Dziękuję Melendurowi za błyskawiczną betę. Tekst chciałam opublikować na spokojnie pod koniec tygodnia, ale spojrzałam w kalendarz i po prostu pasowało dzisiaj :)
Tych kilka cytatów z rozdziału II pochodzi z Biblii Tysiąclecia.
I
Kometa była widoczna już od tygodnia. Najpierw jako jasna plama, tylko trochę większa od gwiazdy, potem spuchła do rozmiarów żółtej kuli. Rządy ogłosiły stan wyjątkowy, jakby katastrofę dało się zatrzymać kolejnymi dekretami. Naukowcy podawali liczby – kilometry, prędkości, kąty uderzenia – ale statystyka była bezwzględna. Świątynie na całym świecie zapełniły się więc po brzegi, bo gdy trwoga, to do Boga. Jakiegokolwiek. Nawet takiego, w którego nie wierzyło się jeszcze dzień wcześniej.
Zostały tylko dwa dni.
Czterdzieści osiem godzin.
Dwa tysiące osiemset osiemdziesiąt minut.
I ani jednej więcej.
Każdemu po równo, ale nie było mowy o sprawiedliwości.
Romain patrzył na matkę – więźnia własnego ciała, przykutą do łóżka od lat, dryfującą gdzieś na obrzeżach świadomości. Czy jej dwa dni, wypełnione bezruchem i półmrokiem, znaczyły tyle samo, co dwa dni nowo narodzonego siostrzeńca, który nie zdążył jeszcze nawet poznać koloru nieba? Jeśli jedno i drugie nie miało poczucia upływającego czasu, czy coś to zmieniało?
Takie i inne myśli krążyły mu po głowie. Zmarnował na nie cenne minuty, zamiast – jak radziły poradniki o godnym umieraniu – rzucić się na głęboką wodę, wykrzyczeć światu swoją wściekłość albo spełnić chociaż jedno absurdalne marzenie. Nie, on siedział w dusznym pokoju, wdychając zapach leków i starego kurzu.
– Mleko będzie trzeba znieść do piwnicy, bo się zepsuje – wychrypiała nagle matka spod maski tlenowej.
Spojrzał na nią zaskoczony.
– Mleko?
Przecież go nie pili. On był uczulony, ona od miesięcy przyjmowała tylko kroplówki i papki.
– I okna pozamykać, żeby pyłu nie naleciało.
Pokiwał głową, nie mając siły na prostowanie jej rzeczywistości. Wrócił wzrokiem do telewizora. Czerwony pasek na dole ekranu wrzeszczał o Armagedonie, a reporter, z obłędem w oczach, stał na tle płonącego marketu. Świat rozpadał się od środka, zanim jeszcze oberwał z zewnątrz. Wiele osób wyszło, a w zasadzie wybiegło w popłochu na ulicę i dawało upust nagromadzonym emocjom. Wywrócone kosze na śmieci, pęknięte szyby w oknach, rozbite latarnie, dziecko płaczące gdzieś w tle. Na każdym kanale podobne obrazki.
E-mail przyszedł wieczorem.
Nadawca: nieznany.
Tytuł: Bal z okazji Końca Świata.
Drogi gościu,
Skoro i tak nie masz już nic do stracenia, pozwól, że zaproszę Cię na ostatni bal w historii świata. Walc poniesie nas w stronę nicości, a my wypijemy za to, co było i za to, co nigdy nie nadejdzie. Muzyka będzie grała, dopóki nie zgaśnie światło.
Start: jutro o godzinie 21:00. Punktualność nie jest wymagana, ale pamiętaj, zegar tyka.
PS. Maski mile widziane.
Romain przeczytał całość raz jeszcze i otworzył załącznik. Proste, czarno-białe zaproszenie bez żadnych ozdobników. Na nim jego imię i nazwisko oraz adres rezydencji na obrzeżach miasta.
Kątem oka zauważył, że matka już śpi. Poprawił koc, który zsunął się z jej chudych ramion, i wyłączył telewizor.
II
Obudził się nad ranem. Kręgosłup protestował sztywnością po nocy spędzonej w fotelu, ale o dziwo, umysł był czysty. Spał głęboko, bez snów, jakby jego podświadomość uznała, że rzeczywistość i tak dostarcza koszmarów w nadmiarze.
W domu panowała cisza, której można doświadczyć tylko podczas kilku krótkich chwil przed wschodem słońca. Zwiewna, obiecująca dobry dzień. Zmącił ją, wstając z wysiłkiem. Spojrzał na matkę, która oddychała z trudem, wspomagana przez aparaturę. Jej świat zapadł się do środka już dawno i żyła w bezpiecznym kokonie niepamięci. Romain poczuł ukłucie zazdrości, bo najgorsze było oczekiwanie. Ten stan zawieszenia, w którym wszystko jeszcze trwa, ale nic już nie ma sensu.
Machinalnie sięgnął po pilota. Rzucił okiem na wiadomości. Wideo pokazywało modlących się ludzi. Watykan, Mekka, Jerozolima. Może też powinien pojednać się z Bogiem? Od lat nie był w kościele, ale jeśli istniała szansa na życie po życiu, warto było ją wykorzystać, bo może jednak Blaise Pascal miał rację?
Ubrał się w najlepszą koszulę, spodnie od garnituru spiął paskiem. Zrezygnował z marynarki, bo, chociaż godzina była wczesna, to robiło się coraz cieplej.
Po drodze spotkał kilku sąsiadów, jednego z trudem rozpoznał – strach wykrzywiał mu rysy twarzy niczym paraliż. Kiwał głową znajomym na dzień dobry, część odpowiadała tym samym. Przy zejściu do metra siedział mężczyzna w garniturze, z poluzowanym krawatem, oparty plecami o metalową barierkę. Oczy miał półprzymknięte, usta lekko rozchylone. Nikt się nie zatrzymywał. Romain też chciał minąć go obojętnie, ale coś kazało mu spojrzeć drugi raz. Dopiero wtedy zrozumiał, że mężczyzna już nie żyje.
Do kościoła wszedł akurat wtedy, gdy ksiądz czytał:
I gwiazdy spadły z nieba na ziemię, podobnie jak drzewo figowe wstrząsane silnym wiatrem zrzuca na ziemię swe niedojrzałe owoce.
Niebo zostało usunięte jak księga, którą się zwija, a każda góra i wyspa z miejsc swych poruszone.
A królowie ziemscy, wielmoże i wodzowie, bogacze i możni, i każdy niewolnik, i wolny ukryli się do jaskiń i górskich skał.
I mówią do gór i do skał: „Padnijcie na nas i zakryjcie nas przed obliczem Zasiadającego na tronie i przed gniewem Baranka, bo nadszedł Wielki Dzień Jego gniewu, a któż zdoła się ostać?”
Wyszedł z kościoła przed końcem mszy, bo czuł się jak intruz na cudzym pogrzebie. Ludzie wokół niego modlili się naprawdę, ze łzami w oczach i z zaciśniętymi na różańcu dłońmi, a on stał między nimi i czekał na coś, co nie przychodziło. Żal albo skruchę.
Na zewnątrz było już cieplej. Kometa wisiała nad miastem nawet w dzień – blada, prawie niewidoczna na jasnym niebie, ale jeśli wiedziało się, gdzie patrzeć, to trudno było przestać. Wzrok wracał do niej sam, tak jak język wraca do bolącego zęba. Romain stał chwilę na schodach kościoła i patrzył. Ktoś obok niego przystanął i też uniósł głowę.
– Większa niż wczoraj.
– Tak.
Mężczyzna kiwnął głową i poszedł w swoją stronę.
Miasto wyglądało, jakby ktoś spuścił z niego powietrze. Nie było już wczorajszego chaosu. Została po tym tylko scenografia – śmieci przy krawężnikach, napis sprejem na białej ścianie apteki (I CO TERAZ?). Na środku skrzyżowania stało luksusowe auto z wybitą przednią szybą i otwartymi drzwiami.
Romain szedł bez celu. Minął piekarnię – otwartą, co go zaskoczyło. Przez witrynę widział kobietę w fartuchu, która wykładała na półkę chleby. Zwykłe, podłużne, z naciętą skórką i posypane mąką. Zatrzymał się, ona podniosła głowę. Spojrzeli na siebie przez szybę. Wzruszyła ramionami, gestem zapraszając do środka.
– Zawsze piekłam – powiedziała. – Nie zamierzam przestać.
– Może lepiej być teraz gdzie indziej?
– Nie będę udawać kogoś, kim nie jestem.
Kupił bułkę. Gdy usiadł w parku na ławce, gołębie biły się o rzucone okruchy z tą samą głupią zaciekłością co zawsze. Myślał o słowach piekarki, potem o balu. W zaproszeniu napisali, że maski są mile widziane. Czy to tylko element dress code’u, a może gra, w której na ostatniej prostej trzeba zdjąć z siebie ciężar własnego nazwiska, błędów, historii, doświadczeń i oczekiwań?
Do siostry zadzwonił przed południem. Odebrała po trzecim sygnale, co było dobrym znakiem, bo przez ostatnie dwa lata zdarzało jej się wcale nie odbierać.
