Opowiadanie na konkurs, stanowiące interpretację obrazu “Strażnica potępionych” Pani Anny Słoncz. Obraz wykorzystuję wraz z tytułem, bo gdy go przeczytałem, w mojej głowie była tylko ta historia. Mam nadzieję, że udało mi się ją ująć w delikatnie nowy sposób.
Zapraszam do lektury!
A betującym cześć i chwała!
Tagi takie sobie wyszły, ale nie moja wina, że nic nie pasowało :)
Zawiewa mocniejszy wiatr i uderza nas w twarze. Opieramy się podmuchom i zdeterminowani brniemy dalej.
Otacza nas piękny i zielony kraj. Pachną kwitnące drzewa, w słońcu mienią się dojrzewające owoce, strumienie szumią melodyjnie, a dotyk miękkiej trawy na naszych łydkach jest niczym kojące głaskanie.
My jednak czujemy się obco pośród tej sielanki, jakby twardy marsz zakłócał łagodność krajobrazu, a nasz cel był czymś niegodziwym w tym sprawiedliwym świecie.
Ale przecież taki jest Zamysł.
Znów nagły powiew. Jest nienaturalnie silny, a nosi w sobie zapowiedź czegoś jeszcze mocniejszego. Przywiewa duszący smród spalenizny. Niektórzy z nas kaszlą. Podmuch mija, a pogoda się uspokaja. W oddali ćwierkają ptaki.
***
Michał czuł, że choć podpieranie filara podczas balu nie przynosi chluby, to jednak nie musi się tego wstydzić. Było mu wspaniale na uboczu, gdzie mógł jeść słodkie winogrona i po prostu patrzeć.
Jego oczy chłonęły otoczenie, a widok poruszał do głębi. Kochał świat wokół, w którym Słońce i gwiazdy stanowiły sufit, podłogę i ściany, rośliny miały jedyną prawdziwą zieleń, a owoce najwspanialszy smak. Bal trwał tu nieustannie, a wraz z nim muzyka, stanowiąca wieczyste tło. W jej rytm włączali się wszyscy, nie z przymusu, a z naturalnej potrzeby. Każdy tańczył i śpiewał po swojemu, ale zawsze w doskonałej harmonii z pozostałymi.
Wśród wirujących w walcu par dało się dostrzec najjaśniejszy punkt – latarnię, lśniącą blaskiem czystego Zamysłu. Była osią, wokół której krążyli wszyscy goście, tak, jak Ziemia i inne planety krążyły wokół Słońca. Nawet Michał ze swojej pozycji na uboczu, podświadomie wodził za nią wzrokiem. Najczystsze białe światło odbijało się w jego oczach, rozświetlając duszę, aż chciał wzlecieć i wyśpiewać słowa chwalące Zamysł.
Nie zrobił tak, ale chwilkę później uczynił to inny z biesiadników, do którego dołączyli się następni. Jeden z chórów wzniósł się nad przeźroczystą podłogę i zaśpiewał czystą, chwalebną pieśń.
Michał patrzył na to z uśmiechem. Nie umknęła mu jednak postać zbliżająca się do niego, zgrabnie przechodząca pośród tłumów białych szat.
– To chyba nowy pomysł, Lucyferze – zauważył Michał, wskazując na latarnię, którą przysłonięto niewielką, granatową narzutką, przypominającą rozgwieżdżone niebo. Malutkie punkciki mieniły się, jednak siła światła nie była aż tak wielka.
– Nic nie ucieknie twym oczom, Michale. Z nas wszystkich, ty otrzymałeś wyjątkowy dar! – pochwalił Lucyfer, posyłając mu przyjazny uśmiech. – Inny aspekt Zamysłu, inne piękno – powiedział i pokazał bliżej narzutkę lampy. – To wciąż to samo światło, ale zachwyca odmiennie, nie sądzisz?
– Tak, masz rację – stwierdził zafascynowany Michał. – Chwalisz moje oczy, ale ty jeden potrafisz odkrywać nowe aspekty Zamysłu. To jest dar!
– Czyżby przemawiała przez ciebie zazdrość? – prychnął rozbawiony Lucyfer.
– Dobrze wiesz, że nie potrafiłbym jej odczuwać. – Michał nie słynął z poczucia humoru.
– Być może potrafiłbyś. – Lucyfer niespodziewanie spoważniał. W stłumionym świetle lampy jego oblicze wyglądało niezwykle dostojnie. – Znasz cały Zamysł. Wiesz, że zazdrość, gniew i nienawiść istnieją. Rozumiesz je.
– Wiem, że istnieją, tak. Ale ich nie rozumiem – przyznał Michał, samemu mając tendencję do poważnienia, gdy inni się weselili. W oddali chór wzniósł kolejny toast na cześć stworzenia.
– Cóż. Obcy jest nam czas, ale i tak zrozumienie nie przychodzi od razu – odparł mentorsko Lucyfer, przyjaźnie klepiąc brata po ramieniu. – Obawiam się, że brak zrozumienia może zaszkodzić Zamysłowi. Musimy poznać prawdę, Michale, o sobie i o człowieku.
– Musimy służyć. Zamysłowi i człowiekowi – przypomniał Michał.
Lucyfer rzucił mu krótkie spojrzenie, w którym wygasające rozczarowanie ustąpiło miłości do brata.
– Spróbuj to przypomnieć swemu bratu! – rzucił Lucyfer, wskazując na wybijającego się ponad chór Gabriela, który mocną arią zakończył śpiew.
Michał popatrzył na Lucyfera. Zaśmiali się i popili słodkiego rajskiego wina.
***
Otacza nas gęsta mgła. Zaczyna się łagodnie, lekko spowija krajobraz, niczym zwiewna pajęczyna, zwiastująca końcówkę lata. Z początku jest biała, potem szara, momentami niemal czarna. Osiada na twarzach i zostawia lepkie krople. Zdaje się oznajmiać, że nic dobrego z naszej wędrówki nie wyniknie.
Ktoś dostrzega mroczne cienie, szybujące ponad nami. Wrony? Kruki? Zataczają dziwne kręgi, nagle spadają, niczym martwe, by w ostatnim momencie rozpostrzeć skrzydła i równo poszybować. Łączą się w grupy, tworzą składające się z dziesiątek punktów kształty, które, choć nie przypominają niczego konkretnego, to jednak zwiastują groźbę. Ptaki wydają dźwięki twarde i nieharmonijne, pełne pretensji i żalu o swoje istnienie. Jakby ich rola w Zamyśle przysparzała im cierpienia.
Skąd bierze się ten gniew? Dlaczego posyłają nam nieprzychylne znaki?
Szukam odpowiedzi, ale widzę tylko mgłę.
A może dym.
***
To nigdy nie były bezpośrednie odwiedziny. Takie miały miejsce tylko na początku, a wtedy to Michał i jego bracia byli gośćmi. Teraz jako gospodarze swojej wolnej woli, odczuwali jedynie subtelne przypływy obecności Zamysłu. Mogli je ignorować, ale Michał nie znalazł ku temu powodu.
Otworzył się, a wzrok przestał widzieć otoczenie. Inne oczy, w jego wnętrzu, zobaczyły światło Zamysłu. Delikatne, ale rozlewające się wszędzie. Jak zawsze, towarzyszyło temu jednakowe uczucie samotności. Michał nie potrafił pojąć, dlaczego je odczuwa. Wszakże Zamysł był piękny i poruszał tych, którzy go poznali. Z niego wziął się wspaniały świat, który w pełni ukazano skrzydlatym archaniołom.
A jednak samotność. Wobec Zamysłu Michał miał wrażenie konfrontacji z samym sobą i doznawania druzgocącej porażki. Próbując zbierać się po kolejnych ciosach, otrzymywał następne. Narastało paniczne poczucie winy. Nie to powinien odczuwać i wiedział o tym dobrze.
Znał Zamysł. Pokazano mu ostateczny aspekt, który nieograniczony wzrok Michała pochłonął w całości i na zawsze zapisał jako uczucie. Sięganie do tego wspomnienia przyprawiało go o drżenie. Ostateczność była ogromna. Przerastała każdą istotę i zjawisko. Całość znaczyła wiele więcej niż zbiór elementów.
Michale.
Odwrócił się, rozejrzał w głębi własnej duszy, ale był sam. Wkoło tylko lekka jasność.
Tak?
Szukasz mnie?
To pytanie zbiło go z tropu. Brak odpowiedzi znów spowodował ukłucie strachu. Stał przed Zamysłem, którego znał jedynie ostateczny aspekt. W rzeczywistości rozmawiał z czymś obcym, odległym.
Znasz Zamysł, Michale. Dlaczego się obawiasz?
Znów brakowało odpowiedzi. Znów brakowało myśli.
Wreszcie, w rozpaczy, sięgnął po tę, którą chciał odrzucić.
