Dziękuję Melendurowi za błyskawiczną betę. Tekst chciałam opublikować na spokojnie pod koniec tygodnia, ale spojrzałam w kalendarz i po prostu pasowało dzisiaj :)
Tych kilka cytatów z rozdziału II pochodzi z Biblii Tysiąclecia.
I
Asteroida była widoczna już od tygodnia. Najpierw jako jasna plama, tylko trochę większa od gwiazdy, potem spuchła do rozmiarów żółtej kuli. Rządy ogłosiły stan wyjątkowy, jakby katastrofę dało się zatrzymać kolejnymi dekretami. Naukowcy podawali liczby – kilometry, prędkości, kąty uderzenia – ale statystyka była bezwzględna. Świątynie na całym świecie zapełniły się więc po brzegi, bo gdy trwoga, to do Boga. Jakiegokolwiek. Nawet takiego, w którego nie wierzyło się jeszcze dzień wcześniej.
Zostały tylko dwa dni.
Czterdzieści osiem godzin.
Dwa tysiące osiemset osiemdziesiąt minut.
I ani jednej więcej.
Każdemu po równo, ale nie było mowy o sprawiedliwości.
Romain patrzył na matkę – więźnia własnego ciała, przykutą do łóżka od lat, dryfującą gdzieś na obrzeżach świadomości. Czy jej dwa dni, wypełnione bezruchem i półmrokiem, znaczyły tyle samo, co dwa dni nowo narodzonego siostrzeńca, który nie zdążył jeszcze nawet poznać koloru nieba? Jeśli jedno i drugie nie miało poczucia upływającego czasu, czy coś to zmieniało?
Takie i inne myśli krążyły mu po głowie. Zmarnował na nie cenne minuty, zamiast – jak radziły poradniki o godnym umieraniu – rzucić się na głęboką wodę, wykrzyczeć światu swoją wściekłość albo spełnić chociaż jedno absurdalne marzenie. Nie, on siedział w dusznym pokoju, wdychając zapach leków i starego kurzu.
– Mleko będzie trzeba znieść do piwnicy, bo się zepsuje – wychrypiała nagle matka spod maski tlenowej.
Spojrzał na nią zaskoczony.
– Mleko?
Przecież go nie pili. On był uczulony, ona od miesięcy przyjmowała tylko kroplówki i papki.
– I okna pozamykać, żeby kurzu nie naleciało.
Pokiwał głową, nie mając siły na prostowanie jej rzeczywistości. Wrócił wzrokiem do telewizora. Czerwony pasek na dole ekranu wrzeszczał o Armagedonie, a reporter, z obłędem w oczach, stał na tle płonącego marketu. Świat rozpadał się od środka, zanim jeszcze oberwał z zewnątrz. Wiele osób wyszło, a w zasadzie wybiegło w popłochu na ulicę i dawało upust nagromadzonym emocjom. Wywrócone kosze na śmieci, pęknięte szyby w oknach, rozbite latarnie, dziecko płaczące gdzieś w tle. Na każdym kanale podobne obrazki.
E-mail przyszedł wieczorem.
Nadawca: nieznany.
Tytuł: Bal z okazji Końca Świata.
Drogi gościu,
Skoro i tak nie masz już nic do stracenia, pozwól, że zaproszę Cię na ostatni bal w historii świata. Walc poniesie nas w stronę nicości, a my wypijemy za to, co było i za to, co nigdy nie nadejdzie. Muzyka będzie grała, dopóki nie zgaśnie światło.
Start: jutro o godzinie 21:00. Punktualność nie jest wymagana, ale pamiętaj, zegar tyka.
PS. Maski mile widziane.
Romain przeczytał całość raz jeszcze i otworzył załącznik. Proste, czarno-białe zaproszenie bez żadnych ozdobników. Na nim jego imię i nazwisko oraz adres rezydencji na obrzeżach miasta.
Kątem oka zauważył, że matka już śpi. Poprawił koc, który zsunął się z jej chudych ramion, i wyłączył telewizor.
II
Obudził się nad ranem. Kręgosłup protestował sztywnością po nocy spędzonej w fotelu, ale o dziwo, umysł był czysty. Spał głęboko, bez snów, jakby jego podświadomość uznała, że rzeczywistość i tak dostarcza koszmarów w nadmiarze.
W domu panowała cisza, której można doświadczyć tylko podczas kilku krótkich chwil przed wschodem słońca. Zwiewna, obiecująca dobry dzień. Zmącił ją, wstając z wysiłkiem. Spojrzał na matkę, która oddychała z trudem, wspomagana przez aparaturę. Jej świat zapadł się do środka już dawno i żyła w bezpiecznym kokonie niepamięci. Romain poczuł ukłucie zazdrości, bo najgorsze było oczekiwanie. Ten stan zawieszenia, w którym wszystko jeszcze trwa, ale nic już nie ma sensu.
Machinalnie sięgnął po pilota. Rzucił okiem na wiadomości. Wideo pokazywało modlących się ludzi. Watykan, Mekka, Jerozolima. Może też powinien pojednać się z Bogiem? Od lat nie był w kościele, ale jeśli istniała szansa na życie po życiu, warto było ją wykorzystać, bo może jednak Blaise Pascal miał rację?
Ubrał się w najlepszą koszulę, spodnie od garnituru spiął paskiem. Zrezygnował z marynarki, bo, chociaż godzina była wczesna, to robiło się coraz cieplej.
Po drodze spotkał kilku sąsiadów, jednego z trudem rozpoznał – strach wykrzywiał mu rysy twarzy jak paraliż. Kiwał głową znajomym na dzień dobry, część odpowiadała tym samym. Przy zejściu do metra siedział mężczyzna w garniturze, z poluzowanym krawatem, oparty plecami o metalową barierkę. Oczy miał półprzymknięte, usta lekko rozchylone. Nikt się nie zatrzymywał. Romain też chciał minąć go obojętnie, ale coś kazało mu spojrzeć drugi raz. Dopiero wtedy zrozumiał, że mężczyzna już nie żyje.
Do kościoła wszedł akurat wtedy, gdy ksiądz czytał:
I gwiazdy spadły z nieba na ziemię, podobnie jak drzewo figowe wstrząsane silnym wiatrem zrzuca na ziemię swe niedojrzałe owoce.
Niebo zostało usunięte jak księga, którą się zwija, a każda góra i wyspa z miejsc swych poruszone.
A królowie ziemscy, wielmoże i wodzowie, bogacze i możni, i każdy niewolnik, i wolny ukryli się do jaskiń i górskich skał.
I mówią do gór i do skał: „Padnijcie na nas i zakryjcie nas przed obliczem Zasiadającego na tronie i przed gniewem Baranka, bo nadszedł Wielki Dzień Jego gniewu, a któż zdoła się ostać?”