– Jesteś w mieście? – zapytała zamiast przywitania.
– Tak. Mogę wpaść?
Chwila wahania.
– Wpadnij.
Mieszkała na czwartym piętrze w kamienicy bez windy. Klatka schodowa pachniała wilgocią i gotowaną kapustą. Po drodze Romain minął kobietę w średnim wieku, która schodziła z małą walizką. Spojrzeli na siebie krótko.
– Jadę do rodziców – powiedziała.
– Dobra decyzja.
Joanna otworzyła drzwi, zanim zdążył zapukać. Siostra była bledsza niż zwykle i miała włosy upięte niedbale, a kilka ciemnych kosmyków opadało na twarz. W mieszkaniu zalegała cisza. Taka, która towarzyszy tylko śpiącym niemowlętom. Na kanapie leżały butelki, żółty kocyk i broszury ze szpitala – bezużyteczne instrukcje obsługi przyszłości. Romain usiadł na krześle przy oknie. Siostra zrobiła herbatę. Przez chwilę żadne z nich nic nie mówiło.
– Co z mamą?
– To, co zawsze.
Kiwnęła głową. Wzięła kubek oburącz, jakby chciała się ogrzać, chociaż w salonie było ciepło. Spojrzał w stronę pokoju dziecięcego.
– Jak go nazwałaś?
– Leon.
– Mogę go zobaczyć?
Weszli razem do małego pokoju, w którego centrum stało łóżeczko, a w łóżeczku spał chłopczyk. Romain długo wpatrywał się w jego spokojną twarzyczkę i jednocześnie myślał o słowach z e-maila. O tym, że zegar tyka, ale przecież zegar tykał zawsze, tylko wcześniej nikt go wyraźnie nie słyszał. Mężczyzna przyjrzał się dziecku. Może w innych okolicznościach w ogóle by go nie poznał? A może tracił właśnie szansę na zostanie najlepszym wujkiem?
Wyszedł przed zmrokiem. Na zewnątrz kometa płonęła już wyraźniej, dominując nad światłami latarni. Romain wsunął ręce do kieszeni. Miał plan. Wrócić do domu, umyć się, założyć koszulę i nie zakładać maski. Jeśli ma to być ostatni taniec, zatańczy go po swojemu. Wcześniej musiał jednak pożegnać się z matką.
III
Stał przy oknie, opierając czoło o zimną szybę. Kometa była już wyraźnie widoczna, nawet przez łunę miejskich latarni. Przypominała oko boga. Wpatrywał się w nią przez chwilę, a potem odwrócił się ku łóżku matki.
Właściwie to nie ona oddychała. To maszyna wykonywała za nią całą tę mozolną pracę, miarowo pompując tlen przez cienką rurkę. Twarz kobiety w półmroku była nienaturalnie gładka. Wieczorna ciemność zatarła zmarszczki, które przez lata rzeźbił ból. Wyglądała młodziej, jakby śmierć, stojąca już w progu, zaczęła ją powoli retuszować, przywracając rysy, które Romain pamiętał z dzieciństwa.
Przyciągnął krzesło. Metalowe nogi zazgrzytały o podłogę. Usiadł i wziął jej dłoń – chudą, z bladymi żyłami rozgałęzionymi niczym rzeki na starej, pożółkłej mapie.
– Pamiętasz tę bajkę o gwiezdnym smoku? Opowiadałaś mi ją wieczorami, kiedy nie chciałem się kłaść i rozrabiałem. Mówiłaś, że smok mknie przez niebo i pożera niegrzeczne dzieci. – Urwał, patrząc w okno. – Chyba wszyscy byliśmy cholernie niegrzeczni, mamo.
Matka nie odpowiedziała. Rzadko odpowiadała. Czasami w niewytłumaczalnym przypływie sił rzucała kilka bezsensownych zdań i wracała tam, gdzie on nie miał wstępu. Romain siedział długo, trzymając jej kruchą dłoń. Myślał o mrocznej tajemnicy, którą nosił w sobie. O tych wszystkich nocach, gdy budził się i przez krótką sekundę – zanim pamięć w pełni wróciła na swoje miejsce – zapominał o jej istnieniu. Ta sekunda była jedynym momentem ulgi, gdy na ułamek chwili zrzucał z pleców cały ciężar jej cierpienia. Czuł do siebie obrzydzenie za tę ulgę, a jednocześnie pragnął tego bardziej niż czegokolwiek innego.
Wstał. Ruchy miał powolne, niemal ceremonialne. Podszedł do aparatury przy ścianie. Regulatory i zawory, które od miesięcy obsługiwał z rutynową precyzją, teraz wydawały się skomplikowane. Położył dłoń na pokrętle butli.
Nie modlił się. Nie wiedział do kogo. Nie tłumaczył się, bo i przed kim? Był tylko ten rytmiczny dźwięk maszyny, słaby świst wspomaganego oddechu i jego własne, przyspieszone tętno.
Zakręcił zawór.
Maszyna mruczała jeszcze przez chwilę, a potem wydała z siebie długi, gasnący syk i umilkła. Romain wrócił na krzesło. Ponownie ujął matkę za rękę. Jej oddech stawał się rzadszy, płytszy.
Nie płakał. Patrzył tylko na coraz wolniej unoszącą się klatkę piersiową. Kiedy poczuł, że jej dłoń stała się ciężka w ten specyficzny, ostateczny sposób, wstał. Poprawił koc, podciągając go pod samą brodę.
Zgasił lampkę. Przed wyjściem zatrzymał się w drzwiach. Przez chwilę patrzył na sylwetkę kobiety, która dała mu życie.
– Dobranoc, mamo.
Wyszedł, nie oglądając się wstecz. Miał na sobie najlepszą koszulę i zmierzał na ostatni bal.
IV
Adres z zaproszenia prowadził na obrzeża miasta. Pałac stał na końcu alei, skrywając się za wysokim żeliwnym ogrodzeniem. Zerwany łańcuch leżał w trawie, a brama, choć ciężka, ustąpiła z cichym jękiem. Lokaj w nieskazitelnie białych rękawiczkach czekał na progu, jakby to był zwyczajny wtorek, a nie ostatni wtorek ludzkości. Romain pokazał mu zaproszenie, ale mężczyzna ledwo rzucił na nie okiem i gestem wskazał drogę.
Sala balowa płonęła światłem tysiąca świec, które stały w ciężkich kandelabrach, w kryształowych żyrandolach, na balustradach i niskich, bogato zastawionych stolikach. Zatrzymał się w progu, mrużąc oczy przed blaskiem. Ludzi było może dwustu. Ubrani z przepychem – kobiety w długich sukniach, czarnych, kremowych, czerwonych, a mężczyźni w smokingach albo frakach. Niektórzy mieli medale na piersi, inni łzy w oczach.
Orkiestra grała walca.
Romain schronił się pod cieniem masywnego filaru. Przyglądał się parom na parkiecie. Niektóre twarze skrywały się za maskami, inne je przypominały ze swoimi zbyt sztucznymi uśmiechami i pustym wzrokiem. Kelner przemknął obok niego niczym duch, niosąc tacę. Romain wziął kieliszek. Wino było cierpkie.
– Pierwszy raz na balu?
Stała oparta o kolumnę, jakby była jej częścią. Ciemnogranatowa suknia opinała ciało, a jasne włosy, upięte z nonszalancką precyzją, lśniły w blasku świec. Twarz zdobiła maska wenecka z wielkim piórem.
– Tak bardzo to widać?
– Zgadywałam. To pewnie pierwszy raz większości osób tutaj.
Przez chwilę stali obok siebie w milczeniu i patrzyli na wirujący tłum. Dźwięki niosły się aż pod sklepienie, wypełniając każdy kąt sali. Kiedy dziewczyna zaproponowała taniec, zawahał się.
– Nie znam walca.
– Nikt tu nie zna. Ale wszyscy tańczą.
Miała rację. Na parkiecie kręciło się może pięćdziesiąt par i wśród nich nie było ani jednej, która poruszałaby się idealnie w takt muzyki. Ktoś się potknął i zaśmiał cicho, ktoś inny przydeptał rąbek sukni partnerki, a starsza kobieta w szmaragdowej kreacji tańczyła sama, z zamkniętymi oczami i nikt nie patrzył na nią z politowaniem.
Romain wziął dziewczynę za rękę i zaprowadził na środek sali. Walc okazał się łatwiejszy, niż myślał, albo to muzyka była na tyle cierpliwa, że wybaczała potknięcia i brak rytmu. Szybko przestał liczyć kroki, zamiast tego skupił się na zapachu jej perfum. Mógłby je polubić. Bardzo.
– Skąd jesteś? – zapytała.
Zaczął mówić, dużo i chaotycznie, a ona odpowiadała w podobnym stylu. Wisząca nad nimi świadomość końca rozwiązywała języki. Padło kilka zdań o matce, która została w domu, i o ojcu, którego od dawna nigdzie nie było. O spełnionych marzeniach i niespełnionych ambicjach. O ulubionych smakach lodów, o wschodach i zachodach słońca, o sztuce i prozie życia. Każdy temat był ważny i żaden nie przetrwał więcej niż kilka minut. Odkryli, że przez cztery lata mieszkali w tym samym mieście. Dzieliło ich ledwie kilka ulic – wystarczająco mało, aby wpaść na siebie podczas spaceru, gdyby tylko los okazał się odrobinę łaskawszy.