Znamy Zamysł. Ale żaden z nas nie zna pełnej prawdy. Widzimy, co możemy zepsuć, a nie wiemy, jak tego uniknąć. Widzę człowieka. Jestem gotów mu służyć, ale lękam się jego wyborów.
Odpowiedziało mu coś, co odczuł jak uśmiech. Fala delikatnego ciepła musnęła jego twarz.
Robimy to, co możemy, Michale. Każdy z nas. Dokonujemy wyborów i robimy to, co możemy.
Michał poczuł w sobie nagły napływ pytań i wszystkie je chciał wyrazić, wyrzucić z siebie i wyzbyć się poczucia winy za ich gromadzenie. Odpowiedź była tak blisko, niemal dotykał jej myślą. Obecność Zamysłu jednak odpłynęła.
Michał znów był w swoim ciele i duchu, leżał pod owocującą jabłonią, otoczony gwieździstym niebem i zielenią.
Po jakimś czasie dołączył do niego złotowłosy Gabriel.
– Odwiedził mnie Zamysł – powiedział na powitanie.
„Mnie też” chciał odpowiedzieć Michał, ale milczał.
– Pokazał mi dalsze aspekty. Fragmenty całości. Moją rolę, jeśli podołam próbom. – Przeważnie Gabriel nie potrzebował słuchaczy, by mówić, ale niema obecność Michała zawsze była mu miłą.
– Zamysł wystawi nas na próby? – zdziwił się Michał.
Gabriel tylko czekał na te pytania.
– To nasze próby, Michale. Nas samych.
– A jeśli ich nie przejdziemy? Jeśli zawiedziemy? A jeśli człowiek zawiedzie w swoich próbach?
Gabriel uśmiechnął się śmiało, ale Michałowi nie dodało to pewności.
– Przejdziemy. I człowiek przejdzie.
***
Docieramy do urwiska. Mogę przysiąc, że wcześniej go tu nie było, a grunt ciągnął się po horyzont. Teraz jednak powstała granica. Kres.
Czeluść nie ma dna, a z jej głębi zieje jedynie czerń i unosi się duszący dym. Zapach spalenizny wkręca się w nozdrza i przesiąka ubrania. Zbocze jest pionowe i pełne ostrych skał tak, że nie sposób zejść. Drugiej strony nie widać. Ktoś podlatuje, chcąc się rozejrzeć, lecz wieje mocny wiatr, a dym jest gęsty jak smoła. Znosi go, traci siły i mdleje w locie, a ja ledwo zdążam go złapać.
Zakazuję dalszych prób. Nie wiem, co może nas czekać po upadku. Moi towarzysze zaczynają szeptać z obawą.
Od tej pory maszerujemy wzdłuż krawędzi. Ciągnie się w nieskończoność, jakby ktoś przeciął kraj na pół. Wkrótce otoczenie staje się zimne, a gruntu nie porasta już trawa. Zastępuje ją drobny pył, ni to śnieg, ni piach. Jest szorstki i chłodny. Ktoś szepcze, że to zmielone życie.
***
– Zamysł pytał każdego z was? – Światło Lucyfera jak zawsze było centrum wydarzeń, mimo że w nocnym krajobrazie wokół kręciły się wszystkie stworzone galaktyki z miriadami gwiazd. Wokół jego latarni koncentrowała się cała śmietanka archanielska. Nawet Gabriel, aspirujący do przewodnika innych, pokornie ustępował miejsca bratu, słuchając zaangażowany.
– Każdy z nas zna Zamysł – odpowiedział jeden z archaniołów.
– Tak. Ale czy wszyscy wiecie, że człowiek odwróci się od nas? Zdradzi i zatopi się w grzechu, będzie pławić się w nienawiści do innych i do samego Zamysłu? – zapytał Lucyfer i zapadła cisza. W rajskim kraju, w którym niemal zawsze trwała melodia i śpiew, nigdy dotychczas nie powstało takie milczenie.
– Zamysł ci to objawił? – zapytał ktoś lękliwie.
– Wszyscy mamy wolną wolę, także ludzie. Pełnią Zamysłu, jak wiecie, jest zbawienie każdego. Ale ja widziałem więcej. Już wkrótce człowiek nas zdradzi – wyjaśnił Lucyfer. Wydawał się poruszony tym, co mówił, a słowa wypowiadał powoli i z trudem.
– I co zamierzasz zrobić? – włączył się zatroskany Gabriel.
– Co zamierzamy zrobić – sprostował Lucyfer. – Wolnej woli nie da się kontrolować. Uważam, że człowiek swoim przyszłym, a pewnym, nieposłuszeństwem, może zniweczyć zbawienie – powiedział, spuszczając głowę. Następnie zwinął dłoń w pięść i uderzył nią o stół – To przykre, ale musimy bronić Zamysłu przed ludźmi. Nie mamy wyboru, do tego nas powołano!
Kilka pomruków aniołów z pomniejszych chórów zawtórowało jego słowom. Niemelodyjne szepty rozniosły się po całym niebiańskim zgromadzeniu.
– Tobie to objawiono, nie nam. Nie powinieneś o tym mówić – wtrącił się Gabriel, uciszając na chwilę szeptane plotki.
Lucyfer spojrzał na niego z wyrozumiałością, tak jak starszy brat patrzy na młodszego.
– Gabrielu, każdy z nas powinien wiedzieć, bo wszyscy mamy obowiązek działać w prawdzie. Jeśli musimy dokonać wyboru, to mówię, że nie możemy służyć człowiekowi i Zamysłowi równocześnie. A dla mnie wniosek jest prosty. Niech każdy z was dojdzie do własnego, bo czasu jest niewiele.
***
Marsz wzdłuż krańca świata jest trudny. Skały się osuwają i spadają w bezdenną czeluść. Dym jest coraz gęstszy, a wszyscy cuchniemy smrodem spalenizny.
Ciąży mi zbroja i nieużywane, opuchnięte skrzydła. Każdy krok jest wymuszonym wysiłkiem, choć czuję, jak siła woli się kruszy, niczym to strome zbocze. Mam wrażenie, że ścieżka przed nami staje się coraz węższa.
Wiatr sypie pyłem w twarze. Ostre drobinki tną skórę, drażnią oczy, a miejscami wręcz parzą. Kilku z nas nagły podmuch prawie zepchnął w dół – bracia złapali ich w ostatnim momencie. W oddali tworzą się trąby powietrzne, wirujące mieszanką szarości, czerni i bieli.
Z monotonii maszerowania wybija mnie dźwięk. Trzask, zgrzyt i przedłużony syk. Ryzykuję i podchodzę do krawędzi, patrząc w dół.
W otchłani nie ma już mrocznej pustki – zamiast niej szaleje nieprzebrana rzeka ognia. Języki płomieni wystrzeliwują w górę, liżąc zbocze, wbrew naturze chcą spalić skałę. Grunt staje się wrzący, parzy w stopy. Ogień jest czerwony jak krew.
Czeka nas ciężka przeprawa.
***
Następne dni pełne były oczekiwania. Lucyfer wypowiedział swoje proroctwo, po czym zniknął. Ktoś mówił, że Zamysł wezwał go do siebie, inny, że poszedł działać, zniesmaczony bezczynnością braci.
Michał gnuśniał z każdym dniem coraz bardziej. Miał dokonać wyboru, a jednak czekał. Paraliżował go strach przed konsekwencjami każdej decyzji.
Znakomity wzrok archanioła pozwalał mu przyglądać się dwojgu pierwszych ludzi w rajskim ogrodzie. Żyli spokojnie i w zgodzie z Zamysłem, daleko im było do fatalistycznej wizji Lucyfera. Niemniej, Michał również dostrzegał słabość. Wiedział, że istnieje nienawiść tak silna, że słaby człowiek może się jej nie oprzeć. Zdawało się, że Zamysł wręcz skazał tych dwoje i ich potomstwo na upadek.
Tu zaczynała się sfera, której Michał nie rozumiał. Ufał Zamysłowi bezgranicznie i pragnął wierzyć, że wszystko to zostało przewidziane, ale dostrzegał też wolną wolę ludzi. Jeśli nienawiść pchnie ich do fałszywych kroków? Jeśli wolna wola obróci ich przeciw Zamysłowi?
Czym tak naprawdę był Zamysł, któremu zobowiązał się służyć?
Michał samotnie snuł się po rajskim kraju, pogrążony w myślach. Unikał braci. Widział, że niektórzy zniknęli wraz z Lucyferem. Wśród pozostałych panowało poruszenie i wątpliwość. Raj zaczął się rozpadać.
Wtedy poczuł obecność Zamysłu. Nie dał mu zacząć. Wątpliwość była zbyt silna.
