Opowiadanie na konkurs, stanowiące interpretację obrazu “Strażnica potępionych” Pani Anny Słoncz. Obraz wykorzystuję wraz z tytułem, bo gdy go przeczytałem, w mojej głowie była tylko ta historia. Mam nadzieję, że udało mi się ją ująć w delikatnie nowy sposób.
Zapraszam do lektury!
A betującym cześć i chwała!
Tagi takie sobie wyszły, ale nie moja wina, że nic nie pasowało :)
Zawiewa mocniejszy wiatr i uderza nas w twarze. Opieramy się podmuchom i zdeterminowani brniemy dalej.
Otacza nas piękny i zielony kraj. Pachną kwitnące drzewa, w słońcu mienią się dojrzewające owoce, strumienie szumią melodyjnie, a dotyk miękkiej trawy na naszych łydkach jest niczym kojące głaskanie.
My jednak czujemy się obco pośród tej sielanki, jakby twardy marsz zakłócał łagodność krajobrazu, a nasz cel był czymś niegodziwym w tym sprawiedliwym świecie.
Ale przecież taki jest Zamysł.
Znów nagły powiew. Jest nienaturalnie silny, a nosi w sobie zapowiedź czegoś jeszcze mocniejszego. Przywiewa duszący smród spalenizny. Niektórzy z nas kaszlą. Podmuch mija, a pogoda się uspokaja. W oddali ćwierkają ptaki.
***
Michał czuł, że choć podpieranie filara podczas balu nie przynosi chluby, to jednak nie musi się tego wstydzić. Było mu wspaniale na uboczu, gdzie mógł jeść słodkie winogrona i po prostu patrzeć.
Jego oczy chłonęły otoczenie, a widok poruszał do głębi. Kochał świat wokół, w którym Słońce i gwiazdy stanowiły sufit, podłogę i ściany, rośliny miały jedyną prawdziwą zieleń, a owoce najwspanialszy smak. Bal trwał tu nieustannie, a wraz z nim muzyka, stanowiąca wieczyste tło. W jej rytm włączali się wszyscy, nie z przymusu, a z naturalnej potrzeby. Każdy tańczył i śpiewał po swojemu, ale zawsze w doskonałej harmonii z pozostałymi.
Wśród wirujących w walcu par dało się dostrzec najjaśniejszy punkt – latarnię, lśniącą blaskiem czystego Zamysłu. Była osią, wokół której krążyli wszyscy goście, tak, jak Ziemia i inne planety krążyły wokół Słońca. Nawet Michał ze swojej pozycji, podświadomie wodził za nią wzrokiem. Najczystsze białe światło odbijało się w jego oczach, rozświetlając duszę, aż chciał wzlecieć i wyśpiewać słowa chwalące Zamysł.
Nie zrobił tak, ale chwilkę później uczynił to inny z biesiadników, do którego dołączyli następni. Jeden z chórów wzniósł się nad przeźroczystą podłogę i zaśpiewał czystą, chwalebną pieśń.
Michał patrzył na to z uśmiechem. Nie umknęła mu jednak zbliżająca się postać, zgrabnie przechodząca pośród tłumów białych szat.
– To chyba nowy pomysł, Lucyferze – zauważył Michał, wskazując latarnię, którą przysłonięto niewielką, granatową narzutką, przypominającą rozgwieżdżone niebo. Malutkie punkciki mieniły się, jednak siła światła nie była aż tak wielka.
– Nic nie ucieknie twym oczom, Michale. Z nas wszystkich, ty otrzymałeś wyjątkowy dar! – pochwalił Lucyfer, posyłając mu przyjazny uśmiech. – Inny aspekt Zamysłu, inne piękno – powiedział i pokazał narzutkę lampy. – To wciąż to samo światło, ale zachwyca odmiennie, nie sądzisz?
– Tak, masz rację – stwierdził zafascynowany Michał. – Chwalisz moje oczy, ale ty jeden potrafisz odkrywać nowe aspekty Zamysłu. To jest dar!
– Czyżby przemawiała przez ciebie zazdrość? – prychnął rozbawiony Lucyfer.
– Dobrze wiesz, że nie potrafiłbym jej odczuwać.
– Być może potrafiłbyś. – Lucyfer niespodziewanie spoważniał. W stłumionym świetle lampy jego oblicze wyglądało niezwykle dostojnie. – Znasz cały Zamysł. Wiesz, że zazdrość, gniew i nienawiść istnieją. Rozumiesz je.
– Wiem, że istnieją, tak. Ale ich nie rozumiem – przyznał Michał, samemu mając tendencję do poważnienia, gdy inni się weselili. W oddali chór wzniósł kolejny toast na cześć stworzenia.
– Cóż. Obcy jest nam czas, ale i tak zrozumienie nie przychodzi od razu – odparł mentorsko Lucyfer, przyjaźnie klepiąc brata po ramieniu. – Obawiam się, że brak zrozumienia może zaszkodzić Zamysłowi. Musimy poznać prawdę, Michale, o sobie i o człowieku.
– Musimy służyć. Zamysłowi i człowiekowi – przypomniał Michał.
Lucyfer rzucił mu krótkie spojrzenie, w którym wygasające rozczarowanie ustąpiło miłości.
– Spróbuj to przypomnieć swemu bratu! – rzucił Lucyfer, wskazując wybijającego się ponad chór Gabriela, który mocną arią zakończył śpiew.
Michał popatrzył na Lucyfera. Zaśmiali się i popili słodkiego rajskiego wina.
***
Otacza nas gęsta mgła. Zaczyna się łagodnie, lekko spowija krajobraz, niczym zwiewna pajęczyna, zwiastująca końcówkę lata. Z początku jest biała, potem szara, momentami niemal czarna. Osiada na twarzach i zostawia lepkie krople. Zdaje się oznajmiać, że nic dobrego z naszej wędrówki nie wyniknie.
Ktoś dostrzega mroczne cienie, szybujące ponad nami. Wrony? Kruki? Zataczają dziwne kręgi, nagle spadają, niczym martwe, by w ostatnim momencie rozpostrzeć skrzydła i równo poszybować. Łączą się w grupy, tworzą składające się z dziesiątek punktów kształty, które, choć nie przypominają niczego konkretnego, to jednak zwiastują groźbę. Ptaki wydają dźwięki twarde i nieharmonijne, pełne pretensji i żalu o swoje istnienie. Jakby rola w Zamyśle przysparzała im cierpienia.
Skąd bierze się ten gniew? Dlaczego posyłają nam nieprzychylne znaki?
Szukam odpowiedzi, ale widzę tylko mgłę.
A może dym.
***
To nigdy nie były bezpośrednie odwiedziny. Takie miały miejsce tylko na początku, a wtedy to Michał i jego bracia byli gośćmi. Teraz jako gospodarze swojej wolnej woli, odczuwali jedynie subtelne przypływy obecności Zamysłu. Mogli je ignorować, ale Michał nie znalazł ku temu powodu.
Otworzył się, a wzrok przestał widzieć otoczenie. Inne oczy, w jego wnętrzu, zobaczyły światło Zamysłu. Delikatne, ale rozlewające się wszędzie. Jak zawsze, towarzyszyło temu jednakowe uczucie samotności. Michał nie potrafił pojąć, dlaczego je odczuwa. Wszakże Zamysł był piękny i poruszał tych, którzy go poznali. Z niego wziął się wspaniały świat, który w pełni ukazano skrzydlatym archaniołom.
A jednak samotność. Wobec Zamysłu Michał miał wrażenie konfrontacji z samym sobą i doznawania druzgocącej porażki. Próbując zbierać się po kolejnych ciosach, otrzymywał następne. Narastało paniczne poczucie winy. Nie to powinien odczuwać i wiedział o tym dobrze.
Znał Zamysł. Pokazano mu ostateczny aspekt, który nieograniczony wzrok Michała objął w całości i na zawsze zapisał jako uczucie. Sięganie do tego wspomnienia przyprawiało go o drżenie. Ostateczność była ogromna. Przerastała każdą istotę i zjawisko. Całość znaczyła wiele więcej niż zbiór elementów.
Michale.
Odwrócił się, rozejrzał w głębi własnej duszy, ale był sam. Wkoło tylko lekka jasność.
Tak?
Szukasz mnie?
To pytanie zbiło go z tropu. Brak odpowiedzi znów spowodował ukłucie strachu. Stał przed Zamysłem, którego znał jedynie ostateczny aspekt. W rzeczywistości rozmawiał z czymś obcym, odległym.
Znasz Zamysł, Michale. Dlaczego się obawiasz?
Znów brakowało odpowiedzi. Znów brakowało myśli.
Wreszcie, w rozpaczy, sięgnął po tę, którą chciał odrzucić.
Znamy Zamysł. Ale żaden z nas nie zna pełnej prawdy. Widzimy, co możemy zepsuć, a nie wiemy, jak tego uniknąć. Widzę człowieka. Jestem gotów mu służyć, ale lękam się jego wyborów.
Odpowiedziało mu coś, co odczuł jak uśmiech. Fala delikatnego ciepła musnęła jego twarz.
Robimy to, co możemy, Michale. Każdy z nas. Dokonujemy wyborów i robimy to, co możemy.
Michał poczuł w sobie nagły napływ pytań i wszystkie je chciał wyrazić, wyrzucić z siebie i wyzbyć się poczucia winy za ich gromadzenie. Odpowiedź była tak blisko, niemal dotykał jej myślą. Obecność Zamysłu jednak odpłynęła.
Michał znów był w swoim ciele i duchu, leżał pod owocującą jabłonią, otoczony gwieździstym niebem i zielenią.
Po jakimś czasie dołączył do niego złotowłosy Gabriel.
– Odwiedził mnie Zamysł – powiedział na powitanie.
„Mnie też” chciał odpowiedzieć Michał, ale milczał.
– Pokazał mi dalsze aspekty. Fragmenty całości. Moją rolę, jeśli podołam próbom. – Przeważnie Gabriel nie potrzebował słuchaczy, by mówić, ale niema obecność Michała zawsze była mu miła.
– Zamysł wystawi nas na próby? – zdziwił się Michał.
Gabriel tylko czekał na te pytania.
– To nasze próby, Michale. Nas samych.
– A jeśli ich nie przejdziemy? Jeśli zawiedziemy? A jeśli człowiek zawiedzie w swoich próbach?
Gabriel uśmiechnął się śmiało, ale Michałowi nie dodało to pewności.
– Przejdziemy. I człowiek przejdzie.
***
Docieramy do urwiska. Mogę przysiąc, że wcześniej go tu nie było, a grunt ciągnął się po horyzont. Teraz jednak powstała granica. Kres.
Czeluść nie ma dna, a z jej głębi zieje jedynie czerń i unosi się duszący dym. Zapach spalenizny wkręca się w nozdrza i przenika ubrania. Zbocze jest pionowe i pełne ostrych skał tak, że nie sposób zejść. Drugiej strony nie widać. Jeden z nas podlatuje, chcąc się rozejrzeć, lecz wieje mocny wiatr, a dym jest gęsty jak smoła. Znosi go, traci siły i mdleje w locie, a ja ledwo zdążam go złapać.
Zakazuję dalszych prób. Nie wiem, co może nas czekać po upadku. Moi towarzysze zaczynają szeptać z obawą.
Od tej pory maszerujemy wzdłuż krawędzi. Ciągnie się w nieskończoność, jakby ktoś przeciął kraj na pół. Wkrótce otoczenie staje się zimne, a gruntu nie porasta już trawa. Zastępuje ją drobny pył, ni to śnieg, ni piach. Jest szorstki i chłodny. Ktoś szepcze, że to zmielone życie.
***
– Zamysł pytał każdego z was? – Światło Lucyfera jak zawsze było centrum wydarzeń, mimo że w nocnym krajobrazie wokół kręciły się wszystkie stworzone galaktyki z miriadami gwiazd. Wokół jego latarni koncentrowała się cała śmietanka archanielska. Nawet Gabriel, aspirujący do przewodnika i lidera, pokornie ustępował miejsca bratu, słuchając zaangażowany.
– Każdy z nas zna Zamysł – odpowiedział jeden z archaniołów.
– Tak. Ale czy wszyscy wiecie, że człowiek odwróci się od nas? Zdradzi i zatopi się w grzechu, będzie pławić się w nienawiści do innych i do samego Zamysłu? – zapytał Lucyfer i zapadła cisza. W rajskim kraju, w którym niemal zawsze brzmiała melodia i śpiew, nigdy dotychczas nie zaległo takie milczenie.
– Zamysł ci to objawił? – zapytał ktoś lękliwie.
– Wszyscy mamy wolną wolę, także ludzie. Pełnią Zamysłu, jak wiecie, jest zbawienie każdego. Ale ja widziałem więcej. Już wkrótce człowiek nas zdradzi – wyjaśnił Lucyfer. Wydawał się poruszony tym, co mówił, a słowa wypowiadał powoli i z trudem.
– I co zamierzasz zrobić? – włączył się zatroskany Gabriel.
– Co zamierzamy zrobić – sprostował Lucyfer. – Wolnej woli nie da się kontrolować. Uważam, że człowiek swoim przyszłym, a pewnym, nieposłuszeństwem, może zniweczyć zbawienie – powiedział, spuszczając głowę. Następnie zwinął dłoń w pięść i uderzył nią o stół. – To przykre, ale musimy bronić Zamysłu przed ludźmi. Nie mamy wyboru, do tego nas powołano!
Kilka pomruków aniołów z pomniejszych chórów zawtórowało jego słowom. Niemelodyjne szepty rozniosły się po całym niebiańskim zgromadzeniu.
– Tobie to objawiono, nie nam. Nie powinieneś o tym mówić – wtrącił się Gabriel, uciszając na chwilę szeptane plotki.
Lucyfer spojrzał na niego z wyrozumiałością, tak jak starszy brat patrzy na młodszego.
– Gabrielu, każdy z nas powinien wiedzieć, bo wszyscy mamy obowiązek działać w prawdzie. Jeśli musimy dokonać wyboru, to mówię, że nie możemy służyć człowiekowi i Zamysłowi równocześnie. A dla mnie wniosek jest prosty. Niech każdy z was dojdzie do własnego, bo czasu jest niewiele.
***
Marsz wzdłuż krańca świata jest trudny. Skały się osuwają i spadają w bezdenną czeluść. Dym jest coraz gęstszy, a wszyscy cuchniemy smrodem spalenizny.
Ciąży mi zbroja i nieużywane, opuchnięte skrzydła. Każdy krok jest wymuszonym wysiłkiem, choć czuję, jak siła woli się kruszy, niczym to strome zbocze. Mam wrażenie, że ścieżka przed nami staje się coraz węższa.
Wiatr sypie pyłem w twarze. Ostre drobinki tną skórę, drażnią oczy, a miejscami wręcz parzą. Kilku z nas nagły podmuch prawie zepchnął w dół – bracia złapali ich w ostatnim momencie. W oddali tworzą się trąby powietrzne, wirujące mieszanką szarości, czerni i bieli.
Z monotonii maszerowania wybija mnie dźwięk. Trzask, zgrzyt i przedłużony syk. Ryzykuję i podchodzę do krawędzi, patrząc w dół.
W otchłani nie ma już mrocznej pustki – zamiast niej szaleje nieprzebrana rzeka ognia. Języki płomieni wystrzeliwują w górę, liżąc zbocze, wbrew naturze chcą spalić skałę. Grunt staje się wrzący, parzy w stopy. Ogień jest czerwony jak krew.
Czeka nas ciężka przeprawa.
***
Następne dni pełne były oczekiwania. Lucyfer wypowiedział swoje proroctwo, po czym zniknął. Ktoś mówił, że Zamysł wezwał go do siebie, inny, że poszedł działać, zniesmaczony bezczynnością braci.
Michał gnuśniał z każdym dniem coraz bardziej. Miał dokonać wyboru, a jednak czekał. Paraliżował go strach przed konsekwencjami każdej decyzji.
