Historia Białej Dziewczyny

Moja matka była srebrną wiedźmą. Złotą kobietą, którą, wtar­gnąw­szy w nią gwał­tem, pozba­wiła koloru ludzka szu­mo­wina. Dawno nikt nie widział srebr­nych wiedźm, odkąd złoci ludzie pocho­wali się po techno-twier­dzach, okła­mu­jąc się w spę­ta­nych sys­te­mem umy­słach, że jesz­cze nadej­dzie dzień, gdy wyple­nią z ziemi wszyst­kie niż­sze od sie­bie rasy, od nas, bia­łych ludzi począw­szy. 

Była Ber­ga­lijką, tylko to o niej wie­dzia­łam, nie wiem kto i dla­czego w nią wtar­gnął, zabi­ja­jąc tym samym jej sys­tem, kolor i toż­sa­mość. 

Przez dzie­więć dłu­gich mie­sięcy błą­kała się niczym widmo po ugo­rach Aushu, stro­niąc od szla­ków, wycień­cza­jąc swe prze­klęte sre­brem ciało do gra­nic moż­li­wo­ści, pod­świa­do­mie chcąc zakoń­czyć swój żywot, zanim uro­dzi bękarta, któ­rego narzu­cił jej bru­talny los. 

Gdy mnie uro­dziła, stała się wiedźmą-rodzi­cielką, pół-mar­twy sys­tem prze­kształ­cił się w wirusa zmu­sza­ją­cego umysł do utrzy­ma­nia mnie przy życiu za wszelką cenę. Uro­dzi­łam się jako paso­żyt żeru­jący na matce, która się o mnie nie pro­siła, a którą wła­sny umysł zmu­szał do odda­wa­nia mi całej swo­jej ener­gii, czasu i pły­nów. Dopóki żyłam, ona nie mogła się zabić, a dopóki ona żyła, jej ciało nie pozwa­lało mi na śmierć. 

Moim pierw­szym wspo­mnie­niem jest smak srebr­nego mleka z mat­czy­nych piersi. Było gorz­kie, kwa­śne, nasą­czone melan­cho­lią i pozba­wione war­to­ści odżyw­czych, poza ostat­nimi kro­plami jej splu­ga­wio­nej, zło­tej ener­gii. 

Srebrne wiedźmy-rodzi­cielki mają jesz­cze jedną sys­temową potrzebę, poza utrzy­ma­niem swych bękar­tów przy życiu. Szu­kają innych takich jak ich dzieci – bia­łych, plu­ga­wych, pozo­sta­wio­nych sobie. Zam­glone umy­sły instynk­tow­nie pro­wa­dzą je do miejsc pobytu innych bia­łych ludzi. Mojej matce to się udało trzy księ­życe od połogu. 

Nie zna­łam szczę­ścia. Nie było takiego słowa w naszym języku. Nigdy się nie bawi­łam, razem z innymi dziećmi jedy­nie marząc o prze­trwa­niu, ukry­wa­jąc się w ciszy przed śmier­cią. Miłość, smu­tek, radość, to wszystko zastą­piła matka apa­tia – wszech­ogar­nia­jąca, otę­pia­jąca, nie­prze­rwana. Gdy­bym znała jakichś bogów, pew­nie bym się modliła o łaskę, ale nie znamy bogów, jeżeli jacyś ist­nieją, to opu­ścili nas razem ze zło­tym kolo­rem naszych matek i pra­ma­tek. 

Po raz pierw­szy konie i ich pozba­wio­nych dusz jeźdź­ców zoba­czy­łam, gdy mia­łam sie­dem cykli. Przy­byli zimą, w nocy, w dło­niach mieli sza­ble i pochod­nie, mordy były napite alko­ho­lem i nie­na­wi­ścią, pustą potrzebą znisz­cze­nia i zada­wa­nia bólu. 

Mia­łam sie­dem cykli, a moja matka – biedna, splu­ga­wiona srebrna wiedźma-rodzi­cielka, którą wszy­scy darzyli nie­na­wi­ścią za bycie pokrzyw­dzoną, kazała mi ucie­kać do lasu. Scho­wa­łam się w przy­sy­pa­nych śnie­giem krza­kach, ubrana jedy­nie w szmatę, którą matka ode­rwała ze swej nie­gdyś pięk­nej sukni, wyko­na­nej z jed­nego kawałka mate­riału przez złote ręce rze­mieśl­nika w dale­kim Ber­galu. Pow­strzy­my­wa­łam zama­rza­jące na moim policzku łzy. Nie pła­ka­łam. Mia­łam sie­dem cykli i nie pła­ka­łam, bo wie­dzia­łam, że łka­nie zwróci na mnie uwagę tych ludz­kich opraw­ców, któ­rzy przy­byli, by w ostat­nim geście bru­tal­nego okru­cień­stwa, skró­cić męczar­nie moich pobra­tym­ców. 

Widzia­łam, jak gwał­cili moją matkę i jak srebrna krew roz­le­wała się po bia­łym śniegu. Bili ją, sma­gali sza­blami i wypa­lali w niej dziury, spraw­dza­jąc, czy srebrne ciało pali się sre­brzy­stym ogniem. Patrzy­łam, jak nabi­jali głowy o prze­ra­ża­ją­cych i prze­ra­żo­nych wyra­zach twa­rzy na pale, jak chwy­tali ciało chłopca i przy­wią­zu­jąc do koni, roz­ry­wali je żyw­cem na strzępy, a biała krew mie­szała się ze śnie­giem. Nie rozumia­łam, o czym krzy­czeli w tym okrut­nym, peł­nym zawi­ści języku, lecz sły­sza­łam ich śmiech, mla­ska­nie i splu­wa­nie. 