Wyszedł z kościoła przed końcem mszy, bo czuł się jak intruz na cudzym pogrzebie. Ludzie wokół niego modlili się naprawdę, ze łzami w oczach i z zaciśniętymi na różańcu dłońmi, a on stał między nimi i czekał na coś, co nie przychodziło. Żal albo skruchę.
Na zewnątrz było już cieplej. Asteroida wisiała nad miastem nawet w dzień – blada, prawie niewidoczna na jasnym niebie, ale jak wiedziało się, gdzie patrzeć, to trudno było przestać. Wzrok wracał do niej sam, tak jak język wraca do bolącego zęba. Romain stał chwilę na schodach kościoła i patrzył. Ktoś obok niego przystanął i też uniósł głowę.
– Większa niż wczoraj.
– Tak.
Mężczyzna kiwnął głową i poszedł w swoją stronę.
Miasto wyglądało, jakby ktoś spuścił z niego powietrze. Nie było już wczorajszego chaosu. Została po tym tylko scenografia – śmieci przy krawężnikach, napis sprejem na białej ścianie apteki (I CO TERAZ?). Na środku skrzyżowania stało luksusowe auto z wybitą przednią szybą i otwartymi drzwiami.
Romain szedł bez celu. Minął piekarnię – otwartą, co go zaskoczyło. Przez witrynę widział kobietę w fartuchu, która wykładała na półkę chleby. Zwykłe, podłużne, z naciętą skórką i posypane mąką. Zatrzymał się, ona podniosła głowę. Spojrzeli na siebie przez szybę. Wzruszyła ramionami, gestem zapraszając do środka.
– Zawsze piekłam – powiedziała. – Nie zamierzam przestać.
– Może lepiej być teraz gdzie indziej?
– Nie będę udawać kogoś, kim nie jestem.
Kupił bułkę. Gdy usiadł w parku na ławce, gołębie biły się o rzucone okruchy z tą samą głupią zaciekłością co zawsze. Myślał o słowach piekarki, potem o balu. W zaproszeniu napisali, że maski są mile widziane. Czy to tylko element dress code’u, a może gra, w której na ostatniej prostej trzeba zdjąć z siebie ciężar własnego nazwiska, błędów, historii, doświadczeń i oczekiwań?
Do siostry zadzwonił przed południem. Odebrała po trzecim sygnale, co było dobrym znakiem, bo przez ostatnie dwa lata zdarzało jej się wcale nie odbierać.
– Jesteś w mieście? – zapytała zamiast przywitania.
– Tak. Mogę wpaść?
Chwila wahania.
– Wpadnij.
Mieszkała na czwartym piętrze w kamienicy bez windy. Klatka schodowa pachniała wilgocią i gotowaną kapustą. Po drodze Romain minął kobietę w średnim wieku, która schodziła z małą walizką. Spojrzeli na siebie krótko.
– Jadę do rodziców – powiedziała, jakby tłumaczyła się sama przed sobą.
– Dobra decyzja.
Joanna otworzyła drzwi, zanim zdążył zapukać. Siostra była bledsza niż zwykle i miała włosy upięte niedbale, a kilka ciemnych kosmyków opadało na twarz. W mieszkaniu zalegała cisza. Taka, która towarzyszy tylko śpiącym niemowlętom. Na kanapie leżały butelki, żółty kocyk i broszury ze szpitala – bezużyteczne instrukcje obsługi przyszłości. Romain usiadł na krześle przy oknie. Siostra zrobiła herbatę. Przez chwilę żadne z nich nic nie mówiło.
– Jak mama?
– Tak samo jak zawsze.
Kiwnęła głową. Wzięła kubek oburącz, jakby chciała się ogrzać, chociaż w salonie było ciepło. Spojrzał w stronę pokoju dziecięcego.
– Jak go nazwałaś?
– Leon.
– Mogę go zobaczyć?
Weszli razem do małego pokoju, w którego centrum stało łóżeczko, a w łóżeczku spał chłopczyk. Romain długo wpatrywał się w jego spokojną twarzyczkę i jednocześnie myślał o słowach z e-maila. O tym, że zegar tyka, ale przecież zegar tykał zawsze, tylko wcześniej nikt go wyraźnie nie słyszał. Mężczyzna przyjrzał się dziecku. Może w innych okolicznościach w ogóle by go nie poznał? A może tracił właśnie szansę na zostanie najlepszym wujkiem?
Wyszedł przed zmrokiem. Na zewnątrz asteroida płonęła już wyraźniej, dominując nad światłami latarni. Romain wsunął ręce do kieszeni. Miał plan. Wrócić do domu, umyć się, założyć koszulę i nie zakładać maski. Jeśli ma to być ostatni taniec, zatańczy go po swojemu. Wcześniej musiał jednak pożegnać się z matką.
III
Stał przy oknie, opierając czoło o zimną szybę. Asteroida była już wyraźnie widoczna, nawet przez łunę miejskich latarni. Wyglądała jak oko boga. Wpatrywał się w nią przez chwilę, a potem odwrócił się ku łóżku matki.
Właściwie to nie ona oddychała. To maszyna wykonywała za nią całą tę mozolną pracę, miarowo pompując tlen przez cienką rurkę. Twarz kobiety w półmroku była nienaturalnie gładka. Wieczorna ciemność zatarła zmarszczki, które przez lata rzeźbił ból. Wyglądała młodziej, jakby śmierć, stojąca już w progu, zaczęła ją powoli retuszować, przywracając rysy, które Romain pamiętał z dzieciństwa.
Przyciągnął krzesło. Metalowe nogi zazgrzytały o podłogę. Usiadł i wziął jej dłoń – chudą, z bladymi żyłami rozgałęzionymi jak rzeki na starej, pożółkłej mapie.
– Pamiętasz tę bajkę o gwiezdnym smoku? Opowiadałaś mi ją wieczorami, kiedy nie chciałem się kłaść i rozrabiałem. Mówiłaś, że smok mknie przez niebo i pożera niegrzeczne dzieci. – Urwał, patrząc w okno. – Chyba wszyscy byliśmy cholernie niegrzeczni, mamo.
Matka nie odpowiedziała. Rzadko odpowiadała. Czasami w niewytłumaczalnym przypływie sił rzucała kilka bezsensownych zdań i wracała tam, gdzie on nie miał wstępu. Romain siedział długo, trzymając jej kruchą dłoń. Myślał o mrocznej tajemnicy, którą nosił w sobie. O tych wszystkich nocach, gdy budził się i przez krótką sekundę – zanim pamięć w pełni wróciła na swoje miejsce – zapominał o jej istnieniu. Ta sekunda była jedynym momentem ulgi, gdy na ułamek chwili zrzucał z pleców cały ciężar jej cierpienia. Czuł do siebie obrzydzenie za tę ulgę, a jednocześnie pragnął tego bardziej niż czegokolwiek innego.