Znakomity wzrok archanioła pozwalał mu przyglądać się dwojgu pierwszych ludzi w rajskim ogrodzie. Żyli spokojnie i w zgodzie z Zamysłem, daleko im było do fatalistycznej wizji Lucyfera. Niemniej, Michał również dostrzegał słabość. Wiedział, że istnieje nienawiść tak silna, że słaby człowiek nie da rady się jej oprzeć. Zdawało się, że Zamysł wręcz skazał tych dwoje i ich potomstwo na upadek.
Tu zaczynała się sfera, której Michał nie rozumiał. Ufał Zamysłowi bezgranicznie i pragnął wierzyć, że wszystko to zostało przewidziane, ale dostrzegał też wolną wolę ludzi. Jeśli nienawiść pchnie ich do fałszywych kroków? Jeśli wolna wola obróci ich przeciw Zamysłowi?
Czym tak naprawdę był Zamysł, któremu zobowiązał się służyć?
Michał samotnie snuł się po rajskim kraju, pogrążony w myślach. Unikał braci. Widział, że niektórzy zniknęli wraz z Lucyferem. Wśród pozostałych panowało poruszenie i wątpliwość. Raj zaczął się rozpadać.
Wtedy poczuł obecność Zamysłu. Nie dał mu zacząć. Wątpliwość była zbyt silna.
Dlaczego? Dlaczego człowiek? Przez niego rozpadnie się ich i nasz świat! Jest słaby i upadnie, prędzej czy później musi się to stać. Co mamy z tym zrobić? Jak chronić… Zamysł?
Odpowiedziała nieznośna cisza. Dopiero gdy frustracja Michała wzrosła i gotów był zamknąć się na mistyczną obecność, odezwał się wewnętrzny głos.
Michale. Znasz Zamysł. Wiesz, że wydarzy się, co ma się wydarzyć. Spójrz na człowieka. Czy go kochasz?
Głos wraz ze światłem przenikał jestestwo Michała. Nie działało to jednak tak kojąco, jak przeważnie.
Tak, ale…
Czy jesteś gotów mu służyć?
A jeśli człowiek upadnie?!
Czy wtedy jesteś gotów mu służyć?
Michał zamilkł. Nie spodziewał, aby sam Zamysł akceptował upadek. Znów przyjrzał się człowiekowi w odległym ogrodzie. Była to istota pełna piękna, wspaniała, w której wszystkie aspekty Zamysłu wydawały się znacznie bardziej wyeksponowane niż wśród anielskiej braci.
Chyba tak.
Odpowiedział mu świetlisty uśmiech.
Michał zamrugał, znów będąc w swoim ciele. Tym razem jednak coś się zmieniło. W dłoni poczuł ciężar i zobaczył, że trzyma miecz o złotej rękojeści i srebrnym ostrzu, którego sztych okalał żywy ogień, jakby to nie stal, a płomień przeznaczony był do zadawania ciosów.
Michał dotknął głowni miecza i natychmiast cofnął dłoń. Nigdy jeszcze nie czuł takiego bólu, przeszywającego całe ciało i duszę do samej głębi.
W głowie odezwał się głos.
Upadek wymaga wyboru.
***
Patrzę na miecz. Płonie coraz bardziej, wydaje się kumulować okrutną energię otoczenia. Odwrotnie do mnie i moich żołnierzy, wycieńczonych marszem i nękanych wątpliwościami, broń zdaje się czerpać siłę z ognistej rzeki, piaszczystych tornad i trującego dymu. Nie wiem, czy pokładam nadzieję w mieczu, czy raczej się go lękam. Brak mi sił, by o tym myśleć.
Ktoś z oddziału jęczy, że się zgubiliśmy. Wzdycham i unoszę miecz. Płomienie rozlewają się wokół ostrza, parząc moją dłoń. Przez ogień widzę jednak drogę i nasz cel, który jest już blisko, choć zasłaniają go chmury dymu.
Idziemy dalej i wkrótce ukazuje się naszym oczom.
Z płaskiej pustyni na samym skraju zbocza wystają czarne iglice niczym szpice wbite w nieboskłon, powstrzymujące konstrukcję przed osunięciem się w otchłań. Biały pył pokrywa wejście i dachy, ale nie ima się mrocznego wejścia do twierdzy. Gdzieś w szczelinach okien widać czerwone światło, podobne do barw płomieni w dolinie.
Żołnierze mieszają się na ten obcy widok. Nie znamy takich konstrukcji, nawet my archaniołowie, którzy widzieliśmy Zamysł. To inna, nierajska obecność, źródło skalania całej tej ziemi, od lepkiej mgły, po płomienną rzekę. Nie zatrzymuję się, choć przepełnia mnie zwątpienie. Wiem, że jeśli stanę, to już nie ruszę dalej.
Miecz ciągnie naprzód, tak jak ja prowadzę kolumnę moich żołnierzy. Wiatr, płomienie, pył, wszystko się nasila, gdy docieramy do podnóży twierdzy.
Zastanawiam się, jak sforsować wejście. Strach mnie paraliżuje i nawet żądny działania miecz nie potrafi tego zmienić.
Wejście otwiera się samo. Czarne drzwi z głośnym łoskotem wypuszczają na zewnątrz grupę, na której czele idzie Lucyfer ze swoją lampą.
Czekamy, przyglądam się temu smętnemu pochodowi. Wyglądają na równie wyniszczonych, jak my, a może i bardziej, skoro dłużej wystawieni są na działania tego obcego miejsca. Ich skrzydła wydają się zwiędnięte, twarze pozbawione blasku, a kroki niepewne. Uderzają w nich ciepłe podmuchy, idący się chwieją, ale żaden nie upada.
Podchodzą i wtedy widzę ich oczy, pełne determinacji, zdradzające ogrom silnej woli w wątłych ciałach. Patrzę na lampę Lucyfera – wygasła. Mimo to mój brat trzyma ją przy sobie z troską, a wszyscy jego poplecznicy patrzą na pozbawioną światła latarnię z szacunkiem i powagą.
– Wkrótce wydarzy się upadek człowieka, Michale – oznajmia mi smutno Lucyfer. Pogrążony w żalu, wydaje się nie zauważać zbrojnego zastępu pod mym dowództwem.
– Niestety, nie przez człowieka tu przyszliśmy – odpowiadam z trudem. Ręka dzierżąca miecz drży tak, że płomień przelatuje mi przed twarzą.
– Chcesz, by ich upadek, ich słabość, pociągnęły za sobą nasze potępienie? Rozłam raju, tego chcesz? – pyta Lucyfer.
Podchodzi do mnie, kładzie mi dłoń na ramieniu. Wzdrygam się, ale nie odsuwam. Lucyfer prowadzi na krawędź zbocza, dalej jest już tylko rzeka ognia. Ręką pokazuje w płomienie. Wytężam wzrok i widzę wśród wrzącej przemocy wizję ogrodu, w którym ludzie spożywają owoc, łamiąc jedyny dany im zakaz. Natychmiast wstępuje w nich nienawiść, zaczynają widzieć wszystko inaczej, w gniewie, w zazdrości, we wstydzie.
– To się właśnie dzieje, Michale. Cały ten rozłam, jak również wszystkie przyszłe, to ich sprawka. Masz broń, by ich potępić i ratować Zamysł. To twoja decyzja – szepcze Lucyfer.
Patrzę na ludzi, na ich nagłe zagubienie, na szarzejący pod ciężarem ich grzechu świat. Widzę przyszłe słabości, śmierć, wojny, pogardę, poddanie się nienawiści. Aspekty istnienia mnie zalewają. Zapominam o całości Zamysłu.
Patrzę na Lucyfera, którego twarz jest zaraz obok mojej. Jego wzrok zatopiony jest w ludziach, oczy odbijają czerwone płomienie, pełne… nienawiści do człowieka. Ze strachu, że mogą zniszczyć Zamysł.
– Jestem gotów – mówię, odsuwając się. – Jestem gotów, by służyć człowiekowi nawet w jego upadku – przemawiam wbrew sobie, a słowa sprawiają mi prawdziwy ból. Nie potrafię uzasadnić takiego wyboru, jednak on się dokonał na wieczność.
Twarz Lucyfera wykrzywia się w grymasie, tak jakbym zadał mu ranę. Zaciska pięści, zgrzyta zębami.
– Jesteś po ich stronie? Oni okazują się najpodlejszymi niszczycielami Zamysłu, a ty chcesz im służyć?! – podnosi głos, jego krzyk niesie się po pustyni, silniejszy nawet od wycia wiatru. – Zamierzasz bronić tego upodlonego, taplającego się w nienawiści gatunku?! W imię czego?! Są wrogami Zamysłu, więc w imię czego zamierzasz to czynić?!
– Nie wiem. – Nic więcej nie potrafię powiedzieć.
Miecz sam składa się do ciosu, a ja mu nie oponuję. Płomienna klinga tnie ziemię, rozrywając z trzaskiem skałę między nami. Ziemia drży, a pozbawiona oparcia skarpa zaczyna osuwać się ku otchłani wraz ze stojącymi na niej poplecznikami Lucyfera. Moimi braćmi. Chwieją się i przewracają. Niektórzy zachowują spokój, inni próbują biec, wydostać się ze spadającego kawałka skały.
Lucyfer stoi, patrząc na mnie z wielkim smutkiem i bólem. Nie mogę znieść jego spojrzenia, ale wiem, że widzę go takim po raz ostatni. Nie odwracam wzroku.
Skała odrywa się głośno i teraz już cały jej kawał spada w otchłań. Patrzymy na siebie z Lucyferem, gdy ten, w ostatnim momencie skacze, rozwija zwiędnięte skrzydła i próbuje wylądować na bezpiecznym gruncie.
Miecz znów składa się do ciosu. Ostrze uderza Lucyfera, a płomień ześlizguje się na jego ciało, odrzucając go w tył, krzyczącego z bólu. Patrzę mu w oczy, gdy ostatni spada wraz ze swoim chórem potępionych w płomienną otchłań.
***
Ciemna twierdza uchowała się od upadku. Co prawda osunęły się zbocza wokół niej, lecz ona sama dalej stała nad krawędzią. Widok z jej mrocznych iglic rozciągał się na wszystko – na otchłań w dole, ale też na cały świat ludzi i to, co działo się poza rajskim krajem.
Po wygnaniu Lucyfera wichury i huragany nie ustały, a trujące opary i mgły, jak również cienie kruków i wron wciąż otaczały twierdzę, mimo upływu wielu lat, które odliczano do dnia nastania ostatecznego aspektu.
Wojsko anielskie wróciło do zielonego kraju, zostawiając rozłam za sobą. Wszyscy zajęli się służbą człowiekowi, który bardzo pobłądził. Mniej było balów i przyjęć, więcej ciężkiej, nieprzynoszącej efektów pracy. Tak jak przepowiedział Lucyfer, jedni zrozumieli prawdę po czasie, inni nigdy.
Michał nie wrócił z pozostałymi. Wbrew własnej obawie, przeleciał nad rozpadliną powstałą po osunięciu i wszedł przez mroczne drzwi do twierdzy. W środku zastał pustkę wielkich pomieszczeń, których mimo miłości do Zamysłu i jeszcze większej nienawiści do ludzi, Lucyfer nie był w stanie wypełnić. Ostatnie rajskie dni spędził w samotności.
Takiego też wyboru dokonał Michał. Nie ściągnął zbroi, nie odłożył miecza. Zawsze pozostawał na zawołanie, gdy należało zetrzeć się z Lucyferem w walce o człowieka.
Do czasów ostatecznych zamieszkał w twierdzy, która stała się strażnicą nad otchłanią. Wpatrzony samotnie w płomienie i wsłuchany w huk burz, czekał, czy przyjdzie mu zrozumieć prawdę, czy też na wieczność pozostanie mu jedynie służba.
Anna Słoncz: „Strażnica potępionych”
To pobetowy komentarz.
Historia znana; chociaż fajnie opakowana. Czasem, co powtarzam – nie trzeba odkrywać koła na nowo, czy wymyślać niestworzonych światów. Wystarczy wziąść co znane i odwrócić lustro, przestawić meble i zupełnie wszystko inaczej wygląda.
@beeeecki dokladnie to zrobił :)
Wziął utarty schemat – Genezę buntu na pokładzie bounty, Nieba i wziął niestandarodowo za bohatera nie, Lucyfera, gdzie przeważnie się kreśli go jako postać czasem tragiczną, no i wiadomo hyperzy go wzięli, bo mroczny, piękny, seksowny i (podobno) niosący światło, a wybrał Michała właśnie. Niech złol, będzie złolem. A postać tragiczną winien być postać, która musi coś zrobić(być dowódcą wojska niebieskiego), a jednocześnie rozumieć drugą stronę. Rozterki Michała zostały przedstawione w bardzo fajny sposób.
Bardzo mi się też podoba interpretacja obrazu w formie tego opowiadania. W tej kwestii naprawdę widać, że miał na to pomysł.
Jedynym problemem jest jedynie znane zakończenie gdzie ciężko o dobry twist bo i historia zbyt znana :) Ale mimo wszystko – ozdobą tego opowiadania są właśnie fajnie ukazane te rozterki Michała no i sprawnie immersyjnie wykonane dialogi.
Z przyjemnością polecam do biblio + powodzonka w konkursie !
Koenrad zmruczył oczy. → Co zrobił??? Wiem, że miał kocie oczy, ale chyba nimi nie mruczał. :)
Melendurze,
Po pierwsze primo, dziękuję za pomoc na becie. Cenną pomoc.
Po drugie primo, cieszę się szczególnie z tego, że przypadła Ci do gustu taka interpretacja znanego motywu wsparta obrazem. Bo jeśli coś ma być siłą tego opowiadania, to zdecydowanie ta faza.
Po trzecie primo – ultimo, tak też jak pisałem na becie, Michał zawsze wydawał mi się takim “ślepym bagnetem”. Historię “dobrych” dostawaliśmy już w sumie z perspektywy ludzi, o aniołach zapominamy, poza strącanym Lucyferem w wielu aspektach tego strącenia.
A zakończenie faktycznie trudno było zrobić z twistem. Tzn można było, Lucyfer mógł wygrać, a twierdza być nowym centrum hierarchii astralnej ostatnio samodzielnym (CHAOS), ale aż taki obrazoburczy nie jestem.
Jeszcze raz dziękuję bardzo za pomoc, no i teraz też za klika i ciekawą opinię!
Na marginesie: zauważyłem, że moi główni męscy bohaterowie to zawsze są takie rozterkowe pierdoły, podczas gdy główne kobiece bohaterki zawsze mają silny charakter. Muszę chyba przełamać ten schemat :)
I rzekł Pan: umieścisz cztery “e” w “beeeecki”. Ani mniej ani więcej. Nie umieścisz trzech “e” ani “pięciu “e”. Dwa są wykluczone. I Pan uśmiechnął się, a lud spożywał owce i leniwce, karpie i sardele, orangutany i płatki śniadaniowe i nietoperze...
Na marginesie: zauważyłem, że moi główni męscy bohaterowie to zawsze są takie rozterkowe pierdoły, podczas gdy główne kobiece bohaterki zawsze mają silny charakter. Muszę chyba przełamać ten schemat :)
Gdzie wady?:)
To wydaje się nie standardowe :) Sam u Koenrada to staram się stosować w najnowszej opce którą tam męczę od dłuższego czasu i nie mogę wyjść bo wpadł konkurs ;)
Teortycznie w dzisiejszym świecie powinien być nawrót do kultu męskości, ale ja powiadam, nie ma co. Szczególnie wygląda to ciekawie, gdy kobiecą siłę pokazują mężczyźni, a nie kobiety. Nie dlatego , że są gorsze. Ale dlatego, że lepiej jest to dla mojego męskiego oka/ucha tłumaczone i opakowane. Ale to jest subiektywna opinia nie poparta żądną głębszą analizą jak niektórzy tutaj na tym forum, a zwykłą intuicją opartą na paru dziełkach.
