­gar­ni­cy, ale oba­wiał się, że gdyby jej ze sobą nie za­bra­li, wpa­dli­by w jedną z pu­ła­pek.

– Jak wiel­ki jest las? – za­py­ta­ła Ma­ry­sia, do­ty­ka­jąc mi­ja­nej se­kwoi.

– Ma wiele ki­lo­me­trów wzdłuż i wszerz – od­po­wie­dzia­ła Betty. – Jak mó­wi­łam, nic dziw­ne­go, że za­błą­dzi­li­ście. Nie ro­zu­miem, po co się do niego za­pu­ści­li­ście.

– Las znaj­du­je się w cen­trum mia­sta. – Da­mian prze­wie­sił strzel­bę przez plecy. – Uzna­łem, że bez­piecz­niej bę­dzie przez niego przejść, niż całą drogę iść za­bu­do­wa­nia­mi.

– Iro­nia losu, że na­tknę­li­ście się na mnie. – Betty za­śmia­ła się me­ta­licz­nie. – Na starą za­ka­za­ną ma­szy­nę.

– Nie je­steś ma­szy­ną – po­wie­dział Da­mian.

– No do­brze, je­stem po pro­stu bar­dzo zmo­dy­fi­ko­wa­na.

Ma­ry­sia zrów­na­ła się z Betty, prze­chy­li­ła głowę, przy­glą­da­jąc się ze­ga­ro­wi.

– Nie chcę być nie­mi­ła, ale czy to jakaś dawna moda? – za­py­ta­ła. – Po­dob­no dawno temu lu­dzie ko­lo­ro­wa­li sobie skórę. To się na­zy­wa­ło, chyba, ta­tu­aża­mi. Póź­niej po­ja­wi­ły się te wszyst­kie mo­dy­fi­ka­cje ciała, oso­bo­wo­ści, tem­pe­ra­men­tu…

Ze­gar­ni­ca od­gię­ła przed sobą grubą gałąź, która z trza­skiem pękła.

– Jeśli py­tasz o zegar na mojej gło­wie, cóż, są różne hi­sto­rie na ten temat. We­dług jed­nej zo­sta­li­śmy ozna­cze­ni w ten spo­sób, żeby lu­dzie mogli nas z da­le­ka roz­po­znać. We­dług innej była to fa­na­be­ria N-osób. Oso­bi­ście uwa­żam, że oby­dwa po­wo­dy są praw­dzi­we.

– N-oso­by to moi pa­cjen­ci – wtrą­ci­ła Ma­ry­sia.

Me­cha­nizm w gło­wie Betty ci­chut­ko za­zgrzy­tał.

– Och, ja z kolei byłam ich… ze­wnętrz­ną mo­dy­fi­ka­cją. Po­tra­fię wpły­wać na per­cep­cję czasu. Wy­dłu­żać go lub skra­cać, ni­czym gumę. To jest zwią­za­ne z ze­ga­rem neu­ro­nal­nym czło­wie­ka. Krót­ko mó­wiąc, wpły­wam na chro­no­cep­cję, od­po­wie­dzial­ną za su­biek­tyw­ne od­czu­wa­nie upły­wu czasu. Mój pan… Wiele razy wpły­wa­łam na jego czas ocze­ki­wa­nia. Na przy­kład, kiedy cze­kał na ważne pismo. Sta­łam przy nim, gdy był na raj­skich wa­ka­cjach, żeby dłu­żej mógł na­pa­wać się wi­do­kiem la­zu­ro­wej wody. Tkwi­łam sztyw­no pod ko­ta­rą, kiedy osią­gał or­gazm, dzię­ki mnie trwa­ją­cy pół go­dzi­ny.

– Jak u świni – sko­men­to­wał Da­mian. – Per­wer­syj­ne.

– Dla­cze­go N-oso­by po pro­stu same nie mogły mieć ta­kiej funk­cji? – do­py­ty­wa­ła Ma­ry­sia.

Zegar Betty za­ciął się, od­zy­skał rytm.

– Po­nie­waż to nie­bez­piecz­ne. Szyb­ko zu­ży­wa… po­sia­da­cza.

Ma­ry­sia przy­po­mnia­ła sobie, jak Betty sie­dzia­ła na ka­na­pie nad nią. Go­dzi­na za­sty­gła, mi­nu­ta wy­dłu­ży­ła się ni­czym lecz­ni­czy ta­sie­miec, zmy­sły po­mie­sza­ły się, a se­kun­dy za­czę­ły top­nieć na pod­nie­bie­niu ni­czym słod­kie krów­ki. Czas re­kon­wa­le­scen­cji roz­cią­gnął się po nie­uchwyt­ny ho­ry­zont po­ran­ka. Ze­gar­ni­ca wpły­nę­ła naj­wi­docz­niej także na Da­mia­na – mimo krót­kie­go snu zda­wa­ło się, że był wy­po­czę­ty jak nigdy.

Przy­po­mnia­ła sobie sesje z pa­cjen­ta­mi. Przy­cho­dzi­li do niej do be­żo­we­go ga­bi­ne­tu, gdzie mięk­kim gło­sem, czu­łym spoj­rze­niem i mia­ro­wym od­de­chem re­gu­lo­wa­ła ich po­ziom na­pię­cia. Cza­sa­mi łą­czy­ła się przez kamerę, jed­nak bez wzglę­du na formę spo­tka­nia, była do ich dys­po­zy­cji – N-osób, nie­na­sy­co­nych, za­fik­so­wa­nych na swoim punk­cie czar­nych dziur po­chła­nia­ją­cych ener­gię.

– Cze­kaj­cie! – Da­mian zdjął strzel­bę z ple­ców i drugą ręką dał znak, żeby się za­trzy­ma­ły.

Schro­ni­sko wta­pia­ło się w las i do­pie­ro po chwi­li ludz­kie oko wy­łu­ski­wa­ło z prze­strze­ni licz­ne za­bu­do­wa­nia. Niebo za­snu­ły ciem­ne chmu­ry. Ze­rwał się wiatr, po­rwał ka­pe­lusz Da­mia­na.

Ma­ry­sia ro­zej­rza­ła się po oko­li­cy i zanim jesz­cze zro­zu­mia­ła, że cisza jest zbyt głę­bo­ka, jej ciało za­re­ago­wa­ło – po­licz­ka­mi spły­nę­ły łzy.

Po­wo­li wkro­czy­li do schro­ni­ska. Ciała na kle­pi­sku, w wej­ściach do domów, pod drze­wa­mi, wszy­scy byli mar­twi. Ma­ry­sia padła na ko­la­na, wstrzą­snął nią szloch. Lunął deszcz, wiel­kie kro­ple wraz ze łzami spły­nę­ły z twa­rzy dziew­czy­ny, wsią­kły w zie­mię, mie­sza­jąc się z krwią z po­de­rżnię­tych gar­deł.

 

 

 

***

 

 

 

Jerry ostroż­nie wszedł przo­dem, nisko trzy­ma­jąc broń.