Nie­da­leko mnie jeden z nich ścią­gał nożem twarz z czaszki jed­nego ze star­szych męż­czyzn, popi­sy­wał się potem przed resztą, nakła­da­jąc ją na swoją bro­datą, zaplutą mordę. Gdy się tym znu­dził, wbił nóż w sto­jący nie­opo­dal pniak i poszedł się odlać za drzewo. 

Wychy­li­łam się, chwy­ci­łam kozik i korzy­sta­jąc, że był odwró­cony ple­cami, wbi­łam mu go pod żebro. Mia­łam sie­dem cykli i po raz pierw­szy zabi­łam czło­wieka – ludz­kie ścierwo. Wycią­gnę­łam nóż i zaczę­łam ude­rzać w niego, gdzie popad­nie, mie­sza­jąc moje białe łzy, z jego zepsutą, czer­woną posoką. 

Gdy usły­sza­łam krzyki, zaczę­łam biec – przed sie­bie, przez krzaki, przez zaspy. Upa­da­łam i bie­głam dalej, a śnieg sypał z całą mocą, lepiąc się do moich wło­sów, ubra­nia i twa­rzy. Bose stopy zama­rzały, słabe, wychu­dzone nogi zaczęły odma­wiać posłu­szeń­stwa. 

Pierw­szy raz w życiu sta­nę­łam na trak­cie i upa­dłam z wycień­cze­nia, zimna i z żalu. Śmierć dla bia­łych ludzi jest czymś codzien­nym, ale nawet dla nas tyle śmierci, jest jak koniec świata. 

Usły­sza­łam hałas. Nie mia­łam siły wstać lub się bro­nić – dopa­dli mnie – myśla­łam – bie­głam, zabi­łam, zoba­czy­łam śmierć, a teraz, i mnie dopa­dli. 

Sły­sza­łam konie, ale też dziwny dźwięk, jakby nie­na­tu­ralny stu­kot, trzask, a po chwili – kobiecy głos. Konie sta­nęły, stu­kot ustał. Poczu­łam, jak moje ciało się unosi

Obu­dzi­łam się w karocy, przy­kryta mięk­kim kocem, ubrana w cie­pły płaszcz, ręka­wiczki i skar­pety. Moja głowa leżała na kola­nach rumia­nej kobiety, któ­rej głos usły­sza­łam wcze­śniej. Gła­skała moje czoło i włosy, śpie­wa­jąc cicho i kojąco w tym samym języku, w któ­rym wcze­śniej krzy­czeli moi oprawcy. Gdy zoba­czyła, że się ock­nę­łam, zaczęła do mnie mówić aksa­mit­nym gło­sem. Nic nie rozumia­łam, ale wie­dzia­łam, że po raz pierw­szy w życiu, ktoś mi współ­czuł. 

Podała mi her­batę, łyczek za łycz­kiem, powo­lutku, doty­ka­jąc moich bia­łych, lodo­wa­tych policz­ków cie­płymi, swo­imi różo­wymi pal­cami, deli­kat­nie poma­gała mi się ogrzać. 

Zasnę­łam wtu­lona w jej roz­grzane ciało, bru­dząc bez­cenną suk­nię, w którą była ubrana, wie­rząc, że oto wła­śnie przy­szła po mnie śmierć, by na końcu życia, po raz pierw­szy pozwo­lić mi poczuć spo­kój, cie­pło i ludz­kie dobro. 

Nazy­wam się Sene­sei Biel-Losa­lain, mam pięt­na­ście cykli, jestem bia­łym czło­wie­kiem. Mam białe włosy, tęczówki i skórę. Uprze­dza­jąc pyta­nia – moja krew, dupa i wargi też są białe i nie, nie rumie­nię się, tylko bie­leję, a jedyne co mogę mieć czarne, to myśli. 

Hra­bino Losa­lain, dzię­kuję za oca­le­nie mego życia, naucze­nie wszyst­kiego i przy­gar­nię­cie jak wła­snej córki. 

Sto­jąca na podwyż­sze­niu biała dziew­czyna ukło­niła się lekko, podnio­sła wzrok i uśmiech­nęła się smutno, a zebrana na sali ary­sto­kra­cja zaczęła powoli kla­skać i skła­dać hra­bi­nie słowa pochwały. 

– Naprawdę, wspa­niale ją wytre­so­wa­łaś moja droga, nie wie­dzia­łem, że da się tych bia­ła­sów nauczyć mówić po ludzku! – mówili jedni. 

– Gdzie się takie wynaj­duje? Też muszę sobie taką spra­wić! – wołali dru­dzy. 

– Cóż za wzru­sza­jąca histo­ria! Cho­ciaż naprawdę, droga hra­bino, mogłaś sto­no­wać tę prze­moc, była aż nie­smaczna, nie mniej, całość abso­lut­nie wy-śmie-ni-ta! Masz już na oku, za kogo ją wydasz? – powta­rzali trzeci, nie zwra­ca­jąc już kom­plet­nie uwagi na roz­trzę­sioną, załza­wioną, białą dziew­czynę, która powoli scho­dziła z pode­stu, pró­bu­jąc nie stra­cić przy­tom­no­ści. 

Tego dnia Sene­sei została po raz pierw­szy przed­sta­wiona ger­gow­liań­skiej ary­sto­kra­cji i wtedy też zro­zu­miała, że jest to takie samo ścierwo, jak to, które zgwał­ciło i zabiło jej matkę.