Wstał. Ruchy miał powolne, niemal ceremonialne. Podszedł do aparatury przy ścianie. Regulatory i zawory, które od miesięcy obsługiwał z rutynową precyzją, teraz wydawały się skomplikowane. Położył dłoń na pokrętle butli.
Nie modlił się. Nie wiedział do kogo. Nie tłumaczył się, bo i przed kim? Był tylko ten rytmiczny dźwięk maszyny, słaby świst wspomaganego oddechu i jego własne, przyspieszone tętno.
Zakręcił zawór.
Maszyna mruczała jeszcze przez chwilę, a potem wydała z siebie długi, gasnący syk i umilkła. Romain wrócił na krzesło. Ponownie ujął matkę za rękę. Jej oddech stawał się rzadszy, płytszy.
Nie płakał. Patrzył tylko, jak klatka piersiowa unosi się coraz wolniej. Kiedy poczuł, że jej dłoń stała się ciężka w ten specyficzny, ostateczny sposób, wstał. Poprawił koc, podciągając go pod samą brodę.
Zgasił lampkę. Przed wyjściem zatrzymał się w drzwiach. Przez chwilę patrzył na sylwetkę kobiety, która dała mu życie.
– Dobranoc, mamo.
Wyszedł, nie oglądając się wstecz. Miał na sobie najlepszą koszulę i zmierzał na ostatni bal.
IV
Adres z zaproszenia prowadził na obrzeża miasta. Pałac stał na końcu alei, skrywając się za wysokim żeliwnym ogrodzeniem. Zerwany łańcuch leżał w trawie jak martwy wąż, a brama, choć ciężka, ustąpiła z cichym jękiem. Lokaj w nieskazitelnie białych rękawiczkach czekał na progu, jakby to był zwyczajny wtorek, a nie ostatni wtorek ludzkości. Romain pokazał mu zaproszenie, ale mężczyzna ledwo rzucił na nie okiem i gestem wskazał drogę.
Sala balowa płonęła światłem tysiąca świec, które stały w ciężkich kandelabrach, w kryształowych żyrandolach, na balustradach i niskich, bogato zastawionych stolikach. Zatrzymał się w progu, mrużąc oczy przed blaskiem. Ludzi było może dwustu. Ubrani z przepychem – kobiety w długich sukniach, czarnych, kremowych, czerwonych, a mężczyźni w smokingach albo frakach. Niektórzy mieli medale na piersi, inni łzy w oczach.
Orkiestra grała walca.
Romain schronił się pod cieniem masywnego filaru. Przyglądał się parom na parkiecie. Niektóre twarze skrywały się za maskami, inne je przypominały ze swoimi zbyt sztucznymi uśmiechami i pustym wzrokiem. Kelner przemknął obok niego niczym duch, niosąc tacę. Romain wziął kieliszek. Wino było cierpkie.
– Pierwszy raz na balu?
Stała oparta o kolumnę, jakby była jej częścią. Ciemnogranatowa suknia opinała ciało, a jasne włosy, upięte z nonszalancką precyzją, lśniły w blasku świec. Twarz zdobiła maska wenecka z wielkim piórem.
– Tak bardzo to widać?
– Zgadywałam. To pewnie pierwszy raz większości osób tutaj.
Przez chwilę stali obok siebie w milczeniu i patrzyli na wirujący tłum. Dźwięki niosły się aż pod sklepienie, wypełniając każdy kąt sali. Kiedy dziewczyna zaproponowała taniec, zawahał się.
– Nie znam walca.
– Nikt tu nie zna. Ale wszyscy tańczą.
Miała rację. Na parkiecie kręciło się może pięćdziesiąt par i wśród nich nie było ani jednej, która poruszałaby się idealnie w takt muzyki. Ktoś się potknął i zaśmiał cicho, ktoś inny przydeptał rąbek sukni partnerki, a starsza kobieta w szmaragdowej kreacji tańczyła sama, z zamkniętymi oczami i nikt nie patrzył na nią z politowaniem.
Romain wziął dziewczynę za rękę i zaprowadził na środek sali. Walc okazał się łatwiejszy, niż myślał, albo to muzyka była na tyle cierpliwa, że wybaczała potknięcia i brak rytmu. Szybko przestał liczyć kroki, zamiast tego skupił się na zapachu jej perfum. Mógłby je polubić. Bardzo.
– Skąd jesteś? – zapytała.
Zaczął mówić, dużo i chaotycznie, a ona odpowiadała w podobnym stylu. Wisząca nad nimi świadomość końca rozwiązywała języki. Padło kilka zdań o matce, która została w domu, i o ojcu, którego od dawna nigdzie nie było. O spełnionych marzeniach i niespełnionych ambicjach. O ulubionych smakach lodów, o wschodach i zachodach słońca, o sztuce i prozie życia. Każdy temat był ważny i żaden nie przetrwał więcej niż kilka minut. Odkryli, że przez cztery lata mieszkali w tym samym mieście. Dzieliło ich ledwie kilka ulic – wystarczająco mało, aby wpaść na siebie podczas spaceru, gdyby tylko los okazał się odrobinę łaskawszy.
– Znasz bar ShakeBeer?
– Chodziłem tam przynajmniej raz w miesiącu.
Milczała przez chwilę.
– Ja też.
Patrzyli na siebie. Nie było w tym niczego spektakularnego, żadnego dramatycznego wdechu, żadnego drżenia warg. Tylko pełna świadomość, że bywali blisko przez lata, oddzieleni jedynie przez przypadek i nieuwagę.
– Jak masz w ogóle na imię?
– Juliet.
– Romain.
V
Gdzieś po północy zaczęły pękać pozory.
Najpierw zamigotały świece. Wszystkie naraz, lekko, jakby sala balowa wydała z siebie głębokie, przedśmiertne westchnienie. Parę sekund później Romain poczuł pod stopami drżenie. Większość par przestała tańczyć, chociaż orkiestra grała dalej.
Przy jednym ze stolików mężczyzna w średnim wieku wstał i podszedł do kobiety w czerwonej sukni. Tej, z którą tańczył przez cały wieczór. Przyklęknął przy niej. Romain nie słyszał słów, widział tylko jej twarz – najpierw zaskoczenie, potem łzy.
Kawałek dalej ktoś inny wyrzucał z siebie gniewne, syczące słowa, gwałtownie tnąc powietrze rękoma. Niektórzy ludzie próbowali w kilka minut domknąć rachunki, których nie potrafili wyrównać przez lata.
– Boję się – powiedziała.
Spojrzał na nią. W blasku dogasających świec jej oczy wydawały się nienaturalnie wielkie.
– Ja też.
– Ale nie samej śmierci. Boję się, że to wszystko nie miało sensu.
Romain myślał o tym przez chwilę. Przed oczami stanęło mu jego życie. Wzloty i całkiem sporo upadków.
– To teraz bez znaczenia.
Juliet patrzyła na niego długo. Orkiestra zaczęła grać nowego walca. Wolniejszego niż poprzednie, jakby chcieli w ten sposób zatrzymać czas.