Dlaczego? Dlaczego człowiek? Przez niego rozpadnie się ich i nasz świat! Jest słaby i upadnie, prędzej, czy później musi się to stać. Co mamy z tym zrobić? Jak chronić… Zamysł?
Odpowiedziała nieznośna cisza. Dopiero gdy frustracja Michała wzrosła i gotów był zamknąć się na mistyczną obecność, odezwał się wewnętrzny głos.
Michale. Znasz Zamysł. Wiesz, że wydarzy się, co ma się wydarzyć. Spójrz na człowieka. Czy go kochasz?
Głos wraz ze światłem przenikał jestestwo Michała. Nie działało to jednak tak kojąco, jak przeważnie.
Tak, ale…
Czy jesteś gotów mu służyć?
A jeśli człowiek upadnie?!
Czy wtedy jesteś gotów mu służyć?
Michał zamilkł. Nie spodziewał, aby sam Zamysł akceptował upadek. Znów przyjrzał się człowiekowi w odległym ogrodzie. Była to istota pełna piękna, wspaniała, w której wszystkie aspekty Zamysłu wydawały się znacznie bardziej wyeksponowane niż wśród anielskiej braci.
Chyba tak.
Odpowiedział mu świetlisty uśmiech.
Michał zamrugał, znów będąc w swoim ciele. Tym razem jednak coś się zmieniło. W dłoni poczuł ciężar i zobaczył, że trzyma miecz o złotej rękojeści i srebrnym ostrzu, którego sztych płonął żywym ogniem, jakby to nie stal, a płomień przeznaczony był do zadawania ciosów.
Michał dotknął głowni miecza i natychmiast cofnął dłoń. Nigdy jeszcze nie czuł takiego bólu, przeszywającego całe ciało i duszę do samej głębi.
W głowie odezwał się głos.
Upadek wymaga wyboru.
***
Patrzę na miecz. Płonie coraz bardziej, wydaje się kumulować okrutną energię otoczenia. Odwrotnie do mnie i moich żołnierzy, wycieńczonych marszem i nękanych wątpliwościami, broń zdaje się czerpać siłę z ognistej rzeki, piaszczystych tornad i trującego dymu. Nie wiem, czy pokładam nadzieję w mieczu, czy raczej się go lękam. Brak mi sił, by o tym myśleć.
Ktoś z oddziału jęczy, że się zgubiliśmy. Wzdycham i unoszę miecz. Płomienie rozlewają się wokół ostrza, parząc moją dłoń. Przez ogień widzę jednak drogę i nasz cel, który jest już blisko, choć zasłaniają go chmury dymu.
Idziemy dalej i wkrótce ukazuje się naszym oczom.
Z płaskiej pustyni na samym skraju zbocza wystają czarne iglice niczym szpice wbite w nieboskłon, powstrzymujące konstrukcję przed osunięciem się w otchłań. Biały pył pokrywa wejście i dachy, ale nie ima się mrocznego wejścia do twierdzy. Gdzieś w szczelinach okien widać czerwone światło, podobne do barw płomieni w dolinie.
Żołnierze mieszają się na ten obcy widok. Nie znamy takich konstrukcji, nawet my archaniołowie, którzy widzieliśmy Zamysł. To inna, nierajska obecność, źródło skalania całej tej ziemi, od lepkiej mgły, po płomienną rzekę. Nie zatrzymuję się, choć nie przepełnia mnie odwaga. Wiem, że jeśli stanę, to już nie ruszę dalej.
Miecz ciągnie naprzód, tak jak ja prowadzę kolumnę moich żołnierzy. Wiatr, płomienie, pył, wszystko się nasila, gdy docieramy do podnóży twierdzy.
Zastanawiam się, jak zaszturmować wejście i czy w trakcie nie zabraknie mi sił i silnej woli. Strach mnie paraliżuje i nawet żądny działania miecz nie potrafi tego zmienić.
Wejście otwiera się samo. Czarne drzwi z głośnym łoskotem wypuszczają na zewnątrz grupę, na której czele idzie Lucyfer ze swoją lampą.
Czekamy, przyglądam się temu smętnemu pochodowi. Wyglądają na równie wyniszczonych, jak my, a może i bardziej, skoro dłużej wystawieni są na działania tego obcego miejsca. Ich skrzydła wydają się zwiędnięte, twarze pozbawione blasku, a kroki niepewne. Uderzają w nich ciepłe podmuchy, idący się chwieją, ale żaden nie upada.
Podchodzą i wtedy widzę ich oczy, pełne determinacji, zdradzające ogrom silnej woli w wątłych ciałach. Patrzę na lampę Lucyfera – wygasła. Mimo to mój brat trzyma ją przy sobie z troską, a wszyscy jego poplecznicy patrzą na pozbawioną światła latarnię z szacunkiem i powagą.
– Wkrótce wydarzy się upadek człowieka, Michale – oznajmia mi smutno Lucyfer. Pogrążony w żalu, wydaje się nie zauważać zbrojnego zastępu pod mym dowództwem.
– Niestety, nie przez człowieka tu przyszliśmy – odpowiadam z trudem. Ręka dzierżąca miecz się trzęsie tak, że płomień przelatuje mi przed twarzą.
– Chcesz, by ich upadek, ich słabość, pociągnęły za sobą nasze potępienie? Rozłam raju, tego chcesz? – pyta Lucyfer.
Podchodzi do mnie, kładzie mi dłoń na ramieniu. Wzdrygam się, ale nie odsuwam. Lucyfer prowadzi na krawędź zbocza, dalej jest już tylko rzeka ognia. Ręką pokazuje w płomienie. Wytężam wzrok i widzę wśród wrzącej przemocy wizję ogrodu, w którym ludzie spożywają owoc, łamiąc jedyny dany im zakaz. Natychmiast wstępuje w nich nienawiść, zaczynają widzieć wszystko inaczej, w gniewie, w zazdrości, we wstydzie.
– To się właśnie dzieje, Michale. Cały ten rozłam, jak również wszystkie przyszłe, to ich sprawka. Masz broń, by ich potępić i ratować Zamysł. To twoja decyzja – szepcze Lucyfer.
Patrzę na ludzi, na ich nagłe zagubienie, na szarzejący pod ciężarem ich grzechu świat. Widzę przyszłe słabości, śmierć, wojny, pogardę, poddanie się nienawiści. Aspekty istnienia mnie zalewają. Zapominam o całości Zamysłu.
Patrzę na Lucyfera, którego twarz jest zaraz obok mojej. Jego wzrok zatopiony jest w ludziach, oczy odbijają czerwone płomienie, pełne… nienawiści do człowieka. Ze strachu, że mogą zniszczyć Zamysł.
– Jestem gotów – mówię, odsuwając się. – Jestem gotów, by służyć człowiekowi nawet w jego upadku – przemawiam wbrew sobie, a słowa sprawiają mi prawdziwy ból. Nie potrafię uzasadnić takiego wyboru, jednak on się dokonał na wieczność.
Twarz Lucyfera wykrzywia się w grymasie, tak jakbym zadał mu ranę. Zaciska pięści, zgrzyta zębami.
– Jesteś po ich stronie? Oni okazują się najpodlejszymi niszczycielami Zamysłu, a ty chcesz im służyć?! – podnosi głos, jego krzyk niesie się po pustyni, silniejszy nawet od wycia wiatru. – Zamierzasz bronić tego upodlonego, taplającego się w nienawiści gatunku?! W imię czego?! Są wrogami Zamysłu, więc w imię czego zamierzasz to czynić?!
– Nie wiem. – Nic więcej nie potrafię powiedzieć.
Miecz sam składa się do ciosu, a ja mu nie oponuję. Płomienna klinga tnie ziemię, rozrywając z trzaskiem skałę między nami. Ziemia drży, a pozbawiona oparcia skarpa zaczyna osuwać się ku otchłani wraz ze stojącymi na niej poplecznikami Lucyfera. Moimi braćmi. Chwieją się i przewracają. Niektórzy zachowują spokój, inni próbują biec, wydostać się ze spadającego kawałka skały.
Lucyfer stoi, patrząc na mnie z wielkim smutkiem i bólem. Nie mogę znieść jego spojrzenia, ale wiem, że widzę go takim po raz ostatni. Nie odwracam wzroku.
Skała odrywa się głośno i teraz już cały jej kawał spada w otchłań. Patrzymy na siebie z Lucyferem, gdy ten, w ostatnim momencie skacze, rozwija zwiędnięte skrzydła i próbuje wylądować na bezpiecznym gruncie.
Miecz znów składa się do ciosu. Ostrze uderza Lucyfera, a płomień ześlizguje się na jego ciało, odrzucając go w tył, krzyczącego z bólu. Patrzę mu w oczy, gdy ostatni spada wraz ze swoim chórem potępionych w płomienną otchłań.