Ni­ko­go w niej nie za­sta­li, ale chata nie spra­wia­ła wra­że­nia opusz­czo­nej. Zmię­ty koc na ja­sno­zie­lo­nej ka­na­pie, wę­giel­ki ża­rzą­ce się w ko­min­ku. Bonny roz­glą­da­ła się, szu­ka­jąc cze­goś, dzię­ki czemu mo­gli­by do­wie­dzieć się, dokąd udała się Ma­ry­sia. Pod­nio­sła z ziemi po­szar­pa­ny ka­wa­łek su­kien­ki. Po­wą­cha­ła, skrzy­wi­ła się.

– Ucie­kli – po­wie­dział gło­śniej Jerry, trą­ca­jąc butem wia­dro na we­ran­dzie.

Bonny do­tknę­ła cy­no­we­go kubka sto­ją­ce­go na stole. Był jesz­cze letni. Uśmiech­nę­ła się, bar­dzo lekko.

– Nie. – Po­krę­ci­ła głową. – Oni o nas nie wie­dzą.

Jerry wró­cił do chaty, usiadł na fo­te­lu, głę­bo­ko ode­tchnął.

– Mo­że­my tu tro­chę od­po­cząć – wy­mam­ro­tał.

Bonny spoj­rza­ła na niego. Pod­czas ma­sa­kry w schro­ni­sku przez nie­uwa­gę dał się ude­rzyć w głowę ja­kie­muś ro­słe­mu pro­sta­ko­wi. Od tam­tej pory był blady.

– Nie mamy na to czasu – po­wie­dzia­ła gło­sem wy­pra­nym z emo­cji. – Nie mo­że­my po­zwo­lić, żeby nam ucie­kli. Za Ma­ry­się jest ogrom­na na­gro­da. Po­dzie­li­my się nią. Je­steś twar­dym skur­wy­sy­nem, Jerry. Dasz radę. Wsta­waj.

Męż­czy­zna pod­niósł się z po­zy­cji pół­le­żą­cej do sie­dzą­cej. Ski­nął głową i obrzy­gał sobie spodnie.

– Ja pier­do­lę. – Bonny wy­szła na we­ran­dę, z któ­rej przy­nio­sła i rzu­ci­ła mu wia­dro. – Na­stęp­nym razem ha­ftuj do tego. – Zmarsz­czy­ła nos. – I prze­płucz sobie te sty­lo­we je­an­sy.

Jerry prze­tarł z czoła pot, splu­nął do wia­dra, wziął je ze sobą i pod­szedł do kuch­ni.

Gdy do­pro­wa­dził się do po­rząd­ku, Bonny ru­chem głowy wska­za­ła kubek na stole.

– Napij się tego. To na go­rącz­kę.

Chwi­lę póź­niej na ze­wnątrz od­szu­ka­ła ślady butów i za­wo­ła­ła go. Ru­szy­li przed sie­bie. Bonny czuła ro­sną­cą eks­cy­ta­cję. Ad­re­na­li­na wy­ostrza­ła zmy­sły, wi­dzia­ła ślady na ziemi, w po­wie­trzu wy­czu­wa­ła za­pach ciał, w tym jakiś dziw­ny me­ta­licz­ny ak­cent. Ob­li­za­ła usta, za­do­wo­lo­na z sie­bie. Mam was na wi­del­cu.

– Mo­głem zo­stać – po­wie­dział z tyłu Jerry. – W cha­cie.

– Po­trze­bu­ję cię – ucię­ła Bonny. – Je­steś dla mnie ważny.

Jerry czuł się słabo, lecz słowa ko­bie­ty po­krze­pi­ły go. Mógł jej teraz udo­wod­nić swą war­tość. Albo nie za­wieść Bonny. Co za róż­ni­ca? Myśli mie­sza­ły się, wzbie­ra­ły mdło­ści. Po dro­dze wy­rzu­cił wia­dro, uznaw­szy, że w lesie nie bę­dzie po­trzeb­ne. Trzy razy zwy­mio­to­wał na leśną ściół­kę, uwa­ża­jąc na spodnie i kurt­kę, zer­ka­jąc na idącą przed nim Bonny.

Do­bie­ga­ją­ce z wy­so­ka bzy­cze­nie psz­czół przy­wo­ła­ło wspo­mnie­nie brud­nej kuch­ni, w któ­rej wła­śnie po­zmy­wał na­czy­nia i przy­go­to­wy­wał ka­nap­ki z mio­dem i cy­na­mo­nem. Mama je uwiel­bia­ła, a on, ośmio­let­ni chło­piec, mógł choć na chwil­kę wkraść się w jej łaski. Dzię­ku­jąc za po­si­łek, mama ob­da­ro­wy­wa­ła go prze­lot­nym uśmie­chem. Raz czy dwa zda­rzy­ło się, że wzię­ła Jerry’ego na ko­la­na i po­gła­ska­ła po gło­wie. Co z tego, że me­cha­nicz­nie? Co z tego, że póź­niej mu­siał umyć jesz­cze ten jeden ta­lerz?

Bonny za­trzy­ma­ła się pod drze­wem. Pa­trzy­ła na niego z roz­cza­ro­wa­niem.

– Może teraz ty mnie po­nie­siesz? – po­wie­dział Jerry, uśmie­cha­jąc się blado. – Bo na moje silne ramię chwi­lo­wo nie masz co li­czyć.

Obcas ko­bie­ty wbił się w li­ście, gdy bez słowa okrę­ci­ła się na pię­cie i ru­szy­ła dalej.

Jerry wziął łyk wody i po­dą­żył za Bonny. Nie­raz za­sta­na­wiał się, jak na nią wpły­nie sta­tus N-oso­by. Bę­dzie bar­dzo wy­so­ko w hie­rar­chii spo­łecz­nej. Kim zo­sta­nie on? N-oso­by pre­fe­ru­ją re­la­cje z sobie po­dob­ny­mi lub em­pa­ta­mi, lecz za­wsze mogą mieć u swego boku po­moc­ni­ka. Jerry na to li­czył. Bo sam nigdy nie zo­sta­nie N-oso­bą. Nie wy­wo­dził się z wy­star­cza­ją­co wpły­wo­wej ro­dzi­ny, poza tym zwy­czaj­nie nie miał pre­dys­po­zy­cji – wy­ni­ki ba­da­nia na psy­cho­pa­tię nie były wy­star­cza­ją­ce.

Bonny zgu­bi­ła trop, więc prze­rwa­ła marsz. Jerry mógł zła­pać od­dech. Usiadł i oparł się o wia­tro­łom. Po­czuł na ple­cach dresz­cze. Dło­nie, w któ­rych scho­wał twarz, miał zimne i słabe. Niebo za­czę­ły prze­sła­niać bu­rzo­we chmu­ry. Pod po­wie­ka­mi po­ja­wi­ły się ob­ra­zy za­mor­do­wa­nych ludzi w schro­ni­sku. Sie­dem osób stra­ci­ło życie, po­nie­waż schro­ni­ska uwa­ża­ne były za nie­le­gal­ne, a N-arc so­wi­cie wy­na­gra­dza­ło tych, któ­rzy, bez wzglę­du na środ­ki, po­zby­wa­li się pro­ble­mu.