– Zostaniesz ze mną do końca?
Nie odpowiedział słowami. Zamiast tego uniósł dłoń, palce drżały, gdy dotknął krawędzi maski. Potem, jednym płynnym ruchem ją zdjął. Twarz, która się pod nią skrywała, była zaskakująco zwyczajna.
Juliet nie powiedziała nic, ale w jej spojrzeniu odnalazł odbicie własnego strachu i spóźnionej nadziei. Światło świec lekko drżało, ale między nimi zapanował spokój. Byli jak dwoje ludzi stojących w oku cyklonu, gdzie wiatr na sekundę przestaje szaleć. Kobieta ścisnęła mocno jego dłoń, on przyciągnął ją nieco bliżej.
VI
O trzeciej niebo pojaśniało. W sali zrobiło się cieplej, a za wysokimi oknami noc zaczęła zmieniać kolor na oślepiający, nienaturalny błękit, jakby ktoś za horyzontem rozdarł zasłonę rzeczywistości i zapalił drugie, zimne słońce. Kilka osób, wiedzionych instynktem, podeszło do szyb, a ich sylwetki stały się czarnymi wycinankami na tle niebieskawej pożogi. Inni odwrócili się tyłem, zaciskając powieki.
Skrzypek w orkiestrze przestał grać na kilka sekund – smyczek zawisł w powietrzu, drżąc razem z dłonią muzyka. Potem jednak, z jakimś nieludzkim spokojem, wrócił do gry.
Romain trzymał Juliet za ręce. Nie tańczyli już. Stali pośrodku parkietu, w samym sercu tego umierającego mikroświata. Wokół nich pary zastygały w dziwnych pozach – niektórzy szeptali do siebie ostatnie słowa, inni trwali w bezruchu, nie wiedząc, co zrobić z dłońmi, gdy ziemia pod stopami zaczęła pulsować. Drżenie było już wyraźne, miarowe i niskie.
– Myślisz, że gdzieś tam – zaczęła Juliet – jest coś jeszcze? Jakikolwiek ciąg dalszy?
– Nie wiem, ale mam taką nadzieję.
Światło za oknami rosło, stając się białe i gęste. Wymazywało cienie, wymazywało barwy sukni i blask orderów. Świece w kandelabrach gasły jedna po drugiej.
Orkiestra grała. Grała coraz głośniej, jakby chciała zagłuszyć grzmot, który stawał się coraz silniejszy.
Romain patrzył na Juliet i myślał o tym, że przez wiele sobót siedzieli w tym samym barze, rozdzieleni tylko przez dwa metry powietrza i tysiące nieistotnych myśli.
Pomyślał: to wszystko, czego mi brakowało.
Pomyślał: to jest nieludzko, potwornie niesprawiedliwe.
Kobieta oparła głowę na jego ramieniu. Delikatnie, z taką naturalnością, jakby robiła to przez całe życie. Powietrze zrobiło się ciężkie i gorące, pachniało stopionym metalem i ozonem. Romain poczuł na skórze pierwszy powiew fali uderzeniowej, jeszcze delikatny, niemal jak dotyk.
Orkiestra grała. Do końca.
Co tu dużo mówić :) Pod wrażeniem jestem jak prosta jest to historia, nie ma fantasy, wiedźminów, orków, półorków, pólelfów, póolbrzymów, krasnoludów, półkrasnoludów, świętego Mikołaja i cholera wie czego jeszcze a… się nie nudziłem :)
Co było w becie zostaje, w becie zostaje a i zaskoczyłaś mnie tymi ostanimi zdaniami :)
Tekst jest prosty a jednocześnie odpowiednio melancholiczny, nie tłumaczysz smutków a je pokazujesz co odpowiednio mnie zmusza do refleksji.
Rozpisałbym się więcej bo czasu brakuje a i nie wyzwanie czas napisać / skończyć:)
Mogę tylko powiedzieć Chapeu-Bas. Czy jakoś tak.
Podwójny klik :) Z dłuższym komentarzem uzasadniającym tę decyzję, niebawem wrócę ;) (kradzione od Jima)
Koenrad zmruczył oczy. → Co zrobił??? Wiem, że miał kocie oczy, ale chyba nimi nie mruczał. :) // możecie pisać "Melendur"
W domu panowała cisza, której można doświadczyć tylko podczas tych kilku krótkich chwil przed wschodem słońca. Zwiewna, obiecująca dobry dzień.
Ha, myślisz, że zaraz napiszę, jaki tu znalazłem błąd? Żadnego. Podobało mi się. Choć bez “tych” też by mi się podobało.
ale jak wiedziało się, gdzie patrzeć, to trudno było przestać. Wzrok wracał do niej sam, tak jak język wraca do bolącego zęba
Też ładne.
a ich sylwetki stały się czarnymi wycinankami na tle niebieskawej pożogi.
Jeszcze ładniejsze.
omyślał: to jest, czego mi brakowało przez całe życie.
Pomyślał: to jest nieludzko, potwornie niesprawiedliwe.
Kobieta oparła głowę na jego ramieniu. Delikatnie, z taką naturalnością, jakby robiła to przez całe życie
A tu… masz powtórzonko. Błagam, zrób coś z tym, bo to finał.
No dobrze… już w “Cienie umierają dwa razy” czułem “coś” szczególnego – dobór słów, budowanie nastroju, metafory, które nie drażnią, tylko wywołują skojarzenia. Przede wszystkim umiejętność wywołania u czytelnika określonego nastroju, utrzymania jego uwagi, przyciągnięcia. Od “Cieni” jeszcze się odrywałem.
Ale przy tym opowiadaniu równie dobrze mógłbym mieć apokalipsę za oknem, a i tak bym jej nie zauważył, bo przeczytałem całość jednym tchem. Zupełnie wsiąkłem w opowiadanie i totalnie miałaś moją uwagę przez trzydzieści minut, Autorko.
Motyw tak wyświechtany w literaturze i filmie, że tylko osnowa z niego została. Ale podałaś go prześlicznie i zupełnie oczarowałaś.
I na koniec coś zabawnego. Przeglądałem forum. Zajrzałem do nominowalni i pomyślałem właśnie o tym, że bardzo chciałbym zobaczyć tam Twój tekst, i że ucieszyłabyś się z piórka. A chwilę potem natknąłem się na to opowiadanie.
melendur,
raz jeszcze Ci dziękuję, że znalazłeś na szybko czas, aby rzucić okiem na ten twór :)
nie ma fantasy, wiedźminów, orków, półorków, pólelfów, póolbrzymów, krasnoludów, półkrasnoludów, świętego Mikołaja i cholera wie czego jeszcze
Nie umiem w klasyczne fantasy, ale jest to jakieś wyzwanie ;)
Z dłuższym komentarzem uzasadniającym tę decyzję, niebawem wrócę ;) (kradzione od Jima)
Cieszę się, bo komentarzy nigdy dość 
Podwójny klik :)
marzan,
Ha, myślisz, że zaraz napiszę, jaki tu znalazłem błąd? Żadnego. Podobało mi się. Choć bez “tych” też by mi się podobało.