***
Ciemna twierdza uchowała się od upadku. Co prawda osunęły się zbocza wokół niej, lecz ona sama dalej stała nad krawędzią. Widok z jej mrocznych iglic rozciągał się na wszystko – na otchłań w dole, ale też na cały świat ludzi i to, co działo się poza rajskim krajem.
Po wygnaniu Lucyfera wichury i huragany nie ustały, a trujące opary i mgły, jak również cienie kruków i wron wciąż otaczały twierdzę, mimo upływu wielu lat, które odliczano do dnia nastania ostatecznego aspektu.
Wojsko anielskie wróciło do zielonego kraju, zostawiając rozłam za sobą. Wszyscy zajęli się służbą człowiekowi, który bardzo pobłądził. Mniej było balów i przyjęć, więcej ciężkiej, nieprzynoszącej efektów pracy. Tak jak przepowiedział Lucyfer, jedni zrozumieli prawdę po czasie, inni nigdy.
Michał nie wrócił z pozostałymi. Wbrew własnej obawie, przeleciał nad rozpadliną powstałą po osunięciu i wszedł przez mroczne drzwi do twierdzy. W środku zastał pustkę wielkich pomieszczeń, których mimo wielkiej miłości do Zamysłu i jeszcze większej nienawiści do ludzi, Lucyfer nie był w stanie wypełnić. Ostatnie rajskie dni spędził w samotności.
Takiego też wyboru dokonał Michał. Nie ściągnął zbroi, nie odłożył miecza. Zawsze pozostawał na zawołanie, gdy należało zetrzeć się z Lucyferem w walce o człowieka.
Do czasów ostatecznych zamieszkał w twierdzy, która stała się strażnicą nad otchłanią. Wpatrzony samotnie w płomienie i wsłuchany w huk burz, czekał, czy przyjdzie mu zrozumieć prawdę, czy też na wieczność pozostanie mu jedynie służba.
Anna Słoncz: „Strażnica potępionych”
To pobetowy komentarz.
Historia znana; chociaż fajnie opakowana. Czasem, co powtarzam – nie trzeba odkrywać koła na nowo, czy wymyślać niestworzonych światów. Wystarczy wziąść co znane i odwrócić lustro, przestawić meble i zupełnie wszystko inaczej wygląda.
@beeeecki dokladnie to zrobił :)
Wziął utarty schemat – Genezę buntu na pokładzie bounty, Nieba i wziął niestandarodowo za bohatera nie, Lucyfera, gdzie przeważnie się kreśli go jako postać czasem tragiczną, no i wiadomo hyperzy go wzięli, bo mroczny, piękny, seksowny i (podobno) niosący światło, a wybrał Michała właśnie. Niech złol, będzie złolem. A postać tragiczną winien być postać, która musi coś zrobić(być dowódcą wojska niebieskiego), a jednocześnie rozumieć drugą stronę. Rozterki Michała zostały przedstawione w bardzo fajny sposób.
Bardzo mi się też podoba interpretacja obrazu w formie tego opowiadania. W tej kwestii naprawdę widać, że miał na to pomysł.
Jedynym problemem jest jedynie znane zakończenie gdzie ciężko o dobry twist bo i historia zbyt znana :) Ale mimo wszystko – ozdobą tego opowiadania są właśnie fajnie ukazane te rozterki Michała no i sprawnie immersyjnie wykonane dialogi.
Z przyjemnością polecam do biblio + powodzonka w konkursie !
Koenrad zmruczył oczy. → Co zrobił??? Wiem, że miał kocie oczy, ale chyba nimi nie mruczał. :)
Melendurze,
Po pierwsze primo, dziękuję za pomoc na becie. Cenną pomoc.
Po drugie primo, cieszę się szczególnie z tego, że przypadła Ci do gustu taka interpretacja znanego motywu wsparta obrazem. Bo jeśli coś ma być siłą tego opowiadania, to zdecydowanie ta faza.
Po trzecie primo – ultimo, tak też jak pisałem na becie, Michał zawsze wydawał mi się takim “ślepym bagnetem”. Historię “dobrych” dostawaliśmy już w sumie z perspektywy ludzi, o aniołach zapominamy, poza strącanym Lucyferem w wielu aspektach tego strącenia.
A zakończenie faktycznie trudno było zrobić z twistem. Tzn można było, Lucyfer mógł wygrać, a twierdza być nowym centrum hierarchii astralnej ostatnio samodzielnym (CHAOS), ale aż taki obrazoburczy nie jestem.
Jeszcze raz dziękuję bardzo za pomoc, no i teraz też za klika i ciekawą opinię!
Na marginesie: zauważyłem, że moi główni męscy bohaterowie to zawsze są takie rozterkowe pierdoły, podczas gdy główne kobiece bohaterki zawsze mają silny charakter. Muszę chyba przełamać ten schemat :)
I rzekł Pan: umieścisz cztery “e” w “beeeecki”. Ani mniej ani więcej. Nie umieścisz trzech “e” ani “pięciu “e”. Dwa są wykluczone. I Pan uśmiechnął się, a lud spożywał owce i leniwce, karpie i sardele, orangutany i płatki śniadaniowe i nietoperze...
Na marginesie: zauważyłem, że moi główni męscy bohaterowie to zawsze są takie rozterkowe pierdoły, podczas gdy główne kobiece bohaterki zawsze mają silny charakter. Muszę chyba przełamać ten schemat :)
Gdzie wady?:)
To wydaje się nie standardowe :) Sam u Koenrada to staram się stosować w najnowszej opce którą tam męczę od dłuższego czasu i nie mogę wyjść bo wpadł konkurs ;)
Teortycznie w dzisiejszym świecie powinien być nawrót do kultu męskości, ale ja powiadam, nie ma co. Szczególnie wygląda to ciekawie, gdy kobiecą siłę pokazują mężczyźni, a nie kobiety. Nie dlatego , że są gorsze. Ale dlatego, że lepiej jest to dla mojego męskiego oka/ucha tłumaczone i opakowane. Ale to jest subiektywna opinia nie poparta żądną głębszą analizą jak niektórzy tutaj na tym forum, a zwykłą intuicją opartą na paru dziełkach.
Warto zawsze testować i szukać, ale jak coś dobrze działa, to po co zmieniać?:)(tak mój mój dyrektor, za każdym razem, jak przynoszę fajny nowy pomysł:P)
A zakończenie faktycznie trudno było zrobić z twistem. Tzn można było, Lucyfer mógł wygrać, a twierdza być nowym centrum hierarchii astralnej ostatnio samodzielnym (CHAOS), ale aż taki obrazoburczy nie jestem.
Jakbyśmy puścili całkowicie wodze fantasy(zji) można iść całkowicie w coś alternatywnego :) ale i tak mi się podobało, że wypełniłeś białą plamę, nie zmieniając biegu historii (coś co sam staram się robić notabene).
Po trzecie primo – ultimo, tak też jak pisałem na becie, Michał zawsze wydawał mi się takim “ślepym bagnetem”. Historię “dobrych” dostawaliśmy już w sumie z perspektywy ludzi, o aniołach zapominamy, poza strącanym Lucyferem w wielu aspektach tego strącenia.
O, a to jest ciekawe stwierdzenie i właśnie coś co mnie najbardziej zainteresowało. Przeważnie “Dobrzy” są uznawani za nudnych. A ty właśnie tutaj fajnie do przedstawiłeś. To jest ciekawe stwierdzenie.
Ogółem jest parę schematów bohaterów. Michała tutaj fajnie opakowałeś i jak wspominam, to najwieksza zaleta tego opowiadania :)
Koenrad zmruczył oczy. → Co zrobił??? Wiem, że miał kocie oczy, ale chyba nimi nie mruczał. :)
Wobec SZTUKI – powaga i milczenie.
Ona daje prawdziwe ukojenie.
Dziękując, przed Twórcami chylę czoła,
Więcej zachwytów wyrazić nie zdołam…
Pecunia non olet
Niektórzy z nas kaszlą od nieświeżego powietrza.
Raczej oczywiste, skoro spalenizna pojawia się w poprzednim zdaniu, w dodatku to nieświeże powietrze zepsuło cały nastrój. Urwałbym po “kaszlą”. Proste i dobitne.
Skoro mowa o nastroju, to wprowadzenie jest doskonałe: intrygujące, dobitne, a poza tym mówi czytelnikowi, jaki to rodzaj opowiadania – co w dobie czytania na kolanie w komórce bardzo się przydaje (ale oczywiście nie pochwalam takiego czytania :) )
Jego oczy chłonęły otoczenie, a widok poruszał go do głębi.
Go, go go, ale ale ale… to chyba nie ta bajka :) Drugiego go można się pozbyć bez szkody dla zdania.
ale zawsze w doskonałej harmonii.
W harmonii z czym, względem kogo? Ze sobą samym, czy wszyscy stanowili doskonałą harmonię?
przyznał Michał, sam mający tendencję do poważnienia, gdy inni się weselili.