– Znasz bar ShakeBeer?
– Chodziłem tam przynajmniej raz w miesiącu.
Milczała przez chwilę.
– Ja też.
Patrzyli na siebie. Nie było w tym niczego spektakularnego, żadnego dramatycznego wdechu, żadnego drżenia warg. Tylko pełna świadomość, że bywali blisko przez lata, oddzieleni jedynie przez przypadek i nieuwagę.
– Jak masz w ogóle na imię?
– Juliet.
– Romain.
V
Gdzieś po północy zaczęły pękać pozory.
Najpierw zamigotały świece. Wszystkie naraz, lekko, jakby sala balowa wydała z siebie głębokie, przedśmiertne westchnienie. Parę sekund później Romain poczuł pod stopami drżenie. Większość par przestała tańczyć, chociaż orkiestra grała dalej.
Przy jednym ze stolików mężczyzna w średnim wieku wstał i podszedł do kobiety w czerwonej sukni. Tej, z którą tańczył przez cały wieczór. Przyklęknął przy niej. Romain nie słyszał słów, widział tylko jej twarz – najpierw zaskoczenie, potem łzy.
Kawałek dalej ktoś inny wyrzucał z siebie gniewne, syczące słowa, gwałtownie tnąc powietrze rękoma. Niektórzy ludzie próbowali w kilka minut domknąć rachunki, których nie potrafili wyrównać przez lata.
– Boję się – powiedziała.
Spojrzał na nią. W blasku dogasających świec jej oczy wydawały się nienaturalnie wielkie.
– Ja też.
– Ale nie samej śmierci. Boję się, że to wszystko nie miało sensu.
Romain myślał o tym przez chwilę. Przed oczami stanęło mu jego życie. Wzloty i całkiem sporo upadków.
– To teraz bez znaczenia.
Juliet patrzyła na niego długo. Orkiestra zaczęła grać nowego walca. Wolniejszego niż poprzednie, jakby chcieli w ten sposób zatrzymać czas.
– Zostaniesz ze mną do końca?
Nie odpowiedział słowami. Zamiast tego uniósł dłoń, palce drżały, gdy dotknął krawędzi maski. Potem, jednym płynnym ruchem ją zdjął. Twarz, która się pod nią skrywała, była zaskakująco zwyczajna.
Juliet nie powiedziała nic, ale w jej spojrzeniu odnalazł odbicie własnego strachu i spóźnionej nadziei. Światło świec lekko drżało, ale między nimi zapanował spokój. Byli dwojgiem ludzi stojących w oku cyklonu, gdzie wiatr na sekundę przestaje szaleć. Kobieta ścisnęła mocno jego dłoń, on przyciągnął ją nieco bliżej.
VI
O trzeciej niebo pojaśniało. W sali zrobiło się cieplej, a za wysokimi oknami noc zaczęła zmieniać kolor na oślepiający, nienaturalny błękit, jakby ktoś za horyzontem rozdarł zasłonę rzeczywistości i zapalił drugie, zimne słońce. Kilka osób, wiedzionych instynktem, podeszło do szyb, a ich sylwetki stały się czarnymi wycinankami na tle niebieskawej pożogi. Inni odwrócili się tyłem, zaciskając powieki.
Skrzypek w orkiestrze przestał grać na kilka sekund – smyczek zawisł w powietrzu, drżąc razem z dłonią muzyka. Potem jednak, z jakimiś nieludzkim spokojem, wrócił do gry.
Romain trzymał Juliet za ręce. Nie tańczyli już. Stali pośrodku parkietu, w samym sercu tego umierającego mikroświata. Wokół nich pary zastygały w dziwnych pozach – niektórzy szeptali do siebie ostatnie słowa, inni trwali w bezruchu, nie wiedząc, co zrobić z dłońmi, gdy ziemia pod stopami zaczęła pulsować. Drżenie było już wyraźne, miarowe i niskie.
– Myślisz, że gdzieś tam – zaczęła Juliet – jest coś jeszcze? Jakikolwiek ciąg dalszy?
– Nie wiem, ale mam taką nadzieję.
Światło za oknami rosło, stając się białe i gęste. Wymazywało cienie, wymazywało barwy sukni i blask orderów. Świece w kandelabrach gasły jedna po drugiej.
Orkiestra grała. Grała coraz głośniej, próbując zagłuszyć grzmot, który stawał się coraz silniejszy.
Romain patrzył na Juliet i myślał o tym, że przez wiele sobót siedzieli w tym samym barze, rozdzieleni tylko przez dwa metry powietrza i tysiące nieistotnych myśli.
Pomyślał: to wszystko, czego mi brakowało.
Pomyślał: to jest nieludzko, potwornie niesprawiedliwe.
Kobieta oparła głowę na jego ramieniu. Delikatnie, z taką naturalnością, jakby robiła to przez całe życie. Powietrze zrobiło się ciężkie i gorące, pachniało stopionym metalem i ozonem. Romain poczuł na skórze pierwszy powiew fali uderzeniowej, jeszcze delikatny, niemal czuły.
Orkiestra grała. Do końca.
Co tu dużo mówić :) Pod wrażeniem jestem jak prosta jest to historia, nie ma fantasy, wiedźminów, orków, półorków, pólelfów, póolbrzymów, krasnoludów, półkrasnoludów, świętego Mikołaja i cholera wie czego jeszcze a… się nie nudziłem :)
Co było w becie zostaje, w becie zostaje a i zaskoczyłaś mnie tymi ostanimi zdaniami :)
Tekst jest prosty a jednocześnie odpowiednio melancholiczny, nie tłumaczysz smutków a je pokazujesz co odpowiednio mnie zmusza do refleksji.
Rozpisałbym się więcej bo czasu brakuje a i nie wyzwanie czas napisać / skończyć:)
Mogę tylko powiedzieć Chapeu-Bas. Czy jakoś tak.
Podwójny klik :) Z dłuższym komentarzem uzasadniającym tę decyzję, niebawem wrócę ;) (kradzione od Jima)
Koenrad zmruczył oczy. → Co zrobił??? Wiem, że miał kocie oczy, ale chyba nimi nie mruczał. :) // możecie pisać "Melendur"
W domu panowała cisza, której można doświadczyć tylko podczas tych kilku krótkich chwil przed wschodem słońca. Zwiewna, obiecująca dobry dzień.
Ha, myślisz, że zaraz napiszę, jaki tu znalazłem błąd? Żadnego. Podobało mi się. Choć bez “tych” też by mi się podobało.
ale jak wiedziało się, gdzie patrzeć, to trudno było przestać. Wzrok wracał do niej sam, tak jak język wraca do bolącego zęba
Też ładne.
a ich sylwetki stały się czarnymi wycinankami na tle niebieskawej pożogi.
Jeszcze ładniejsze.
omyślał: to jest, czego mi brakowało przez całe życie.
Pomyślał: to jest nieludzko, potwornie niesprawiedliwe.
Kobieta oparła głowę na jego ramieniu. Delikatnie, z taką naturalnością, jakby robiła to przez całe życie
A tu… masz powtórzonko. Błagam, zrób coś z tym, bo to finał.
No dobrze… już w “Cienie umierają dwa razy” czułem “coś” szczególnego – dobór słów, budowanie nastroju, metafory, które nie drażnią, tylko wywołują skojarzenia. Przede wszystkim umiejętność wywołania u czytelnika określonego nastroju, utrzymania jego uwagi, przyciągnięcia. Od “Cieni” jeszcze się odrywałem.
Ale przy tym opowiadaniu równie dobrze mógłbym mieć apokalipsę za oknem, a i tak bym jej nie zauważył, bo przeczytałem całość jednym tchem. Zupełnie wsiąkłem w opowiadanie i totalnie miałaś moją uwagę przez trzydzieści minut, Autorko.
Motyw tak wyświechtany w literaturze i filmie, że tylko osnowa z niego została. Ale podałaś go prześlicznie i zupełnie oczarowałaś.
I na koniec coś zabawnego. Przeglądałem forum. Zajrzałem do nominowalni i pomyślałem właśnie o tym, że bardzo chciałbym zobaczyć tam Twój tekst, i że ucieszyłabyś się z piórka. A chwilę potem natknąłem się na to opowiadanie.
melendur,
raz jeszcze Ci dziękuję, że znalazłeś na szybko czas, aby rzucić okiem na ten twór :)
nie ma fantasy, wiedźminów, orków, półorków, pólelfów, póolbrzymów, krasnoludów, półkrasnoludów, świętego Mikołaja i cholera wie czego jeszcze
Nie umiem w klasyczne fantasy, ale jest to jakieś wyzwanie ;)
Z dłuższym komentarzem uzasadniającym tę decyzję, niebawem wrócę ;) (kradzione od Jima)
Cieszę się, bo komentarzy nigdy dość 
Podwójny klik :)
marzan,
Ha, myślisz, że zaraz napiszę, jaki tu znalazłem błąd? Żadnego. Podobało mi się. Choć bez “tych” też by mi się podobało.