Tak, nabrałeś mnie :P ale, ale – usunęłam “tych”, bo minimalizm to dobra rzecz :)
A tu… masz powtórzonko. Błagam, zrób coś z tym, bo to finał.
Żeby tak się wy*** przed metą ^^ zmieniłam, dzięki!
No dobrze… już w “Cienie umierają dwa razy” czułem “coś” szczególnego – dobór słów, budowanie nastroju, metafory, które nie drażnią, tylko wywołują skojarzenia. Przede wszystkim umiejętność wywołania u czytelnika określonego nastroju, utrzymania jego uwagi, przyciągnięcia. Od “Cieni” jeszcze się odrywałem.
Ale przy tym opowiadaniu równie dobrze mógłbym mieć apokalipsę za oknem, a i tak bym jej nie zauważył, bo przeczytałem całość jednym tchem. Zupełnie wsiąkłem w opowiadanie i totalnie miałaś moją uwagę przez trzydzieści minut, Autorko.
Bardzo przyjemnie mi to czytać 
“Cienie” ucierpiały podobno na zbyt krótkiej formie, tu jest 2x więcej znaków, więc może dlatego wyszło lepiej.
Motyw tak wyświechtany w literaturze i filmie, że tylko osnowa z niego została. Ale podałaś go prześlicznie i zupełnie oczarowałaś.
Tak, dlatego niektóre fragmenty z tego tekstu przeleżały w mojej prywatnej poczekalni 2-3 lata i niedawno przy odświeżaniu staroci je znalazłam. Leżałyby dłużej, ale zainspirowała mnie pewna piosenka na podstawie pewnego wiersza i potem było już z górki.
I na koniec coś zabawnego. Przeglądałem forum. Zajrzałem do nominowalni i pomyślałem właśnie o tym, że bardzo chciałbym zobaczyć tam Twój tekst, i że ucieszyłabyś się z piórka. A chwilę potem natknąłem się na to opowiadanie.
Dziękuję za klika i nominację to zawsze cieszy, ale największą wartością są komentarze i fakt, że ktoś to czyta. A jeśli się podoba, to tylko lepiej :))). Ale fakt, z piórka bym się ucieszyła, bo chcąc dać komuś bibliotecznego klika, nie musiałabym iść do HP 
Those who don't believe in magic will never find it
Cześć,
Jakie to było piękne. Takie proste, bez fajerwerków, a tak chwytające za serce. Poruszyło mnie i pewnie będę o tym myśleć dłuższy czas. I będę sobie wyobrażać tę parę w obliczu końca świata.
Lubię czytać takie czułe opowieści czasem, choć sama ani nigdy bym nie chciała, ani nie umiała takich pisać 
Pozdrawiam.
Motyw tak wyświechtany w literaturze i filmie, że tylko osnowa z niego została. Ale podałaś go prześlicznie i zupełnie oczarowałaś.
Ten sam motyw wyświetchtany w literaturze i filmie na który ludzie gnają do kin tysiącami a do spotkań autorskich z takimi autorami ustawiają się tłumy :)
To co mówilem koleżance na priv ;) Nie trzeba szukać kwadratowych jaj, gdzie ich nie ma, żeby coś dobrze napisać, czasem wystarczy coś znaleść coś prostego, fajnie opakować i czyta sie miło.
Koenrad zmruczył oczy. → Co zrobił??? Wiem, że miał kocie oczy, ale chyba nimi nie mruczał. :) // możecie pisać "Melendur"
Wiele osób wyszło, a w zasadzie wybiegło w popłochu na ulicę i dawało upust nagromadzonym emocjom. Wywrócone kosze na śmieci, pęknięte szyby w oknach, rozbite latarnie, dziecko płaczące gdzieś w tle.
Bardzo w tym zestawieniu wandalizmu nie pasuje mi to płaczące, niewinne dziecko.
Nadawca: nieznany.
Tytuł: Bal z okazji Końca Świata.
Czyste czepialstwo, odbierz te słowa bardzo subiektywnie, ale nie znoszę pogrubiania w tekstach.
Przy zejściu do metra siedział mężczyzna w garniturze, z poluzowanym krawatem, oparty plecami o metalową barierkę.
Mam nadzieję, że linia była zautomatyzowana, bo jak nie, to maszynista musiał naprawdę kochać swoją pracę :D
– Pamiętasz tę bajkę o gwiezdnym smoku? Opowiadałaś mi ją wieczorami, kiedy nie chciałem się kłaść i rozrabiałem. Mówiłaś, że smok mknie przez niebo i pożera niegrzeczne dzieci. – Urwał, patrząc w okno. – Chyba wszyscy byliśmy cholernie niegrzeczni, mamo.
Piękny dialog!
Najpierw zadrżały świece. Wszystkie naraz, lekko, jakby sala balowa wydała z siebie głębokie, przedśmiertne westchnienie. Parę sekund później Romain poczuł pod stopami drżenie.
Powtórzonko bezczelnie się wkradło na bal bez zaproszenia.
Czy to jest to opowiadanie do którego zainspirowało Cię moje “Ikhlwa i ihawu”? Jestem ciekawy, który moment tak zadziałał. Ale cieszę się bardzo. I tak, jest tu wyczuwalne “więcej żalu”, które lubię. A udało Ci się nie przesadzić, jest w punkt.
Opowiadanie prowadzone jest świetnie – powoli, a wciąga. Te z pozoru nieistotne rzeczy, jak szybkie odwiedziny u siostry dodają głębi i znaczenia. Bardzo mi się podobały wstawki zarówno z mamą, jak i ta z kościoła. Szkoda w sumie, że nie dodałaś jakiegoś jedno-dwuzdaniowego wspomnienia z mamą przed wyłączeniem aparatury. Ale pozytywnego. Ta myśl o zajmowaniu się nią i poranną, sekundową ulgą trafiła, ale zabrakło mi jakiegoś kontrastu do tego.
Bal nie jest najdłuższą częścią, ale udało Ci się to fajnie zbalansować, żeby utrzymać moją uwagę do końca i nie przesadzić. Byłem pewien, że zakończysz to pocałunkiem przed samym uderzeniem asteroidy, ale na szczęście nie poszłaś w tym kierunku. Bo to nie jest romans (może i o miłości też, ale nie romans), przynajmniej moim zdaniem, a tekst o czasie, którego nie wykorzystaliśmy. O godnym końcu, konfrontacji z nim. O relacjach, które mogły być inne, albo po prostu być.
