Słodycz

I

 

Anna otwo­rzy­ła oczy. Pokój za­le­wa­ły cie­nie, a jej klat­ka pier­sio­wa uno­si­ła się ryt­micz­nie, bez naj­mniej­sze­go udzia­łu woli. Spró­bo­wa­ła wstać, po­ru­szyć ręką, jed­nak jej ciało nie re­ago­wa­ło. Wró­ci­ła spoj­rze­niem do fa­lu­ją­cej koł­dry.

Pa­ra­liż senny. Po­win­na le­piej spać, wszy­scy jej to mó­wi­li: od babci, do wy­kła­dow­ców. Sama to wie­dzia­ła, ale jak tu po­go­dzić to wszyst­ko.

Ro­zej­rza­ła się po po­ko­ju; wszyst­ko po­roz­wa­la­ne, gdzie nie spoj­rzeć, tam ubra­nia na ziemi. Jej wzrok zdą­żył się już za­adap­to­wać do wszech­obec­nej ciem­no­ty, wi­dzia­ła pra­wie wszyst­ko, poza jed­nym ro­giem. Cała oko­licz­na ciem­ność zda­wa­ła się umó­wić na spo­tka­nie w jed­nym miej­scu – kącie jej po­ko­ju. 

Która jest? Że też nie ma w po­ko­ju ze­ga­ra ścien­ne­go. Po­now­nie spró­bo­wa­ła ru­szyć ręką, się­gnąć po le­żą­cy na szaf­ce noc­nej te­le­fon – nic. Gdyby mogła, pew­nie by wes­tchnę­ła.

Spoj­rza­ła znowu w ot­chłań, było w niej coś dziw­nie hip­no­ty­zu­ją­ce­go; ab­so­lut­na ni­cość, ni­g­dzie się nie za­czy­na­ją­ca i nie­koń­czą­ca.

Pa­trzy­ła tak chwi­lę, gdy przez jej głowę prze­le­cia­ła pewna uwaga – Ot­chłań wy­da­wa­ła się być jakby więk­sza? Nie­ko­niecz­nie więk­sza, ale zda­wa­ła się roz­prze­strze­niać.

Ktoś kie­dyś chyba coś o tym mówił, żeby “nie pa­trzeć w ot­chłań”.

Po kilku… se­kun­dach? Mi­nu­tach? Ciem­ność fak­tycz­nie się po­sze­rzy­ła. Teraz nie zaj­mo­wa­ła już tylko rogu, czy kąta. Nie spo­sób było ją zi­gno­ro­wać.

Kro­pel­ka potu spły­nę­ła po czole Anny, a dreszcz prze­le­ciał po dłoni. Znowu spró­bo­wa­ła się ru­szyć, tym razem nogą – dalej nic. 

Coś za­czę­ło się wy­ła­niać z pust­ki. Jedne punk­ty za­czę­ły od­sta­wać od dru­gich, for­mu­jąc przy tym owal­ny kształt. To coś za­czę­ło się zbli­żać do spa­ra­li­żo­wa­nej dziew­czy­ny, coraz bar­dziej od­ry­wa­ło się od ciem­no­ści.

Było coraz bli­żej i bli­żej, aż w końcu sta­nę­ło nad Anną. Ską­pa­na w czer­ni po­stać spoj­rza­ła na dziew­czy­nę swo­imi ostry­mi jak u węża śle­pia­mi.

Oczy dziew­czy­ny za­szkli­ły się, pra­wie nic już nie wi­dzia­ła. Pa­nicz­nie pró­bo­wa­ła zmu­sić koń­czy­ny do ruchu. serce po­de­szło jej pod gar­dło, za­pła­ka­na chcia­ła krzy­czeć, ale pa­ra­liż jej nie po­zwo­lił. 

Po­stać po­chy­li­ła się nad nią, jak ro­dzic nad ko­ły­ską. Za­czę­ła zbli­żać się do szyi dziew­czy­ny. Pod­ło­ga za­skrzy­pia­ła, a Anna po­czu­ła na skó­rze zimny jak noc po­wiew.