– Idzie­my – po­wie­dzia­ła Bonny.

Jerry ni­ko­mu nie ode­brał życia. Po­wa­lił czte­rech męż­czyzn, a potem po­szedł się wy­si­kać, są­dząc, że Bonny wyśle ko­or­dy­na­ty służ­bom mia­sta, żeby te osad­ni­ków aresz­to­wa­ły. Kiedy wró­cił, zo­ba­czył, jak Bonny pod­cho­dzi do nie­przy­tom­nych i pod­rzy­na im gar­dła. Zre­ali­zo­wa­ła jedno zle­ce­nie, ale nie chcia­ła pusz­czać po­przed­nie­go. Spie­szy­ła się.

Wstał i chwiej­nym kro­kiem ru­szył za nią.

Wy­da­wa­ło mu się, że do­stał go­rącz­ki.

– P-po­cze­kaj – wy­ją­kał, wi­dząc Bonny prze­ska­ku­ją­cą przez stru­myk.

Znowu zwy­mio­to­wał, krwią. Jęk­nął, oparł się o gałąź.

Bonny wes­tchnę­ła, cof­nę­ła się do niego.

– Nie­dłu­go wyj­dzie­my z lasu – po­wie­dzia­ła. – Mu­si­my się spie­szyć.

– Od­pocz­nij­my. Nie u-uciek­ną.

– Ma­zga­isz się.

Jerry po­czuł na­pły­wa­ją­ce do oczu łzy.

– Nie dam rady – wy­szep­tał.

Bonny prze­chy­li­ła głowę. Pięk­ne ob­li­cze stę­ża­ło od wzgar­dy. Nie mogła się już w Jer­rym przej­rzeć. Zła­pa­ła go dło­nią za twarz i mocno pchnę­ła na zie­mię. Upa­da­jąc na ka­mie­nie ob­my­wa­ne stru­my­kiem, wi­dział od­rzu­ca­ją­ce spoj­rze­nie matki. Usły­szał od­da­la­ją­ce się kroki Bonny. Ostat­nia myśl – czy to serce mi pękło, czy coś w gło­wie? – zga­sła i nie po­zo­sta­ło już nic.

 

 

 

 

***

 

 

 

Las koń­czył się nagle, jakby ktoś uciął go nożem. Da­mian wy­szedł pierw­szy, in­stynk­tow­nie za­sła­nia­jąc Ma­ry­się ra­mie­niem. Po­wie­trze, dotąd chłod­ne i lep­kie, stało się dusz­ne, cie­płe, pach­ną­ce ozo­nem i smo­giem. Mia­sto wzno­si­ło się war­stwa­mi, jakby rosło samo z sie­bie, wszech­obec­ne, przy­tła­cza­ją­ce nawet teraz, gdy stali na skra­ju lasu, przed dłu­gim na kil­ka­set me­trów la­wen­do­wym wrzo­so­wi­skiem.

Betty za­trzy­ma­ła się za nimi. Zegar na jej twa­rzy nie­mal­że sta­nął.

– Gdzieś tam, na obrze­żach, znaj­du­je się brama – po­wie­dział Da­mian. – Kiedy do niej do­trze­my, bę­dzie­my wolni.

Ru­szy­li po­wo­li, zmę­cze­ni prze­dzie­ra­niem się przez leśne ostę­py. Ma­ry­sia od­chy­li­ła głowę, wpa­tru­jąc się w wie­żow­ce, nad któ­ry­mi gó­ro­wał In­sty­tut Traum. Rzu­cał wiel­ki cień na wschod­nią część me­tro­po­lii. Z za­my­śle­nia wy­rwa­ło ją py­ta­nie Ze­gar­ni­cy.

– Dla­cze­go ucie­kłaś z mia­sta?

– Chcie­li mnie wy­re­gu­lo­wać za błąd w sztu­ce – od­po­wie­dzia­ła otwar­cie.

– Cho­dzi o twoją pracę?

Przy­tak­nę­ła.

– Pa­cjent, z któ­rym pra­co­wa­łam, stał się zbyt em­pa­tycz­ny. A N-oso­by nie mogą takie być. No, chyba że em­pa­tycz­ne po­znaw­czo. Em­pa­tia jako taka jest za­so­bem em­pa­tów.

– Bez was to cho­ler­ne mia­sto by upa­dło – wtrą­cił z nie­sma­kiem Da­mian.

– Em­pa­ci są po­trzeb­ni, żeby osła­biać tar­cia mię­dzy N-oso­ba­mi. Ci z kolei na­pę­dza­ją roz­wój.

Betty wes­tchnę­ła. Zegar wpadł w syn­ko­pę.

– Na­praw­dę są­dzisz, dziec­ko, że Enki to robią? Z mojej wie­dzy wy­ni­ka, że czę­ściej są po­wo­dem sta­gna­cji N-arc. Dbają je­dy­nie o wła­sny in­te­res. Nie są skłon­ni do żad­nych po­świę­ceń. Wszyst­ko ma po­ma­gać im za­spo­ka­jać ego­istycz­ne po­bud­ki. – Na­krę­ca­ła się jak sprę­ży­na, mó­wi­ła coraz gło­śniej. – Są ślepi na cier­pie­nie in­nych ludzi. Każdą cudzą krzyw­dę po­tra­fią wy­giąć tak, by dalej my­śleć wy­łącz­nie o sobie. Wszy­scy muszą się pod­po­rząd­ko­wać. A jeśli tak nie jest, jeśli ktoś prze­ciw­ko nim wy­stą­pi, czeka go albo ich furia, albo znisz­cze­nie życia w bia­łych rę­ka­wicz­kach.

Ma­ry­sia nie ro­zu­mia­ła tego wy­le­wu Ze­gar­ni­cy. Po­ło­wa słów brzmia­ła obco, z po­ło­wą się nie zga­dza­ła. Enki, czyli N-oso­by, rzą­dzi­ły, odkąd pa­mię­ta­ła. Uro­dzi­ła się w świe­cie, w któ­rym dwa­dzie­ścia pro­cent spo­łe­czeń­stwa de­cy­do­wa­ło o losie wszyst­kich. Nie wi­dzia­ła w tym nic złego. Oso­bi­ście znała nie­jed­ną Enkę, współ­dzie­li­ła z nimi emo­cjo­nal­ny ból, ro­zu­mia­ła złość i kru­che ja, za­mknię­te głę­bo­ko, żeby nie roz­pa­dło się niby zamek z pia­sku. Z tego punk­tu wi­dze­nia byli nie­zwy­kle wraż­li­wi, mimo że na po­wierzch­ni nie­jed­no­krot­nie spra­wia­li wra­że­nie nie­obec­nych i zim­nych.

Nie mogła słu­chać przy­krych słów Betty, zwłasz­cza że Da­mian był tą N-oso­bą, przez którą chcie­li Ma­ry­się wy­re­gu­lo­wać.

– Co jest za bramą? – za­py­ta­ła.