Warto zawsze testować i szukać, ale jak coś dobrze działa, to po co zmieniać?:)(tak mój mój dyrektor, za każdym razem, jak przynoszę fajny nowy pomysł:P)
A zakończenie faktycznie trudno było zrobić z twistem. Tzn można było, Lucyfer mógł wygrać, a twierdza być nowym centrum hierarchii astralnej ostatnio samodzielnym (CHAOS), ale aż taki obrazoburczy nie jestem.
Jakbyśmy puścili całkowicie wodze fantasy(zji) można iść całkowicie w coś alternatywnego :) ale i tak mi się podobało, że wypełniłeś białą plamę, nie zmieniając biegu historii (coś co sam staram się robić notabene).
Po trzecie primo – ultimo, tak też jak pisałem na becie, Michał zawsze wydawał mi się takim “ślepym bagnetem”. Historię “dobrych” dostawaliśmy już w sumie z perspektywy ludzi, o aniołach zapominamy, poza strącanym Lucyferem w wielu aspektach tego strącenia.
O, a to jest ciekawe stwierdzenie i właśnie coś co mnie najbardziej zainteresowało. Przeważnie “Dobrzy” są uznawani za nudnych. A ty właśnie tutaj fajnie do przedstawiłeś. To jest ciekawe stwierdzenie.
Ogółem jest parę schematów bohaterów. Michała tutaj fajnie opakowałeś i jak wspominam, to najwieksza zaleta tego opowiadania :)
Koenrad zmruczył oczy. → Co zrobił??? Wiem, że miał kocie oczy, ale chyba nimi nie mruczał. :)
Wobec SZTUKI – powaga i milczenie.
Ona daje prawdziwe ukojenie.
Dziękując, przed Twórcami chylę czoła,
Więcej zachwytów wyrazić nie zdołam…
Pecunia non olet
Niektórzy z nas kaszlą od nieświeżego powietrza.
Raczej oczywiste, skoro spalenizna pojawia się w poprzednim zdaniu, w dodatku to nieświeże powietrze zepsuło cały nastrój. Urwałbym po “kaszlą”. Proste i dobitne.
Skoro mowa o nastroju, to wprowadzenie jest doskonałe: intrygujące, dobitne, a poza tym mówi czytelnikowi, jaki to rodzaj opowiadania – co w dobie czytania na kolanie w komórce bardzo się przydaje (ale oczywiście nie pochwalam takiego czytania :) )
Jego oczy chłonęły otoczenie, a widok poruszał go do głębi.
Go, go go, ale ale ale… to chyba nie ta bajka :) Drugiego go można się pozbyć bez szkody dla zdania.
ale zawsze w doskonałej harmonii.
W harmonii z czym, względem kogo? Ze sobą samym, czy wszyscy stanowili doskonałą harmonię?
przyznał Michał, sam mający tendencję do poważnienia, gdy inni się weselili.
Sam chciałbym mieć pomysł na poprawę tego zdania. Na razie tylko czuję, że coś mnie w nim drażni.
Zaśmiali się i popili słodkie rajskie wino.
Jeśli nie wypijają całości, a niepoliczalną część, poprawnie jest słodkiego rajskiego wina
Zataczają dziwne kręgi, nagle spadając, niczym martwe, by w ostatnim momencie rozpostrzeć skrzydła i równo poszybować.
Spadając sugeruje jednoczesność, co jest trudne do połączenia z wyrazem nagle (jednorazowe). Całe zdanie jest zrozumiałe i ładne, ale… dobry imiesłów to martwy imiesłów 
Fragmenty kursywą są świetne i trzeba w nich uważać na każde słówko :)
Michał miał wrażenie mierzenia
Niezamierzona aliteracja.
, ale był sam. Wkoło tylko lekka jasność.
W drugim zdaniu czasownik poległ w walce z byłozą, przez co jest kalekie. Trudno, wojna trwa, muszą być ofiary :)
Michał znów był w swoim ciele i duchu, otoczony gwieździstym niebem i zielenią, leżąc pod owocującą jabłonią.
Dobry imiesłów to jaki imiesłów? Dobra, ten wyraża jednoczesność, więc teoretycznie ma rację bytu. Ale i tak ilekroć czytam to zdanie, brzmi źle.
Wrócę z uwagami do drugiej połówki. Wolę dokładnie i w porcjach, niż raz ale na kolanie :)
Cześć, bardzo fajne opowiadanie. Początek trochę mi się dłużył, ale wraz z biegiem opowiadania historia stawała się coraz ciekawsza. Bardzo ładnie pokazany dualizm: Michał wybiera miłość do człowieka, nie bacząc na jego niedoskonałości, a Lucyfer wybiera nienawiść w imię ochrony Zamysłu.
Powodzenia w konkursie! :)
zapadła cisza. W rajskim kraju, którego mieszkańcy dzielili się na chóry, nigdy dotychczas nie zapadło takie milczenie.
Dziwacznie brzmi wtrącenie “którego mieszkańcy dzielili się na chóry”. Tylko mnie rozpraszało.
– Co zamierzamy zrobić? – sprostował Lucyfer. –
Skoro sprostował, to czy nadal pytał?
do którego się zmuszam, naruszając minimalnie siłę woli, która niczym to strome zbocze, kruszy się, im dłużej maszeruję.
Źle to brzmi, tzn. sensu można się domyślać, ale słowo rozmija się ze znaczeniem (moim zdaniem). Naruszając po trochu, po kawałku, albo w ogóle rozwinąć metaforę, np. Każdy krok jest wysiłkiem, do którego się zmuszam, choć czuję, że siła woli pęka i kruszy się ziarno po ziarnie, niczym ta krawędź przepaści. Albo coś w tym stylu.
Przenikał go strach przed konsekwencjami każdej decyzji.
Paraliżował byłoby obrazowe.
W dłoni poczuł ciężar i zobaczył, że trzyma miecz o złotej rękojeści i srebrnym ostrzu, które płonęło żywym, jasnym ogniem, wieńcząc sztych, w taki sposób jakby to nie stal, a płomień przeznaczony był do zadawania ciosów.
Długie zdanie, co samo w sobie nie jest grzechem :) ale to “w taki sposób” mnie rozdrażniło, przez nie całość jest mało płynna. Bez niego będzie chociaż ładna metafora, a teraz brzmi jak próba uładzenia metafory. Mam też problem z gramatyką, “wieńcząc sztych” formalnie odnosi się do ostrza, a nie do ognia, ale ostrze nie może wieńczyć sztychu (który jest zakończeniem ostrza) tylko ogień może je wieńczyć.
Nie znamy takich konstrukcji, nawet archaniołowie, którzy widzieliśmy Zamysł.
Proponuję dodać “my” po nawet, bo bez tego mam wrażenie rozjechania się logiki albo gramatyki. Początek jest ogólny i odnosi się do wszystkich aniołów, a druga część do szczególnej grupy.
Zastanawiam się, jak zaszturmować wejście. Rozważam, czy w trakcie nie zabraknie mi sił i silnej woli.
Użycie “zastanawiam” i “rozważam” zwalnia tempo do śli… przepraszam, do żółwiego. To kulminacja i nie wypada robić takich rzeczy czytelnikowi, to jakby wyświetlić reklamy w najciekawszym momencie!
wystawieni są na działania tego złego miejsca.
Unikałbym jak ognia :) takich słów w opowiadaniu, w którym dopiero powstaje piekło, a koncepcja zła nie jest jeszcze (zapewne) w pełni zdefiniowana. To jedno słowo zepsuło mi całą scenę. Słowo “zło” powinno wkroczyć w opowiadaniu w odpowiedniej oprawie, a nie pojawić się w przypadkowym miejscu jako określenie miejsca. I to jeszcze dwuznaczne, bo miejsce nie jest złe moralnie (choć w sumie opisujesz piekło, więc czemu nie? ).
w ostatnim momencie skacze, rozwija zwiędnięte skrzydła i próbuje przeskoczyć na bezpieczny grunt.
a płomień ześlizguje się na jego ciało, odrzucając go w tył, krzyczącego z bólu.
Metafora czy dosłownie ześlizguje? Trudno jest mi sobie wyobrazić to ostatnie.
Wpatrzony samotnie w płomienie i wsłuchany w huk burz, czekał, czy przyjdzie mu zrozumieć prawdę, czy też na wieczność pozostanie mu jedynie służba.
A on nie miał czasem służyć człowiekowi? Bo zachowuje się jak weteran wojenny z PTSD. W ostatnich, najważniejszych słowach opowiadania widzimy go bezużytecznego – patrzy i czeka. O tym, co robi dla ludzi, których wybrał, nie ma ani słowa.
Uff, to koniec łapanek.
Wrażenia ogólne: dobra kompozycja i klimat. Tak jak napisałem wcześniej, fragmenty kursywą świetnie budują nastrój, napięcie i zagadkę. Przeplatający się wątek wyprawy na skraj piekła i poszukiwania zamysłów Zamysłu to dobry pomysł – sama wyprawa to bardzo ciemna fantasy, a czerń jest dobrze widoczna na tle bieli. Pomysł również ciekawy, unikanie nazwania Boga doskonałe. Świetnie można wyczuć, że jest bytem z zupełnie innej kategorii, niż reszta towarzystwa.
Ciekawe i wciągające. Błagam o wypolerowanie, bo świetnie się czytało, efekt imersji doskonały, ale potykacze wybijały z rytmu.
Hej!
Piękne opowiadanie, pasujące klimatem i szczegółami do obrazu.
Jasne jest, że rzecz dzieje się w Raju, ponieważ drzewa w tym samym czasie kwitną i mają owoce. Dodatkowe opisy dobrze budują tło :)
Najbardziej ze wszystkiego zaskoczyła mnie postać Michała, chyba mogę napisać, że takiego charakteru archanioła to się nie spodziewałam! I tak się zastanawiam, czy to możliwe, żeby tak jak Michał znać całość, całą prawdę, ostateczny cel wszechświata i rodzaju ludzkiego i jednocześnie nie być świadomym swojej decyzji? Wydaje się, że jego opowiedzenie się za ludźmi jest dziełem przypadku, a to jest uzasadnione tylko wtedy, gdy nie zrozumiał Zamysłu… Jest jakaś w nim sprzeczność, to znaczy w Michale.
To jest bohater, który nie przeszedł żadnej metanoi, a tkwi w zawieszeniu. Rozumiem, że taki był Zzamysł, ale mimo wszystko, chciałoby się, żeby historia bardziej napawała nadzieją, a Michał okazał się bardziej zdecydowany :)
Uwagi:
ostateczny aspekt,
logicznie to nie ma sensu, rozumiem, że chodziło o ostateczny cel, wszechogarniającą pełnię oraz pankosmiczny aspekt wszechrzeczy :)
Klikam i pozdrawiam!!!
To zrobimy tak:
melendurze,
To wydaje się nie standardowe :) Sam u Koenrada to staram się stosować w najnowszej opce którą tam męczę od dłuższego czasu i nie mogę wyjść bo wpadł konkurs ;)
No cóż za bezczelny konkurs :)
Szczególnie wygląda to ciekawie, gdy kobiecą siłę pokazują mężczyźni, a nie kobiety. Nie dlatego , że są gorsze. Ale dlatego, że lepiej jest to dla mojego męskiego oka/ucha tłumaczone i opakowane. Ale to jest subiektywna opinia nie poparta żądną głębszą analizą jak niektórzy tutaj na tym forum, a zwykłą intuicją opartą na paru dziełkach.
Hmm, a ja akurat wcale nie wiem. W sensie nawet jako autor, ale też czytelnik. Jest to wyzwanie, bo jednak oczywiście każdy jest inny, ale pewne elementy wynikające z płci mocno wpływają na psychikę i zachowania bohaterów. Ot choćby, bohaterka kobieca powinna czasami mieć miesiączkę i związane z tym dolegliwości, ale nie wiem jak to jest i nie chciałbym tego poruszać, udając, że potrafię to dobrze oddać (a ponownie, pewnie u każdej bohaterki powinno to wyglądać inaczej). Oczywiście, wiarygodność mocno nie cierpi na takich detalach, choć pewnie wiele można zyskać, choćby na autentyczności. Albo wymyślić świat z elfami, gdzie elfki biologicznie nie mają miesiączki :)
O, a to jest ciekawe stwierdzenie i właśnie coś co mnie najbardziej zainteresowało. Przeważnie “Dobrzy” są uznawani za nudnych. A ty właśnie tutaj fajnie do przedstawiłeś. To jest ciekawe stwierdzenie.
Cóż, odwieczne prawo złola do bycia ciekawym. Bo kto by chciał czytać, o tym, że wszystkim żyje się dobrze i zwyczajnie? Złol dodaje epickości i z naszego codziennego życia możemy odlecieć w literackie zmagania na poziomie.
Ogółem jest parę schematów bohaterów. Michała tutaj fajnie opakowałeś i jak wspominam, to najwieksza zaleta tego opowiadania :)
Amen. Dziękuję!
bruce
witam serdecznie, piękny ten Pan Bruce ma sweterek 
lugosi
dziękuję bardzo, cieszy mnie taka opinia, bo wiem, że fabularnie to opowiadanie może nie porywać. Ale uznałem, że trzeba do tematu obrazowego podejść nieco inaczej, spróbować wyeksponować obraz i temu się poświęciłem, dlatego słowa, że wszystko działa sporo dla mnie znaczą.
A jak już napisane, to teraz w końcu mogę nadrabiać lekturę pozostałych tekstów konkursowych :)
chalbarczyk,
dzień dobry, dzień dobry!
Piękne opowiadanie, pasujące klimatem i szczegółami do obrazu.
Jasne jest, że rzecz dzieje się w Raju, ponieważ drzewa w tym samym czasie kwitną i mają owoce. Dodatkowe opisy dobrze budują tło :)
Bogu niech będą dzięki! Naprawdę o to tym wszystkim chodziło, a jak czasami czytam piękne, płynne i plastyczne opisy na Portalu, w tym Twojego autorstwa, to aż mnie zazdrość bierze, że ja tak nie umiem. Więc opisywanie, a tylko taki miałem pomysł na ekspozycję obrazu, było kluczem i jeśli wyszło, to ogromnie się cieszę!
Najbardziej ze wszystkiego zaskoczyła mnie postać Michała, chyba mogę napisać, że takiego charakteru archanioła to się nie spodziewałam! I tak się zastanawiam, czy to możliwe, żeby tak jak Michał znać całość, całą prawdę, ostateczny cel wszechświata i rodzaju ludzkiego i jednocześnie nie być świadomym swojej decyzji? Wydaje się, że jego opowiedzenie się za ludźmi jest dziełem przypadku, a to jest uzasadnione tylko wtedy, gdy nie zrozumiał Zamysłu… Jest jakaś w nim sprzeczność, to znaczy w Michale.
To jest bohater, który nie przeszedł żadnej metanoi, a tkwi w zawieszeniu. Rozumiem, że taki był
Zzamysł, ale mimo wszystko, chciałoby się, żeby historia bardziej napawała nadzieją, a Michał okazał się bardziej zdecydowany :)
Dobrze to wychwyciłaś. Tu jest istota odmienności mojej historii. Nie chciałem i nie potrzebowałem w tej literackiej powieści wszechwładnego boga vel. Boga w postaci. Tj. spersonifikowanego. Stąd “Zamysł”, który jest czymś pomiędzy zjawiskiem, osobą, a przedmiotem(?). Bo jakoś łatwiej mi w tym wyobrazić sobie wątpliwości Michała i właśnie – brak oddania sprawie. On podejmuje decyzję, ale jej nie rozumie. Pozostaje jednak wierny, mimo to, że choć nie jest w pełni świadomy dlaczego. Wydaje mi się, że to trochę odpowiada naszemu ziemskiemu poszukiwaniu Prawdy przez wielkie “P”, nieważne jak rozumianej i utożsamianej.