Tak, nabrałeś mnie :P ale, ale – usunęłam “tych”, bo minimalizm to dobra rzecz :)
A tu… masz powtórzonko. Błagam, zrób coś z tym, bo to finał.
Żeby tak się wy*** przed metą ^^ zmieniłam, dzięki!
No dobrze… już w “Cienie umierają dwa razy” czułem “coś” szczególnego – dobór słów, budowanie nastroju, metafory, które nie drażnią, tylko wywołują skojarzenia. Przede wszystkim umiejętność wywołania u czytelnika określonego nastroju, utrzymania jego uwagi, przyciągnięcia. Od “Cieni” jeszcze się odrywałem.
Ale przy tym opowiadaniu równie dobrze mógłbym mieć apokalipsę za oknem, a i tak bym jej nie zauważył, bo przeczytałem całość jednym tchem. Zupełnie wsiąkłem w opowiadanie i totalnie miałaś moją uwagę przez trzydzieści minut, Autorko.
Bardzo przyjemnie mi to czytać 
“Cienie” ucierpiały podobno na zbyt krótkiej formie, tu jest 2x więcej znaków, więc może dlatego wyszło lepiej.
Motyw tak wyświechtany w literaturze i filmie, że tylko osnowa z niego została. Ale podałaś go prześlicznie i zupełnie oczarowałaś.
Tak, dlatego niektóre fragmenty z tego tekstu przeleżały w mojej prywatnej poczekalni 2-3 lata i niedawno przy odświeżaniu staroci je znalazłam. Leżałyby dłużej, ale zainspirowała mnie pewna piosenka na podstawie pewnego wiersza i potem było już z górki.
I na koniec coś zabawnego. Przeglądałem forum. Zajrzałem do nominowalni i pomyślałem właśnie o tym, że bardzo chciałbym zobaczyć tam Twój tekst, i że ucieszyłabyś się z piórka. A chwilę potem natknąłem się na to opowiadanie.
Dziękuję za klika i nominację to zawsze cieszy, ale największą wartością są komentarze i fakt, że ktoś to czyta. A jeśli się podoba, to tylko lepiej :))). Ale fakt, z piórka bym się ucieszyła, bo chcąc dać komuś bibliotecznego klika, nie musiałabym iść do HP 
Those who don't believe in magic will never find it
Cześć,
Jakie to było piękne. Takie proste, bez fajerwerków, a tak chwytające za serce. Poruszyło mnie i pewnie będę o tym myśleć dłuższy czas. I będę sobie wyobrażać tę parę w obliczu końca świata.
Lubię czytać takie czułe opowieści czasem, choć sama ani nigdy bym nie chciała, ani nie umiała takich pisać 
Pozdrawiam.
Motyw tak wyświechtany w literaturze i filmie, że tylko osnowa z niego została. Ale podałaś go prześlicznie i zupełnie oczarowałaś.
Ten sam motyw wyświetchtany w literaturze i filmie na który ludzie gnają do kin tysiącami a do spotkań autorskich z takimi autorami ustawiają się tłumy :)
To co mówilem koleżance na priv ;) Nie trzeba szukać kwadratowych jaj, gdzie ich nie ma, żeby coś dobrze napisać, czasem wystarczy coś znaleść coś prostego, fajnie opakować i czyta sie miło.
Koenrad zmruczył oczy. → Co zrobił??? Wiem, że miał kocie oczy, ale chyba nimi nie mruczał. :) // możecie pisać "Melendur"
Wiele osób wyszło, a w zasadzie wybiegło w popłochu na ulicę i dawało upust nagromadzonym emocjom. Wywrócone kosze na śmieci, pęknięte szyby w oknach, rozbite latarnie, dziecko płaczące gdzieś w tle.
Bardzo w tym zestawieniu wandalizmu nie pasuje mi to płaczące, niewinne dziecko.
Nadawca: nieznany.
Tytuł: Bal z okazji Końca Świata.
Czyste czepialstwo, odbierz te słowa bardzo subiektywnie, ale nie znoszę pogrubiania w tekstach.
Przy zejściu do metra siedział mężczyzna w garniturze, z poluzowanym krawatem, oparty plecami o metalową barierkę.
Mam nadzieję, że linia była zautomatyzowana, bo jak nie, to maszynista musiał naprawdę kochać swoją pracę :D
– Pamiętasz tę bajkę o gwiezdnym smoku? Opowiadałaś mi ją wieczorami, kiedy nie chciałem się kłaść i rozrabiałem. Mówiłaś, że smok mknie przez niebo i pożera niegrzeczne dzieci. – Urwał, patrząc w okno. – Chyba wszyscy byliśmy cholernie niegrzeczni, mamo.
Piękny dialog!
Najpierw zadrżały świece. Wszystkie naraz, lekko, jakby sala balowa wydała z siebie głębokie, przedśmiertne westchnienie. Parę sekund później Romain poczuł pod stopami drżenie.
Powtórzonko bezczelnie się wkradło na bal bez zaproszenia.
Czy to jest to opowiadanie do którego zainspirowało Cię moje “Ikhlwa i ihawu”? Jestem ciekawy, który moment tak zadziałał. Ale cieszę się bardzo. I tak, jest tu wyczuwalne “więcej żalu”, które lubię. A udało Ci się nie przesadzić, jest w punkt.
Opowiadanie prowadzone jest świetnie – powoli, a wciąga. Te z pozoru nieistotne rzeczy, jak szybkie odwiedziny u siostry dodają głębi i znaczenia. Bardzo mi się podobały wstawki zarówno z mamą, jak i ta z kościoła. Szkoda w sumie, że nie dodałaś jakiegoś jedno-dwuzdaniowego wspomnienia z mamą przed wyłączeniem aparatury. Ale pozytywnego. Ta myśl o zajmowaniu się nią i poranną, sekundową ulgą trafiła, ale zabrakło mi jakiegoś kontrastu do tego.
Bal nie jest najdłuższą częścią, ale udało Ci się to fajnie zbalansować, żeby utrzymać moją uwagę do końca i nie przesadzić. Byłem pewien, że zakończysz to pocałunkiem przed samym uderzeniem asteroidy, ale na szczęście nie poszłaś w tym kierunku. Bo to nie jest romans (może i o miłości też, ale nie romans), przynajmniej moim zdaniem, a tekst o czasie, którego nie wykorzystaliśmy. O godnym końcu, konfrontacji z nim. O relacjach, które mogły być inne, albo po prostu być.
Ale najbardziej ruszyła mnie jednak ta niesprawiedliwość – matka, która w sumie już nie żyje, siostrzeniec, który dopiero miał zacząć żyć. Jak to sama napisałaś na początku tekstu – “Każdemu po równo, ale nie było mowy o sprawiedliwości”. Daje do myślenia.
Największym minusem jest pewnie powtarzalność schematu, nie przeszkadzało mi to, ale mogłaś dodać jakiś detal, który dodałby coś świeżego, szczególnie na początku historii. Zgrzytnęło mi też to zaproszenie na bal, każdy je dostał?
No i może przekaz jest momentami zbyt czytelny, wręcz wciśnięty czytelnikowi. Brakuje mi miejsc, gdzie sam sobie mogłem coś dopowiedzieć, albo dłużej pomyśleć. Ale to też subiektywne, bo ja za to często zawijam. :D Ciężko złapać ten balans.
Nie zmienia to faktu, że tekst czytało mi się wyśmienicie, jest emocjonalny, bardzo dobrze napisany (kolejny raz muszę pochwalić opisy), refleksyjny. W moim odczuciu zasługuje na uwagę Loży, więc chętnie dobiję do nominacji. Gratuluję udanego tekstu.
Pozdrawiam.
You cannot petition the Lord with prayer!
Czuć jakość. W mojej ocenie świetnie napisane.
Od początku czytania zastanawiałem się kto by w takiej sytuacji poszedł do “roboty” (przykładowo kamerzysta, bo reportera bardziej rozumiem), ale piekarka mnie na chwilę uspokoiła. Na koniec zastanowił mnie jednak znowu lokaj. Z drugiej strony różni są ludzie.
Pomyślał: to jest to, czego mi brakowało. – tu mi dopiero zawyrcało, ale nie wiem czy mam rację
Witaj. :)
Ze spraw technicznych nie mam pewności, czy ten przecinek nie jest zbędny:
Wisząca nad nimi świadomość końca, rozwiązywała języki.
I jeszcze nieco zgrzyta mi nieco ta końcówka:
Pomyślał: to jest, czego mi brakowało.
Idealnie pokazałaś zwyczajne podejście do niezwykłej przyszłości, zbliżającej się szybkimi krokami. :) Niebywale dramatycznie wygląda tu każdy bohater, każdy los, każde pogrzebane plany i marzenia. Zakończenie piorunujące. :)
Uwspółcześnieni Romeo i Julia są równie tragicznymi postaciami, jak w słynnym dziele Szekspira. Tu także największą tragedią jest dla nich brak czasu na rozwinięcie skrzydeł łączącej ich, prostej i dobrej miłości.