Betty roz­ło­ży­ła dłu­gie ra­mio­na w ge­ście bez­rad­no­ści.

– Nie znam ni­ko­go, kto był po dru­giej stro­nie.

Ciało Ze­gar­ni­cy za­drża­ło. Wspo­mnie­nie wy­so­kie­go na dwie­ście me­trów por­ta­lu, nie­zmien­nie od lat, roz­stra­ja­ło ją emo­cjo­nal­nie.

– Dla­te­go z nami po­szłaś – zro­zu­mia­ła Ma­ry­sia. – Chcesz zo­ba­czyć drugą stro­nę.

Betty uśmiech­nę­ła się smut­no. Nie od­po­wie­dzia­ła.

Łąka wrzo­sów koń­czy­ła się zżółk­nię­tą trawą, a dalej be­to­no­wym, od­kry­tym ka­na­łem bu­rzo­wym, cią­gną­cym się na wschód i za­chód aż po ho­ry­zont. Ję­zycz­ki wody lśni­ły w słoń­cu jak szkło. Było stro­mo. Da­mian po­mógł Ma­ry­si zejść, trzy­ma­jąc ją za rękę. Betty stra­ci­ła rów­no­wa­gę, klap­nę­ła na tyłek i zje­cha­ła na sam dół. Ma­ry­sia pod­bie­gła i po­mo­gła jej wstać, do­py­tu­jąc, czy jest cała. Ze­gar­ni­ca otrze­pa­ła się i pierw­sza spró­bo­wa­ła wejść na drugą stro­nę. Bez­sku­tecz­nie. Da­mian wziął roz­bieg i na górze w ostat­niej chwi­li zła­pał kra­wędź ka­na­łu. Potem klęk­nął, wy­cią­gnął rękę i po­mógł Ma­ry­si oraz Betty.

– Masz krze­pę – wy­dy­sza­ła Ze­gar­ni­ca, kła­dąc się obok nich na żół­tej tra­wie.

Za­mil­kła, wi­dząc, że Ma­ry­sia przy­tu­la się do Da­mia­na. Zanim oczy męż­czy­zny zdą­ży­ły się za­szklić, po­ca­ło­wał ją w głowę i wstał.

– Mamy stąd dobry widok – po­wie­dział. – Pro­po­nu­ję od­po­czy­nek.

Betty wy­ję­ła z ple­ca­ka trzy po­mi­do­ry, pla­stry su­szo­nej kieł­ba­sy i trzy jabł­ka. Da­mian zer­k­nął na ta­blet­ki spo­żyw­cze, które wziął w dłoń, po czym je scho­wał z po­wro­tem do kie­sze­ni. Wspól­ny, prze­dłu­żo­ny po­si­łek wydał mu się nie­zwy­kle atrak­cyj­ny.

Jedli w mil­cze­niu, zer­ka­jąc na sie­bie, roz­glą­da­jąc się po ja­ło­wej, syn­te­tycz­nej oko­li­cy. Ciała roz­luź­ni­ły się, na mo­ment wy­szły z trybu prze­trwa­nia. Zegar Betty zwol­nił, roz­cią­gnął jedną mi­nu­tę na dwie. Chcia­ła dać im tro­chę wy­tchnie­nia.

A potem, kiedy wzno­wi­li wę­drów­kę, mia­sto ich po­chło­nę­ło. Po­wy­krę­ca­ne, ni­skie bu­dyn­ki, pat­chwor­ko­we dzie­ła in­ży­nie­rów-ar­ty­stów – alu­mi­nio­we bla­chy, wiel­kie cegły, że­liw­ne fa­sa­dy, ka­ry­ka­tu­ral­ne wi­tra­że, wszyst­ko złą­czo­ne w nie­fo­rem­ne bryły, du­szą­ce się w gę­stym, nie­fil­tro­wa­nym po­wie­trzu. Kręte, cia­sne, wzno­szą­ce się ulicz­ki za­pro­wa­dzi­ły ich mię­dzy coraz wyż­sze bu­dyn­ki, w cień, brud i za­ty­ka­ją­cy nos smród nie­zna­nej dotąd de­ka­den­cji. W ma­to­wych oczach mi­ja­nych osób wi­dzie­li różne rze­czy – ab­so­lut­ną bez­na­dzie­ję albo manię, która za­pro­wa­dzi­ła ich na skraj życia.

 

 

 

***

 

 

 

Bonny po­ru­sza­ła się pew­nie jak ktoś, kto zna za­koń­cze­nie hi­sto­rii i po­zwa­la sobie na luk­sus po­wol­ne­go czy­ta­nia środ­ka dra­ma­tycz­nej po­wie­ści. Na­pa­wa­ła się cięż­kim syn­te­tycz­nym po­wie­trzem, rzę­si­sty­mi od­de­cha­mi bez­dom­nych. Ludz­ki­mi ma­sa­mi roz­pra­sza­ją­cy­mi się w nie­zli­czo­nych ulicz­kach dziel­ni­cy wsz­cze­pów i mi­kro­za­bie­gów. Sy­ci­ła spoj­rze­nie mia­stem tęt­nią­cym noc­nym ży­ciem, roz­świe­tlo­nym neo­na­mi i świa­tła­mi po­jaz­dów po­ru­sza­ją­cych się na wielu po­zio­mach.

Wy­cho­dząc z lasu, do­strze­gła trzy po­sta­cie za łąką wrzo­sów. Zro­bi­ła z dłoni da­szek i zmru­ży­ła oczy. Po­ma­ga­ły sobie, a potem od­po­czy­wa­ły. Wi­dząc, jak wsta­ją i ru­sza­ją dalej, stłu­mi­ła myśl o Jer­rym i rzu­ci­ła się bie­giem, lekko przy­gię­ta do ziemi, co kilka ude­rzeń serca za­trzy­mu­jąc się na se­kun­dę-dwie ni­czym ty­grys po­lu­ją­cy na zwie­rzy­nę.

Betty za­trzy­ma­ła się pierw­sza. Zegar na jej twa­rzy zwa­rio­wał. Se­kund­nik drgał, ska­kał, cofał się o uła­mek ude­rze­nia. Ma­ry­sia po­czu­ła, że coś cią­gnie ją w dół, w brzu­chu, pod ser­cem; em­pa­tycz­ny od­ruch ka­żą­cy od­czu­wać cudzy strach.

– Idź­cie – po­wie­dzia­ła Ze­gar­ni­ca zmę­czo­nym gło­sem. – Ucie­kaj­cie, dzie­cia­ki.

Da­mian za­sło­nił sobą Ma­ry­się. W dło­niach ści­snął kolbę strzel­by.

Bonny wy­szła z cie­nia, jakby sta­no­wi­ła jego na­tu­ral­ne prze­dłu­że­nie.

– Ach, ja­kież to, kurwa, wzru­sza­ją­ce – po­wie­dzia­ła.

Za­trzy­ma­ła się kilka kro­ków od Betty. Prze­krzy­wi­ła głowę, ścią­gnę­ła brwi.

– Są­dzi­łam, że le­piej li­czysz.