Ale najbardziej ruszyła mnie jednak ta niesprawiedliwość – matka, która w sumie już nie żyje, siostrzeniec, który dopiero miał zacząć żyć. Jak to sama napisałaś na początku tekstu – “Każdemu po równo, ale nie było mowy o sprawiedliwości”. Daje do myślenia.
Największym minusem jest pewnie powtarzalność schematu, nie przeszkadzało mi to, ale mogłaś dodać jakiś detal, który dodałby coś świeżego, szczególnie na początku historii. Zgrzytnęło mi też to zaproszenie na bal, każdy je dostał?
No i może przekaz jest momentami zbyt czytelny, wręcz wciśnięty czytelnikowi. Brakuje mi miejsc, gdzie sam sobie mogłem coś dopowiedzieć, albo dłużej pomyśleć. Ale to też subiektywne, bo ja za to często zawijam. :D Ciężko złapać ten balans.
Nie zmienia to faktu, że tekst czytało mi się wyśmienicie, jest emocjonalny, bardzo dobrze napisany (kolejny raz muszę pochwalić opisy), refleksyjny. W moim odczuciu zasługuje na uwagę Loży, więc chętnie dobiję do nominacji. Gratuluję udanego tekstu.
Pozdrawiam.
You cannot petition the Lord with prayer!
Czuć jakość. W mojej ocenie świetnie napisane.
Od początku czytania zastanawiałem się kto by w takiej sytuacji poszedł do “roboty” (przykładowo kamerzysta, bo reportera bardziej rozumiem), ale piekarka mnie na chwilę uspokoiła. Na koniec zastanowił mnie jednak znowu lokaj. Z drugiej strony różni są ludzie.
Pomyślał: to jest to, czego mi brakowało. – tu mi dopiero zawyrcało, ale nie wiem czy mam rację
Witaj. :)
Ze spraw technicznych nie mam pewności, czy ten przecinek nie jest zbędny:
Wisząca nad nimi świadomość końca, rozwiązywała języki.
I jeszcze nieco zgrzyta mi nieco ta końcówka:
Pomyślał: to jest, czego mi brakowało.
Idealnie pokazałaś zwyczajne podejście do niezwykłej przyszłości, zbliżającej się szybkimi krokami. :) Niebywale dramatycznie wygląda tu każdy bohater, każdy los, każde pogrzebane plany i marzenia. Zakończenie piorunujące. :)
Uwspółcześnieni Romeo i Julia są równie tragicznymi postaciami, jak w słynnym dziele Szekspira. Tu także największą tragedią jest dla nich brak czasu na rozwinięcie skrzydeł łączącej ich, prostej i dobrej miłości.
Pozdrawiam serdecznie, podwójny klik, powodzenia. :)
Pecunia non olet
UnaBomba,
Hej, cieszę się, że do mnie zajrzałaś i że ta wizyta była udana!
Lubię czytać takie czułe opowieści czasem, choć sama ani nigdy bym nie chciała, ani nie umiała takich pisać
Tak, nasze pisanie się trochę różni, ale to jest właśnie piękne na tym forum, że mamy tutaj taką mieszankę tekstów i każdy znajdzie coś dla siebie :))
MichaelBullfinch,
czyżbyś niedawno obchodził urodziny? Dotychczas wydawało mi się, że masz 27 lat ;) Jeśli tak, to wszystkiego dobrego!
Bardzo w tym zestawieniu wandalizmu nie pasuje mi to płaczące, niewinne dziecko.
Jest tam dla kontrastu, zobaczę, czy ktoś jeszcze podniesie ten argument.
Mam nadzieję, że linia była zautomatyzowana, bo jak nie, to maszynista musiał naprawdę kochać swoją pracę :D
To akurat nie maszynista, ot ktoś, kto odebrał sobie życie w zwykły wtorek. Ale może zastąpię zejście do metra parkową ławką, żeby nie budziło takich skojarzeń.
Powtórzonko bezczelnie się wkradło na bal bez zaproszenia.
Racja, zmienione!
Czy to jest to opowiadanie do którego zainspirowało Cię moje “Ikhlwa i ihawu”?
W zasadzie… nie :) Spodobał mi się pomysł mieszania doświadczeń podróżniczych z fantastyką. Słusznym argumentem było też to, że w naszych tekstach rzadko sięgamy do nietypowych krajów i miejsc. Moim pomysłem było więc opko osadzone w Dhace, bo miałam okazję kilka razy odwiedzić Bangladesz i wywarł na mnie spore, chociaż raczej negatywne, wrażenie. Jest zarys, są elementy fantasy, jest parę fragmentów, ale na razie idzie do szuflady, bo czegoś tam brakuje.
I tak, jest tu wyczuwalne “więcej żalu”, które lubię
Ale fakt, uwaga z “Mostu” dała mi do myślenia i w tym tekście starałam się, aby emocje wybrzmiały lepiej.
Szkoda w sumie, że nie dodałaś jakiegoś jedno-dwuzdaniowego wspomnienia z mamą przed wyłączeniem aparatury. Ale pozytywnego. Ta myśl o zajmowaniu się nią i poranną, sekundową ulgą trafiła, ale zabrakło mi jakiegoś kontrastu do tego.
1-2 zdania to nie jest dużo, pomyślę, czy da się coś takiego wsadzić.
Zgrzytnęło mi też to zaproszenie na bal, każdy je dostał?
Hmm, pomyślę, jak to ograć.
No i może przekaz jest momentami zbyt czytelny, wręcz wciśnięty czytelnikowi. Brakuje mi miejsc, gdzie sam sobie mogłem coś dopowiedzieć, albo dłużej pomyśleć. Ale to też subiektywne, bo ja za to często zawijam. :D Ciężko złapać ten balans.
Tak, trudno znaleźć złoty środek, pewnie trafią mi się jeszcze teksty, gdzie przekaz będzie delikatniejszy i nie wybrzmi.
W moim odczuciu zasługuje na uwagę Loży, więc chętnie dobiję do nominacji. Gratuluję udanego tekstu.
Dziękuję za dwa kliczki
tlok303,
hej, chyba nie mieliśmy jeszcze okazji wpaść na siebie na forum. Dzięki za zajrzenie do mnie!
Od początku czytania zastanawiałem się kto by w takiej sytuacji poszedł do “roboty” (przykładowo kamerzysta, bo reportera bardziej rozumiem), ale piekarka mnie na chwilę uspokoiła. Na koniec zastanowił mnie jednak znowu lokaj. Z drugiej strony różni są ludzie.
Starałam się właśnie pokazać, że reakcje mogą być przeróżne. Część osób, dla których praca to sens istnienia albo misja, działałaby do końca. Część miałaby to już gdzieś.
Wskazany fragment poprawiłam, dzięki!
bruce,
przecinek chyba zbędny, poprawiam :) Wskazany fragment również.
Uwspółcześnieni Romeo i Julia są równie tragicznymi postaciami, jak w słynnym dziele Szekspira.