Sam chciałbym mieć pomysł na poprawę tego zdania. Na razie tylko czuję, że coś mnie w nim drażni.
Zaśmiali się i popili słodkie rajskie wino.
Jeśli nie wypijają całości, a niepoliczalną część, poprawnie jest słodkiego rajskiego wina
Zataczają dziwne kręgi, nagle spadając, niczym martwe, by w ostatnim momencie rozpostrzeć skrzydła i równo poszybować.
Spadając sugeruje jednoczesność, co jest trudne do połączenia z wyrazem nagle (jednorazowe). Całe zdanie jest zrozumiałe i ładne, ale… dobry imiesłów to martwy imiesłów 
Fragmenty kursywą są świetne i trzeba w nich uważać na każde słówko :)
Michał miał wrażenie mierzenia
Niezamierzona aliteracja.
, ale był sam. Wkoło tylko lekka jasność.
W drugim zdaniu czasownik poległ w walce z byłozą, przez co jest kalekie. Trudno, wojna trwa, muszą być ofiary :)
Michał znów był w swoim ciele i duchu, otoczony gwieździstym niebem i zielenią, leżąc pod owocującą jabłonią.
Dobry imiesłów to jaki imiesłów? Dobra, ten wyraża jednoczesność, więc teoretycznie ma rację bytu. Ale i tak ilekroć czytam to zdanie, brzmi źle.
Wrócę z uwagami do drugiej połówki. Wolę dokładnie i w porcjach, niż raz ale na kolanie :)
Cześć, bardzo fajne opowiadanie. Początek trochę mi się dłużył, ale wraz z biegiem opowiadania historia stawała się coraz ciekawsza. Bardzo ładnie pokazany dualizm: Michał wybiera miłość do człowieka, nie bacząc na jego niedoskonałości, a Lucyfer wybiera nienawiść w imię ochrony Zamysłu.
Powodzenia w konkursie! :)
zapadła cisza. W rajskim kraju, którego mieszkańcy dzielili się na chóry, nigdy dotychczas nie zapadło takie milczenie.
Dziwacznie brzmi wtrącenie “którego mieszkańcy dzielili się na chóry”. Tylko mnie rozpraszało.
– Co zamierzamy zrobić? – sprostował Lucyfer. –
Skoro sprostował, to czy nadal pytał?
do którego się zmuszam, naruszając minimalnie siłę woli, która niczym to strome zbocze, kruszy się, im dłużej maszeruję.
Źle to brzmi, tzn. sensu można się domyślać, ale słowo rozmija się ze znaczeniem (moim zdaniem). Naruszając po trochu, po kawałku, albo w ogóle rozwinąć metaforę, np. Każdy krok jest wysiłkiem, do którego się zmuszam, choć czuję, że siła woli pęka i kruszy się ziarno po ziarnie, niczym ta krawędź przepaści. Albo coś w tym stylu.
Przenikał go strach przed konsekwencjami każdej decyzji.
Paraliżował byłoby obrazowe.
W dłoni poczuł ciężar i zobaczył, że trzyma miecz o złotej rękojeści i srebrnym ostrzu, które płonęło żywym, jasnym ogniem, wieńcząc sztych, w taki sposób jakby to nie stal, a płomień przeznaczony był do zadawania ciosów.
Długie zdanie, co samo w sobie nie jest grzechem :) ale to “w taki sposób” mnie rozdrażniło, przez nie całość jest mało płynna. Bez niego będzie chociaż ładna metafora, a teraz brzmi jak próba uładzenia metafory. Mam też problem z gramatyką, “wieńcząc sztych” formalnie odnosi się do ostrza, a nie do ognia, ale ostrze nie może wieńczyć sztychu (który jest zakończeniem ostrza) tylko ogień może je wieńczyć.
Nie znamy takich konstrukcji, nawet archaniołowie, którzy widzieliśmy Zamysł.
Proponuję dodać “my” po nawet, bo bez tego mam wrażenie rozjechania się logiki albo gramatyki. Początek jest ogólny i odnosi się do wszystkich aniołów, a druga część do szczególnej grupy.
Zastanawiam się, jak zaszturmować wejście. Rozważam, czy w trakcie nie zabraknie mi sił i silnej woli.
Użycie “zastanawiam” i “rozważam” zwalnia tempo do śli… przepraszam, do żółwiego. To kulminacja i nie wypada robić takich rzeczy czytelnikowi, to jakby wyświetlić reklamy w najciekawszym momencie!
wystawieni są na działania tego złego miejsca.
Unikałbym jak ognia :) takich słów w opowiadaniu, w którym dopiero powstaje piekło, a koncepcja zła nie jest jeszcze (zapewne) w pełni zdefiniowana. To jedno słowo zepsuło mi całą scenę. Słowo “zło” powinno wkroczyć w opowiadaniu w odpowiedniej oprawie, a nie pojawić się w przypadkowym miejscu jako określenie miejsca. I to jeszcze dwuznaczne, bo miejsce nie jest złe moralnie (choć w sumie opisujesz piekło, więc czemu nie? ).
w ostatnim momencie skacze, rozwija zwiędnięte skrzydła i próbuje przeskoczyć na bezpieczny grunt.
a płomień ześlizguje się na jego ciało, odrzucając go w tył, krzyczącego z bólu.
Metafora czy dosłownie ześlizguje? Trudno jest mi sobie wyobrazić to ostatnie.
Wpatrzony samotnie w płomienie i wsłuchany w huk burz, czekał, czy przyjdzie mu zrozumieć prawdę, czy też na wieczność pozostanie mu jedynie służba.
A on nie miał czasem służyć człowiekowi? Bo zachowuje się jak weteran wojenny z PTSD. W ostatnich, najważniejszych słowach opowiadania widzimy go bezużytecznego – patrzy i czeka. O tym, co robi dla ludzi, których wybrał, nie ma ani słowa.
Uff, to koniec łapanek.
Wrażenia ogólne: dobra kompozycja i klimat. Tak jak napisałem wcześniej, fragmenty kursywą świetnie budują nastrój, napięcie i zagadkę. Przeplatający się wątek wyprawy na skraj piekła i poszukiwania zamysłów Zamysłu to dobry pomysł – sama wyprawa to bardzo ciemna fantasy, a czerń jest dobrze widoczna na tle bieli. Pomysł również ciekawy, unikanie nazwania Boga doskonałe. Świetnie można wyczuć, że jest bytem z zupełnie innej kategorii, niż reszta towarzystwa.
Ciekawe i wciągające. Błagam o wypolerowanie, bo świetnie się czytało, efekt imersji doskonały, ale potykacze wybijały z rytmu.
Hej!
Piękne opowiadanie, pasujące klimatem i szczegółami do obrazu.
Jasne jest, że rzecz dzieje się w Raju, ponieważ drzewa w tym samym czasie kwitną i mają owoce. Dodatkowe opisy dobrze budują tło :)
Najbardziej ze wszystkiego zaskoczyła mnie postać Michała, chyba mogę napisać, że takiego charakteru archanioła to się nie spodziewałam! I tak się zastanawiam, czy to możliwe, żeby tak jak Michał znać całość, całą prawdę, ostateczny cel wszechświata i rodzaju ludzkiego i jednocześnie nie być świadomym swojej decyzji? Wydaje się, że jego opowiedzenie się za ludźmi jest dziełem przypadku, a to jest uzasadnione tylko wtedy, gdy nie zrozumiał Zamysłu… Jest jakaś w nim sprzeczność, to znaczy w Michale.
To jest bohater, który nie przeszedł żadnej metanoi, a tkwi w zawieszeniu. Rozumiem, że taki był Zzamysł, ale mimo wszystko, chciałoby się, żeby historia bardziej napawała nadzieją, a Michał okazał się bardziej zdecydowany :)
Uwagi:
ostateczny aspekt,
logicznie to nie ma sensu, rozumiem, że chodziło o ostateczny cel, wszechogarniającą pełnię oraz pankosmiczny aspekt wszechrzeczy :)
Klikam i pozdrawiam!!!
To zrobimy tak:
melendurze,
To wydaje się nie standardowe :) Sam u Koenrada to staram się stosować w najnowszej opce którą tam męczę od dłuższego czasu i nie mogę wyjść bo wpadł konkurs ;)
No cóż za bezczelny konkurs :)
Szczególnie wygląda to ciekawie, gdy kobiecą siłę pokazują mężczyźni, a nie kobiety. Nie dlatego , że są gorsze. Ale dlatego, że lepiej jest to dla mojego męskiego oka/ucha tłumaczone i opakowane. Ale to jest subiektywna opinia nie poparta żądną głębszą analizą jak niektórzy tutaj na tym forum, a zwykłą intuicją opartą na paru dziełkach.