Pozdrawiam serdecznie, podwójny klik, powodzenia. :)
Pecunia non olet
UnaBomba,
Hej, cieszę się, że do mnie zajrzałaś i że ta wizyta była udana!
Lubię czytać takie czułe opowieści czasem, choć sama ani nigdy bym nie chciała, ani nie umiała takich pisać
Tak, nasze pisanie się trochę różni, ale to jest właśnie piękne na tym forum, że mamy tutaj taką mieszankę tekstów i każdy znajdzie coś dla siebie :))
MichaelBullfinch,
czyżbyś niedawno obchodził urodziny? Dotychczas wydawało mi się, że masz 27 lat ;) Jeśli tak, to wszystkiego dobrego!
Bardzo w tym zestawieniu wandalizmu nie pasuje mi to płaczące, niewinne dziecko.
Jest tam dla kontrastu, zobaczę, czy ktoś jeszcze podniesie ten argument.
Mam nadzieję, że linia była zautomatyzowana, bo jak nie, to maszynista musiał naprawdę kochać swoją pracę :D
To akurat nie maszynista, ot ktoś, kto odebrał sobie życie w zwykły wtorek. Ale może zastąpię zejście do metra parkową ławką, żeby nie budziło takich skojarzeń.
Powtórzonko bezczelnie się wkradło na bal bez zaproszenia.
Racja, zmienione!
Czy to jest to opowiadanie do którego zainspirowało Cię moje “Ikhlwa i ihawu”?
W zasadzie… nie :) Spodobał mi się pomysł mieszania doświadczeń podróżniczych z fantastyką. Słusznym argumentem było też to, że w naszych tekstach rzadko sięgamy do nietypowych krajów i miejsc. Moim pomysłem było więc opko osadzone w Dhace, bo miałam okazję kilka razy odwiedzić Bangladesz i wywarł na mnie spore, chociaż raczej negatywne, wrażenie. Jest zarys, są elementy fantasy, jest parę fragmentów, ale na razie idzie do szuflady, bo czegoś tam brakuje.
I tak, jest tu wyczuwalne “więcej żalu”, które lubię
Ale fakt, uwaga z “Mostu” dała mi do myślenia i w tym tekście starałam się, aby emocje wybrzmiały lepiej.
Szkoda w sumie, że nie dodałaś jakiegoś jedno-dwuzdaniowego wspomnienia z mamą przed wyłączeniem aparatury. Ale pozytywnego. Ta myśl o zajmowaniu się nią i poranną, sekundową ulgą trafiła, ale zabrakło mi jakiegoś kontrastu do tego.
1-2 zdania to nie jest dużo, pomyślę, czy da się coś takiego wsadzić.
Zgrzytnęło mi też to zaproszenie na bal, każdy je dostał?
Hmm, pomyślę, jak to ograć.
No i może przekaz jest momentami zbyt czytelny, wręcz wciśnięty czytelnikowi. Brakuje mi miejsc, gdzie sam sobie mogłem coś dopowiedzieć, albo dłużej pomyśleć. Ale to też subiektywne, bo ja za to często zawijam. :D Ciężko złapać ten balans.
Tak, trudno znaleźć złoty środek, pewnie trafią mi się jeszcze teksty, gdzie przekaz będzie delikatniejszy i nie wybrzmi.
W moim odczuciu zasługuje na uwagę Loży, więc chętnie dobiję do nominacji. Gratuluję udanego tekstu.
Dziękuję za dwa kliczki
tlok303,
hej, chyba nie mieliśmy jeszcze okazji wpaść na siebie na forum. Dzięki za zajrzenie do mnie!
Od początku czytania zastanawiałem się kto by w takiej sytuacji poszedł do “roboty” (przykładowo kamerzysta, bo reportera bardziej rozumiem), ale piekarka mnie na chwilę uspokoiła. Na koniec zastanowił mnie jednak znowu lokaj. Z drugiej strony różni są ludzie.
Starałam się właśnie pokazać, że reakcje mogą być przeróżne. Część osób, dla których praca to sens istnienia albo misja, działałaby do końca. Część miałaby to już gdzieś.
Wskazany fragment poprawiłam, dzięki!
bruce,
przecinek chyba zbędny, poprawiam :) Wskazany fragment również.
Uwspółcześnieni Romeo i Julia są równie tragicznymi postaciami, jak w słynnym dziele Szekspira.
Trochę się wahałam, czy te imiona nie będą zbyt dużym banałem, ale niech jest jak jest :)
Pozdrawiam serdecznie, podwójny klik, powodzenia. :)
Dziękuję!
Those who don't believe in magic will never find it
To ja bardzo dziękuję. :) Uwrażliwiłaś Portal jeszcze mocniej dzięki tak świetnemu opowiadaniu. 
Pecunia non olet
To ja bardzo dziękuję. :) Uwrażliwiłaś Portal jeszcze mocniej dzięki tak świetnemu opowiadaniu.
Those who don't believe in magic will never find it
Hejka!
Przeczytałam i muszę przyznać, że opowiadanie zrobiło na mnie duże wrażenie, chociaż jest dość spokojne. Klimat końca świata, ale takiego cichego, bez paniki, bardziej takie: wszyscy wiedzą, że to już koniec i jakoś się z tym godzą, jest dość niepokojące, ale to dzięki temu wciągałam się w tekst coraz bardziej.
Chyba najtrudniejszy w całym opowiadaniu, ale też najbardziej prawdziwy był motyw z matką. Kobieta właściwie od początku jest pokazana jako ktoś, kto już trochę jest poza światem, leży, nie ma z nią normalnego kontaktu, wszystko zależy od maszyn i w tym całym końcu świata ona jakby już i tak jest „na końcu” wcześniej niż reszta.
Sam pomysł balu bardzo mi się podobał, maski, muzyka, ludzie tańczący jakby to był normalny wieczór, mimo że wiadomo, że to ostatnie chwile. Jedynie Juliet trochę mniej do mnie przemówiła, miałam wrażenie, że jest bardziej symboliczna niż prawdziwa, ale nie psuło to jakoś mocno całości.
Po przeczytaniu zostaje taki dziwny spokój i smutek jednocześnie.
Pozdrawiam i chętnie nominuję!
Nie ma ucieczki od mroku, jeśli to on sam prowadzi twoje kroki.
Hej, OldGuard, wpadam sobie na chwilkę, a tu takie cudeńko! :)
Pyszna lektura, potrafisz przytrzymać czytelnika przy tekście! :)
Przez pierwszą połowę miałam wciąż przed oczami film “Tylko nie patrz w górę”. Trochę o czym innym, wiadomo, ale katastroficzność też była tam tylko pretekstem do przyjrzenia się ludzkości. Potem pomyślałam, że to trochę tak, jak ktoś dowiaduje się, że umie i zostało mu dwa dni życia, tylko tutaj dotyczy to wszystkich. I ta perspektywa powala również dlatego, że nie będzie nikogo, kto będzie nas pamiętał, nikogo kto będzie dalej żył, i chyba wówczas tym trudniej jest odejść. Bo nawet, jeśli jest coś po drugiej stronie, to po tej już nic nie będzie.
Twój tekst to katastrofa złagodzona mitem Romea i Julii, miłości ponad wszystko, której wprawdzie nie ma w tekście, ale istnieje przez samo przywołanie imion. Miłości, która się nie zdarzyła, choć tyle razy mogła. Jest w tym coś bardzo prawdziwego, jakaś istota naszego życia, jej sedno.
Ciekawe, że tak bardzo opowiadanie wchodzi nam pod skórę.
Co oczywiście świadczy o jego niezaprzeczalnej wartości. Klikam dwoma łapkami!
Pozdrawiam wiosennie i idę myśleć nad piórkiem! :)
betweenthelines,
cześć, dzięki za wizytę!
Chyba najtrudniejszy w całym opowiadaniu, ale też najbardziej prawdziwy był motyw z matką.
Dopisałam go na końcu i nie byłam przekonana do niego praktycznie do ostatniej chwili.
Jedynie Juliet trochę mniej do mnie przemówiła, miałam wrażenie, że jest bardziej symboliczna niż prawdziwa, ale nie psuło to jakoś mocno całości
Mogę się z tym w pewnym sensie zgodzićm bo ona wskakuję w drugiej połowie tekstu i pewnie można by ją rozbudować. Z drugiej strony całość jest zza pleców Romaina i dowiadujemy się o niej tyle co on, więc ta symboliczna rola pasuje w takim kontekście. Cieszę się, że jednak nie psuło to odbioru :)
Pozdrawiam i chętnie nominuję!
JolkaK,
cieszę się, że ostatnio dość często do mnie zaglądasz :D
Przez pierwszą połowę miałam wciąż przed oczami film “Tylko nie patrz w górę”
Tak, to był m.in. powód, dla którego niektóre fragmenty przeleżały w wirtualnej szufladzie parę lat, bo uznałam, że motyw jest już za bardzo ograny. Ale przez ten misz-masz Romea i Julii w obliczu zagłady mogłam sobie po nie znów sięgnąć.
Klikam dwoma łapkami!