I takiego Michała chciałem :)
logicznie to nie ma sensu, rozumiem, że chodziło o ostateczny cel, wszechogarniającą pełnię oraz pankosmiczny aspekt wszechrzeczy :)
Tak. Stąd zostawię, bo wydaje się, że w tym tekście “aspekt” otrzymał po prostu własną, lekko odmienną definicję. Trochę jak “Zamysł”, ale już nie będę pisał “Aspekt”, bo zaraz wszystko byłoby wielką literą.
Bardzo Ci dziękuję za przeciekawą uwagę i za klika!
Wszystkich bardzo serdecznie pozdrawiam!
I rzekł Pan: umieścisz cztery “e” w “beeeecki”. Ani mniej ani więcej. Nie umieścisz trzech “e” ani “pięciu “e”. Dwa są wykluczone. I Pan uśmiechnął się, a lud spożywał owce i leniwce, karpie i sardele, orangutany i płatki śniadaniowe i nietoperze...
marzanie, mój marzanie!
Przede wszystkim bardzo dziękuję za Twój złożony wpis. Widać, że wgryzłeś się w ten tekst, być może bardziej niż on na to zasługiwał. Ale w ten sposób nadałeś mu też dużo znaczenia. W ogóle to jest piękne, jak Czytelnicy dodają kolorytu opowiadaniom, odkrywają (nomen omen) nowe aspekty.
Łapanka właściwie bez moich uwag, wdrożyłem. Równocześnie nieraz się uśmiechnąłem i ucieszyłem (rym niecelowy, ale niech pozostanie).
Źle to brzmi, tzn. sensu można się domyślać, ale słowo rozmija się ze znaczeniem (moim zdaniem). Naruszając po trochu, po kawałku, albo w ogóle rozwinąć metaforę, np. Każdy krok jest wysiłkiem, do którego się zmuszam, choć czuję, że siła woli pęka i kruszy się ziarno po ziarnie, niczym ta krawędź przepaści. Albo coś w tym stylu.
Długie zdanie, co samo w sobie nie jest grzechem :) ale to “w taki sposób” mnie rozdrażniło, przez nie całość jest mało płynna. Bez niego będzie chociaż ładna metafora, a teraz brzmi jak próba uładzenia metafory. Mam też problem z gramatyką, “wieńcząc sztych” formalnie odnosi się do ostrza, a nie do ognia, ale ostrze nie może wieńczyć sztychu (który jest zakończeniem ostrza) tylko ogień może je wieńczyć.
Użycie “zastanawiam” i “rozważam” zwalnia tempo do śli… przepraszam, do żółwiego. To kulminacja i nie wypada robić takich rzeczy czytelnikowi, to jakby wyświetlić reklamy w najciekawszym momencie!
Unikałbym jak ognia :) takich słów w opowiadaniu, w którym dopiero powstaje piekło, a koncepcja zła nie jest jeszcze (zapewne) w pełni zdefiniowana. To jedno słowo zepsuło mi całą scenę. Słowo “zło” powinno wkroczyć w opowiadaniu w odpowiedniej oprawie, a nie pojawić się w przypadkowym miejscu jako określenie miejsca. I to jeszcze dwuznaczne, bo miejsce nie jest złe moralnie (choć w sumie opisujesz piekło, więc czemu nie? ).
Te na przykład bardzo celne, co więcej, mocno w duchu tekstu. Podwójnie przydatne zatem.
a płomień ześlizguje się na jego ciało, odrzucając go w tył, krzyczącego z bólu.
Metafora czy dosłownie ześlizguje? Trudno jest mi sobie wyobrazić to ostatnie.
To chyba jedyne, czego nie zastosowałem. Widzę to tak, że Lucyfer otrzymuje cios, miecz go uderza, a równocześnie płomienie z ostrza “przepełzają” na jego ciało. Może nazbyt magiczne, ale któż w raju im każe trzymać się jakiejkolwiek fizyki i chemii? :)
Wpatrzony samotnie w płomienie i wsłuchany w huk burz, czekał, czy przyjdzie mu zrozumieć prawdę, czy też na wieczność pozostanie mu jedynie służba.
A on nie miał czasem służyć człowiekowi? Bo zachowuje się jak weteran wojenny z PTSD. W ostatnich, najważniejszych słowach opowiadania widzimy go bezużytecznego – patrzy i czeka. O tym, co robi dla ludzi, których wybrał, nie ma ani słowa.
Amen. Słuszne. Dodałem: “Zawsze pozostawał na zawołanie, gdy należało zetrzeć się z Lucyferem w walce o człowieka.”
Bo to zdecydowanie podkreśla jego dramat, a równocześnie oddanie służbie, plus w chrześcijaństwie jest to raczej postać aktywna, a nie bierna, więc powinno pasować.
Wrażenia ogólne: dobra kompozycja i klimat. Tak jak napisałem wcześniej, fragmenty kursywą świetnie budują nastrój, napięcie i zagadkę. Przeplatający się wątek wyprawy na skraj piekła i poszukiwania zamysłów Zamysłu to dobry pomysł – sama wyprawa to bardzo ciemna fantasy, a czerń jest dobrze widoczna na tle bieli. Pomysł również ciekawy, unikanie nazwania Boga doskonałe. Świetnie można wyczuć, że jest bytem z zupełnie innej kategorii, niż reszta towarzystwa.
Ciekawe i wciągające. Błagam o wypolerowanie, bo świetnie się czytało, efekt imersji doskonały, ale potykacze wybijały z rytmu.
I have polished my Polish!
Fragmenty kursywą zdecydowanie są najważniejsze. Dzięki betującym, zostały one skrócone, by nie były rozwlekłe.
Z tym Bogiem vel. Zamysłem, to też napisałem powyżej, odpowiadając chalbarczyk. Chciałem nieco to zmienić, bo trudno mi było wczuć się w psychologię archanioła wobec spersonifikowanego Boga. A czyniąc z tego bardziej “coś”, niż “kogoś”, wydawało mi się to bardziej wiarygodne, także dla aniołów, którzy mają go bronić. Nie chcę sprowadzić istoty przedwiecznej do cennego wazonu, którego trzeba pilnować przed zbiciem, ale odrobinka tego nie zaszkodzi, by dodać kolorytu bohaterowi.
Natomiast zdecydowanie najbardziej cieszy mnie to, że spodobał Ci się sposób “ugryzienia” obrazu. Bo nie ukrywam, że czytając już parę tekstów, byłem pod sporym wrażeniem nie tylko fabuły, ale i dostosowania techniki i sam chciałem spróbować.
Naprawdę, dużą przyjemność sprawił mi Twój komentarz. Dziękuję 
Za klika również!
Pozdrawiam!
I rzekł Pan: umieścisz cztery “e” w “beeeecki”. Ani mniej ani więcej. Nie umieścisz trzech “e” ani “pięciu “e”. Dwa są wykluczone. I Pan uśmiechnął się, a lud spożywał owce i leniwce, karpie i sardele, orangutany i płatki śniadaniowe i nietoperze...
Ach jeszcze dogrywka, marzanie
(troszeczkę sobie zrobiłem prywatną fabrykę komentarzy, ale chcę jeszcze fragmenty Twojego wpisu docenić)
zapadła cisza. W rajskim kraju, którego mieszkańcy dzielili się na chóry, nigdy dotychczas nie zapadło takie milczenie.
Dziwacznie brzmi wtrącenie “którego mieszkańcy dzielili się na chóry”. Tylko mnie rozpraszało.
Tutaj wtrącenie zmieniłem, ale zostawiłem. Bo chciałem podkreślić, dlaczego cisza jest tak nienaturalna – teraz bardziej wprost, bo chóry mogły tego jednoznacznie nie eksponować.
Fragmenty kursywą są świetne i trzeba w nich uważać na każde słówko :)
To. Absolutnie bezbłędnie rozszyfrowałeś jaki był mój cel, co więcej, sporo pomogłeś poprawić.
Dzięki!
I rzekł Pan: umieścisz cztery “e” w “beeeecki”. Ani mniej ani więcej. Nie umieścisz trzech “e” ani “pięciu “e”. Dwa są wykluczone. I Pan uśmiechnął się, a lud spożywał owce i leniwce, karpie i sardele, orangutany i płatki śniadaniowe i nietoperze...
Beeeecki, i ja się cieszę, że mogłem pomóc (a przy okazji przeczytałem dobre opowiadanie). I broń… Zamyśle, nie tupię teraz nóżką i nie sprawdzam, czy wszystko wprowadzone czy nie. bo przecież każdy ma swój gust. I w świecie też jest dużo rzeczy, które mnie drażnią, i drażnić będą, kiedy przyjdzie wiosna (pyłki). A jednak nie chcę zmieniać całego świata, co najwyżej wyrżnąć i wypalić delikatnie przesunąć rzeczy, o które się potykam :)
Dobrze, że opowiadanie już opublikowane, bo opek konkursowych dużo, a wszystkich nie obskoczę, choćbym chciał. I jeszcze wrąbałem się w pisanie sequela Rzeki, miało być krótko, a wychodzi jak zawsze, czyli machina fabularna się rozkręciła i rządzi twórcą. Więc miotam się między swoim pisaniem a komentarzami, potem będzie mi głupio, że kogoś z pozostałych konkursowiczów pominąłem.
P.S. Biblijna “stopka” w komentarzach wywołuje uśmiech ilekroć ją czytam, aczkolwiek jest również nutka niepokoju – lud jako ostatnie spożył nietoperze, a potem tekst się urywa. Czyżby aluzja do pandemii?
Hej!
Opowiadanie bardzo dobrze wprowadza w klimat. Same opisy zarówno raju, jak i piekła, są bardzo obrazowe, chociaż najbardziej spodobały mi się spotkania z Zamysłem. Czuć tę niepojętość (i jednocześnie moc, bo niezrozumiały jest przez swój ogrom) i płynące z tego wątpliwości.
Postacie archaniołów świetnie pokazują różne odpowiedzi na konfrontację z absolutem.
Jeśli chodzi o napięcie, to pojawiło się już na samym starcie, bo znałem zakończenie. Wiedziałem, że na Lucyfera trzeba uważać, a reszcie kibicować, nawet jeśli nie idzie im najlepiej. Lubię takie historie, bo nawet, jeśli zakończenie jest znane, to sposobów, które do niego prowadzą, da się wymyślić bardzo dużo. Może szatan oszuka archaniołów w jakiś kreatywny sposób? Może archaniołowie przypadkiem wpadną w jakieś “polityczne” układy? Może któryś z bohaterów okaże się za słaby i dopiero jakieś ciekawe wydarzenia wyciągną go z tej słabości?
No i tutaj pojawia się problem, bo historia przebiegła w bardzo standardowy, spodziewany sposób. Michał dał radę dotrzeć do celu “bo w sumie kocha ludzi”, bez żadnych głębszych przemyśleń. I jakkolwiek w kontekście aniołów i tematyki ma to sens, to historia na tym traci.
Mimo to napisane naprawdę zgrabnie i czytało się przyjemnie do samego końca, a ostatnia scena z samotnością Michała wybrzmiała wystarczająco, żeby przysłonić rozczarowanie brakiem twista ;)
Trochę technikaliów do przemyślenia:
Michał czuł, że choć podpieranie filara podczas balu nie przynosi chluby, to jednak nie musi się tego wstydzić. Było mu wspaniale na uboczu, gdzie mógł jeść słodkie winogrona i po prostu patrzeć.
[…]
Bal trwał tu nieustannie, a wraz z nim muzyka, stanowiąca wieczyste tło. W jej rytm włączali się wszyscy, nie z przymusu, a z naturalnej potrzeby. Każdy tańczył i śpiewał po swojemu, ale zawsze w doskonałej harmonii.
Chyba jednak nie wszyscy.
Było mu wspaniale na uboczu,
Nawet Michał ze swojej pozycji na uboczu, podświadomie wodził za nią wzrokiem.
Między jednym a drugim jest trochę odstępu, ale wyrażenie jest dość specyficzne, więc trochę mnie ukłuło jako powtórzenie.
– Inny aspekt Zamysłu, inne piękno – powiedział i pokazał bliżej narzutkę lampy. – To wciąż to samo światło, ale zachwyca odmiennie, nie sądzisz?
Brzmi to, jakby przysunął lampę bliżej, ale z tego co rozumiem, lampa lata gdzieś w oddali i otaczają ją tłumy. Może po prostu “powiedział, wskazując”?
– Dobrze wiesz, że nie potrafiłbym jej odczuwać. – Michał nie słynął z poczucia humoru.
– Wiem, że istnieją, tak. Ale ich nie rozumiem – przyznał Michał, sam mający tendencję do poważnienia, gdy inni się weselili.
Może lepiej to jakoś pokazać w wypowiedzi, niż stwierdzać w ten sposób?
– Cóż. Obcy jest nam czas, ale i tak zrozumienie nie przychodzi od razu – odparł mentorsko Lucyfer, przyjaźnie klepiąc brata po ramieniu. – Obawiam się, że brak zrozumienia może zaszkodzić Zamysłowi. Musimy poznać prawdę, Michale, o sobie i o człowieku.
– Musimy służyć. Zamysłowi i człowiekowi – przypomniał Michał.
Lucyfer rzucił mu krótkie spojrzenie, w którym wygasające rozczarowanie ustąpiło miłości do brata.
– Spróbuj to przypomnieć swemu bratu!
Powtórzenie. Pewnie nie wybiłoby się aż tak, gdyby określenie było wcześniej używane w tekście.
Pokazano mu ostateczny aspekt, który nieograniczony wzrok Michała pochłonął w całości i na zawsze zapisał jako uczucie.
Ze zdania nie wiadomo, co zostało pochłonięte (nieograniczony wzrok Michała czy aspekt).
Ktoś podlatuje, chcąc się rozejrzeć, lecz wieje mocny wiatr, a dym jest gęsty jak smoła.
Brzmi, jakby autor trochę na siłę chciał ukryć tożsamość tego kogoś ;) Naturalnie pasowałoby tu jakieś bardziej konkretne określenie, np. jeden z X.
Wokół jego latarni koncentrowała się cała śmietanka archanielska. Nawet Gabriel, aspirujący do przewodnika innych, pokornie ustępował miejsca bratu, słuchając zaangażowany.
“Innych” nadmiarowe, bo przewodnik musi być kogoś, chociaż samo “przewodnika” też mi nie leży.
W rajskim kraju, którego mieszkańcy dzielili się na chóry, nigdy dotychczas nie zapadło takie milczenie.
Chyba nie z podziału wynikało, że normalnie było głośno.
Ciąży mi zbroja i nieużywane, opuchnięte skrzydła.
Czy skrzydła ciążą od nieużywania?
Każdy krok jest wysiłkiem, do którego się zmuszam, naruszając minimalnie siłę woli, która[,+] niczym to strome zbocze, kruszy się, im dłużej maszeruję.
Z tego co się orientuję “niczym strome zbocze” jest niezależnym wtrąceniem, więc przecinek z obu stron.
Po wycięciu wtrącenia lepiej widać jeszcze jeden problem:
naruszając minimalnie siłę woli, która kruszy się, im dłużej maszeruję.
“Im dłużej” wymaga jakiegoś procesu, który nasila się/słabnie wraz z tym, jak coś się dzieje. Np. “kruszy się coraz bardziej, im dłużej maszeruję”.
Chociaż może ogółem lepiej byłoby to zdanie odrobinę uprościć albo rozbić.
Wiedział, że istnieje nienawiść tak silna, że słaby człowiek może się jej nie oprzeć.
Brzmi trochę, jakby człowiek miał zdolność "nie opierania się”. Może “słaby człowiek nie da rady się jej oprzeć”?
Jest słaby i upadnie, prędzej[,-] czy później musi się to stać.