 

II

 

Prze­wra­ca­ła się z boku na bok, drew­nia­na pod­ło­ga nie da­wa­ła spo­ko­ju. Chcia­ła wró­cić do snu, ale ból głowy jej nie po­zwa­lał. 

Wy­krzy­wi­ła twarz w gry­ma­sie i w końcu otwo­rzy­ła oczy. Kilka strzyk­nięć w sta­wach prze­cię­ło ciszę, gdy pod­no­si­ła się z ziemi. 

Par­kiet za­dud­nił od wi­bra­cji. Mu­zy­ka… Pusz­cza­ne przez są­sia­dów utwo­ry, bar­dziej niż mu­zy­kę przy­po­mi­na­ły po­łą­cze­nie brzę­czą­cej pral­ki i ar­cha­icz­nej kon­so­li do gier.

Pul­so­wa­nie prze­ro­dzi­ło się w upo­rczy­we łu­pa­nie. Anna miała wra­że­nie, jakby ktoś wbi­jał jej kilof w po­ty­li­cę. Wy­cho­dzą­ce od są­sia­dów po­brzę­ki­wa­nia za­czę­ły wbi­jać się w jej uszy jak igły. 

Włą­czy­ła świa­tło. Błysk lampy ośle­pił dziew­czy­nę. Za­mknę­ła oczy tak mocno, jak tylko mogła.

Mi­nę­ło parę chwil, zanim prze­mo­gła się i po­now­nie je otwar­ła. Pod­bie­gła do znaj­du­ją­cej się w kuch­ni szaf­ki i ner­wo­wym ru­chem za­czę­ła grze­bać w le­kach.

Ta­blet­ki prze­ciw­bó­lo­we. Pod­de­ner­wo­wa­na wy­ci­snę­ła z bli­ste­ra dwie pi­guł­ki, po czym je po­łknę­ła.

Se­kun­dy za­czę­ły prze­la­ty­wać jej przez myśli; jeden, dwa, trzy… W jed­nej chwi­li pre­sja za­czę­ła zbie­rać się w jej prze­ły­ku. Na­pię­cie po­fru­nę­ło pro­sto do gar­dła. Zwró­ci­ła ta­blet­kę na blat, w ustach miała po­smak soli i ziemi.

Ból i wszyst­kie inne ob­ja­wy znowu ude­rzy­ły. Nogi jakby zwiot­cza­ły, za­chwia­ła się. Obraz przed jej ocza­mi się roz­mył.

Je­dy­nym co w tej chwi­li do niej do­cho­dzi­ło, była sza­le­ją­ca na dole mu­zy­ka. Jej po­licz­ki się za­czer­wie­ni­ły, brwi zmarsz­czy­ły.

Mu­snę­ła wzro­kiem drzwi i na wpół roz­cień­czo­ne po­zo­sta­ło­ści ta­blet­ki. Nie­pew­nie od­wró­ci­ła wzrok od pi­gu­ły. 

Stopy otu­li­ło cie­pło, gdy za­ło­ży­ła na nie fu­trza­ne kap­cie. Po­drep­ta­ła na pię­tro niżej. Na klat­ce było znacz­nie zim­niej. Po­mi­mo mu­zy­ki, każdy z jej kro­ków niósł za sobą jedno, lub dwu­krot­ne echo. 

Za­pu­ka­ła do drzwi – Nic. Znowu, moc­niej – Nikt nie za­re­ago­wał.

Po­iry­to­wa­na za­czę­ła ude­rzać w pły­to­we drzwi, moc­niej i moc­niej. Jak w tran­sie wa­li­ła pię­ścią w za­blo­ko­wa­ne przej­ście. Nie była do końca pewna, czy robi to ze wzglę­du na zwró­ce­nie uwagi, czy może po pro­stu chcia­ła wy­ła­do­wać złość.

– JUŻ! – ode­zwał się męski głos zza drzwi.