Pozdrawiam wiosennie i idę myśleć nad piórkiem! :)
Dziękuję za klika i miły komentarz Pozdrawiam również, chociaż w moich rejonach wiosna nie chce się rozkręcić
Those who don't believe in magic will never find it
czyżbyś niedawno obchodził urodziny? Dotychczas wydawało mi się, że masz 27 lat ;) Jeśli tak, to wszystkiego dobrego!
Racja, bardzo dziękuję
Jest tam dla kontrastu, zobaczę, czy ktoś jeszcze podniesie ten argument.
Zgodziłbym się, gdyby poprzednie zdanie nie brzmiało: “Wiele osób wyszło, a w zasadzie wybiegło w popłochu na ulicę i dawało upust nagromadzonym emocjom”. Ale to tylko sugestia, po prostu w tak dopieszczonym tekście czepiam się na siłę.
To akurat nie maszynista, ot ktoś, kto odebrał sobie życie w zwykły wtorek. Ale może zastąpię zejście do metra parkową ławką, żeby nie budziło takich skojarzeń.
Tak, tak, nie doprecyzowałem. Chodziło mi o sam fakt, że w takiej sytuacji bohater przemieszcza się metrem, więc o ile nie było zautomatyzowane, to jakiś maszynista musiał naprawdę kochać pracę :D Nie odebrałem człowieka w garniturze jako maszynisty, spokojnie.
Moim pomysłem było więc opko osadzone w Dhace, bo miałam okazję kilka razy odwiedzić Bangladesz i wywarł na mnie spore, chociaż raczej negatywne, wrażenie. Jest zarys, są elementy fantasy, jest parę fragmentów, ale na razie idzie do szuflady, bo czegoś tam brakuje.
No to czekam aż w końcu szufladę opuści!
Pozdrawiam jeszcze raz i powodzenia przy głosowaniu!
You cannot petition the Lord with prayer!
Cześć,
To bardzo dobre opowiadanie. Wciągnęło mnie od pierwszych zdań i utrzymało uwagę do samego końca. Ciekawiło mnie, czym jest ów bal i co się tam wydarzy – i choć trochę się zawiodłem, że ostatecznie nic się nie wydarzyło, całość i tak wypada bardzo dobrze.
Podoba mi się, że skupiasz się na jednej postaci, zamiast na ludzkości jako całości.
Fragmenty z wizytą u siostry, u pani w piekarni czy z matką są poruszające.
Gratuluję bardzo dobrego tekstu.
Pozdrawiam
rr
MichaelBullfinch,
wezmę sobie te uwagi do serca i pomyślę nad nimi przez weekend z czystszym umysłem :)
Pozdrawiam jeszcze raz i powodzenia przy głosowaniu!
Dziękuję i wzajemnie!
Robert Raks,
zawsze, gdy widzę Twój nick, nuci mi się “Autobiografia” ;)
Ciekawiło mnie, czym jest ów bal i co się tam wydarzy – i choć trochę się zawiodłem, że ostatecznie nic się nie wydarzyło, całość i tak wypada bardzo dobrze.
To prawda, chociaż nie można powiedzieć, żeby było bez fajerwerków. Czy tam jednego, potężnego fajerwerku.
Dziękuję za wizytę i miły komentarz!
Those who don't believe in magic will never find it
Dobra, mam chwilę to dam dłużej.
Dlaczego zgłaszam do piórka, bo?
Nie odkrywasz koła na nowa, nie szukasz kwadratowych jaj, ma prostą konstrukcję i tak w krótkim tekście pokazałaś a nie opisałaś tragedię gościa który został pozostawiony w bardzo beznadziejnej z pozoru sytuacji. Pokazujesz nieuchronność sytuacji – śmierć matki, tragedię niedawno narodzonego dziecka i zaraz potem Romain odcina aparaturę matce. Kurde, sam chciałbym w tak kompaktowy sposób powkładać do tekstu taką kontrukcję w taki sposób.
Już na wstępie poczułem atmosferę dekandencji, potem przeszło przez melancholię. Idealnie na parze pokazałaś pięknie pewien żal który nawet sie udzielił mnie, że to koniec a jednocześnie ciągle czułem tę nieuchronność. Oczywiście mówię o tym fragmencie poznania Romain’a i Juliet. NIe opisując przy tym trzech akapitów, a jednym akapitem mówiącym wszystko. To chyba najmocniejszy fragment całej opowieści, gdzie poczułem ten żal, że tak to się kończy :)
Paradoksalnie romansideł nie lubię, ale jak melodramat jest podszyty odpowiednim sosem, jest dodatkiem, a tutaj tak jest i on wzbogaca co wymawia przez ten tekst – czyli nieuchronną katastrofę i koniec świata, to jest świetny dodatek bo pokazuje co by było gdyby, a i tak sie nie spełni. Świetnie to wydobyłaś.
Natomiast to co jest najważniejsze – co często też pisałem na wattpadzie niektórym – ksiązka jest od emocji. Ma wzbudzac emocje. Ale nie podawaj ich łopatą :]
Ale ty zrobiłaś w tej kwestii to, do czego sam dążę – show not tell. Zrobiłaś to świetnie.
Rzadko kiedy takie rzeczy piszę, ale też rzadko kiedy miałem okazje betować mam nadzieje piórkowy tekst ;)
Ale parafrazując nieśmiertelnego jerrego rainera, wszyscy jesteśmy zaledwie początkujacymi pisarzami, to w sumie się zastanwiam czy kwestia piekarni miała jakieś znaczenie :) W sumie spełnia to rolę tego, ze piekarka po prostu robi to co robiła zawsze w obliczu tragedii i co ma robić jak robiła to całe życie, ale …. mogło by by też tego nie być.
Generalnie – zazdro sposobu jak to opakowałaś, świetna robota :)
p.s
ale i tak uważam, że diuk i whintehorn był spoko :)
Koenrad zmruczył oczy. → Co zrobił??? Wiem, że miał kocie oczy, ale chyba nimi nie mruczał. :) // możecie pisać "Melendur"
melendur,
hej, dzięki, że wróciłeś z rozbudowanym komentarzem. Lubię takie!
Kurde, sam chciałbym w tak kompaktowy sposób powkładać do tekstu taką kontrukcję w taki sposób.
Umniejszasz sobie, w Twoich tekstach widzę sporo potencjału, mówiłam Ci już, że jak wyjdziesz z ram wiedźminowskich, to najpewniej rozwiniesz skrzydła, na co czekasz. Ale mimo wszystko bardzo dziękuję
To chyba najmocniejszy fragment całej opowieści, gdzie poczułem ten żal, że tak to się kończy :)
Tak, też mi szkoda, że nie mieli happy-endu, ale gdyby był, nie mielibyśmy Romea i Juliet. A nieszczęśliwa miłość porusza też bardziej jakieś struny.
Paradoksalnie romansideł nie lubię, ale jak melodramat jest podszyty odpowiednim sosem, jest dodatkiem, a tutaj tak jest i on wzbogadza co wymawia przez ten tekst
Ja też. Mało tego romansu w moich tekstach, ale staram się wychodzić poza swoje schematy, dlatego w kolejnym będzie więcej luzu i humoru (przynajmniej ja to tak widzę, a czy to odpowiednio wybrzmi, zobaczymy :))
Rzadko kiedy takie rzeczy piszę, ale też rzadko kiedy miałem okazje betować mam nadzieje piórkowy tekst ;)
Dziękuję! I raz jeszcze dzięki za błyskawiczną betę, bo była bardzo wartościowa.
czy kwestia piekarni miała jakieś znaczenie :) W sumie spełnia to rolę tego, ze piekarka po prostu robi to co robiła zawsze w obliczu tragedii i co ma robić jak robiła to całe życie, ale …. mogło by by też tego nie być.
Tak, obeszłoby się, ale jest tam przede wszystkim, aby uwiarygodnić ludzi, którzy w obliczu końca nadal wykonują swoją pracę. Podejrzewam, że duża część osób po prostu by rzuciła wszystko w cholerę, ale dla innych praca jest na tyle istotną częścią życia/misją, że trwaliby na posterunku do końca.
ale i tak uważam, że diuk i whintehorn był spoko :)
Być może w jednym i drugim nie powiedziałam ostatniego słowa. Zakończenia są tam na tyle otwarte, że można do tego wrócić.
Dzięki za rewizytę!
Those who don't believe in magic will never find it
Trochę sparafrazuję komentarze, które sam otrzymałem przy opowiadaniu “Spleć z głosów kwiat piekielny”. Otóż nie wszystko mi tutaj zagrało i pewne rzeczy bym poprawił/zmienił.
Tylko po co?
Wyszło świetnie, trafiło idealnie w mój gust, i choć widzę podobieństwa do kilku filmów katastroficznych, styl i przekazane emocje są same w sobie nagrodą dla czytelnika. Scena z matką i sam bal na pewno lepsze niż początek, ale nie schodzisz poniżej poziomu “bardzo dobre”. Klikam i nominuję.
Zanais,
wow, sprawiłeś mi sporą niespodziankę samą tą wizytą, bo nie wiedziałam, że jeszcze zaglądasz na forum. A komentarz, klik i nominacja to wisienka (a w zasadzie wisienki) na torcie. Dzięki wielkie, doceniam!