Hmm, a ja akurat wcale nie wiem. W sensie nawet jako autor, ale też czytelnik. Jest to wyzwanie, bo jednak oczywiście każdy jest inny, ale pewne elementy wynikające z płci mocno wpływają na psychikę i zachowania bohaterów. Ot choćby, bohaterka kobieca powinna czasami mieć miesiączkę i związane z tym dolegliwości, ale nie wiem jak to jest i nie chciałbym tego poruszać, udając, że potrafię to dobrze oddać (a ponownie, pewnie u każdej bohaterki powinno to wyglądać inaczej). Oczywiście, wiarygodność mocno nie cierpi na takich detalach, choć pewnie wiele można zyskać, choćby na autentyczności. Albo wymyślić świat z elfami, gdzie elfki biologicznie nie mają miesiączki :)
O, a to jest ciekawe stwierdzenie i właśnie coś co mnie najbardziej zainteresowało. Przeważnie “Dobrzy” są uznawani za nudnych. A ty właśnie tutaj fajnie do przedstawiłeś. To jest ciekawe stwierdzenie.
Cóż, odwieczne prawo złola do bycia ciekawym. Bo kto by chciał czytać, o tym, że wszystkim żyje się dobrze i zwyczajnie? Złol dodaje epickości i z naszego codziennego życia możemy odlecieć w literackie zmagania na poziomie.
Ogółem jest parę schematów bohaterów. Michała tutaj fajnie opakowałeś i jak wspominam, to najwieksza zaleta tego opowiadania :)
Amen. Dziękuję!
bruce
witam serdecznie, piękny ten Pan Bruce ma sweterek 
lugosi
dziękuję bardzo, cieszy mnie taka opinia, bo wiem, że fabularnie to opowiadanie może nie porywać. Ale uznałem, że trzeba do tematu obrazowego podejść nieco inaczej, spróbować wyeksponować obraz i temu się poświęciłem, dlatego słowa, że wszystko działa sporo dla mnie znaczą.
A jak już napisane, to teraz w końcu mogę nadrabiać lekturę pozostałych tekstów konkursowych :)
chalbarczyk,
dzień dobry, dzień dobry!
Piękne opowiadanie, pasujące klimatem i szczegółami do obrazu.
Jasne jest, że rzecz dzieje się w Raju, ponieważ drzewa w tym samym czasie kwitną i mają owoce. Dodatkowe opisy dobrze budują tło :)
Bogu niech będą dzięki! Naprawdę o to tym wszystkim chodziło, a jak czasami czytam piękne, płynne i plastyczne opisy na Portalu, w tym Twojego autorstwa, to aż mnie zazdrość bierze, że ja tak nie umiem. Więc opisywanie, a tylko taki miałem pomysł na ekspozycję obrazu, było kluczem i jeśli wyszło, to ogromnie się cieszę!
Najbardziej ze wszystkiego zaskoczyła mnie postać Michała, chyba mogę napisać, że takiego charakteru archanioła to się nie spodziewałam! I tak się zastanawiam, czy to możliwe, żeby tak jak Michał znać całość, całą prawdę, ostateczny cel wszechświata i rodzaju ludzkiego i jednocześnie nie być świadomym swojej decyzji? Wydaje się, że jego opowiedzenie się za ludźmi jest dziełem przypadku, a to jest uzasadnione tylko wtedy, gdy nie zrozumiał Zamysłu… Jest jakaś w nim sprzeczność, to znaczy w Michale.
To jest bohater, który nie przeszedł żadnej metanoi, a tkwi w zawieszeniu. Rozumiem, że taki był
Zzamysł, ale mimo wszystko, chciałoby się, żeby historia bardziej napawała nadzieją, a Michał okazał się bardziej zdecydowany :)
Dobrze to wychwyciłaś. Tu jest istota odmienności mojej historii. Nie chciałem i nie potrzebowałem w tej literackiej powieści wszechwładnego boga vel. Boga w postaci. Tj. spersonifikowanego. Stąd “Zamysł”, który jest czymś pomiędzy zjawiskiem, osobą, a przedmiotem(?). Bo jakoś łatwiej mi w tym wyobrazić sobie wątpliwości Michała i właśnie – brak oddania sprawie. On podejmuje decyzję, ale jej nie rozumie. Pozostaje jednak wierny, mimo to, że choć nie jest w pełni świadomy dlaczego. Wydaje mi się, że to trochę odpowiada naszemu ziemskiemu poszukiwaniu Prawdy przez wielkie “P”, nieważne jak rozumianej i utożsamianej.
I takiego Michała chciałem :)
logicznie to nie ma sensu, rozumiem, że chodziło o ostateczny cel, wszechogarniającą pełnię oraz pankosmiczny aspekt wszechrzeczy :)
Tak. Stąd zostawię, bo wydaje się, że w tym tekście “aspekt” otrzymał po prostu własną, lekko odmienną definicję. Trochę jak “Zamysł”, ale już nie będę pisał “Aspekt”, bo zaraz wszystko byłoby wielką literą.
Bardzo Ci dziękuję za przeciekawą uwagę i za klika!
Wszystkich bardzo serdecznie pozdrawiam!
I rzekł Pan: umieścisz cztery “e” w “beeeecki”. Ani mniej ani więcej. Nie umieścisz trzech “e” ani “pięciu “e”. Dwa są wykluczone. I Pan uśmiechnął się, a lud spożywał owce i leniwce, karpie i sardele, orangutany i płatki śniadaniowe i nietoperze...
marzanie, mój marzanie!
Przede wszystkim bardzo dziękuję za Twój złożony wpis. Widać, że wgryzłeś się w ten tekst, być może bardziej niż on na to zasługiwał. Ale w ten sposób nadałeś mu też dużo znaczenia. W ogóle to jest piękne, jak Czytelnicy dodają kolorytu opowiadaniom, odkrywają (nomen omen) nowe aspekty.
Łapanka właściwie bez moich uwag, wdrożyłem. Równocześnie nieraz się uśmiechnąłem i ucieszyłem (rym niecelowy, ale niech pozostanie).
Źle to brzmi, tzn. sensu można się domyślać, ale słowo rozmija się ze znaczeniem (moim zdaniem). Naruszając po trochu, po kawałku, albo w ogóle rozwinąć metaforę, np. Każdy krok jest wysiłkiem, do którego się zmuszam, choć czuję, że siła woli pęka i kruszy się ziarno po ziarnie, niczym ta krawędź przepaści. Albo coś w tym stylu.
Długie zdanie, co samo w sobie nie jest grzechem :) ale to “w taki sposób” mnie rozdrażniło, przez nie całość jest mało płynna. Bez niego będzie chociaż ładna metafora, a teraz brzmi jak próba uładzenia metafory. Mam też problem z gramatyką, “wieńcząc sztych” formalnie odnosi się do ostrza, a nie do ognia, ale ostrze nie może wieńczyć sztychu (który jest zakończeniem ostrza) tylko ogień może je wieńczyć.
Użycie “zastanawiam” i “rozważam” zwalnia tempo do śli… przepraszam, do żółwiego. To kulminacja i nie wypada robić takich rzeczy czytelnikowi, to jakby wyświetlić reklamy w najciekawszym momencie!
Unikałbym jak ognia :) takich słów w opowiadaniu, w którym dopiero powstaje piekło, a koncepcja zła nie jest jeszcze (zapewne) w pełni zdefiniowana. To jedno słowo zepsuło mi całą scenę. Słowo “zło” powinno wkroczyć w opowiadaniu w odpowiedniej oprawie, a nie pojawić się w przypadkowym miejscu jako określenie miejsca. I to jeszcze dwuznaczne, bo miejsce nie jest złe moralnie (choć w sumie opisujesz piekło, więc czemu nie? ).
Te na przykład bardzo celne, co więcej, mocno w duchu tekstu. Podwójnie przydatne zatem.
a płomień ześlizguje się na jego ciało, odrzucając go w tył, krzyczącego z bólu.
Metafora czy dosłownie ześlizguje? Trudno jest mi sobie wyobrazić to ostatnie.
To chyba jedyne, czego nie zastosowałem. Widzę to tak, że Lucyfer otrzymuje cios, miecz go uderza, a równocześnie płomienie z ostrza “przepełzają” na jego ciało. Może nazbyt magiczne, ale któż w raju im każe trzymać się jakiejkolwiek fizyki i chemii? :)
Wpatrzony samotnie w płomienie i wsłuchany w huk burz, czekał, czy przyjdzie mu zrozumieć prawdę, czy też na wieczność pozostanie mu jedynie służba.
A on nie miał czasem służyć człowiekowi? Bo zachowuje się jak weteran wojenny z PTSD. W ostatnich, najważniejszych słowach opowiadania widzimy go bezużytecznego – patrzy i czeka. O tym, co robi dla ludzi, których wybrał, nie ma ani słowa.