Anna ock­nę­ła się, cof­nę­ła o krok. Drzwi otwo­rzył jej dłu­go­wło­sy chło­pak. Był od niej tro­chę młod­szy, a jego oczy były sze­ro­kie jak mo­ne­ty.

– Co tam? – za­py­tał, jak gdyby nigdy nic.

– Pro­szę, ścisz­cie tę mu­zy­kę. Głowa mnie boli – od­par­ła bła­gal­nym tonem Anna. 

– Nie? – Chło­pak pod­niósł brew.

Spo­glą­da­li tak chwi­lę na sie­bie w ciszy.

– Bar­dzo was pro­szę… Ścisz­cie tę mu­zy­kę – po­wtó­rzy­ła.

Dłu­go­wło­sy nie od­po­wie­dział. Zmie­rzył ją wzro­kiem, po czym za­czął za­my­kać drzwi. Anna bez na­my­słu wci­snę­ła stopę mię­dzy próg. Jej ręka opar­ła się o lo­do­wa­te w do­ty­ku drzwi. Chło­pak spoj­rzał na nią z pre­ten­sją.

– WY­ŁĄCZ­CIE TĘ ZA­SRA­NĄ MU­ZY­KĘ! – wy­dar­ła się Anna, a jej głos zda­wał się ro­zejść na całe pię­tro. 

Chło­pa­ko­wi opa­dła szczę­ka, prze­wró­cił się na zie­mię i bez­rad­nie spo­glą­dał na dziew­czy­nę. Nic nie mó­wiąc, za­czął ner­wo­wo przy­ta­ki­wać głową. Wstał i nie oglą­da­jąc się po­biegł do inne po­ko­ju. 

Po chwi­li mu­zy­ka cał­ko­wi­cie uci­chła.

Anna wy­pu­ści­ła od­dech z ust. Mimo, że ból głowy nie minął, po­czu­ła krztę ulgi.

W po­ko­ju wró­ci­ła do leków. Zna­la­zła nową ta­blet­kę, po­łknę­ła ją. Na nie­szczę­ście dziew­czy­ny – ta­blet­ka skoń­czy­ła tak jak po­przed­nia.

– Co jest? – wy­mru­cza­ła do sie­bie Anna, ście­ra­jąc jed­no­cze­śnie z ust reszt­ki wy­plu­tej śliny.

In­for­ma­cje na ulot­ce nie wska­zy­wa­ły­by na nic, tłu­ma­czą­ce­go zda­rze­nie. Do upły­wu waż­no­ści zo­sta­ło jesz­cze parę mie­się­cy.

Anna przy­pa­dła do szaf­ki z le­ka­mi. Po chwi­li na bla­cie pię­trzy­ły się opa­ko­wa­nia ta­ble­tek, brzę­cza­ły bu­tel­ki z sy­ro­pa­mi – wszyst­ko, co miało choć­by cień szan­sy na uci­sze­nie upo­rczy­we­go łu­pa­nia w gło­wie.

Spró­bo­wa­ła wszyst­kie­go. Wszyst­kie­go. Wszyst­ko też zwró­ci­ła. Mdły smak soli roz­go­ścił się na jej pod­nie­bie­niu.

Bez­rad­nie wpa­try­wa­ła się w mały sto­sik me­dy­ka­men­tów. Jej wargi prze­mo­kłe i le­pią­ce się od śliny.

Burk­nię­cie wy­brzmia­ło z jej brzu­cha. W sumie, to nic nie jadła, odkąd się obu­dzi­ła. Jej ciało za­mar­ło na chwi­lę. Jaki był dzień? Czemu obu­dzi­ła się na ziemi? To prze­klę­te łu­pa­nie głowy i cała resz­ta. Ostat­nio gdzie była to… im­pre­za? Tak! Jeśli pa­mięć nie szwan­ku­je, to ostat­nio gdzie była, to na do­mów­ce z Mar­ce­lą. To wszyst­ko… czy wy­pi­ła aż tyle? Może Mar­ce­la zro­bi­ła jej ja­kie­goś schrza­nio­ne­go drin­ka? Z jej ta­len­tem wszyst­ko jest moż­li­we.