Bez przecinka.
zobaczył, że trzyma miecz o złotej rękojeści i srebrnym ostrzu, które płonęło żywym, jasnym ogniem, wieńcząc sztych, w taki sposób jakby to nie stal, a płomień przeznaczony był do zadawania ciosów.
Z tego co rozumiem chodzi o to, że miecz wygląda jak płomień (którym można zadawać ciosy). Układ zdania sugeruje, jakby miecz składał się ze stali i płomienia, ale ciosy należało zadawać akurat płomieniem.
Z płaskiej pustyni na samym skraju zbocza wystają czarne iglice niczym szpice wbite w nieboskłon, powstrzymujące konstrukcję przed osunięciem się w otchłań.
Ładne :)
Zastanawiam się, jak zaszturmować wejście.
Chyba nie ma takiego słowa. Po prostu “szturmować”, chociaż bardziej pasuje mi tu np. “sforsować”.
Czekamy, przyglądam się temu smętnemu pochodowi.
Może lepiej kropka, żeby zasygnalizować zmianę podmiotu.
Ręka dzierżąca miecz się trzęsie tak, że płomień przelatuje mi przed twarzą.
Bardziej naturalnie brzmi mi “trzęsie się”.
Klikam i pozdrawiam :)
It's hard to light a candle, easy to curse the dark instead
Cześć, beeeecki
Bardzo mi się podoba to opowiadanie. Walka aniołów, przedstawienie raju i w szczególny sposób słowa Boga kierowane do Michała, bo tak to odebrałem. Delikatność Bożego głosu, czułość jako ciepłe dotknięcie wiatru na policzku. Przyznam, że tekst ma głęboki wymiar duchowy. Lubię takie klimaty.
Klik!
Pozdrawiam
bruce
witam serdecznie, piękny ten Pan Bruce ma sweterek
Pecunia non olet
Witam :]
I cóż, ciężko mi się tu merytorycznie wypowiadać, po pierwsze jako samcowi beta, po drugie bo mam słabość do fantastyki o aniołkach, pewnie jeszcze od czasów Siewcy Wiatru.
Mi się podobało. Niby historia znana, ale do końca zastanawiałem się, jaki będzie finał. Fajnie, że udało się ukrócić te bardziej przeciągłe sceny.
Pozdrawiam
Dlaczemu nasz język jest taki ciężki
Ręka dzierżąca miecz się trzęsie tak, że płomień przelatuje mi przed twarzą.
Bardziej naturalnie brzmi mi “trzęsie się”.
Hm, a może “drży”? Załatwiony problem brzmienia, szyku i siękozy :)
Hm, a może “drży”? Załatwiony problem brzmienia, szyku i siękozy :)
3 w 1 i to prawie za darmo :)
Teraz widzę też, że przez moje nieco dłuższe czytanie i dumanie nad tekstem, wystąpiły anomalie czasoprzestrzenne i część uwag zdążyła się zdezaktualizować ;)
It's hard to light a candle, easy to curse the dark instead
Chwała ci za to, że nie użyłeś tagu ,,angel fantasy”, bo przy całej mojej miłości do prozy pani Kossakowskiej zwykle unikam tego gatunku jak ognia – a przegapiłbym przez to świetny tekst.
Angel fantasy nie lubię m. in. ze względu na zamiłowanie autorów do uczłowieczania Lampki w imię modnego współcześnie podejścia ,,a, bo przecież on nie mógł być taki zły, to wszystko propaganda, wysłuchajmy jego wersji”. Tylko że diabeł to nie jest ,,postać”, którą należy rehabilitować, ale symbol/personifikacja Zła, którą czytelnik ma potępić. Dlatego bardzo mi się podoba w sumie prosty zabieg, jaki tu wykorzystałeś – tym razem Lucyfer jest twardogłowym służbistą, a idealistyczny Michał stanowi jego przeciwieństwo. W tej chwili to przejaw szalonej oryginalności. :D
Kosmologia też jest ciekawa, z abstrakcyjnym Bogiem i tak dalej. Na twoim miejscu pewnie poświęciłbym więcej miejsca konstrukcji świata (apokryfy to niewyczerpany skarbiec inspiracji), ale ja fetyszyzuję mitologię i lubię plastyczne opisy. :)
Więcej grzechów nie pamiętam. Nie mogę już kliknąć, za to chętnie nominuję do Piórka. Powodzenia w konkursie!
Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...
Drodzy, dziękuję za wszelkie komentarze, kliki i nominacje!
Do wszystkiego dokładnie odniosę się na dniach, jak czasu magicznie przybędzie
I rzekł Pan: umieścisz cztery “e” w “beeeecki”. Ani mniej ani więcej. Nie umieścisz trzech “e” ani “pięciu “e”. Dwa są wykluczone. I Pan uśmiechnął się, a lud spożywał owce i leniwce, karpie i sardele, orangutany i płatki śniadaniowe i nietoperze...
Tam, gdzie płótno spotyka słowo,
tekst poznałem rzetelnie, na nowo.
Ślad zostawiam, opinię wstrzymuję,
nim konkurs ciszę w werdykt przemaluje.
You cannot petition the Lord with prayer!
Wracam, syn marnotrawny bety:) Cały czas na merytoryczną krytykę lekkomyślnie przetrwoniłem, na dnie sakiewki pozostała mi jedynie drobna opinia. Z obowiązku odniesienia się do niej bez skrupułów Cię zwalniam, jako, że nasz stan posiadania (wolnego czasu) jak widzę plasuje sie na podobnym poziomie.
Opowiadanie bardzo przypadło mi do gustu, podoba mi się początkowa tajemnica i w dobrym tempie odkrywanie kolejnych, biblijnych kart. Podoba mi się Zamysł i jego niedookreśloność (sic!). Sam obraz w pierwszym kontakcie przywodził na myśl twierdze Pandemonium i świat Sanktuarium z serii gier Diablo, a tekst wcale mnie z tego skojarzenia nie wybił, bo i realia i postacie i wizja piekła pokrywały się z blizzardowskimi;)
Pozdrawiam i raz jeszcze powodzenia w konkursie:)
To postaram się po kolei, jeden blok dla Pana Marzana i Pana Ostama
marzanie
które mnie drażnią, i drażnić będą, kiedy przyjdzie wiosna (pyłki)
A zatem wspólny nasz wróg!
I jeszcze wrąbałem się w pisanie sequela Rzeki, miało być krótko, a wychodzi jak zawsze, czyli machina fabularna się rozkręciła i rządzi twórcą.
To swoją drogą imponujące, żeś wziął i napisał sequela zanim niektórzy zdążyli bazowe opowiadanie napisać… Jak również przerażające :)
P.S. Biblijna “stopka” w komentarzach wywołuje uśmiech ilekroć ją czytam, aczkolwiek jest również nutka niepokoju – lud jako ostatnie spożył nietoperze, a potem tekst się urywa. Czyżby aluzja do pandemii?
Otóż nie, jest to parafraza tejże sceny:
https://www.youtube.com/watch?v=xOrgLj9lOwk
A tu urywa się na nietoperzach :). Ale Twoja interpretacja jest czymś nowym, a to wielka zaleta każdej interpretacji!
Ostamie!
chociaż najbardziej spodobały mi się spotkania z Zamysłem. Czuć tę niepojętość (i jednocześnie moc, bo niezrozumiały jest przez swój ogrom) i płynące z tego wątpliwości.
Postacie archaniołów świetnie pokazują różne odpowiedzi na konfrontację z absolutem.
Komplement nie do końca spodziewany, ponieważ miałem obawę, co do takiej, subtelnej prezentacji, bez fanfar. Cieszę się :)
No i tutaj pojawia się problem, bo historia przebiegła w bardzo standardowy, spodziewany sposób. Michał dał radę dotrzeć do celu “bo w sumie kocha ludzi”, bez żadnych głębszych przemyśleń. I jakkolwiek w kontekście aniołów i tematyki ma to sens, to historia na tym traci.
Widzisz, jakbym sobie wypisał wcześniej takie ładne pytania jak Ty powyżej, to pewnie bym na coś wpadł. Faktycznie, mogłem to zmodyfikować, choćby lekko, a nie że “stało się, bo się stało, zaprawdę, zaprawdę”. Tutaj kwestia rozłożenia akcentów – poszły bardziej w opisy, klimat, mniej w fabułę. Ale fakt, dałoby się coś przemycić.
Mimo to napisane naprawdę zgrabnie i czytało się przyjemnie do samego końca, a ostatnia scena z samotnością Michała wybrzmiała wystarczająco, żeby przysłonić rozczarowanie brakiem twista ;)
Amen 
Chyba jednak nie wszyscy.
Tak, ale zdaje się, że właśnie wybrzmiewa kontra typowi wszyscy vs. odmienny Michał.
Może lepiej to jakoś pokazać w wypowiedzi, niż stwierdzać w ten sposób?
Ba, nawet jest to trochę pokazane. Ma to sformułowanie w sobie coś z biblijnej bezpośredniości, stąd zostawię.
Czy skrzydła ciążą od nieużywania?
W mojej ocenie w tym zdaniu są dwa określniki: opuchnięte i nieużywane. Opuchnąć mogły także od warunków panujących wokół twierdzy. A przez to mogły też i ciążyć, nawet jeśli nie wprost fizycznie (choć też), to psychicznie.
Z tego co rozumiem chodzi o to, że miecz wygląda jak płomień (którym można zadawać ciosy). Układ zdania sugeruje, jakby miecz składał się ze stali i płomienia, ale ciosy należało zadawać akurat płomieniem.
Miecz składa się ze stali, którą “powleka” płomień. Uderzyć można stalą, ale ogień dodaje siły rażenia. Troszeczkę poprawiłem.
Z płaskiej pustyni na samym skraju zbocza wystają czarne iglice niczym szpice wbite w nieboskłon, powstrzymujące konstrukcję przed osunięciem się w otchłań.
Ładne :)
Nieskromnie powiem, że też mi się to zdanie podobało, więc miło, że moja narcystyczność ma w sobie choć nutkę obiektywizmu :)
Hm, a może “drży”? Załatwiony problem brzmienia, szyku i siękozy :)
3 w 1 i to prawie za darmo :)
marzanie, ostamie, pełna zgoda z Wami, drżę przed Waszym majestatem :)
Teraz widzę też, że przez moje nieco dłuższe czytanie i dumanie nad tekstem, wystąpiły anomalie czasoprzestrzenne i część uwag zdążyła się zdezaktualizować ;)
Nic nie szkodzi i tak dałeś wiele celnych uwag, za które dziękuję i które w większości naniosłem. Bardzo się cieszę, że tak wnikliwie pochyliłeś się nad opowiadaniem i przedstawiłeś swoje przemyślenia. Naprawdę – dzięki!
I rzekł Pan: umieścisz cztery “e” w “beeeecki”. Ani mniej ani więcej. Nie umieścisz trzech “e” ani “pięciu “e”. Dwa są wykluczone. I Pan uśmiechnął się, a lud spożywał owce i leniwce, karpie i sardele, orangutany i płatki śniadaniowe i nietoperze...
I deweloperki ciąg dalszy, Zakapiorze, Heskecie, SNDWLKR (nie podejmę się robić wołacza ), Rafaelu, jak również Jurorze, któryś już skazał mnie na ostatnie miejsce 
Zakapiorze,
przede wszystkim dziękuję za betę – ten specyficzny klimat był najważniejszy, a dzięki Wam udało się go ochronić przed zbędnymi wstawkami.
“samiec beta” – śmiechłem bardzo!
Heskecie,
widzisz, ostamowi też się spodobała ta delikatność, a tego się nie spodziewałem. Próbowałem to jakoś zrobić w subtelny sposób, bo też nie chciałem stworzyć tekstu o charakterze religijnym – z wielu przyczyn, ale przede wszystkim dlatego, by każdy mógł odnaleźć w nim coś dla siebie, nawet pomijając ten pierwiastek metafizyczności. A dzięki temu, można to też rozumieć jako prywatne doświadczenie Michała.
Dzięki wielkie za opinię i klika (i ocenę – jakże to dumnie wygląda :) )
SNDWLKR,
toś mnie zaskoczył tą nominacją, ale i wielce ucieszył! Czyli najlepiej żebyś nigdy nie zdążał na klikanie, bo zostanie Ci tylko nominacja? 
Chwała ci za to, że nie użyłeś tagu ,,angel fantasy”, bo przy całej mojej miłości do prozy pani Kossakowskiej zwykle unikam tego gatunku jak ognia – a przegapiłbym przez to świetny tekst.
A był taki mój szalony pomysł, by ten tag wykorzystać, ale no pasowałby on jak pięść do oka, taka prawda. O dziwo nie ma tagu “anioły”. Ale dobrze wyszło!
Tylko że diabeł to nie jest ,,postać”, którą należy rehabilitować, ale symbol/personifikacja Zła, którą czytelnik ma potępić.
Dokładnie tak. Pod Lucyfera każdy sobie może podstawić swoje własne zło, nie musi być to jedno jedyne objawione, ale ma być to zło absolutne, z którym kompromis kusi, ale nie powinien mieć miejsca. Choć oczywiście można to interpretować inaczej.
Dlatego bardzo mi się podoba w sumie prosty zabieg, jaki tu wykorzystałeś – tym razem Lucyfer jest twardogłowym służbistą, a idealistyczny Michał stanowi jego przeciwieństwo. W tej chwili to przejaw szalonej oryginalności. :D
No to jest takie odwrócenie, czy szalenie oryginalne? Może, cieszę się, że tak sądzisz. Faktycznie, Lucyfer często jest obrazowany np. jako ten kreatywny, którego odmienności nie może zaakceptować idealny układ. Ot, choćby u Tolkiena Melkor w melodii świata zaczyna śpiewać swoją własną – tam clue akurat jest w jego zepsutej motywacji.
wieństwo. W tej chwili to przejaw szalonej oryginalności. :D
Kosmologia też jest ciekawa, z abstrakcyjnym Bogiem i tak dalej. Na twoim miejscu pewnie poświęciłbym więcej miejsca konstrukcji świata (apokryfy to niewyczerpany skarbiec inspiracji), ale ja fetyszyzuję mitologię i lubię plastyczne opisy. :)
To prawda, ale też nie każdemu taki rozwój narracji mógłby pasować, a nie chciałem tutaj zrobić czegoś mocno narzucającego się. A tak chyba jest zostawiona dobra furtka, by te absoluty sobie po swojemu zdefiniować albo po prostu w Michale zobaczyć jednostkę z własnymi dylematami.
Dzięki wielkie za ciekawy wpis!
Panie Michaelu!
Jakżem ja chciał w końcu dostać tego gila pod swoim tekstem!
Rozumiem, że postawienie imiennika w roli głównej ma jakiś potencjał na rehabilitację za mą haniebną opinię pod Twoją “Plażą(…)”?
Oczywiście jest to pytanie do odpowiedzi po zakończeniu konkursu. Wciąż czekam na moje ostatnie miejsce obok Finkli
(ażeby wątpliwości uniknąć, wszystkich zaniepokojonych informuję, że powyższe to tylko bezczelne żarty są)
Rafaelu!
Bardzo się cieszę, że znalazłeś chwilę! Ja swoich chwil szukam i szukać będę :). Życie to jednak brutalna bestia jest.
Sam obraz w pierwszym kontakcie przywodził na myśl twierdze Pandemonium i świat Sanktuarium z serii gier Diablo, a tekst wcale mnie z tego skojarzenia nie wybił, bo i realia i postacie i wizja piekła pokrywały się z blizzardowskimi;)
Wszystkich serdeczniutko pozdrawiam!
(Mam nadzieję, że nikt mi nie umknął, ale sprawdzałem, słowo honoru! Jak coś, to mnie upominać proszę!)
I rzekł Pan: umieścisz cztery “e” w “beeeecki”. Ani mniej ani więcej. Nie umieścisz trzech “e” ani “pięciu “e”. Dwa są wykluczone. I Pan uśmiechnął się, a lud spożywał owce i leniwce, karpie i sardele, orangutany i płatki śniadaniowe i nietoperze...