Amen. Słuszne. Dodałem: “Zawsze pozostawał na zawołanie, gdy należało zetrzeć się z Lucyferem w walce o człowieka.”
Bo to zdecydowanie podkreśla jego dramat, a równocześnie oddanie służbie, plus w chrześcijaństwie jest to raczej postać aktywna, a nie bierna, więc powinno pasować.
Wrażenia ogólne: dobra kompozycja i klimat. Tak jak napisałem wcześniej, fragmenty kursywą świetnie budują nastrój, napięcie i zagadkę. Przeplatający się wątek wyprawy na skraj piekła i poszukiwania zamysłów Zamysłu to dobry pomysł – sama wyprawa to bardzo ciemna fantasy, a czerń jest dobrze widoczna na tle bieli. Pomysł również ciekawy, unikanie nazwania Boga doskonałe. Świetnie można wyczuć, że jest bytem z zupełnie innej kategorii, niż reszta towarzystwa.
Ciekawe i wciągające. Błagam o wypolerowanie, bo świetnie się czytało, efekt imersji doskonały, ale potykacze wybijały z rytmu.
I have polished my Polish!
Fragmenty kursywą zdecydowanie są najważniejsze. Dzięki betującym, zostały one skrócone, by nie były rozwlekłe.
Z tym Bogiem vel. Zamysłem, to też napisałem powyżej, odpowiadając chalbarczyk. Chciałem nieco to zmienić, bo trudno mi było wczuć się w psychologię archanioła wobec spersonifikowanego Boga. A czyniąc z tego bardziej “coś”, niż “kogoś”, wydawało mi się to bardziej wiarygodne, także dla aniołów, którzy mają go bronić. Nie chcę sprowadzić istoty przedwiecznej do cennego wazonu, którego trzeba pilnować przed zbiciem, ale odrobinka tego nie zaszkodzi, by dodać kolorytu bohaterowi.
Natomiast zdecydowanie najbardziej cieszy mnie to, że spodobał Ci się sposób “ugryzienia” obrazu. Bo nie ukrywam, że czytając już parę tekstów, byłem pod sporym wrażeniem nie tylko fabuły, ale i dostosowania techniki i sam chciałem spróbować.
Naprawdę, dużą przyjemność sprawił mi Twój komentarz. Dziękuję 
Za klika również!
Pozdrawiam!
I rzekł Pan: umieścisz cztery “e” w “beeeecki”. Ani mniej ani więcej. Nie umieścisz trzech “e” ani “pięciu “e”. Dwa są wykluczone. I Pan uśmiechnął się, a lud spożywał owce i leniwce, karpie i sardele, orangutany i płatki śniadaniowe i nietoperze...
Ach jeszcze dogrywka, marzanie
(troszeczkę sobie zrobiłem prywatną fabrykę komentarzy, ale chcę jeszcze fragmenty Twojego wpisu docenić)
zapadła cisza. W rajskim kraju, którego mieszkańcy dzielili się na chóry, nigdy dotychczas nie zapadło takie milczenie.
Dziwacznie brzmi wtrącenie “którego mieszkańcy dzielili się na chóry”. Tylko mnie rozpraszało.
Tutaj wtrącenie zmieniłem, ale zostawiłem. Bo chciałem podkreślić, dlaczego cisza jest tak nienaturalna – teraz bardziej wprost, bo chóry mogły tego jednoznacznie nie eksponować.
Fragmenty kursywą są świetne i trzeba w nich uważać na każde słówko :)
To. Absolutnie bezbłędnie rozszyfrowałeś jaki był mój cel, co więcej, sporo pomogłeś poprawić.
Dzięki!
I rzekł Pan: umieścisz cztery “e” w “beeeecki”. Ani mniej ani więcej. Nie umieścisz trzech “e” ani “pięciu “e”. Dwa są wykluczone. I Pan uśmiechnął się, a lud spożywał owce i leniwce, karpie i sardele, orangutany i płatki śniadaniowe i nietoperze...
Beeeecki, i ja się cieszę, że mogłem pomóc (a przy okazji przeczytałem dobre opowiadanie). I broń… Zamyśle, nie tupię teraz nóżką i nie sprawdzam, czy wszystko wprowadzone czy nie. bo przecież każdy ma swój gust. I w świecie też jest dużo rzeczy, które mnie drażnią, i drażnić będą, kiedy przyjdzie wiosna (pyłki). A jednak nie chcę zmieniać całego świata, co najwyżej wyrżnąć i wypalić delikatnie przesunąć rzeczy, o które się potykam :)
Dobrze, że opowiadanie już opublikowane, bo opek konkursowych dużo, a wszystkich nie obskoczę, choćbym chciał. I jeszcze wrąbałem się w pisanie sequela Rzeki, miało być krótko, a wychodzi jak zawsze, czyli machina fabularna się rozkręciła i rządzi twórcą. Więc miotam się między swoim pisaniem a komentarzami, potem będzie mi głupio, że kogoś z pozostałych konkursowiczów pominąłem.
P.S. Biblijna “stopka” w komentarzach wywołuje uśmiech ilekroć ją czytam, aczkolwiek jest również nutka niepokoju – lud jako ostatnie spożył nietoperze, a potem tekst się urywa. Czyżby aluzja do pandemii?
Hej!
Opowiadanie bardzo dobrze wprowadza w klimat. Same opisy zarówno raju, jak i piekła, są bardzo obrazowe, chociaż najbardziej spodobały mi się spotkania z Zamysłem. Czuć tę niepojętość (i jednocześnie moc, bo niezrozumiały jest przez swój ogrom) i płynące z tego wątpliwości.
Postacie archaniołów świetnie pokazują różne odpowiedzi na konfrontację z absolutem.
Jeśli chodzi o napięcie, to pojawiło się już na samym starcie, bo znałem zakończenie. Wiedziałem, że na Lucyfera trzeba uważać, a reszcie kibicować, nawet jeśli nie idzie im najlepiej. Lubię takie historie, bo nawet, jeśli zakończenie jest znane, to sposobów, które do niego prowadzą, da się wymyślić bardzo dużo. Może szatan oszuka archaniołów w jakiś kreatywny sposób? Może archaniołowie przypadkiem wpadną w jakieś “polityczne” układy? Może któryś z bohaterów okaże się za słaby i dopiero jakieś ciekawe wydarzenia wyciągną go z tej słabości?
No i tutaj pojawia się problem, bo historia przebiegła w bardzo standardowy, spodziewany sposób. Michał dał radę dotrzeć do celu “bo w sumie kocha ludzi”, bez żadnych głębszych przemyśleń. I jakkolwiek w kontekście aniołów i tematyki ma to sens, to historia na tym traci.
Mimo to napisane naprawdę zgrabnie i czytało się przyjemnie do samego końca, a ostatnia scena z samotnością Michała wybrzmiała wystarczająco, żeby przysłonić rozczarowanie brakiem twista ;)
Trochę technikaliów do przemyślenia:
Michał czuł, że choć podpieranie filara podczas balu nie przynosi chluby, to jednak nie musi się tego wstydzić. Było mu wspaniale na uboczu, gdzie mógł jeść słodkie winogrona i po prostu patrzeć.
[…]
Bal trwał tu nieustannie, a wraz z nim muzyka, stanowiąca wieczyste tło. W jej rytm włączali się wszyscy, nie z przymusu, a z naturalnej potrzeby. Każdy tańczył i śpiewał po swojemu, ale zawsze w doskonałej harmonii.
Chyba jednak nie wszyscy.
Było mu wspaniale na uboczu,
Nawet Michał ze swojej pozycji na uboczu, podświadomie wodził za nią wzrokiem.
Między jednym a drugim jest trochę odstępu, ale wyrażenie jest dość specyficzne, więc trochę mnie ukłuło jako powtórzenie.
– Inny aspekt Zamysłu, inne piękno – powiedział i pokazał bliżej narzutkę lampy. – To wciąż to samo światło, ale zachwyca odmiennie, nie sądzisz?
Brzmi to, jakby przysunął lampę bliżej, ale z tego co rozumiem, lampa lata gdzieś w oddali i otaczają ją tłumy. Może po prostu “powiedział, wskazując”?
– Dobrze wiesz, że nie potrafiłbym jej odczuwać. – Michał nie słynął z poczucia humoru.
– Wiem, że istnieją, tak. Ale ich nie rozumiem – przyznał Michał, sam mający tendencję do poważnienia, gdy inni się weselili.
Może lepiej to jakoś pokazać w wypowiedzi, niż stwierdzać w ten sposób?
– Cóż. Obcy jest nam czas, ale i tak zrozumienie nie przychodzi od razu – odparł mentorsko Lucyfer, przyjaźnie klepiąc brata po ramieniu. – Obawiam się, że brak zrozumienia może zaszkodzić Zamysłowi. Musimy poznać prawdę, Michale, o sobie i o człowieku.