Ze­gar­ni­ca wy­pro­sto­wa­ła się, z jej bar­ków spły­nę­ła re­zy­gna­cja, za­stą­pio­na czymś tward­szym.

– Chcę tylko tę wraż­li­wą du­szycz­kę. – Bonny wska­za­ła ręką Ma­ry­się. – Wy dwoje mo­że­cie sobie iść.

Znaj­do­wa­li się w za­uł­ku, mię­dzy wy­so­ki­mi bu­dyn­ka­mi. Ktoś nad nimi za­mknął okno. Po ziemi prze­biegł szczur.

Bonny sta­nę­ła na chwi­lę na pal­cach, wy­cią­gnę­ła szyję.

– No, nie kryj się, ko­cha­na – po­wie­dzia­ła przy­mil­nym gło­sem. – Mu­sisz wró­cić do swo­jej pracy. Czeka na cie­bie świe­tla­na przy­szłość. Każdy po­peł­nia błędy. Wy­re­gu­lu­ją cię i znów bę­dziesz czczo­na w N-arc.

– Na­ga­dasz się – rzu­ci­ła Betty, ro­biąc krok w jej stro­nę. – A ga­da­nie nie jest twoją mocną stro­ną. Je­dy­nym atu­tem, jakim mo­żesz się po­chwa­lić, jest ładna buźka. – Wy­ko­na­ła drugi krok. – Ale nad cha­rak­te­rem można po­pra­co­wać. Nie mu­sisz do końca życia po­zo­stawać nar­cy­stycz­ną suką.

Bonny uśmiech­nę­ła się cy­nicz­nie. Wie­dzia­ła, że celem Ze­gar­ni­cy jest od­wró­cić jej uwagę. Wie­dzia­ła, że chce zbli­żyć się na tyle, by móc wpły­nąć na jej per­cep­cję czasu.

Unio­sła broń i strze­li­ła.

Zegar roz­trza­skał się, na zie­mię spa­dły i roz­sy­pa­ły się wska­zów­ki. Betty padła na ko­la­na, z głowy po­la­ła się krew.

Se­kun­dę wcze­śniej Da­mian chwy­cił Ma­ry­się i rzu­ci­li się do uciecz­ki. Wpa­so­wa­li się w czas dany im przez Betty. Nie mieli in­ne­go wy­bo­ru.

Za za­krę­tem zna­leź­li la­ta­ją­cy dysk. Da­mian włą­czył zsyn­chro­ni­zo­wa­ną z siat­ków­ką apli­ka­cję i opła­cił prze­lot. Sta­nął na ta­le­rzu, Ma­ry­sia oplo­tła go ra­mio­na­mi i po­mknę­li cia­sną ulicz­ką.

Lecąc kil­ka­na­ście me­trów nad zie­mią, mię­dzy wie­żow­ca­mi, Ma­ry­sia czuła ścisk w gar­dle. Kiedy ucie­ka­li, nie sły­sza­ła ści­ga­ją­cej ich Bonny. Nie było strza­łów, ude­rza­ją­cych o zie­mię butów ani żad­nych słów. Bonny ich nie go­ni­ła.

Jakby wie­dzia­ła, że nie musi.

 

 

 

***

 

 

 

Ener­gia ta­le­rza wy­czer­pa­ła się, mu­sie­li wy­lą­do­wać na dachu szklar­ni. Szkło pękło, spa­dli na wa­rzy­wa, Da­mian ple­ca­mi na zie­mię, Ma­ry­sia na niego, a ta­lerz, szczę­śli­wie, ka­wa­łek dalej. Dziew­czy­na za­czę­ła Da­mia­na wszę­dzie do­ty­kać i za­sy­py­wać py­ta­nia­mi, czy nic mu się nie stało. Kiedy za­prze­czył, rzu­ci­ła się w kie­run­ku po­mi­do­rów. Po­wą­cha­ła jed­ne­go, na­zbie­ra­ła kilka i przy­nio­sła mu.

– Masz, mu­sisz jeść – po­wie­dzia­ła. – Żeby mieć siłę.

Da­mian zro­zu­miał, że pró­bo­wa­ła sobie jakoś po­ra­dzić z przy­tła­cza­ją­cy­mi emo­cja­mi.

Sama zja­dła chyba z pięć, bek­nę­ła, wy­tar­ła wierz­chem dłoni usta. Do szklar­ni wpa­da­ło słabe świa­tło księ­ży­ca.

Da­mia­na do­pa­dły wy­rzu­ty su­mie­nia zwią­za­ne z nie­spo­dzie­wa­nym prze­świad­cze­niem, że po­wi­nien był zo­sta­wić ją w pracy. Zo­sta­ła­by wy­re­gu­lo­wa­na, ale z pew­no­ścią nie było to gor­sze od po­dró­ży, którą jej za­fun­do­wał.

– Ale to jest pysz­ne – mó­wi­ła nie wia­do­mo do kogo, coraz bar­dziej bez­barw­nym gło­sem. Ści­ska­ła po­mi­do­ra na tyle mocno, że pękł i sok spły­wał po jej drob­nej dłoni. – Dla­cze­go lu­dzie już pra­wie ta­kich nie robią?

Pod­szedł do niej, kuc­nął i mocno przy­tu­lił. W ra­mio­nach Ma­ry­sia pękła ni­czym słaba szklan­ka za­la­na wrząt­kiem. Trzę­sła się jak w fe­brze, a on ją trzy­mał, oba­wia­jąc się, że gdyby pu­ścił to drob­ne ciało, roz­sy­pa­ło­by się na mi­lion ka­wał­ków. Wresz­cie tro­chę uspo­ko­iła się, a ra­czej osła­bła – za­dy­go­ta­ła i zwiot­cza­ła, choć oczy miała sze­ro­ko otwar­te.

Da­mian de­li­kat­nie ją pod­niósł i prze­rzu­cił sobie przez ramię. Szklar­nia znaj­do­wa­ła się na dachu nie­wy­so­kie­go bu­dyn­ku. Zje­cha­li windą na dół. Mu­sie­li udać się w stro­nę wiel­kiej bramy, którą opusz­czą N-arc. Pro­wa­dzą­ca w tamtą stro­nę droga chrzę­ści­ła pod no­ga­mi i świe­ci­ła drob­ny­mi od­bi­cia­mi w świe­tle księ­ży­ca. Zro­zu­miaw­szy, że idzie mo­rzem po­tłu­czo­ne­go szkła, Da­mian po­czuł ulgę, iż ma buty o gru­bej po­de­szwie. Chrzę­ści­ło, chru­po­ta­ło, trzesz­cza­ło. Ma­ry­sia z tyłu coś beł­ko­ta­ła, mam­ro­ta­ła, aż w końcu za­snę­ła, wy­obra­ża­jąc sobie, że za­ja­da się su­chy­mi płat­ka­mi śnia­da­nio­wy­mi.