Trochę się wahałam, czy te imiona nie będą zbyt dużym banałem, ale niech jest jak jest :)
Pozdrawiam serdecznie, podwójny klik, powodzenia. :)
Dziękuję!
Those who don't believe in magic will never find it
To ja bardzo dziękuję. :) Uwrażliwiłaś Portal jeszcze mocniej dzięki tak świetnemu opowiadaniu. 
Pecunia non olet
To ja bardzo dziękuję. :) Uwrażliwiłaś Portal jeszcze mocniej dzięki tak świetnemu opowiadaniu.
Those who don't believe in magic will never find it
Hejka!
Przeczytałam i muszę przyznać, że opowiadanie zrobiło na mnie duże wrażenie, chociaż jest dość spokojne. Klimat końca świata, ale takiego cichego, bez paniki, bardziej takie: wszyscy wiedzą, że to już koniec i jakoś się z tym godzą, jest dość niepokojące, ale to dzięki temu wciągałam się w tekst coraz bardziej.
Chyba najtrudniejszy w całym opowiadaniu, ale też najbardziej prawdziwy był motyw z matką. Kobieta właściwie od początku jest pokazana jako ktoś, kto już trochę jest poza światem, leży, nie ma z nią normalnego kontaktu, wszystko zależy od maszyn i w tym całym końcu świata ona jakby już i tak jest „na końcu” wcześniej niż reszta.
Sam pomysł balu bardzo mi się podobał, maski, muzyka, ludzie tańczący jakby to był normalny wieczór, mimo że wiadomo, że to ostatnie chwile. Jedynie Juliet trochę mniej do mnie przemówiła, miałam wrażenie, że jest bardziej symboliczna niż prawdziwa, ale nie psuło to jakoś mocno całości.
Po przeczytaniu zostaje taki dziwny spokój i smutek jednocześnie.
Pozdrawiam i chętnie nominuję!
Nie ma ucieczki od mroku, jeśli to on sam prowadzi twoje kroki.
Hej, OldGuard, wpadam sobie na chwilkę, a tu takie cudeńko! :)
Pyszna lektura, potrafisz przytrzymać czytelnika przy tekście! :)
Przez pierwszą połowę miałam wciąż przed oczami film “Tylko nie patrz w górę”. Trochę o czym innym, wiadomo, ale katastroficzność też była tam tylko pretekstem do przyjrzenia się ludzkości. Potem pomyślałam, że to trochę tak, jak ktoś dowiaduje się, że umie i zostało mu dwa dni życia, tylko tutaj dotyczy to wszystkich. I ta perspektywa powala również dlatego, że nie będzie nikogo, kto będzie nas pamiętał, nikogo kto będzie dalej żył, i chyba wówczas tym trudniej jest odejść. Bo nawet, jeśli jest coś po drugiej stronie, to po tej już nic nie będzie.
Twój tekst to katastrofa złagodzona mitem Romea i Julii, miłości ponad wszystko, której wprawdzie nie ma w tekście, ale istnieje przez samo przywołanie imion. Miłości, która się nie zdarzyła, choć tyle razy mogła. Jest w tym coś bardzo prawdziwego, jakaś istota naszego życia, jej sedno.
Ciekawe, że tak bardzo opowiadanie wchodzi nam pod skórę.
Co oczywiście świadczy o jego niezaprzeczalnej wartości. Klikam dwoma łapkami!
Pozdrawiam wiosennie i idę myśleć nad piórkiem! :)
betweenthelines,
cześć, dzięki za wizytę!
Chyba najtrudniejszy w całym opowiadaniu, ale też najbardziej prawdziwy był motyw z matką.
Dopisałam go na końcu i nie byłam przekonana do niego praktycznie do ostatniej chwili.
Jedynie Juliet trochę mniej do mnie przemówiła, miałam wrażenie, że jest bardziej symboliczna niż prawdziwa, ale nie psuło to jakoś mocno całości
Mogę się z tym w pewnym sensie zgodzićm bo ona wskakuję w drugiej połowie tekstu i pewnie można by ją rozbudować. Z drugiej strony całość jest zza pleców Romaina i dowiadujemy się o niej tyle co on, więc ta symboliczna rola pasuje w takim kontekście. Cieszę się, że jednak nie psuło to odbioru :)
Pozdrawiam i chętnie nominuję!
JolkaK,
cieszę się, że ostatnio dość często do mnie zaglądasz :D
Przez pierwszą połowę miałam wciąż przed oczami film “Tylko nie patrz w górę”
Tak, to był m.in. powód, dla którego niektóre fragmenty przeleżały w wirtualnej szufladzie parę lat, bo uznałam, że motyw jest już za bardzo ograny. Ale przez ten misz-masz Romea i Julii w obliczu zagłady mogłam sobie po nie znów sięgnąć.
Klikam dwoma łapkami!
Pozdrawiam wiosennie i idę myśleć nad piórkiem! :)
Dziękuję za klika i miły komentarz Pozdrawiam również, chociaż w moich rejonach wiosna nie chce się rozkręcić
Those who don't believe in magic will never find it
czyżbyś niedawno obchodził urodziny? Dotychczas wydawało mi się, że masz 27 lat ;) Jeśli tak, to wszystkiego dobrego!
Racja, bardzo dziękuję
Jest tam dla kontrastu, zobaczę, czy ktoś jeszcze podniesie ten argument.
Zgodziłbym się, gdyby poprzednie zdanie nie brzmiało: “Wiele osób wyszło, a w zasadzie wybiegło w popłochu na ulicę i dawało upust nagromadzonym emocjom”. Ale to tylko sugestia, po prostu w tak dopieszczonym tekście czepiam się na siłę.
To akurat nie maszynista, ot ktoś, kto odebrał sobie życie w zwykły wtorek. Ale może zastąpię zejście do metra parkową ławką, żeby nie budziło takich skojarzeń.
Tak, tak, nie doprecyzowałem. Chodziło mi o sam fakt, że w takiej sytuacji bohater przemieszcza się metrem, więc o ile nie było zautomatyzowane, to jakiś maszynista musiał naprawdę kochać pracę :D Nie odebrałem człowieka w garniturze jako maszynisty, spokojnie.
Moim pomysłem było więc opko osadzone w Dhace, bo miałam okazję kilka razy odwiedzić Bangladesz i wywarł na mnie spore, chociaż raczej negatywne, wrażenie. Jest zarys, są elementy fantasy, jest parę fragmentów, ale na razie idzie do szuflady, bo czegoś tam brakuje.
No to czekam aż w końcu szufladę opuści!
Pozdrawiam jeszcze raz i powodzenia przy głosowaniu!
You cannot petition the Lord with prayer!
Cześć,
To bardzo dobre opowiadanie. Wciągnęło mnie od pierwszych zdań i utrzymało uwagę do samego końca. Ciekawiło mnie, czym jest ów bal i co się tam wydarzy – i choć trochę się zawiodłem, że ostatecznie nic się nie wydarzyło, całość i tak wypada bardzo dobrze.