Rozumiem, że postawienie imiennika w roli głównej ma jakiś potencjał na rehabilitację za mą haniebną opinię pod Twoją “Plażą(…)”?
Haha, a niby nie podlizujesz się jurorowi! Mam Cię!
Wszystko się okaże, czy skończy Szanowny Pan dobrze, czy jak Lucyfer – strącony na ostatnie miejsce!
Pozdrawiam!
You cannot petition the Lord with prayer!
Od wyroku Jurorów odwołanie nawet do Sądu Ostatecznego nie przysługuje, jasna sprawa
Ja również pozdrawiam!
(a co, może to nie będzie już podlizywanie się)
I rzekł Pan: umieścisz cztery “e” w “beeeecki”. Ani mniej ani więcej. Nie umieścisz trzech “e” ani “pięciu “e”. Dwa są wykluczone. I Pan uśmiechnął się, a lud spożywał owce i leniwce, karpie i sardele, orangutany i płatki śniadaniowe i nietoperze...
SNDWLKR (nie podejmę się robić wołacza
(:
Czyli najlepiej żebyś nigdy nie zdążał na klikanie, bo zostanie Ci tylko nominacja?
Heh, chciałem wreszcie użyć sformułowania ,,podwójny klik”, ale nie było mi to dane. ;(
Co do oryginalności, nie pamiętam, kiedy ostatni raz czytałem tekst z diabłami i aniołami, w którym diabły byłyby faktycznie złe, a anioły faktycznie dobre. Ciekawych czasów dożyliśmy, że taki ,,naturalny” w sumie układ stanowi ciekawą odmianę, ale tak jest. :)
Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...
Dla mnie najciekawsze w tym opowiadaniu jest pytanie, do którego mnie doprowadziło.
Przyjmujemy niemal bezrefleksyjnie, że rola aniołów jest wobec człowieka służebna, bo taki jest religijny porządek. A przecież wcale nie jest oczywiste, dlaczego byt wyższy miałby służyć istocie słabszej, omylnej i od siebie odmiennej. Nigdy się nad tym naprawdę nie zastanawiałem. Jaka jest motywacja Michała?
Twój tekst, beeeecki, skłonił mnie do myślenia.
No tośmy sobie, ..., polatali!
P.S. Biblijna “stopka” w komentarzach wywołuje uśmiech ilekroć ją czytam, aczkolwiek jest również nutka niepokoju – lud jako ostatnie spożył nietoperze, a potem tekst się urywa. Czyżby aluzja do pandemii?
Otóż nie, jest to parafraza tejże sceny:
https://www.youtube.com/watch?v=xOrgLj9lOwk
Ja też myślałem, że stopka jest biblijna. Chociaż w Monty Pythonie nawiązanie było zdecydowanie biblijne, więc po prostu udowodniliśmy przechodniość nawiązań albo coś w tym stylu ;)
Sporo moich uwag stylistycznych nie wynika typowo ze złamania jakiś zasad, tylko bardziej zwracam uwagę że “jak to czytałem, to spodziewałem się czegoś trochę innego i mnie to wybiło”. Ale jako takie są raczej do przemyślenia niż koniecznie do korekty. Cieszę się, że sporo się przydało :)
It's hard to light a candle, easy to curse the dark instead
Hej beeeecki :)
jak czytam jakiś tekst to od razu patrzę na niego, jak na przyszłego nominata do piórka. Nie potrafię już chyba inaczej :). I oceniam akcje, zwartość fabuły itp. Ale zdarzają się opowiadania, które mają warstwę filozoficzną i tu mam problem :P. Moje teksty to fabuła, a filozofowanie zostawiam poetom ;). No i ten tekst jest taki trochę poetycki – głównie przy fragmentach pisanych kursywą.
No i nie wiem co Ci mam napisać :D. Sama wyprawa była nudna ;D. Bohaterowie przewidywalni bo wiemy jak to się skończy. Ale warstwa filozoficzna ciekawa. Tylko, że ja jestem kiepskim myślicielem :P
Spróbuję wrócić do tekstu jak będę miał lepszy dzień i zabawię się w filozofa :). To chyba najlepsze wyjście.
A na razie nawet klika nie mogę Ci dać bo już masz komplet :).
Pozdrawiam i do zobaczenia :)
"On jest dziwnym wirtuozem – Na organach ludzkich gra Budząc zachwyt albo grozę, Myli się, lecz bal wciąż trwa. Powiedz, kogo obchodzi gra, Z której żywy nie wychodzi nigdy nikt? Tam nic nie ma! To złudzenia! Na sobie testujemy Każdą prawdę i mit."
Cześć,
Nie zrobił tak, ale chwilkę później uczynił to inny z biesiadników, do którego dołączyli
sięnastępni
Michał patrzył na to z uśmiechem. Nie umknęła mu jednak postać zbliżająca się do niego
ciut zgrabniej byłoby “nie umknęła mu jednak zbliżająca się postać”
Przeszkadzało mi dość mocno to, że dosłownie każda wypowiedź w dialogu z Lucyferem (w zasadzie w każdym przypadku, gdy jest rozmowa między tą dwójką) jest obudowana jakimiś didaskaliami. Trochę to psuje rytm i przynajmniej część można by usunąć bez szkody dla tekstu.
Dla przykładu:
– Chcesz, by ich upadek, ich słabość, pociągnęły za sobą nasze potępienie? Rozłam raju, tego chcesz? – pyta Lucyfer.
To, że tutaj pyta Lucyfer wynika z kontekstu.
Nie zatrzymuję się, choć nie przepełnia mnie odwaga. Wiem, że jeśli stanę, to już nie ruszę dalej.
Miecz ciągnie naprzód, tak jak ja prowadzę kolumnę moich żołnierzy. Wiatr, płomienie, pył, wszystko się nasila, gdy docieramy do podnóży twierdzy.
Zastanawiam się, jak sforsować wejście i czy w trakcie nie zabraknie mi sił i silnej woli. Strach mnie paraliżuje i nawet żądny działania miecz nie potrafi tego zmienić.
Może da się przeredagować chociaż to podkreślone zdanie, bo tych “nie” nazbierało się sporo w krótkim odstępie
W środku zastał pustkę wielkich pomieszczeń, których mimo wielkiej miłości do Zamysłu i jeszcze większej nienawiści do ludzi, Lucyfer nie był w stanie wypełnić
Powtórzenie zamierzone?
Tytuł sugerował bardziej militarny, treściwy styl, dostaliśmy poetyckość. I w nią potrafisz, bo bardzo ładnie operujesz słowem. Czyta się to przyjemnie i pod tym względem mi się podobało. Podobało mi się też wykorzystanie obrazu i ogranie znanej historii w taki właśnie sposób. Do tego w moim odczuciu dodatkowym atutem w tym konkursie jest, gdy opowiadanie wykorzystuje nie tylko sam obraz, ale i jego tytuł.
Niestety mimo tych niewątpliwych plusów, trochę mi się to jednak dłużyło i nudziło od pewnego momentu – może przez to, że temat znany, więc zbliżając się do końca, nie mogłam się spodziewać jakiegokolwiek zaskoczenia.
SNDWLKR
Heh, chciałem wreszcie użyć sformułowania ,,podwójny klik”, ale nie było mi to dane. ;(
Robert Raks ma fajne “pozdroklik”, co nie wymaga obu klików
Co do oryginalności, nie pamiętam, kiedy ostatni raz czytałem tekst z diabłami i aniołami, w którym diabły byłyby faktycznie złe, a anioły faktycznie dobre. Ciekawych czasów dożyliśmy, że taki ,,naturalny” w sumie układ stanowi ciekawą odmianę, ale tak jest. :)
Jestem święcie przekonany, że Tarnina zna jakieś mądre sformułowanie na takie zjawisko :). Acz faktycznie, zakładam, że to pewnie kwestia różnych podejść do literackiej oryginalności i tego ile razy powtórzone odejście od schematu staje się schematem.
Berigu
dzięki za wpadnięcie!
Dla mnie najciekawsze w tym opowiadaniu jest pytanie, do którego mnie doprowadziło.
Przyjmujemy niemal bezrefleksyjnie, że rola aniołów jest wobec człowieka służebna, bo taki jest religijny porządek. A przecież wcale nie jest oczywiste, dlaczego byt wyższy miałby służyć istocie słabszej, omylnej i od siebie odmiennej. Nigdy się nad tym naprawdę nie zastanawiałem. Jaka jest motywacja Michała?
No i widzisz, to jest piękne i potwierdza moją tezę, że tekstom dużo więcej dodaje mądry Czytelnik niż autor. Bo stawiasz ciekawe pytanie krytyczne, odbiegające od schematu anioł-sługa najlepiej bezrefleksyjny. A z kolei np. SNDWLKR powyżej dostrzega właśnie klasyczny dualizm. Oczywiście, inne elementy tekstu, ale ciekawe, że w jednym miejscu widzisz przełamanie schematu.
Natomiast się zgodzę, tekst miał nadać Michałowi trochę zwykłych rozterek, z którymi każda istota myśląca musi się zmagać. Coś mu przecież w głowie musi siedzieć.
Twój tekst, beeeecki, skłonił mnie do myślenia.
W sporej części moich tekstów wprost mam zawarte zdanie, które wyraża, że myślenie to niebezpieczna czynność. Teraz nie wiem, czy na powyższe należy napisać “przepraszam” czy “dziękuję” .
ostamie
Ja też myślałem, że stopka jest biblijna. Chociaż w Monty Pythonie nawiązanie było zdecydowanie biblijne, więc po prostu udowodniliśmy przechodniość nawiązań albo coś w tym stylu ;)
Użyłeś pojęcia fachowego.
Sporo moich uwag stylistycznych nie wynika typowo ze złamania jakiś zasad, tylko bardziej zwracam uwagę że “jak to czytałem, to spodziewałem się czegoś trochę innego i mnie to wybiło”.
No i fajno :). Dzięki Tobie czytający później mają ładniejszy tekst. To się nazywa prometeizm.
Bardzie,
jak czytam jakiś tekst to od razu patrzę na niego, jak na przyszłego nominata do piórka. Nie potrafię już chyba inaczej :).
Jako Lożownik, to chyba nie tak źle. Przynajmniej dla Autorów ;)
Moje teksty to fabuła, a filozofowanie zostawiam poetom ;). No i ten tekst jest taki trochę poetycki – głównie przy fragmentach pisanych kursywą.
No i moje normalnie też, staram się nie wchodzić na ten lód, bo każdy Czytelnik ma swoją głowę do filozofowania, a moim zadanie ładować znaki jako paliwo pod to myślenie. Ale ten obrazowy motyw mnie skłonił. Na razie chyba odstawię filozofowanie i wrócę do swojego fantasy :)
No i nie wiem co Ci mam napisać :D. Sama wyprawa była nudna ;D. Bohaterowie przewidywalni bo wiemy jak to się skończy. Ale warstwa filozoficzna ciekawa. Tylko, że ja jestem kiepskim myślicielem :P
E, co to za bard, co jest słabym myślicielem :). Na pewno nie Ty.
Spróbuję wrócić do tekstu jak będę miał lepszy dzień i zabawię się w filozofa :). To chyba najlepsze wyjście.
Zapraszam :)
A na razie nawet klika nie mogę Ci dać bo już masz komplet :).
A popatrz jak SNDWLKR dobrze rozwiązał podobny dylemat hehe. Oczywiście żarcik.
Pozdrawiam i do zobaczenia :)
Witaj OldGuard
dzięki za wizytę i korekty!
Przeszkadzało mi dość mocno to, że dosłownie każda wypowiedź w dialogu z Lucyferem (w zasadzie w każdym przypadku, gdy jest rozmowa między tą dwójką) jest obudowana jakimiś didaskaliami. Trochę to psuje rytm i przynajmniej część można by usunąć bez szkody dla tekstu.
Rozumiem, już mi nawet na to kiedyś zwracała uwagę, bodaj Asylum. Mam jakieś zgrzyty z ostrym podejściem do didaskaliów, może kwestia słabego wyczucia z mojej strony. Bo potem, gdy je usuwam, Czytelnicy zgłaszają zagubienie. Czyli to wszystko wina Czytelników. Natomiast na pewno już odważniej wykaszam proste “powiedział X”. W dwóch miejscach usunąłem, w paru jeszcze rozważę, dzięki za zwrócenie na to uwagi.
Może da się przeredagować chociaż to podkreślone zdanie, bo tych “nie” nazbierało się sporo w krótkim odstępie
Oczywiście, że się da, fragment był lekko pokraczny.
Powtórzenie zamierzone?
Nie
Tytuł sugerował bardziej militarny, treściwy styl, dostaliśmy poetyckość. I w nią potrafisz, bo bardzo ładnie operujesz słowem.
Niekoniecznie się zgadzam, bo naprawdę u bardzo wielu osób na Portalu widzę pod tym względem ogromną jakość, plastyczność (to nie przez fałszywą skromność, choć tej mi nie brak). Mi nie przychodzi to naturalnie, taka narracja jest dla mnie trudna (nie mówiąc już o narracji pierwszoosobowej w czasie teraźniejszym ugh). Stąd Twoja opinia naprawdę nie jest dla mnie oczywista, ale dziękuję.
Jeśli w coś uważam, że umiem, to w tytuły za to :)
Do tego w moim odczuciu dodatkowym atutem w tym konkursie jest, gdy opowiadanie wykorzystuje nie tylko sam obraz, ale i jego tytuł.
Widziałem, że Outta Sewer też tak zrobił w swoim, uważam, że faktycznie to niezły pomysł. Czasami tytuł to zupełnie drugi świat do interpretacji obrazu.
Niestety mimo tych niewątpliwych plusów, trochę mi się to jednak dłużyło i nudziło od pewnego momentu – może przez to, że temat znany, więc zbliżając się do końca, nie mogłam się spodziewać jakiegokolwiek zaskoczenia.
A to jest dla mnie w pełni zrozumiała opinia. Nie wiem właściwie, czy mam się jak przed obronić przed takim zarzutem. Brak umiejętności, by o obrazie, z natury trochę statycznym, opowiedzieć coś zarówno artystycznie jak i dynamicznie, jak choćby robił to Kaczmarski. Ostał mi się jeno artyzm, ale spokojnie, dynamikę raczej miewam w innych tekstach :).
Bardzo dziękuję za wpis!
I ogólnie dziękuję, obiecuję innym Autorom konkursowym, że czytać będę się starał jak najwięcej! Wiosna, wiosna (ach to ty), to jednak wymagająca jest czasowo :)
I rzekł Pan: umieścisz cztery “e” w “beeeecki”. Ani mniej ani więcej. Nie umieścisz trzech “e” ani “pięciu “e”. Dwa są wykluczone. I Pan uśmiechnął się, a lud spożywał owce i leniwce, karpie i sardele, orangutany i płatki śniadaniowe i nietoperze...
Dość ostrożnie podeszłam do tego opowiadania bo w końcu to bunt aniołów. Dodatkowo wybranie Michała na głównego bohatera było dla mnie ryzykownym posunięciem i szczerze powiedziawszy byłam pewne, że popłyniesz na nim.
Ponieważ Michał nie jest spolegliwy. To wojownik, zapatrzony w Światło, nie bojący się zaatakować swoich, jeśli się od Niego odwrócą. Udało ci się to uchwycić i za to wielki szacun i ukłony.
Historia może nie odkrywcza, ale za to pięknie opisana. Rozterki głównego bohatera, miodzio.
I tylko taka mała kwestia, ponieważ muszę się do czegoś przyczepić. Michał do buntu aniołów, był zwykłym aniołem. dopiero po tym został wyniesiony do roli archanioła.
Ode mnie kliczek i powodzenia w konkursie.
ps. Widzę, że już jesteś w bibliotece, więc wysyłam wirtualny.