Szli ulicą „nie­wy­star­cza­ją­co bo­ga­tych” oby­wa­te­li, któ­rzy wy­cho­dzi­li na mia­sto przez dach, skąd śmi­ga­li w prze­stwór na ta­ler­zach. Szkło na dole miało za­bez­pie­czać ich przed de­ge­ne­ra­ta­mi spo­łecz­ny­mi; nawet po za­plom­bo­wa­niu wejść na klat­ki scho­do­we byli w sta­nie do­stać się do miesz­ka­nia, wdra­pu­jąc się po ścia­nie. Poza tym w peł­nym słoń­cu mi­ria­dy ostrych ka­wał­ków z pew­no­ścią two­rzy­ły widok przy­jem­niej­szy niż te ludz­kie larwy na dole.

War­stwa szkła zro­bi­ła się naj­wi­docz­niej grub­sza, gdyż nogi Da­mia­na za­pa­da­ły się aż po łydki. Wie­dział, że nie może się za­trzy­mać – gdzie po­ło­żył­by Ma­ry­się? Ab­surd. Za­ci­snął zęby, zi­gno­ro­wał ból ką­sa­ją­cy nogi i sku­pił się na każ­dym ko­lej­nym kroku. Od­ru­cho­wo po­my­ślał o Betty. Mimo po­cząt­ko­wej nie­uf­no­ści osta­tecz­nie po­lu­bił starą Ze­gar­ni­cę. Po­dob­nie zresz­tą jak po­lu­bił Ma­ry­się, swoją te­ra­peut­kę, em­pat­kę, która do­tar­ła w pro­ce­sie zbyt głę­bo­ko i coś w nim zmie­ni­ła… Nie, on żywił do niej znacz­nie sil­niej­sze uczu­cia.

– Nar­cy­stycz­na suka – wy­mam­ro­ta­ła Ma­ry­sia.

Da­mian uśmiech­nął się gorz­ko. Gdyby nie jego cie­ka­wość, która ka­za­ła mu grze­bać w hi­sto­rii, nigdy nie do­wie­dział­by się, kim tak na­praw­dę są N-oso­by. Teraz, my­śląc o tym, nie miał po­ję­cia, czy pot na czole jest wy­ni­kiem wy­sił­ku, czy bo­le­snej świa­do­mo­ści na temat wła­sne­go po­cho­dze­nia.

Ma­ry­sia pod­nio­sła głowę, spró­bo­wa­ła zejść z niego, ale pręd­ko opa­dła z sił. Za­łka­ła.

Za­czął jej coś nucić. Z pa­mię­ci, z siły im­pro­wi­za­cji, z czy­stej po­trze­by uśmie­rze­nia cu­dze­go bólu. Nogi mu drża­ły z wy­sił­ku i nie wie­dział, ile jesz­cze wy­trzy­ma. Raz upadł na ko­la­no, ale pręd­ko się pod­niósł.

Za­sta­na­wiał się, czy mą­drze zro­bił. Mógł­by prze­cież zo­stać z Ma­ry­sią na dachu i po­cze­kać, aż dziew­czy­na się obu­dzi i doj­dzie do sie­bie. Pro­blem w tym, że pom­pu­ją­ce ad­re­na­li­nę serce ka­za­ło po­zo­stać w ruchu. Na samo wspo­mnie­nie Bonny ro­bi­ło mu się sucho w ustach.

But ude­rzył o równą po­wierzch­nię. Prze­sta­ło chrzę­ścić. Da­mian szedł teraz po szkla­nej tafli. Padł na ko­la­na i legł z Ma­ry­sią na zim­nej ziemi.

Gdy się obu­dził, miał wra­że­nie, że jest na łódce na rzece – zmy­li­ły go skrzą­ce odłam­ki szkła. Przez chwi­lę roz­glą­dał się po oko­li­cy. Droga roz­wi­dla­ła się niby macki ośmior­ni­cy. Ka­wa­łek dalej mia­sto ar­chi­tek­to­nicz­nie pu­chło, ruch gęst­niał, ulicz­ny szum wy­peł­niał czasz­kę.

Spoj­rzał na wła­sne za­ban­da­żo­wa­ne nogi. Ma­ry­sia za­opie­ko­wa­ła się nim, kiedy jesz­cze spał.

Kuc­nę­ła obok, prze­my­ła czoło czymś mo­krym.

– Mu­si­my iść – po­wie­dział. – Skró­tem. Nie bę­dzie przy­jem­nie, ale bę­dzie­my bez­piecz­ni.

Pół go­dzi­ny póź­niej stali na brze­gu wiel­kie­go wy­sy­pi­ska, kształ­tem przy­po­mi­na­ją­ce­go kra­ter. Po­mysł Da­mia­na po­le­gał na tym, że wyjdą po dru­giej stro­nie, skąd bę­dzie już bli­sko do bramy.

– Nie po­win­ni­śmy jej stąd wi­dzieć? – za­py­ta­ła Ma­ry­sia. – Po­dob­no jest ogrom­na.

– Lu­dzie mają wiel­ką wy­obraź­nię.

Da­mian ści­snął moc­niej jej dłoń i ru­szy­li ła­god­nym zej­ściem. Uty­kał, ale nie chciał, żeby dała mu swoje ramię. Cmen­tarz po­rzu­co­nych przed­mio­tów po­chło­nął ich, od­ciął od szumu mia­sta. Bę­dą­ce zna­kiem roz­po­znaw­czym prze­brzmia­łej epoki an­dro­idy le­ża­ły w po­wy­krę­ca­nych, upior­nych, cza­sem za­baw­nych po­zy­cjach.

Zro­bi­ło się chłod­niej. Słoń­ce za­nu­rzy­ło się jak to­reb­ka her­ba­ty, pla­miąc niebo roz­my­tym brą­zem. N-arc przy­go­to­wy­wa­ło się do noc­ne­go życia, na­kła­da­jąc ma­ki­jaż ko­lo­ro­wych neo­nów.

Zro­bi­li po­stój przy wbi­tym na sztorc w zie­mię wiel­kim bu­dow­la­nym kom­po­zy­cie. Usie­dli, opar­li się o ma­te­riał z włók­na wę­glo­we­go.

Zo­sta­li dłu­żej, niż za­mie­rza­li. Po­trze­bo­wa­li od­po­czyn­ku. Da­mian przy­jął taką po­zy­cję, żeby Ma­ry­sia nie za­uwa­ży­ła jego ban­da­ży na no­gach – prze­siąk­nię­tych, za­czy­na­ją­cych śmier­dzieć. Roz­ma­wia­li o wszyst­kim i o ni­czym. Świa­do­mie po­mi­ja­li temat Betty. Kiedy mil­kli, Ma­ry­sia wspo­mi­na­ła be­żo­wy ga­bi­net, w któ­rym przez czte­ry lata przyj­mo­wa­ła Da­mia­na. Pa­mię­ta­ła jego chłod­ne spoj­rze­nie, nie­szcze­ry uśmiech. Da­mian miał kon­flikt z inną N-oso­bą. Ona po­ma­ga­ła ani­mo­zje wy­gła­dzać, spra­wiać, że złość wy­brzmie­wa­ła w bar­dziej… obłej for­mie.