Co zro­bić? – za­czę­ła się za­sta­na­wiać. Nie wy­trzy­ma­ła­by z tym cho­ler­nym bólem głowy.

We­wnętrz­na pust­ka za­czę­ła po­stę­po­wać za­ska­ku­ją­co szyb­ko. W jed­nej chwi­li pod­upa­dła lekko na ko­la­na, jej ciało jakby się skur­czy­ło. Prawa dłoń spo­czę­ła na brzu­chu.

Z bez­rad­no­ścią jej oczy za­czę­ły latać to tu, to tam. Spoj­rza­ła za okno, parę po­je­dyn­czych gwiazd od­zna­cza­ło się na czar­nym nie­bie.

Ja­kieś dzie­sięć minut stąd jest ap­te­ka – po­my­śla­ła. 

Za­mie­ni­ła kap­cie na buty, za­rzu­ci­ła kurt­kę przez rękę. Nie chcia­ła nawet pa­trzeć na swoje włosy, była pewna, że co drugi ster­czy w pio­nie.

Wy­szła znowu na nie­ogrze­wa­ną klat­kę, trzask drzwi za­sy­gna­li­zo­wał ca­łe­mu oto­cze­niu jej wyj­ście.

 

III

 

Chłód prze­szy­wał jej ciało. Łu­pa­nie w gło­wie, cho­ciaż nie stra­ci­ło na sile, ze­szło na drugi plan wzglę­dem pust­ki w żo­łąd­ku. 

Ten, który wcze­śniej łupał ki­lo­fem o jej głowę, mu­siał ude­rzyć teraz w żo­łą­dek.

Jesz­cze gdyby to był stop­nio­wy roz­wój sy­tu­acji, ale nie – ta pust­ka w brzu­chu po­ja­wi­ła się ot tak. Pstryk­nię­cie palca i pro­szę.

Ktoś szedł z na­prze­ciw­ka. Kap­tur za­sła­niał twarz, ale po kroku po­zna­ła, że to męż­czy­zna. Pa­trzy na nią? Chyba nie.

Mi­nę­li się. Wcze­śniej nie czuła cze­goś ta­kie­go, ale za­kap­tu­rzo­ny zda­wał się… słod­ki? Nie w takim ro­man­tycz­nym sen­sie, oczy­wi­ście. Było w tej oso­bie coś, co bar­dzo chcia­ła mieć.

Za­uwa­ży­ła, że stoi w miej­scu. Ten dziw­ny aro­mat w za­kap­tu­rzo­nym – naj­wy­raź­niej ją zbyt za­in­te­re­so­wał. 

Obej­rza­ła się za nim; był już da­le­ko. Woń też za­czę­ła się od­da­lać. 

Wpa­try­wa­ła się tak jesz­cze chwi­lę w nie­zna­jo­me­go, jego fi­gu­ra sta­wa­ła się coraz bar­dziej roz­my­ta. Nie wi­dzia­ła obec­nie zbyt do­brze, co za tym idzie za­kap­tu­rzo­ny dość szyb­ko zmył się z resz­tą oto­cze­nia.

Blask wy­ło­nił się zza za­ma­za­ne­go ho­ry­zon­tu. Sły­sza­ła to zbyt ostro. Ślizg i brzę­cze­nie za­ję­ły ciszę. Blask za­mie­nił się w cały po­jazd, był coraz bli­żej. 

Za­ci­snę­ła zęby tak, że aż ją za­bo­la­ły. Auto prze­je­cha­ło obok niej, nio­sąc za sobą fale wia­tru.

Anna po­czu­ła jak wszyst­kie ob­ja­wy wra­ca­ją do niej ze zdwo­jo­ną siłą. W gło­wie za­łu­pa­ło, w uszach za­ku­ło, oczy ośle­pi­ło, chyba nawet pust­ka w brzu­chu na­bra­ła głębi.

Nogi ugię­ły się pod dziew­czy­ną, a ona sama wrza­snę­ła. 