– Musimy służyć. Zamysłowi i człowiekowi – przypomniał Michał.
Lucyfer rzucił mu krótkie spojrzenie, w którym wygasające rozczarowanie ustąpiło miłości do brata.
– Spróbuj to przypomnieć swemu bratu!
Powtórzenie. Pewnie nie wybiłoby się aż tak, gdyby określenie było wcześniej używane w tekście.
Pokazano mu ostateczny aspekt, który nieograniczony wzrok Michała pochłonął w całości i na zawsze zapisał jako uczucie.
Ze zdania nie wiadomo, co zostało pochłonięte (nieograniczony wzrok Michała czy aspekt).
Ktoś podlatuje, chcąc się rozejrzeć, lecz wieje mocny wiatr, a dym jest gęsty jak smoła.
Brzmi, jakby autor trochę na siłę chciał ukryć tożsamość tego kogoś ;) Naturalnie pasowałoby tu jakieś bardziej konkretne określenie, np. jeden z X.
Wokół jego latarni koncentrowała się cała śmietanka archanielska. Nawet Gabriel, aspirujący do przewodnika innych, pokornie ustępował miejsca bratu, słuchając zaangażowany.
“Innych” nadmiarowe, bo przewodnik musi być kogoś, chociaż samo “przewodnika” też mi nie leży.
W rajskim kraju, którego mieszkańcy dzielili się na chóry, nigdy dotychczas nie zapadło takie milczenie.
Chyba nie z podziału wynikało, że normalnie było głośno.
Ciąży mi zbroja i nieużywane, opuchnięte skrzydła.
Czy skrzydła ciążą od nieużywania?
Każdy krok jest wysiłkiem, do którego się zmuszam, naruszając minimalnie siłę woli, która[,+] niczym to strome zbocze, kruszy się, im dłużej maszeruję.
Z tego co się orientuję “niczym strome zbocze” jest niezależnym wtrąceniem, więc przecinek z obu stron.
Po wycięciu wtrącenia lepiej widać jeszcze jeden problem:
naruszając minimalnie siłę woli, która kruszy się, im dłużej maszeruję.
“Im dłużej” wymaga jakiegoś procesu, który nasila się/słabnie wraz z tym, jak coś się dzieje. Np. “kruszy się coraz bardziej, im dłużej maszeruję”.
Chociaż może ogółem lepiej byłoby to zdanie odrobinę uprościć albo rozbić.
Wiedział, że istnieje nienawiść tak silna, że słaby człowiek może się jej nie oprzeć.
Brzmi trochę, jakby człowiek miał zdolność "nie opierania się”. Może “słaby człowiek nie da rady się jej oprzeć”?
Jest słaby i upadnie, prędzej[,-] czy później musi się to stać.
Bez przecinka.
zobaczył, że trzyma miecz o złotej rękojeści i srebrnym ostrzu, które płonęło żywym, jasnym ogniem, wieńcząc sztych, w taki sposób jakby to nie stal, a płomień przeznaczony był do zadawania ciosów.
Z tego co rozumiem chodzi o to, że miecz wygląda jak płomień (którym można zadawać ciosy). Układ zdania sugeruje, jakby miecz składał się ze stali i płomienia, ale ciosy należało zadawać akurat płomieniem.
Z płaskiej pustyni na samym skraju zbocza wystają czarne iglice niczym szpice wbite w nieboskłon, powstrzymujące konstrukcję przed osunięciem się w otchłań.
Ładne :)
Zastanawiam się, jak zaszturmować wejście.
Chyba nie ma takiego słowa. Po prostu “szturmować”, chociaż bardziej pasuje mi tu np. “sforsować”.
Czekamy, przyglądam się temu smętnemu pochodowi.
Może lepiej kropka, żeby zasygnalizować zmianę podmiotu.
Ręka dzierżąca miecz się trzęsie tak, że płomień przelatuje mi przed twarzą.
Bardziej naturalnie brzmi mi “trzęsie się”.
Klikam i pozdrawiam :)
It's hard to light a candle, easy to curse the dark instead
Cześć, beeeecki
Bardzo mi się podoba to opowiadanie. Walka aniołów, przedstawienie raju i w szczególny sposób słowa Boga kierowane do Michała, bo tak to odebrałem. Delikatność Bożego głosu, czułość jako ciepłe dotknięcie wiatru na policzku. Przyznam, że tekst ma głęboki wymiar duchowy. Lubię takie klimaty.
Klik!
Pozdrawiam
bruce
witam serdecznie, piękny ten Pan Bruce ma sweterek
Pecunia non olet
Witam :]
I cóż, ciężko mi się tu merytorycznie wypowiadać, po pierwsze jako samcowi beta, po drugie bo mam słabość do fantastyki o aniołkach, pewnie jeszcze od czasów Siewcy Wiatru.
Mi się podobało. Niby historia znana, ale do końca zastanawiałem się, jaki będzie finał. Fajnie, że udało się ukrócić te bardziej przeciągłe sceny.
Pozdrawiam
Dlaczemu nasz język jest taki ciężki
Ręka dzierżąca miecz się trzęsie tak, że płomień przelatuje mi przed twarzą.
Bardziej naturalnie brzmi mi “trzęsie się”.
Hm, a może “drży”? Załatwiony problem brzmienia, szyku i siękozy :)
Hm, a może “drży”? Załatwiony problem brzmienia, szyku i siękozy :)
3 w 1 i to prawie za darmo :)
Teraz widzę też, że przez moje nieco dłuższe czytanie i dumanie nad tekstem, wystąpiły anomalie czasoprzestrzenne i część uwag zdążyła się zdezaktualizować ;)
It's hard to light a candle, easy to curse the dark instead
Chwała ci za to, że nie użyłeś tagu ,,angel fantasy”, bo przy całej mojej miłości do prozy pani Kossakowskiej zwykle unikam tego gatunku jak ognia – a przegapiłbym przez to świetny tekst.
Angel fantasy nie lubię m. in. ze względu na zamiłowanie autorów do uczłowieczania Lampki w imię modnego współcześnie podejścia ,,a, bo przecież on nie mógł być taki zły, to wszystko propaganda, wysłuchajmy jego wersji”. Tylko że diabeł to nie jest ,,postać”, którą należy rehabilitować, ale symbol/personifikacja Zła, którą czytelnik ma potępić. Dlatego bardzo mi się podoba w sumie prosty zabieg, jaki tu wykorzystałeś – tym razem Lucyfer jest twardogłowym służbistą, a idealistyczny Michał stanowi jego przeciwieństwo. W tej chwili to przejaw szalonej oryginalności. :D
Kosmologia też jest ciekawa, z abstrakcyjnym Bogiem i tak dalej. Na twoim miejscu pewnie poświęciłbym więcej miejsca konstrukcji świata (apokryfy to niewyczerpany skarbiec inspiracji), ale ja fetyszyzuję mitologię i lubię plastyczne opisy. :)
Więcej grzechów nie pamiętam. Nie mogę już kliknąć, za to chętnie nominuję do Piórka. Powodzenia w konkursie!
Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...
Drodzy, dziękuję za wszelkie komentarze, kliki i nominacje!
Do wszystkiego dokładnie odniosę się na dniach, jak czasu magicznie przybędzie
I rzekł Pan: umieścisz cztery “e” w “beeeecki”. Ani mniej ani więcej. Nie umieścisz trzech “e” ani “pięciu “e”. Dwa są wykluczone. I Pan uśmiechnął się, a lud spożywał owce i leniwce, karpie i sardele, orangutany i płatki śniadaniowe i nietoperze...
Tam, gdzie płótno spotyka słowo,
tekst poznałem rzetelnie, na nowo.
Ślad zostawiam, opinię wstrzymuję,
nim konkurs ciszę w werdykt przemaluje.
You cannot petition the Lord with prayer!
Wracam, syn marnotrawny bety:) Cały czas na merytoryczną krytykę lekkomyślnie przetrwoniłem, na dnie sakiewki pozostała mi jedynie drobna opinia. Z obowiązku odniesienia się do niej bez skrupułów Cię zwalniam, jako, że nasz stan posiadania (wolnego czasu) jak widzę plasuje sie na podobnym poziomie.
Opowiadanie bardzo przypadło mi do gustu, podoba mi się początkowa tajemnica i w dobrym tempie odkrywanie kolejnych, biblijnych kart. Podoba mi się Zamysł i jego niedookreśloność (sic!). Sam obraz w pierwszym kontakcie przywodził na myśl twierdze Pandemonium i świat Sanktuarium z serii gier Diablo, a tekst wcale mnie z tego skojarzenia nie wybił, bo i realia i postacie i wizja piekła pokrywały się z blizzardowskimi;)
Pozdrawiam i raz jeszcze powodzenia w konkursie:)