Da­mian za­pa­trzył się w gwiaz­dy. Objął Ma­ry­się ra­mie­niem, przy­su­nął do sie­bie. Za­pra­gnął, żeby była tu Betty i uży­czy­ła im szczyp­tę swej nie­zwy­kłej mocy.

Póź­niej po­ko­na­li kilka ki­lo­me­trów i po­wo­li zbli­ża­li się do szczy­tu kra­te­ru.

– Nie wie­rzę, że się nam udało – wy­sa­pa­ła Ma­ry­sia. – To mó­wisz, że co jest po dru­giej stro­nie?

Da­mian uśmiech­nął się lekko.

– Sły­sza­łem, że prawa N-arc tam nie się­ga­ją. I że można żyć w ab­so­lut­nym po­ko­ju.

– Świet­nie. Ku­pi­my miesz­ka­nie. Mam jesz­cze sporo kre­dy­tów. A potem…

Wy­szli z kra­te­ru i Ma­ry­si za­par­ło dech w pier­si. Brama znaj­do­wa­ła się około pię­ciu­set me­trów przed nimi, lecz to nie ona sta­no­wi­ła powód głę­bo­kie­go szoku ma­lu­ją­ce­go się na twa­rzy dziew­czy­ny. Da­mian za­klął pod nosem, za­sło­nił ją wła­snym cia­łem.

Bonny uśmiech­nę­ła się sze­ro­ko. Była naj­ja­śniej­szą gwiaz­dą.

 

 

 

***

 

 

 

Prze­stron­na cela była biała, zbyt biała, bez kątów, bez cie­nia. Czas nie pły­nął, zda­wał się pul­so­wać, kur­czyć i roz­sze­rzać razem z od­de­chem Ma­ry­si. Le­ża­ła na mięk­kim bia­łym ma­te­ra­cu, nie mając po­ję­cia, gdzie jest, ani kiedy się tu zna­la­zła. Przez chwi­lę nie wie­dzia­ła, czy ma ciało. Po­ru­szy­ła ręką, po­czu­ła cię­żar koń­czy­ny, ból mię­śni, sztyw­ność ścię­gien. Świa­do­mość wra­ca­ła szyb­ciej niż czu­cie.

– Da­mian? – Usia­dła, ro­zej­rza­ła się.

Nagle roz­legł się do­no­śny, obcy głos. Zda­wał się do­bie­gać ze­wsząd:

– CIE­SZY­MY SIĘ, ŻE JE­STEŚ Z NAMI. ZNAJ­DU­JESZ SIĘ W IN­STY­TU­CIE TRANS­GE­NE­RA­CYJ­NYCH TRAUM. DBAMY O TO, ABY KAŻDY MIESZ­KA­NIEC N-ARC BYŁ KIMŚ KON­KRET­NYM. TRAU­MY SŁUŻĄ KA­LI­BRA­CJI JED­NO­STEK. PRO­CES TWO­JEJ KA­LI­BRA­CJI NIE­BA­WEM SIĘ ROZ­POCZ­NIE.

Ma­ry­sia za­mru­ga­ła.

– ŻY­WI­MY NA­DZIE­JĘ, ŻE BĘ­DZIESZ ZA­DO­WO­LO­NA.

– Po­cze­kaj! Co się ze mną sta­nie?

Za­le­gła długa cisza.

– NA­PRA­WI­MY CIĘ. WIĘ­CEJ NIE ZNISZ­CZYSZ N-OSO­BY.

Ma­ry­sia coś sobie przy­po­mnia­ła. Wsta­ła z ma­te­ra­ca. Miała bose stopy.

– Co ozna­cza okre­śle­nie nar­cy­stycz­ny?

Ale nic wię­cej nie usły­sza­ła. Po­de­szła do ścia­ny, do­tknę­ła zim­nej po­wierzch­ni. Szu­ka­ła wyj­ścia, lecz nie zna­la­zła nic, co mo­gło­by nim być.

Śro­dek ścia­ny otwo­rzył się jak oko i do celi we­szła jakaś po­stać. Bonny non­sza­lanc­ko opar­ła się o ścia­nę.

– No, no, wy­spa­na i od razu le­piej wy­glą­dasz.

– Ty je­steś chora – wy­szep­ta­ła Ma­ry­sia, co­fa­jąc się na drugi ko­niec celi.

Bonny po­krę­ci­ła głową.

– Za­baw­ne. Wiesz, że em­pa­tia to taka flora bak­te­ryj­na? Nad­mier­nie roz­ro­śnię­ta jest szko­dli­wa. Wy­wo­łu­je cho­ro­by. Dla­te­go to bar­dzo ważne, żeby pil­no­wać jej po­zio­mu.

Ma­ry­sia przy­po­mnia­ła sobie Da­mia­na sta­cza­ją­ce­go się w dół wy­sy­pi­ska. Po­wstrzy­ma­ła łzy.

Bonny po­de­szła do niej, sta­nę­ła w od­le­gło­ści metra. Spoj­rza­ła głę­bo­ko w prze­stra­szo­ne oczy Ma­ry­si.

– Widzę, jak bar­dzo się boisz. Nie­na­wi­dzisz mnie, ale je­stem dla cie­bie ważna. Mam wpływ na twoje życie.

Od­wró­ci­ła się i po­de­szła do bia­łe­go fo­te­la, który wy­su­nął się z pod­ło­gi.

– Moje za­da­nie jesz­cze nie do­bie­gło końca. Muszę prze­pro­wa­dzić z tobą wy­wiad. Mam na­dzie­ję, że tym razem bę­dziesz współ­pra­co­wać. – Nie do­cze­ku­jąc się re­ak­cji Ma­ry­si, usia­dła na fo­te­lu, otwo­rzy­ła ho­lo­gra­ficz­ny no­tat­nik i wczy­ta­ła się w jego treść. Po trwa­ją­cej wiecz­ność mi­nu­cie bar­dzo po­wo­li unio­sła spoj­rze­nie zie­lo­nych oczu na dziew­czy­nę. – Do­brze. Będę za­da­wa­ła py­ta­nia. Twoim za­da­niem jest na nie od­po­wia­dać. Py­ta­nie numer jeden. Kiedy w Da­mia­nie za­szła nie­od­wra­cal­na zmia­na?

Ma­ry­sia osu­nę­ła się pod ścia­ną, pod­kur­czy­ła nogi, oplo­tła je ra­mio­na­mi, cho­wa­jąc w nich twarz.

– Py­ta­nie jest nie­pre­cy­zyj­ne – od­par­ła.

Bonny wes­tchnę­ła.

– Do­brze, do­pre­cy­zu­ję. Kiedy za­czął czuć za bar­dzo?

– Nie ro­zu­miem pyt…

– Któ­re­go dnia te­ra­pii za­uwa­ży­łaś, że Da­mian ze zbyt wiel­ką em­pa­tią opo­wia­da o bli­skich oso­bach?

Ma­ry­sia otar­ła twarz z łez.

– Trze­ci rok, dwu­dzie­sty piąty dzień te­ra­pii – od­po­wie­dzia­ła. – Dwie­ście dzie­więć­dzie­sią­ta trze­cia sesja.