Trochę sparafrazuję komentarze, które sam otrzymałem przy opowiadaniu “Spleć z głosów kwiat piekielny”.
Szkoda, że opko zniknęło z forum, bo chyba nie miałam okazji się z nim zapoznać, a nadrobiłabym. Chyba, że jest w którejś z poprzednich antologii piórkowych?
Those who don't believe in magic will never find it
Bo ogólnie nie zaglądam, ale czasem przy śniadaniu sobie spojrzę, jeszcze rzadziej przeczytam, a komentarz i nominację robię chyba pierwszy raz od kilku lat… Więc widzisz, jak mi się spodobało :)
Jest w Fantastycznych Piórach 2021, więc możesz pobrać i przeczytać :)
No ładne, choć nie urzekło tak jak “Studnia…” Jeśli czegoś mi zabrakło, to tła apokaliptycznego, jakie by się musiało dziać wokół bohatera, na ulicach, rozpaczających ludzi itp. A tak jest tylko romantyczne, no ale może tak miało być, nie marudzę więcej. Daję brakującego (chyba?) kliczka.
Zanais,
komentarz i nominację robię chyba pierwszy raz od kilku lat… Więc widzisz, jak mi się spodobało :)
Jakkolwiek nie skończy to opowiadanie po wizycie Lożan, to już sam ten fakt poczytuję sobie jako sukces :)))
Jest w Fantastycznych Piórach 2021, więc możesz pobrać i przeczytać :)
Zgrałam, rzuciłam okiem na kilka pierwszych zdań i jednak czytałam, ale odświeżę sobie całość i tak!
Agroeling,
cieszę się, że wpadłeś pod kolejne opowiadanie :)
choć nie urzekło tak jak “Studnia…”
Cieszę się, że “studnia” tak się spodobała, bo mam motywację, aby napisać dalszą część :)
Jeśli czegoś mi zabrakło, to tła apokaliptycznego, jakie by się musiało dziać wokół bohatera, na ulicach, rozpaczających ludzi itp.
Hmm, jest – są m.in obrazki zniszczonych ulic (zarówno w pierwszym, jak i drugim fragmencie), jak i wzmianki o szukaniu pocieszenia/ratunku w Bogu. Może rzeczywiście mało i wypadałoby ten chaos podkręcić, ale potraktowałam to bardziej jako tło, a całość jest głównie o emocjach.
Daję brakującego (chyba?) kliczka.
A dziękuję bardzo, faktycznie jeszcze jednego brakowało! :)
Those who don't believe in magic will never find it
Hmmm. Mam zagwozdkę.
Z jednej strony tekst ładnie napisany. Z drugiej – taki spokojnie obyczajowy. Asteroida niszczy świat, ale ratuje fantastykę.
Bardzo rodzinna i intymna ta Twoja zagłada. Owszem, jakiś tam sklep płonie i widać odrobinę wandalizmu na ulicach. Ale poza tym życie toczy się do końca. Dziennikarze pracują, elektrownie też, nawet pani w piekarni.
Fajne jest to, że pokazujesz różne aspekty żegnania się ze światem – tu siostra, tam matka, gdzie indziej niezrealizowana miłość.
Ciekawe, kto zorganizował ten bal.
Tekst może skłaniać do refleksji. Jak to jest, kiedy każdy wie, że umrze, ale nikt nie przejmuje się pisaniem testamentów?
Mam nadzieję, że udałoby się coś zrobić z taką asteroidą, żeby odpowiednio wcześnie zmienić jej tor. W odróżnieniu od dinozaurów mamy spore mózgi i dużo narzędzi.
A właśnie – dinozaury wymierały długo. Dlaczego dla ludzi to ma być szybciutko? Aż taki wielki kawał kamienia ma nas walnąć, że całą planetę szlag trafi na miejscu?
Po długim namyśle, ale będę na TAK, czyli.
Babska logika rządzi!
Finkla,
nie spodziewałam się Ciebie tak szybko z oceną :)
Asteroida niszczy świat, ale ratuje fantastykę.
Jeszcze smok mignął ;)
Ciekawe, kto zorganizował ten bal.
Pewnie jakiś bogacz, który nie miał się jak ewakuować, więc w ramach kaprysu zorganizował bal.
Tekst może skłaniać do refleksji. Jak to jest, kiedy każdy wie, że umrze, ale nikt nie przejmuje się pisaniem testamentów?
Pewnie w głównej mierze depresyjnie, ale może właśnie wtedy ktoś spełniłby dawno odkładane marzenie? Tylko w sumie po co, skoro nie będzie miał okazji tego wspominać? Chyba jedynie dla samego “tu i teraz”.
Mam nadzieję, że udałoby się coś zrobić z taką asteroidą, żeby odpowiednio wcześnie zmienić jej tor. W odróżnieniu od dinozaurów mamy spore mózgi i dużo narzędzi.
Ja też, ale mam nadzieję, że nie przyjdzie nam się o tym przekonać.
Dlaczego dla ludzi to ma być szybciutko?
Dla fabuły :)
Po długim namyśle, ale będę na TAK, czyli.
Czyli coś w tych polskich przysłowiach jest, skoro “do trzech razy sztuka” się sprawdziło ;)
Dzięki!
Those who don't believe in magic will never find it
nie spodziewałam się Ciebie tak szybko z oceną :)
Dlaczego nie? Byłabym wcześniej, ale piątunio to ten jedyny dzień w tygodniu, kiedy po robocie na ogół już nigdzie nie lecę, więc udało się nie zasnąć wkrótce po powrocie do chaty.
Babska logika rządzi!
Piątki powinny być zdecydowanie częściej ;)
Those who don't believe in magic will never find it
Święte słowa! :-)
Babska logika rządzi!
Opowiadanie bardzo ładne. Wizja końca świata przywodzi na myśl Tytanica i to chyba zamierzony efekt.
Czooołemm Stara Gwardio!
Żeby nie było, że jestem goniącym sensację, tekst dałem “do przeczytania” zanim zrobił aż taki szum. A że “do przeczytania” to nie “przeczytane”, cóż…
Mi się ta asteroida z “Blaskiem fantastycznym” Prachetta skojarzyła, ale nie wiem dlaczego. Chyba tylko przez to, że jest asteroida XD. Nikt nie mówił, że skojarzenia muszą mieć sens. Może też dlatego do samego końca podejrzewałem, że cała ta asteroida to jednak przekręt skorumpowanych korporacji i ktoś to przez przypadek ujawni lub odkręci…
Baaardzo fajne metafory. Np.:
Wyszedł z kościoła przed końcem mszy, bo czuł się jak intruz na cudzym pogrzebie.
Miasto wyglądało, jakby ktoś spuścił z niego powietrze.
Asteroida była już wyraźnie widoczna, nawet przez łunę miejskich latarni. Wyglądała jak oko boga.
Wyglądała młodziej, jakby śmierć, stojąca już w progu, zaczęła ją powoli retuszować, przywracając rysy, które Romain pamiętał z dzieciństwa.
Niby proste, ale użyte w dobrym momencie, łączące nieoczywiste elementy.
Emocjonalny tekst. Poruszający, dlatego, że bardzo obrazowo napisany. Delikatna nutka rozczarowania wynika z tego, że nie zaserwowałaś żadnej emocji, której bym się nie spodziewał po pierwszym akapicie i tytule. Nie zrozum źle, nie zarzucam “tanich emocji”.
Gratuluję, bo naprawdę udanie połączyłaś emocje z obrazami. No mogłem się poczuć jak członek tego wszystkiego i zadać sobie te same pytania co bohater.
Pozdrawiam!
I rzekł Pan: umieścisz cztery “e” w “beeeecki”. Ani mniej ani więcej. Nie umieścisz trzech “e” ani “pięciu “e”. Dwa są wykluczone. I Pan uśmiechnął się, a lud spożywał owce i leniwce, karpie i sardele, orangutany i płatki śniadaniowe i nietoperze...
Cześć,
To jest jedno z tych bardzo niewielu opowiadań, o których nie wiem co napisać. Nie wiem, dlatego, że nie umiem pisać o uczuciach. Opis syna zajmującego się matką po prostu rozwalił mnie na kawałki. Musiałem zrobić sobie przerwę w czytaniu i odejść od kompa na kilka minut. A najlepsze jest to, że napisałaś te sceny bez jednego fajerwerku, bez efekciarstwa, bez ozdobników. Bardzo prosta, stonowana narracja. To nie jest poziom forumowy, to się powinno wydać i to dla szerokiej publiki.
Romain patrzył na Juliet i myślał o tym, że przez wiele sobót siedzieli w tym samym barze, rozdzieleni tylko przez dwa metry powietrza i tysiące nieistotnych myśli.
zdanie – perełka, zostanie ze mną na długo
Dzięki za to opowiadanie.
M.
Jestem bandzior! Świr! Sadysta! Niepoprawny optymista!
CZARNA2,
dziękuję! Tak, parę zdań (i data publikacji) nawiązują do Titanica, bo motyw orkiestry grającej do końca był tam chyba najsilniejszy.
beeeecki,
Żeby nie było, że jestem goniącym sensację, tekst dałem “do przeczytania” zanim zrobił aż taki szum.