O witaj Czarna2!
Raz uda mi się odpowiedzieć na bieżąco!
Dziękuję za docenienie, celnie uchwyciłaś główną myśl, która mi przyświecała, to znaczy dodanie pewnych elementów do historii z jasnym schematem.
I tylko taka mała kwestia, ponieważ muszę się do czegoś przyczepić. Michał do buntu aniołów, był zwykłym aniołem. dopiero po tym został wyniesiony do roli archanioła.
A to właśnie nie jest takie oczywiste. Żaden ze mnie ekspert od nauki Kościoła, zresztą archanioły to grupa wspólna wielu religiom, więc generalnie nauk religijnych, ale nie ma chyba jednolitej doktryny kto jest i jak się stał archaniołem. W katolicyzmie przyjęci są obecnie Gabriel, Rafał i Michał właśnie, pozostali przemilczeni. I oczywiście nie ma informacji jakoby Lucyfer był archaniołem, bo nie był. Nikt, chyba od Pseudo-Dionizego, przez Tomasza z Akwinu, po sobory współczesne tej wiedzy nie ujednolicił, żeby nie było, że czczone są duchy (dawniej w kontekście “nie jak u pogan”).
Faktycznie był ten pogląd, że Michał został przyjęty w miejsce Lucyfera, ale nie mam pewności, czy jest to najpowszechniej uznane.
W każdym razie, z przyczyn literackich chciałem ich uczynić równymi sobie braćmi :)
Dzięki wielkie, również za wirtualnego klika i pozdrawiam serdecznie!
I rzekł Pan: umieścisz cztery “e” w “beeeecki”. Ani mniej ani więcej. Nie umieścisz trzech “e” ani “pięciu “e”. Dwa są wykluczone. I Pan uśmiechnął się, a lud spożywał owce i leniwce, karpie i sardele, orangutany i płatki śniadaniowe i nietoperze...
Tekst skłania do refleksji.
Podobało mi się przedstawienie Michała, z jego wszystkimi rozterkami.
Abstrakcyjny Bóg też fajny. Wprawdzie gdzieś się zapodziały “obraz i podobieństwo”, ale OK.
Dobre wykorzystanie obrazu, IMO.
Babska logika rządzi!
Twój tekst, beeeecki, skłonił mnie do myślenia.
W sporej części moich tekstów wprost mam zawarte zdanie, które wyraża, że myślenie to niebezpieczna czynność. Teraz nie wiem, czy na powyższe należy napisać ‘przepraszam’ czy ‘dziękuję’.
Ani „przepraszam”, ani „dziękuję” – przecież nie jesteś odpowiedzialny za to, czy czytelnik podejdzie do tekstu refleksyjnie, czy bezrefleksyjnie.
Za to z mojej strony odpowiedź jest prosta: dziękuję. 
Bowiem myślenie należy do największych przyjemności w życiu.
No tośmy sobie, ..., polatali!
Myślenie jest dobre. Może sprawiać problemy, jeśli ktoś nie ma wprawy i robi to źle.
Babska logika rządzi!
Finklo,
dziękuję! Obraz i podobieństwo faktycznie sobie poszły, ale na szczęście nie muszę rozwijać tej wersji stworzenia.
Berigu
Bowiem myślenie należy do największych przyjemności w życiu.
Odważnie
Może sprawiać problemy, jeśli ktoś nie ma wprawy i robi to źle.
Mózg nieużywany odumiera, hmm? Całe szczęście jest jeszcze chłopski vel. babski rozum :)
I rzekł Pan: umieścisz cztery “e” w “beeeecki”. Ani mniej ani więcej. Nie umieścisz trzech “e” ani “pięciu “e”. Dwa są wykluczone. I Pan uśmiechnął się, a lud spożywał owce i leniwce, karpie i sardele, orangutany i płatki śniadaniowe i nietoperze...
Czy aż obumiera, to nie wiem – zawsze coś tam sobie znajdzie do roboty; sterowanie rytmem oddechu itp. Miałam na myśli raczej takie rzeczy jak przerwanie rozumowania zbyt wcześnie, błędy poznawcze i takie tam…
Babska logika rządzi!
Czyli to wszystko wina Czytelników
Niekoniecznie się zgadzam, bo naprawdę u bardzo wielu osób na Portalu widzę pod tym względem ogromną jakość, plastyczność (to nie przez fałszywą skromność, choć tej mi nie brak). Mi nie przychodzi to naturalnie, taka narracja jest dla mnie trudna (nie mówiąc już o narracji pierwszoosobowej w czasie teraźniejszym ugh). Stąd Twoja opinia naprawdę nie jest dla mnie oczywista, ale dziękuję.
Jeśli w coś uważam, że umiem, to w tytuły za to :)
To tym bardziej trzeba docenić, skoro nie jest to dla Ciebie naturalny styl, bo nie czuć tego podczas czytania.
Co do tytułów to faktycznie widzę kilka ciekawych. A że przy tym są szortami, to sobie zakolejkowałam i przeczytam :)
Przeczytałem. Powodzenia w konkursie. :)
Podążaj za białym królikiem.
Hejka!
Bardzo ciekawy pomysł. Widać, że chciałeś pokazać historię buntu Lucyfera i wyboru Michała w nieco inny, bardziej przystępny sposób, jako konflikt wartości i wolnej woli. Motyw, że Lucyfer chce chronić Zamysł przed ludźmi, a Michał mimo wszystko wybiera służbę człowiekowi, daje fajną moralną niejednoznaczność. Klimat jest mocny, momentami wręcz apokaliptyczny. Opisy robią duże wrażenie i dobrze budują poczucie zagrożenia. Relacja Michała i Lucyfera nie jest pokazana czarno-biało – Lucyfer nie jest po prostu „zły”, tylko kieruje się własnym rozumieniem dobra, a Michał wcale nie jest pewny swojej decyzji. Zakończenie jest dość smutne, ale przez to wybrzmiewa mocniej. Michał zostaje sam w twierdzy, w ciągłym czuwaniu, co dobrze pokazuje, że nawet „słuszny” wybór nie gwarantuje spokoju ani pewności. Podobało mi się, więc czemu by nie kliknąć?
Pozdrawiam!
Nie ma ucieczki od mroku, jeśli to on sam prowadzi twoje kroki.
Finklo
Czy aż obumiera, to nie wiem – zawsze coś tam sobie znajdzie do roboty; sterowanie rytmem oddechu itp.
Przepraszam, że tak głupio odpowiem, ale nie mogę teraz wyrzucić z głowy myśli, że jakaś epicka saga fantasy kończy się słowami: “I do końca swoich dni sterował rytmem oddechu” :)
OldGuard! (to bardziej jest Gwardia, ala Stara Gwardia, czy Strażniczka?)
To tym bardziej trzeba docenić, skoro nie jest to dla Ciebie naturalny styl, bo nie czuć tego podczas czytania.
Co do tytułów to faktycznie widzę kilka ciekawych. A że przy tym są szortami, to sobie zakolejkowałam i przeczytam :)
I teraz wyszło, że nie tylko bezczelnie podbiłem wartość swojego tekstu, ale też podle zareklamowałem inne .
Tytułów mistrzem oczywiście pozostanie Cezar x2 bo u niego każdy tytuł to osobny utwór.
Dzięki za miłe słowo!
Misiu,
dzięki śliczne za wizytę!
Marszawo
tegom kota chciał! Miłego harszli dżadżmentowania!
betweenthelines!
Motyw, że Lucyfer chce chronić Zamysł przed ludźmi, a Michał mimo wszystko wybiera służbę człowiekowi, daje fajną moralną niejednoznaczność.
Cóż, wychodzę z założenia, że zło zawsze ma jakiś powód. Moim zdaniem obsesyjny perfekcjonizm jest bardzo dobrym powodem dla zła, niezdolnego do autorefleksji. Zresztą w kosmologii swojego fantasy też mam taki motyw, może kiedyś to uda mi się pokazać. Może… Kiedyś…
Opisy robią duże wrażenie i dobrze budują poczucie zagrożenia.
Żeby nie powielać moich powyższych komentarzy, to tylko:
Relacja Michała i Lucyfera nie jest pokazana czarno-biało – Lucyfer nie jest po prostu „zły”, tylko kieruje się własnym rozumieniem dobra, a Michał wcale nie jest pewny swojej decyzji.
O tyle ciekawe, że SNDWLKR, stwierdził właśnie, że jemu podoba się, że zło jest złe. Oczywiście lekko w innym kontekście. A obojgu Wam tekst się spodobał, co tym bardziej interesujące.
Michał zostaje sam w twierdzy, w ciągłym czuwaniu, co dobrze pokazuje, że nawet „słuszny” wybór nie gwarantuje spokoju ani pewności.
Zawsze po epickim starciu i triumfie protagonistów zostaje coś potem. Jakieś życie, które trzeba wieść, czas, który płynie. Wolę takie zakończenia.
Podobało mi się, więc czemu by nie kliknąć?
Na to pytanie dyplomatycznie nie odpowiem
Dzięki wielkie!
I rzekł Pan: umieścisz cztery “e” w “beeeecki”. Ani mniej ani więcej. Nie umieścisz trzech “e” ani “pięciu “e”. Dwa są wykluczone. I Pan uśmiechnął się, a lud spożywał owce i leniwce, karpie i sardele, orangutany i płatki śniadaniowe i nietoperze...
Cześć, beeeecki!
Czytam komentarze i muszę Ci uczciwie powiedzieć, że stanę trochę w opozycji do większości komentujących.
Językowo jest całkiem zgrabnie, nie przesadzasz z opisami, konsekwentnie pchasz fabułę i utrzymujesz uwagę przy lekturze. Co więc mi tutaj nie zagrało? Ano fabuła. Bierzesz motywy biblijne, zamiast Boga stawiasz w centrum Zamysł, a z Lucyfera robisz obrońcę, który sprzeciwił się Zamysłowi, wierząc, że wie lepiej od swego stwórcy, co jest dla stwórcy dobre.
Napisałeś, że wychodzisz z założenia, że zło zawsze ma jakiś powód. I ja się zgadzam, jeśli zło jest intencjonalne. A więc w Twoim tekście zło ma powód, a tym powodem jest większe dobro, postrzegane przez Lucyfera jako sprzeciwienie się Zamysłowi dla jego dobra. No, ok, jest w tym jakaś myśl – apologetyka postawy Lucyfera. Ja jednak nie znajduję jej jako ciekawej i głębokiej na tyle, by skłoniła mnie do rozmyślania nad przedstawionym problemem. To zaledwie czubek góry lodowej, po którym się slizgasz, ale nie chcesz się wgryźć w tę bryłę, żeby pokazać co jest głębiej. Kiedyś czytałem powieść "Pamiętnik Lucyfera" – nie jest to jakaś wybitna lektura, ale tam Lucyfer został przedstawiony jako sługa, który przyjmuje narzuconą mu rolę, z góry wiedząc, że podług zamysłu musi przegrać. Tam mam tragizm postaci, która godzi się na granie kozła ofiarnego, by plan się dokonał. Tamten Lucek próbuje, miesza, mota, ale wciąż i wciąż przegrywa – widzi to, wie, że jego działania tak naprawdę nie mają prawa być niezgodnymi ze scenariuszem, ale nie odpuszcza, gra dalej, aż do smutnego końca. Pomimo tego, że tamta lektura jest całościowo średnia, to sama psychologia postaci upadłego anioła robi robotę i skłania do refleksji. I tego mi zabrakło u Ciebie – motywy, którymi kieruje się Lucyfer są jasne, jego postawa zła w swym zadufaniu, jego działania przewidywalne, a to sprawia , że znajduję go takim samym jak w Biblii, nie powiedziałeś mi nic, czego nie wiem albo nad czym bym wcześniej nie rozmyślał.
Widzę jednak, że jestem tutaj jedynym wstrętnym marudą, więc się moją opinią zanadto nie przejmuj.
PS. Pomimo krytyki, bibliotekę kliknąłbym ze względu na to, że to jest dobrze napisane.
Ps2. Dobre wykorzystanie obrazu, tutaj nie mam żadnych uwag i wątpliwości.
Powodzenia w konkursie i pozdrawiam serdecznie!
Q
Known some call is air am
Dzień dobry Outta!
Chybaśmy tak symultanicznie pisali komentarze do swoich opek, tylko mi przerwano i skończyłem dopiero teraz. Wysłany, patrzę, a tu komentarz od Ciebie u mnie . Tym ciekawsze, że niektóre kwestie mamy podobne.
Na wstępie powiem, że komentarza takiego jak Twój, spodziewałem się najbardziej i najliczniej. Przedpiścy są dla mnie miłym zaskoczeniem.
Na pewno skoncentrowałem się na obrazie i jego interpretacji. Jak są konkursy, to staram się w 100% pójść w temat zadany, nawet jeśli lekko ucierpi na tym wartość ogólna tekstu, bo po prostu chcę się też pobawić, poekseprymentować. Za dobrego opisującego się nie uważam, stąd to było moje wyzwanie.
Do obrony, czy raczej dyskusji przechodzę właśnie z powyższymi myślami .
No, ok, jest w tym jakaś myśl – apologetyka postawy Lucyfera. Ja jednak nie znajduję jej jako ciekawej i głębokiej na tyle, by skłoniła mnie do rozmyślania nad przedstawionym problemem. To zaledwie czubek góry lodowej, po którym się slizgasz, ale nie chcesz się wgryźć w tę bryłę, żeby pokazać co jest głębiej.
Tak, ale do pewnego stopnia świadomie. To znaczy nie chciałem tu wchodzić w pełni rozwinięte rozważanie na temat istoty dobra i zła, chyba nawet w jakimś manicheistycznym wydaniu. Po prostu nie czułem się na siłach, by taki temat zarzucać, zwłaszcza, że różna jest otwartość i chęć czytelników do takich tematów. Poszczególne wybory moralne (np. jak u Ciebie w tekście) – owszem, ale teoria kosmologii i dualizmu dobro-zło hmm, też można, ale właśnie nie chciałem się wgryzać. Natomiast rozumiem rozczarowanie takim moim wyborem.
Kiedyś czytałem powieść "Pamiętnik Lucyfera" – nie jest to jakaś wybitna lektura, ale tam Lucyfer został przedstawiony jako sługa, który przyjmuje narzuconą mu rolę, z góry wiedząc, że podług zamysłu musi przegrać. Tam mam tragizm postaci, która godzi się na granie kozła ofiarnego, by plan się dokonał. Tamten Lucek próbuje, miesza, mota, ale wciąż i wciąż przegrywa – widzi to, wie, że jego działania tak naprawdę nie mają prawa być niezgodnymi ze scenariuszem, ale nie odpuszcza, gra dalej, aż do smutnego końca. Pomimo tego, że tamta lektura jest całościowo średnia, to sama psychologia postaci upadłego anioła robi robotę i skłania do refleksji. I tego mi zabrakło u Ciebie – motywy, którymi kieruje się Lucyfer są jasne, jego postawa zła w swym zadufaniu, jego działania przewidywalne, a to sprawia , że znajduję go takim samym jak w Biblii, nie powiedziałeś mi nic, czego nie wiem albo nad czym bym wcześniej nie rozmyślał.
To druga kwestia. Wydaje mi się, że ślepy perfekcjonizm może być równie dobrą co predestynacja motywacją i podłożem dramatu dla antagonisty, złego, może nawet “Złego” przez duże Z (choć faktycznie predestynacja jest ciekawym). Perfekcjonizm ma pewną wadę lub zaletę, zależy jak odbierać – można go uprościć. Takiego Lucyfera mogę przedstawić łatwo i prosto, czytelnik szybko pojmie o co chodzi. Czy to płytkie? Tak, trochę tak, równocześnie uważam, że dałoby się to śmiało rozwinąć, zatem sam wybór jest dobry. Po prostu wymagałoby większej ilości scen i skupienia na Lucyferze, a nie na Michale. A to jednak o nim, o jego dylemacie i o konsekwencjach, z którymi sam się mierzy.