– Dla­cze­go nie po­in­for­mo­wa­łaś o tym In­sty­tu­tu?

– Chcia­łam zo­ba­czyć, co bę­dzie dalej. Nasza re­la­cja stała się wy­jąt­ko­wa. Z nikim ta­kiej nie mia­łam.

– Kiedy Da­mian za­czął prze­ja­wiać za­in­te­re­so­wa­nia twoją osobą?

– Na trzy­sta dwu­na­stej sesji.

– Po czym to po­zna­łaś?

– Za­py­tał, jak się czuję.

– Skąd wiesz, że nie zro­bił tego, żeby móc tobą ma­ni­pu­lo­wać?

Ma­ry­sia prych­nę­ła.

– Wy­czu­wam takie rze­czy.

Bonny za­krę­ci­ła się na fo­te­lu.

– Tu je­stem – po­wie­dzia­ła. – Spójrz na mnie.

Ma­ry­sia pod­nio­sła głowę, a Bonny kon­ty­nu­owa­ła wy­wiad:

– Czy ża­łu­jesz tego, co zro­bi­łaś?

– Śmierć Da­mia­na nie jest moją od­po­wie­dzial­no­ścią.

Bonny zro­bi­ła za­tro­ska­ną minę.

– Czy wiesz, na czym po­le­ga twoja praca?

– Do­sko­na­le wiem.

– Hej, bądź obec­na du­chem, jak do mnie mó­wisz – po­uczy­ła ją Bonny. W gło­sie tej okrut­nej isto­ty Ma­ry­sia wy­czu­ła rysę urazy.

Py­ta­nia, dzie­siąt­ki, setki pytań wy­peł­ni­ło białą celę. Ich rzeka zda­wa­ła się nie mieć końca, ale co waż­niej­sze, Ma­ry­sia za­czę­ła za­uwa­żać pewne pra­wi­dło­wo­ści. Sche­ma­ty te wy­zwo­li­ły w niej nie­ocze­ki­wa­ną na­dzie­ję. Bonny sie­dzia­ła na wy­god­nym fo­te­lu. Kiedy Ma­ry­sia nie od­po­wia­da­ła na­tych­miast, Bonny krę­ci­ła się na nim. Gdy Ma­ry­sia włó­czy­ła spoj­rze­niem po całej celi, omi­ja­jąc Bonny, ta wsta­wa­ła i ro­bi­ła dwa szyb­kie kółka, jakby przej­ściem się coś w sobie roz­ła­do­wy­wa­ła. Mo­no­ton­ny, nie­mal­że wy­pra­ny z emo­cji głos Ma­ry­si spra­wiał, że Bonny wy­ła­my­wa­ła sobie palce.

– Mo­żesz być bar­dziej za­an­ga­żo­wa­na?

Minął dzień, drugi, potem mie­siąc i rok bez­u­stan­nych pytań. We­dług ze­ga­ra wy­świe­tla­ją­ce­go się na ścia­nie, Bonny przy­cho­dzi­ła za­wsze o tej samej go­dzi­nie i opusz­cza­ła celę po pół­no­cy. Czas w bia­łej celi zlał się w coś bo­le­śnie nud­ne­go. Prze­strzeń zda­wa­ła się kur­czyć ni­czym skór­ka od­gry­zio­na z oko­li­cy pa­znok­cia; Ma­ry­sia sku­ba­ła palce, ale kiedy Bonny przy­cho­dzi­ła, cho­wa­ła dło­nie, aby ta się o tym nie do­wie­dzia­ła.

Pew­ne­go dnia, wi­docz­nie po­iry­to­wa­na Bonny, włą­czy­ła prze­źro­czy­stość jed­nej ze ścian. Widok roz­po­ście­ra­ją­cy się za oknem za­parł Ma­ry­si dech w pier­si.

– Osiem­dzie­sią­te pię­tro – po­wie­dzia­ła Bonny. – Ładny widok, praw­da?

Ma­ry­sia po­de­szła, przy­ło­ży­ła do szyby dłoń. Do­strze­gła bramę mia­sta. Za nią znaj­do­wa­ła się pu­sty­nia. Prze­śla­dow­ca chce, żebym oka­za­ła emo­cje. Wró­ci­ła na ma­te­rac, usia­dła na nim i za­mknę­ła oczy.

Bonny po­czu­ła dziw­ny nie­po­kój. Na­ra­stał w niej ni­czym jakiś osad już od mie­się­cy. Ma­ry­sia stała się dla niej ważna. Naj­waż­niej­sza. Spę­dza­ła z nią nie­mal­że cały swój czas.

– To co, je­dzie­my dalej – prze­rwa­ła ciszę. – Szko­da, że nie ma z nami Da­mia­na.

Ma­ry­sia nie za­re­ago­wa­ła na pro­wo­ka­cję. Na­uczy­ła się igno­ro­wać gorz­kie słowa, ciosy po­ni­żej pasa, te okrut­ne noże wbi­ja­ne w serce, które sta­wa­ło się coraz mniej czułe. Bonny pró­bo­wa­ła uzy­skać coś wię­cej niż suche od­po­wie­dzi. Po­trze­bo­wa­ła jej re­ak­cji jak pa­li­wa. Za­miast tego otrzy­my­wa­ła bier­ność, apa­tię, znu­dze­nie. Czuła się lek­ce­wa­żo­na, nie­zau­wa­ża­na. Nie­istot­na. Wra­ca­jąc do sie­bie, wie­dzia­ła, że znów nie bę­dzie mogła ze­brać myśli, na ni­czym się sku­pić, ani nor­mal­nie za­snąć; kosz­ma­ry roz­wi­ja­ły się w niej ni­czym ori­ga­mi z ma­lo­wi­dła­mi róż­nych po­sta­ci. Za­tę­sk­ni­ła za Jer­rym. On by mi po­mógł, po­my­śla­ła, prze­wra­ca­jąc się w łóżku z boku na bok.

Pew­ne­go dnia po­de­szła do Ma­ry­si i siłą otwo­rzy­ła jej oczy. Przy­po­mi­na­ły stare, za­śnie­dzia­łe lu­stra, w któ­rych nie wi­dzia­ła nic ponad słaby zarys wła­snej osoby. Ża­ło­sny szkic.

Po­de­szła do ścia­ny, roz­ja­śni­ła ją, za­sty­gła w bez­ru­chu. Do środ­ka wpadł po­dmuch kwa­śne­go po­wie­trza. Bonny tkwi­ła w ja­ło­wej re­la­cji. Nie mogła dłu­żej uni­kać wsty­du, nie była w sta­nie dalej utrzy­my­wać fał­szy­we­go ob­ra­zu wła­snej osoby. Sta­nę­ła na pal­cach, za­chwia­ła się, ru­nę­ła w prze­paść. Na­tych­miast po­ja­wi­ła się biała ścia­na.

Ma­ry­sia osu­nę­ła się na ma­te­rac.

– RE­GU­LA­CJA DO­BIE­GŁA KOŃCA.