Podoba mi się, że skupiasz się na jednej postaci, zamiast na ludzkości jako całości.
Fragmenty z wizytą u siostry, u pani w piekarni czy z matką są poruszające.
Gratuluję bardzo dobrego tekstu.
Pozdrawiam
rr
MichaelBullfinch,
wezmę sobie te uwagi do serca i pomyślę nad nimi przez weekend z czystszym umysłem :)
Pozdrawiam jeszcze raz i powodzenia przy głosowaniu!
Dziękuję i wzajemnie!
Robert Raks,
zawsze, gdy widzę Twój nick, nuci mi się “Autobiografia” ;)
Ciekawiło mnie, czym jest ów bal i co się tam wydarzy – i choć trochę się zawiodłem, że ostatecznie nic się nie wydarzyło, całość i tak wypada bardzo dobrze.
To prawda, chociaż nie można powiedzieć, żeby było bez fajerwerków. Czy tam jednego, potężnego fajerwerku.
Dziękuję za wizytę i miły komentarz!
Those who don't believe in magic will never find it
Dobra, mam chwilę to dam dłużej.
Dlaczego zgłaszam do piórka, bo?
Nie odkrywasz koła na nowa, nie szukasz kwadratowych jaj, ma prostą konstrukcję i tak w krótkim tekście pokazałaś a nie opisałaś tragedię gościa który został pozostawiony w bardzo beznadziejnej z pozoru sytuacji. Pokazujesz nieuchronność sytuacji – śmierć matki, tragedię niedawno narodzonego dziecka i zaraz potem Romain odcina aparaturę matce. Kurde, sam chciałbym w tak kompaktowy sposób powkładać do tekstu taką kontrukcję w taki sposób.
Już na wstępie poczułem atmosferę dekandencji, potem przeszło przez melancholię. Idealnie na parze pokazałaś pięknie pewien żal który nawet sie udzielił mnie, że to koniec a jednocześnie ciągle czułem tę nieuchronność. Oczywiście móię o tym fragmencie poznania Romain’a i Juliet. NIe opisując przy tym trzech akapitów, a jednym akapitem mówiącym wszystko. To chyba najmocniejszy fragment całej opowieści, gdzie poczułem ten żal, że tak to się kończy :)
Paradoksalnie romansideł nie lubię, ale jak melodramat jest podszyty odpowiednim sosem, jest dodatkiem, a tutaj tak jest i on wzbogadza co wymawia przez ten tekst – czyli nieuchronną katastrofę i koniec świata, to jest świetny dodatek bo pokazuje co by było gdyby, a i tak sie nie spełni. Świetnie to wydobyłaś.
Natomiast to co jest najważniejsze – co często też pisałem na wattpadzie niektórym – ksiązka jest od emocji. Ma wzbudzac emocje. Ale nie podawaj łopatom emocji.
Ale ty zrobiłaś w tej kwesti to, do czego sam dąże – show not tell. Zrobiłaś to świetnie.
Rzadko kiedy takie rzeczy piszę, ale też rzadko kiedy miałem okazje betować mam nadzieje piórkowy tekst ;)
Ale parafrazując nieśmiertelnego jerrego rainera, wszyscy jesteśmy zaledwie początkujacymi pisarzami, to w sumie się zastanwiam czy kwestia piekarni miała jakieś znaczenie :) W sumie spełnia to rolę tego, ze piekarka po prostu robi to co robiła zawsze w obliczu tragedii i co ma robić jak robiła to całe życie, ale …. mogło by by też tego nie być.
Generalnie – zazdro sposobu jak to opakowałaś, świetna robota :)
p.s
ale i tak uważam, że diuk i whintehorn był spoko :)
Koenrad zmruczył oczy. → Co zrobił??? Wiem, że miał kocie oczy, ale chyba nimi nie mruczał. :) // możecie pisać "Melendur"
melendur,
hej, dzięki, że wróciłeś z rozbudowanym komentarzem. Lubię takie!
Kurde, sam chciałbym w tak kompaktowy sposób powkładać do tekstu taką kontrukcję w taki sposób.
Umniejszasz sobie, w Twoich tekstach widzę sporo potencjału, mówiłam Ci już, że jak wyjdziesz z ram wiedźminowskich, to najpewniej rozwiniesz skrzydła, na co czekasz. Ale mimo wszystko bardzo dziękuję
To chyba najmocniejszy fragment całej opowieści, gdzie poczułem ten żal, że tak to się kończy :)
Tak, też mi szkoda, że nie mieli happy-endu, ale gdyby był, nie mielibyśmy Romea i Juliet. A nieszczęśliwa miłość porusza też bardziej jakieś struny.
Paradoksalnie romansideł nie lubię, ale jak melodramat jest podszyty odpowiednim sosem, jest dodatkiem, a tutaj tak jest i on wzbogadza co wymawia przez ten tekst
Ja też. Mało tego romansu w moich tekstach, ale staram się wychodzić poza swoje schematy, dlatego w kolejnym będzie więcej luzu i humoru (przynajmniej ja to tak widzę, a czy to odpowiednio wybrzmi, zobaczymy :))
Rzadko kiedy takie rzeczy piszę, ale też rzadko kiedy miałem okazje betować mam nadzieje piórkowy tekst ;)
Dziękuję! I raz jeszcze dzięki za błyskawiczną betę, bo była bardzo wartościowa.
czy kwestia piekarni miała jakieś znaczenie :) W sumie spełnia to rolę tego, ze piekarka po prostu robi to co robiła zawsze w obliczu tragedii i co ma robić jak robiła to całe życie, ale …. mogło by by też tego nie być.
Tak, obeszłoby się, ale jest tam przede wszystkim, aby uwiarygodnić ludzi, którzy w obliczu końca nadal wykonują swoją pracę. Podejrzewam, że duża część osób po prostu by rzuciła wszystko w cholerę, ale dla innych praca jest na tyle istotną częścią życia/misją, że trwaliby na posterunku do końca.
ale i tak uważam, że diuk i whintehorn był spoko :)
Być może w jednym i drugim nie powiedziałam ostatniego słowa. Zakończenia są tam na tyle otwarte, że można do tego wrócić.
Dzięki za rewizytę!
Those who don't believe in magic will never find it
Trochę sparafrazuję komentarze, które sam otrzymałem przy opowiadaniu “Spleć z głosów kwiat piekielny”. Otóż nie wszystko mi tutaj zagrało i pewne rzeczy bym poprawił/zmienił.
Tylko po co?
Wyszło świetnie, trafiło idealnie w mój gust, i choć widzę podobieństwa do kilku filmów katastroficznych, styl i przekazane emocje są same w sobie nagrodą dla czytelnika. Scena z matką i sam bal na pewno lepsze niż początek, ale nie schodzisz poniżej poziomu “bardzo dobre”. Klikam i nominuję.