Chcia­ła sku­lić się na ziemi, dać temu cze­muś, co ją męczy, za wy­gra­ną.

– Cho­ler­ny… – wy­ce­dzi­ła przez zęby w kie­run­ku pro­wa­dzą­ce­go auto. Kto to wi­dział tak je­chać.

Kilka chwil w ciszy wła­snych myśli i oto­cze­nia. 

Była głod­na, tylko to brzmia­ło teraz w jej gło­wie. 

Pust­ka w jej żo­łąd­ku po­stę­po­wa­ła jak nigdy. Mu­sia­ła ją za­peł­nić. 

Chcia­ła… pra­gnę­ła tego cze­goś, co miał w sobie tam­ten nie­zna­jo­my.

Ślina za­czę­ła są­czyć się w jej ustach, spły­wa­ła po war­dze i za­kra­pia­ła pod­ło­gę.

Dalej bo­la­ła ją głowa, dalej świsz­cza­ło jej w uszach, dalej ledwo wi­dzia­ła. Ale wie­dzia­ła, gdzie ma iść. 

Mogła ją wy­czuć z ki­lo­me­trów. Sło­dycz. Czuła ją, nie­da­le­ko. Lu­dzie, dużo ludzi. Dużo sło­dy­czy.

 

IV

 

Chwi­lę za­ję­ło jej do­tar­cie do cen­trum. 

Jak na bu­fe­cie. Za­czę­ła oglą­dać się za każ­dym, kto ją mijał; chło­pak, dziew­czy­na, ko­bie­ta, jakiś dzia­dek, dziec­ko – z nich wszyst­kich ema­no­wa­ła ten aro­mat, ten prze­cu­dow­ny aro­mat. 

Nie­któ­rzy się jej bali, nie­któ­rzy nie byli świa­do­mi jej obec­no­ści. Oczy Anny i ja­kiejś dziew­czyn­ki spo­tka­ły się, pa­trzy­ły na sie­bie parę se­kund, aż znie­sma­czo­ne dziec­ko od­wró­ci­ło wzrok i zbli­ży­ło do pro­wa­dzą­cej je matki. 

Kogo by tu wy­brać? W kogo się za­nu­rzyć? Nie mogła wziąć wszyst­kie­go na raz, prze­cież. 

Szu­ka­ła i szu­ka­ła. Chło­piec prze­szedł obok jej nogi, wpa­trzo­ny w te­le­fon, chyba cho­dzi do pod­sta­wów­ki. Nie, miał za mało sło­dy­czy w sobie. 

Jakiś dzia­dek, ledwo się włó­czy mię­dzy ludź­mi. Nie, nie pach­niał tak do­brze, jak inni. Nagle to zo­ba­czy­ła – dziew­czy­na, do­brze zbu­do­wa­na, są z Anną w po­dob­nym wieku. Słod­sza od wszyst­kie­go co ją ota­cza. Tak, to w niej się za­nu­rzy.

Anna uśmiech­nę­ła się krzy­wo. 

Dziew­czy­na stała pod la­tar­nią, grze­ba­ła coś w te­le­fo­nie – ide­al­nie, nawet nie zo­rien­tu­je się, gdy po­dej­dzie. 

Była już w dro­dze. Coraz bli­żej i bli­żej… Czuła się, jakby wła­śnie wcho­dzi­ła do raju.

Już pra­wie, już pra­wie.

Czy­jaś dłoń spo­czę­ła na ra­mie­niu Anny, umoc­ni­ła uścisk i naj­dy­skret­niej, jak to moż­li­we, za­czę­ła pchać jej zwiot­cza­łe ciało w naj­bliż­szą alej­kę.

– Głu­pia, co ty od­pie­przasz? – wy­szep­tał męski głos nad jej uchem.

Nie od­po­wie­dzia­ła.

Pchnął nią o ścia­nę. Chwi­lę jej za­ję­ło otrzą­śnię­cie się. Nadal z otwar­ty­mi usta­mi spoj­rza­ła w twarz nie­zna­jo­me­go.