Widzę jednak, że jestem tutaj jedynym wstrętnym marudą, więc się moją opinią zanadto nie przejmuj.
Jeśli tak wygląda “wstrętne marudzenie”, to zaprawdę żyjemy w bardzo dobrym świecie. A że tak nie jest, ergo nie jest to też “wstrętne marudzenie”, raczej uzasadniona opinia. Tłumaczę się ze swoich wyborów raczej nie od strony “nie masz racji, typie”, tylko wyjaśniam, że świadomie ich dokonałem, decydując o rozłożeniu akcentów w tekście. Bo moim zdaniem, dzięki takim wyborom mogłem od Ciebie dostać oba sympatyczne PS-y .
Można odbić piłeczkę, że “przecież dałoby radę rozwinąć także Lucyfera oraz istotę zła, nie tracąc odwołań obrazowych i Michała”, ale cóż… Nie będę odbijał piłeczki, bo grać mecz samemu ze sobą to dowód przegrywu
Bardzo Ci dziękuję za opinię!
(mądrzy ludzie piszą długie komentarze – chciałem poczuć się mądry przez chwilę)
I rzekł Pan: umieścisz cztery “e” w “beeeecki”. Ani mniej ani więcej. Nie umieścisz trzech “e” ani “pięciu “e”. Dwa są wykluczone. I Pan uśmiechnął się, a lud spożywał owce i leniwce, karpie i sardele, orangutany i płatki śniadaniowe i nietoperze...
mądrzy ludzie piszą długie komentarze
Ale co chciałeś przez to powiedzieć? ;-)
Babska logika rządzi!
Kurde, chyba postawiłem się w sytuacji, w której każda odpowiedź została by uznana za niedyplomatyczną ;). Po prostu chciałem poczuć się mądrze, Finklo. Niektórym do tego wystarczy jedno zdanie, innym może i nie potrzeba słów. Może należało dodać "niektórzy" ;)
I rzekł Pan: umieścisz cztery “e” w “beeeecki”. Ani mniej ani więcej. Nie umieścisz trzech “e” ani “pięciu “e”. Dwa są wykluczone. I Pan uśmiechnął się, a lud spożywał owce i leniwce, karpie i sardele, orangutany i płatki śniadaniowe i nietoperze...
Uważaj, bo Cię wygryzę z naszego wspólnego dobrego ostatniego miejsca w konkursie. ;-)
Babska logika rządzi!
Oryginalnie przedstawiony bunt aniołów. Postać Michała bardzo ciekawa, no i dobrze, że absolutem okazał się nie Bóg, czyli generyczny niebiański staruszek, a bardziej enigmatyczny Zamysł, bezosobowa siła wyższa.
Początkowo trochę nie mogłem się wciągnąć, później już lepiej. Ostatecznie czytało się przyjemnie.
Hej.
Bardzo ciekawe podejście do przedstawionych w biblii wydarzeń.
Plus za pomysł z Lucyferem trzymającym latarnie – Widać, że odrobiłeś lekcje.
Nie jest, to może najbardziej konstruktywna uwaga, ale osobiście dodałbym opowiadaniu trochę więcej motywu dumy, czy też pychy. Nie bez powodu uznaje/porównuje się Lucka do ów grzechu.
Motyw, gdzie ktoś mu wypomina, że ten będąc aniołem, nie jest w pozycji, by decydować o ludziach, ani Bogu dodałby trochę więcej smaku do opowiadania, bo obecnie mamy tutaj coś bardziej w stylu klasycznego wybory pomiędzy jednym a drugim złem. Nie jest to oczywiście nic złego, bo na końcu dnia mówimy tutaj o jakby na to nie patrzeć mitologii, ale według mnie, wyszłoby to na plus.
Kapibara
Choć to Twój wariant znanych wydarzeń, nie mogę powiedzieć, że rozwiązanie spraw było do końca oczywiste. Obraz został zacnie wykorzystany i jest dla mnie bardzo zrozumiałe, że właśnie takie skojarzenia w Tobie wywołał.
…zauważył Michał, wskazując na latarnię… → …zauważył Michał, wskazując latarnię…
Wskazujemy kogoś/ coś, nie na kogoś/ na coś.
…powiedział i pokazał na narzutkę lampy. → …powiedział i pokazał narzutkę lampy.
…rzucił Lucyfer, wskazując na wybijającego się ponad chór Gabriela… → …rzucił Lucyfer, wskazując wybijającego się ponad chór Gabriela…
Jakby ich rola w Zamyśle przysparzała im cierpienia. → Czy drugi zaimek jest konieczny?
…obecność Michała zawsze była mu miłą. → …obecność Michała zawsze była mu miła.
Zapach spalenizny wkręca się w nozdrza i przesiąka ubrania. → To nie zapach przesiąka ubrania, to ubrania przesiąkają zapachem.
Proponuję: Zapach spalenizny wkręca się w nozdrza i przenika ubrania.
W rajskim kraju, w którym niemal zawsze trwała melodia i śpiew, nigdy dotychczas nie powstało takie milczenie. → A może: W rajskim kraju, w którym niemal zawsze dźwięczały melodia i śpiew, nigdy dotychczas nie zaległo takie milczenie.
…powiedział, spuszczając głowę. Następnie zwinął dłoń w pięść i uderzył nią o stół – To przykre, ale musimy bronić Zamysłu przed ludźmi. → Brak kropki po didaskaliach.
Czeka nas ciężka przeprawa. → A może: Czeka nas trudna/ niebezpieczna przeprawa.
https://sjp.pwn.pl/poradnia/haslo/Ciezko-a-trudno;19058.html
Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.
Finklo,
Uważaj, bo Cię wygryzę z naszego wspólnego dobrego ostatniego miejsca w konkursie. ;-)
To czy wtedy będę na… “zaostatnim”? Cóż, już się umościłem na tym ostatnim, ale skoro tacy czepliwi współlokatorzy, to mogę i umościć się na zaostatnim
Chociaż relacje dobrosąsiedzkie wciąż uważam za do odratowania! Pożyczę kosiarkę, czy coś i będziemy żyli w zgodzie?
Stormie!
Początkowo trochę nie mogłem się wciągnąć, później już lepiej. Ostatecznie czytało się przyjemnie.
Prawdziwe opowiadania poznaje się nie po tym, jak się zaczynają, ale jak kończą! Heh… Cieszę się, że odebrałeś tekst jako ciekawy, bo o ile pewnych jego walorów artystycznych byłem w miarę pewien, o tyle obawa, że unudzi czytelnika była we mnie mocna.
Dzięki!
Krzysztofie! (chociaż chętniej zwracałbym się “Kapibaro!”, tylko, że to wyszło by jak po nazwisku, a “po nazwisku to… “ wiadomo co )
Plus za pomysł z Lucyferem trzymającym latarnie – Widać, że odrobiłeś lekcje.
Latarnia to w ogóle taki intrygujący atrybut w mojej ocenie. Wieloznaczny, a jednocześnie nie aż tak powszechnie wykorzystywany (oczywiście latarnia ręczna, nie taka jak w Narnii).
Nie jest, to może najbardziej konstruktywna uwaga, ale osobiście dodałbym opowiadaniu trochę więcej motywu dumy, czy też pychy. Nie bez powodu uznaje/porównuje się Lucka do ów grzechu.
Właśnie tych cech nie chciałem dodawać, bo łatwiej je uznać za złe i można by wyłącznie na nie zrzucić upadek. A perfekcjonizm jest o tyle ciekawszy, w mojej ocenie, że wymaga też aktywnej postawy osoby, umiejętności i zaangażowania.
Motyw, gdzie ktoś mu wypomina, że ten będąc aniołem, nie jest w pozycji, by decydować o ludziach, ani Bogu dodałby trochę więcej smaku do opowiadania, bo obecnie mamy tutaj coś bardziej w stylu klasycznego wybory pomiędzy jednym a drugim złem.
Chociaż przyznam, że ta dalsza część Twojej uwagi jest bardzo interesująca. Faktycznie perfekcjonizm, o ile nie zawsze jest wyłącznie dumą i uprzedzeniem to na pewno wyklucza rozbudowaną pokorę.
Dzięki za wizytę i ciekawą opinię!
Reg!
Ale coś jest na rzeczy, że sobie skumulowałem to “na”. Błędy są jak nałóg, popełnione raz, zostają dalej :)
Jakby ich rola w Zamyśle przysparzała im cierpienia. → Czy drugi zaimek jest konieczny?
Zaryzykuję, że mogę wywalić pierwszy i drugi stanie się koniecznym.
W rajskim kraju, w którym niemal zawsze trwała melodia i śpiew, nigdy dotychczas nie powstało takie milczenie. → A może: W rajskim kraju, w którym niemal zawsze dźwięczały melodia i śpiew, nigdy dotychczas nie zaległo takie milczenie.
Zostawiam “trwała” → wybacz, nie jestem fanem słowa “dźwięczała” w tym zdaniu. Ale nanoszę “zaległo”, bo tego z kolei jestem fanem.
Czeka nas ciężka przeprawa. → A może: Czeka nas trudna/ niebezpieczna przeprawa.
A czy jednak nie można tego bronić jako związku frazeologicznego? (pytam, nie uważam, że tak)
Tutaj np. wskazują, że się łączy, cokolwiek by to miało znaczyć https://wsjp.pl/haslo/podglad/7236/przeprawa/799839/nieprzyjemne-zdarzenie
Jak zawsze bardzo dziękuję, ubierasz moje myśli w znacznie lepsze słowa niż ja sam!
I rzekł Pan: umieścisz cztery “e” w “beeeecki”. Ani mniej ani więcej. Nie umieścisz trzech “e” ani “pięciu “e”. Dwa są wykluczone. I Pan uśmiechnął się, a lud spożywał owce i leniwce, karpie i sardele, orangutany i płatki śniadaniowe i nietoperze...
To czy wtedy będę na… “zaostatnim”? Cóż, już się umościłem na tym ostatnim, ale skoro tacy czepliwi współlokatorzy, to mogę i umościć się na zaostatnim
Nie! Na przedostatnim! ;-p
Pożyczę kosiarkę, czy coś i będziemy żyli w zgodzie?
Hmmm. Zastanowię się. ;-)
Babska logika rządzi!
…wybacz, nie jestem fanem słowa “dźwięczała” w tym zdaniu.
To może: W rajskim kraju, w którym niemal zawsze rozlegała się/ brzmiała melodia i śpiew…
Trwanie to coś, co odbywa się w jakimś czasie, a muzyka i śpiew to dźwięki – chciałabym je słyszeć.
Tutaj np. wskazują, że się łączy, cokolwiek by to miało znaczyć…
Nie będę podważać „wyroków” WSJP. :)
…ubierasz moje myśli w znacznie lepsze słowa niż ja sam!
Nie lubię gołych myśli, wolę aby były dobrze ubrane. :)
Powodzenia, Beeeecki!
Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.
Finklo
Że chcesz mnie spychać w górę?! Tak w ogóle wolno?
Zastanów się, zastanów. Pożyczenie kosiarki to gest wysoce dobrej woli!
I rzekł Pan: umieścisz cztery “e” w “beeeecki”. Ani mniej ani więcej. Nie umieścisz trzech “e” ani “pięciu “e”. Dwa są wykluczone. I Pan uśmiechnął się, a lud spożywał owce i leniwce, karpie i sardele, orangutany i płatki śniadaniowe i nietoperze...
Trwanie to coś, co odbywa się w jakimś czasie, a muzyka i śpiew to dźwięki – chciałabym je słyszeć.
Brzmienie mmmmm… To jest to!
Nie będę podważać „wyroków” WSJP. :)
A mogłabyś śmiało :)
Nie lubię gołych myśli, wolę aby były dobrze ubrane. :)
Że tak brzydko powiem: XDDDDDDDDDD
Dzięki Reg!
I rzekł Pan: umieścisz cztery “e” w “beeeecki”. Ani mniej ani więcej. Nie umieścisz trzech “e” ani “pięciu “e”. Dwa są wykluczone. I Pan uśmiechnął się, a lud spożywał owce i leniwce, karpie i sardele, orangutany i płatki śniadaniowe i nietoperze...
Że chcesz mnie spychać w górę?! Tak w ogóle wolno?
Nie wiem. Nie pytałam nikogo. :-D
Zastanów się, zastanów. Pożyczenie kosiarki to gest wysoce dobrej woli!
Zastanowiłam się, a nawet naradziłam z kwiatkami doniczkowymi. Powiedziały, że nie potrzebują Twojej kosiarki. :-)
Babska logika rządzi!
Beeeecki, bardzo się cieszę, że mogłam się przydać. :D
Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.
Zastanowiłam się, a nawet naradziłam z kwiatkami doniczkowymi. Powiedziały, że nie potrzebują Twojej kosiarki. :-)
Ehh… to niech się dzieje wola nieba… Próbowałem
I rzekł Pan: umieścisz cztery “e” w “beeeecki”. Ani mniej ani więcej. Nie umieścisz trzech “e” ani “pięciu “e”. Dwa są wykluczone. I Pan uśmiechnął się, a lud spożywał owce i leniwce, karpie i sardele, orangutany i płatki śniadaniowe i nietoperze...
Doceniam cytacik z “Zemsty”. W tym kontekście jest wielce miodny.
Babska logika rządzi!
Hej, beeeecki.
Jeśli chcesz, możesz się zwracać po nazwisku – kapibary to pokojowe istoty (trochę jak anioły :p).
Rozumiem, że nie chciałeś dawać Luckowi czystko negatywnych cech i oczywiście, w pełni to szanuje.
Nie wiem, czy masz w głowie jakieś większe uniwersum, czy tak o napisałeś opowiadanie o archaniołach i niebie, ale chętnie przeczytałbym coś więcej.
Naprawdę fajnie zarysowałeś tutaj postacie i szkoda byłoby, gdyby miały teraz przepaść.
Może jakiś tekst, o tym, jak rozłąka wpłynęła długoterminowa na wszystkich braci?
Pozdrawiam!
Kapibara
.gif)
Bez sztuki można przeżyć, ale nie można żyć
kapibary to pokojowe istoty (trochę jak anioły :p).
No właśnie, jakie ładne porównanie!
Rozumiem, że nie chciałeś dawać Luckowi czystko negatywnych cech i oczywiście, w pełni to szanuje.
Nie wiem, czy masz w głowie jakieś większe uniwersum, czy tak o napisałeś opowiadanie o archaniołach i niebie, ale chętnie przeczytałbym coś więcej.
Naprawdę fajnie zarysowałeś tutaj postacie i szkoda byłoby, gdyby miały teraz przepaść.
Może jakiś tekst, o tym, jak rozłąka wpłynęła długoterminowa na wszystkich braci?
Toś mnie zachęcił! Teraz na swoją “to do list” dopisałem, że trzeba coś na ten temat skrobnąć. Właściwie całkiem dobrze wypadają powroty do tekstów już napisanych, więc na pewno wezmę Twoją sugestię pod uwagę i może coś skrobnę, już bardziej kreatywnie, bo mniej w obcykanym motywie.
Jeszcze raz, wielkie dzięki za miłe słowo!
Witam Panią Jurorkę,
No ja właśnie chciałem już kiedyś napisać, że fajny ten czytający smok (chyba, że smoczyca!), ale postanowiłem to zrobić dopiero jak sam go dostanę. Zamartwiłem się, że już po prostu otrzymam komentarz, a nie smoka, więc dobrze, że jest on
I rzekł Pan: umieścisz cztery “e” w “beeeecki”. Ani mniej ani więcej. Nie umieścisz trzech “e” ani “pięciu “e”. Dwa są wykluczone. I Pan uśmiechnął się, a lud spożywał owce i leniwce, karpie i sardele, orangutany i płatki śniadaniowe i nietoperze...