To był jeden z jej są­sia­dów. Miał krót­kie brą­zo­we włosy, dziw­ne oczy. Jego sło­dycz była inna, cho­ciaż nie zna­czy to oczy­wi­ście, że zła. Stra­ci­ła szan­sę na tamtą dziew­czy­nę, co za szko­da… 

– Chcesz, żeby nas zna­leź­li, żeby łowcy za­czę­li tutaj wę­szyć?! – po­wie­dział. – Jak chcesz umrzeć, to rzuć się przed słoń­ce, a nie zwra­casz na sie­bie uwagę! 

Świ­dro­wał ją wzro­kiem przez kilka chwil. Pew­nie gdyby miał ku temu wa­run­ki, już by ją za­tłukł. 

Po chwi­li jed­nak przyj­rzał się le­piej. Jego uwagę przy­ku­ło coś na szyi Anny. 

Wpa­try­wał się tak chwi­lę. Zmie­sza­nie na jego twa­rzy kwi­tło z każdą se­kun­dą.

– O… – po­wie­dział sam do sie­bie pod nosem. – Czyli to tak.

Nie miał chwi­li na więk­szą re­flek­sję. Anna rzu­ci­ła się całym cia­łem, jej zęby za­to­pi­ły się w jego barku. Chło­pak zawył przez za­ci­śnię­te zęby.

– Co ty od­wa­lasz…? – wy­ce­dził przez zęby.

Jak z nie­mow­lę­cej bu­tel­ki, pysz­no­ści za­czę­ły spły­wać do jej ust. Ostat­nio, kiedy tak się czuła… Była jesz­cze mała, była zima, wró­ci­ła z dworu, mama dała jej cie­płej her­ba­ty.

Coraz wię­cej roz­ko­szy w jej ustach. Głowa prze­sta­ła boleć, oto­cze­nie stało się cich­sze, koń­czy­ny na­bra­ły na sile. Z jej głowy znik­nę­ła cała mgła.

Chło­pak za­parł się, z ca­łych sił pchnął w dziew­czy­nę. 

Anna od­le­cia­ła z dwa lub trzy metry. Jej zęby zo­sta­wi­ły na ra­mie­niu są­sia­da czer­wo­ny ślad i ode­rwa­ły ka­wa­łek mięsa. Język Anny zmył z warg reszt­ki po­sił­ku.

Chło­pak spoj­rzał na nią bez­rad­nie.

Umysł dziew­czy­ny za­czął znowu w pełni pra­co­wać. W jed­nej chwi­li przed jej ocza­mi prze­le­cia­ło wszyst­ko to, co wy­da­rzy­ło się przez ostat­nią go­dzi­nę.

Spoj­rza­ła to na chło­pa­ka, to na sie­bie. Jej ciało za­czę­ło drżeć, mina zrze­dła. Spoj­rza­ła na swoje dło­nie, prze­je­cha­ła ję­zy­kiem po każ­dym z zębów. Sło­dycz…

Kark jej ze­sztyw­niał.

– Spo­koj­nie… Spo­koj­nie – szep­nął zmę­czo­nym tonem są­siad. – Wszyst­ko bę­dzie do­brze.

Wrzask wy­do­stał się z jej gar­dła. Nie wie­dzia­ła na co pa­trzeć. Ze­rwa­ła się z nóg i mor­der­czym wręcz tem­pem za­czę­ła ucie­kać. 

 

V

 

Gnała, po­trą­ca­jąc i od­py­cha­jąc na­po­tka­ne na dro­dze osoby. Nie czuła zmę­cze­nia, jej serce biło jak dzwon. Moc­niej i moc­niej.

Sta­ra­no­wa­ła jakąś ko­bie­tę. Od­głos huk­nię­cia o as­falt do­szedł do jej uszu. 

Wszy­scy za­czę­li się za nią oglą­dać. Wizja lasu oczu za­ję­ła jej myśli. 

Może to tylko w jej gło­wie, ale zdaje się, że bie­gła szyb­ciej niż nie­je­den olim­pij­czyk. 

Jej wzrok padł na zie­mię. “Nie pa­trz­cie, nie pa­trz­cie” – za­czę­ło skan­do­wać w jej gło­wie. 

Ona… co ona zro­bi­ła temu chło­pa­ko­wi? Co? Czy może być? Nie. Nie. Nie.

Coś za­dud­ni­ło z lewej. Błysk świa­tła. Auto prze­je­cha­ło cen­ty­me­try za nią. 

Ktoś się na nią pa­trzał? Na pewno tak. Są­siad, ten tutaj i wcze­śniej­szy – wi­dzie­li ją. Do­nio­są na nią.

Łezka za łezką za­czę­ły wy­cho­dzić z jej oczo­do­łów. Czy to tak się skoń­czy? 

Nikt o tym oczy­wi­ście nie mówi ofi­cjal­nie, ale wszy­scy wie­dzą jaki los spo­ty­ka cho­rych. 

Nie zo­rien­to­wa­ła się, a była już pod drzwia­mi swo­je­go bloku. Jed­nym ru­chem roz­war­ła drzwi, które po nie­ca­łej se­kun­dzie przy­wa­li­ły o ścia­nę, roz­no­sząc po oko­li­cy me­ta­licz­ny stu­kot.

Po­mi­ja­ła co drugi albo trze­ci scho­dek. 

Wej­ście do miesz­ka­nia po­trak­to­wa­ła tak samo, jak wcze­śniej­sze. 

Jej plecy spo­czę­ły na drzwiach, jakby za­klu­cze­nie nie było wy­star­cza­ją­cym za­bez­pie­cze­niem.

Po chwi­li osu­nę­ła się na zie­mię. Sie­dzia­ła na pod­ło­dze, zwi­nę­ła się w kłę­bek. Szlo­chy wy­szły z jej ust.

To nie może być. To nie może być. – za­czę­ła mówić sama do sie­bie – NIE. NIE. NIE.

W jed­nej chwi­li ze­rwa­ła się z ziemi i po­bie­gła do ła­zien­ki. Świa­tło prze­cię­ło ciem­ność po­miesz­cze­nia. 

Zwol­ni­ła. Po­wo­li za­czę­ła zbli­żać się do lu­stra. Głowa nisko, nie chcia­ła tego wi­dzieć.

Raz… dwa… trzy.

Spoj­rza­ła w lu­stro. Jej oczy – jak u żmii. Skóra – nie­mal­że biała. Nie mogła prze­stać pa­trzeć. Chcia­ła dłoń­mi za­sło­nić oczy, ale gdy tylko spró­bo­wa­ła, zo­ba­czy­ła to – jej palce teraz przy­po­mi­na­ły szpo­ny ja­kiejś be­stii. 

Za­krę­ci­ło jej się w gło­wie, upa­dła na plecy. Do­brze, nie chcia­ła na to pa­trzeć.

Zmar­no­wa­na nie miała nawet siły, by się pod­nieść. 

Gdy łowcy ją znaj­dą, zo­sta­nie za­bi­ta jak pies. Boże, po­ra­tuj.

Po­win­na rzu­cić się przed słoń­ce? Oszczę­dzi­ło­by jej cier­pie­nia i upo­ko­rze­nia. Nie. Nie wie jak bo­le­sny i długi jest to pro­ces.

Gdyby tylko czas mógł się teraz za­trzy­mać.

Pu­ka­nie. Ktoś za­pu­kał do jej drzwi. Znowu i znowu – łącz­nie trzy razy. 

Nie. Nie może otwo­rzyć.

Nagle to po­czu­ła. Nie wy­pi­ła wcze­śniej wy­star­cza­ją­co dużo.

W brzu­chu jej za­bur­cza­ło, pust­ka wró­ci­ła. Ślina za­czę­ła zbie­rać się w jamie ust­nej.

Nie może otwo­rzyć… ale skoro i tak ją za­bi­ją, to co szko­dzi na­jeść się ten ostat­ni raz. Kto­kol­wiek byłby po dru­giej stro­nie.