Zrobił szum mówisz? :P Nie postrzegam tego tak, bo raczej w liczbie wizyt mieści się w portalowej normie, ale jeśli ten szum ma przyciągnąć nowych czytających, to bardzo się cieszę, bo o to w końcu chodzi na forum :)
Może też dlatego do samego końca podejrzewałem, że cała ta asteroida to jednak przekręt skorumpowanych korporacji i ktoś to przez przypadek ujawni lub odkręci…
Ciekawy pomysł, nie wpadłabym na to ;)
Baaardzo fajne metafory. Np.:
Dziękuję! Zauważyłam przy okazji, że nadużywałam tam “wygląda”, więc jedno podmieniłam :)
Delikatna nutka rozczarowania wynika z tego, że nie zaserwowałaś żadnej emocji, której bym się nie spodziewał po pierwszym akapicie i tytule. Nie zrozum źle, nie zarzucam “tanich emocji”.
Rozumiem, nie było w końcu żadnego twistu, który miałby przełamać schemat, ale też nie miało go być. Całość miała mieć wydźwięk refleksyjny.
Dzięki za wizytę!
MordercaBezSerca,
Cześć, cieszę się, że wpadłeś!
Opis syna zajmującego się matką po prostu rozwalił mnie na kawałki. Musiałem zrobić sobie przerwę w czytaniu i odejść od kompa na kilka minut.
Czyli nick to jednak droczenie się z użytkownikami, bo skoro ten kawałek poruszył, to jednak “Morderca” ma serce ;)
To nie jest poziom forumowy, to się powinno wydać i to dla szerokiej publiki.
Dziękuję! Bardzo miło czytać coś takiego w poniedziałkowy poranek
Do zobaczenia pod innymi tekstami!
Those who don't believe in magic will never find it
Czyli nick to jednak droczenie się z użytkownikami, bo skoro ten kawałek poruszył, to jednak “Morderca” ma serce ;)
Prawdziwy morderca nie ma serca. Prawdziwy morderca ma… pompę paliwową ;D
Jestem bandzior! Świr! Sadysta! Niepoprawny optymista!
Cześć, OldGuard!
Bardzo solidne opowiadanie. Znana historia, ale ukazałaś przekrój prawdopodobnych reakcji społecznych chyba z większą lekkością i trafnością niż cokolwiek podobnego, co czytałem. Zresztą widać, choćby po imionach bohaterów, że utwór celowo pogrywa z różnymi kontekstami, nie dystansuje się od nich. Jednocześnie za pośrednictwem tej apokaliptycznej wizji mówisz coś o codzienności, taki sposób przekonywania do brania spraw w swoje ręce i aktywnego korzystania z życia, na ile komu umożliwiają to inne zobowiązania, może mi się podobać, nie razi tanim dydaktyzmem.
Przypomniałem sobie, jak kiedyś czytałem anegdotę o pacjencie, który był na profilaktycznym badaniu USG i technik stażysta ucieszył się głośno, że widzi prostatę (znalezienie zdrowej prostaty nie jest, nomen omen, proste). A ten delikwent uznał to za wyrok, przemodelował swoje życie dość radykalnie, zaczął spełniać różne marzenia, po paru tygodniach wrócił zapytać, czy to umieranie będzie bardzo bolało, i usłyszał, że jego prostata jest całkowicie prawidłowa… Albo inne skojarzenie, na dużo poważniejszą nutę – ile rodzin przynajmniej pomyślało o postąpieniu tak jak Romain, gdy na początku pandemii zaczęło stawać się jasne, że będzie zakaz odwiedzin w szpitalach i domach opieki i pacjenci będą umierać w samotności?
Pod względem językowym opowiadanie wydaje mi się lepsze od Twoich poprzednich, które czytałem, dobór słów i fraz wyważony, pasujący do tematu. Nawet pojedyncze miejsca zastanawiające pod kątem interpunkcji (“tańczyła sama, z zamkniętymi oczami i nikt nie patrzył na nią z politowaniem”; “potem, jednym płynnym ruchem ją zdjął”) wyglądają bardziej na świadome próby stylizacji niż na błędy. Nie jestem natomiast przekonany w sprawie wyboru asteroidy (planetoidy) jako przyczyny katastrofy. Po wysiłkach z lat dwutysięcznych praktycznie wszystkie planetoidy o rozmiarach grożących globalną katastrofą w razie zderzenia i poruszające się w pobliżu orbity Ziemi zostały sklasyfikowane i objęte monitoringiem, a ich tory lotu są obliczane na setki lat naprzód; jedynym takim nowym obiektem odkrytym w ciągu ostatnich kilkunastu lat jest https://en.wikipedia.org/wiki/2022_AP7. Z tego względu bardziej prawdopodobnym zagrożeniem wydałaby mi się nieznana kometa długookresowa: oczywiście musielibyśmy mieć niesamowitego pecha, żeby taka trafiła w Ziemię, ale w razie czego mogłoby to zostać wykryte zaledwie kilka miesięcy przed zderzeniem, co pewnie dałoby nam jeszcze dość czasu na wystrzelenie rakiety z ładunkiem jądrowym celem odchylenia jej toru lotu, ale niekoniecznie na plan B.
Gratuluję szybkiego trafienia do Biblioteki. Widzę już, że dojdzie też do głosowania piórkowego. Jak wspomniałem, nie jest to oryginalny pomysł, ale czy cała literatura musi być na siłę oryginalna? Mam jeszcze prawie miesiąc do namysłu, przekonam się, na ile tekst mi zapadnie w pamięć i czy przyjdą mi do głowy jakieś nowe uwagi, ale w tej chwili skłaniam się wyraźnie w stronę TAK-a.
Pozdrawiam serdecznie,
Ślimak Zagłady
Ślimaku,
cieszę się, że widzimy się ponownie pod moim opowiadaniem i że tym razem komentarz jest bardziej przychylny
Przypomniałem sobie, jak kiedyś czytałem anegdotę o pacjencie, który był na profilaktycznym badaniu USG i technik stażysta ucieszył się głośno, że widzi prostatę (znalezienie zdrowej prostaty nie jest, nomen omen, proste). A ten delikwent uznał to za wyrok, przemodelował swoje życie dość radykalnie, zaczął spełniać różne marzenia
W sumie wyszło mu na dobre. Pytanie, czy po zweryfikowaniu, nadal utrzymał tę motywację carpe diem, czy jednak wszystko wróciło do “normy”.
Pod względem językowym opowiadanie wydaje mi się lepsze od Twoich poprzednich, które czytałem, dobór słów i fraz wyważony, pasujący do tematu.
Staram się wyciągać wnioski z komentarzy, a Twój o pewnej przypadkowości w doborze słów dał mi do myślenia. Dlatego doceniam każdą uwagę, a już szczególnie te, które punktują konkretne mankamenty, bo widzę dokładniej na co zwracać uwagę.
Nie jestem natomiast przekonany w sprawie wyboru asteroidy (planetoidy) jako przyczyny katastrofy.
Dzięki za linka, ciekawy wątek. Pogrzebałam też sobie w tym temacie i może da się to obronić – jeśli taki obiekt nadleciałby od strony słońca, mógłby nie zostać wykryty do czasu, aż byłoby za późno [w tym miejscu był link, ale po kliknięciu pojawia się błąd, więc zostawiam tytuł artykułu: Słońce ukrywa śmiercionośne asteroidy. Tych kolizji nie unikniemy… / geekweek]
Gratuluję szybkiego trafienia do Biblioteki. Widzę już, że dojdzie też do głosowania piórkowego. Jak wspomniałem, nie jest to oryginalny pomysł, ale czy cała literatura musi być na siłę oryginalna? Mam jeszcze prawie miesiąc do namysłu, przekonam się, na ile tekst mi zapadnie w pamięć i czy przyjdą mi do głowy jakieś nowe uwagi, ale w tej chwili skłaniam się wyraźnie w stronę TAK-a.
Cieszę się chociaż oczywiście czekam na ostateczną decyzję. Wszelkie kolejne uwagi, jeśli przyjdą do głowy, też chętnie przyjmę.
Those who don't believe in magic will never find it
Jakże zwyczajnie opisałaś nadzwyczajną w dodatku ostateczna sytuację!
Pewnie bal nie byłby dla mnie najlepszą oprawą końca wszystkiego, ale opowiedziałaś wszystko z takim wyczuciem i z taka elegancją, że do niczego nie mam zastrzeżeń.
Szalenie satysfakcjonujące opowiadanie. :)
– Znasz bar ShakeBeer? → Wystarczy jedna spacja po półpauzie.
Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.
Staram się wyciągać wnioski z komentarzy, a Twój o pewnej przypadkowości w doborze słów dał mi do myślenia. Dlatego doceniam każdą uwagę, a już szczególnie te, które punktują konkretne mankamenty, bo widzę dokładniej na co zwracać uwagę.
Dziękuję! Nie zamierzam sobie przypisywać jakiejś nadmiernej roli, nie była to jakaś wyjątkowo głęboka uwaga, ale bardzo się cieszę, skoro uważasz, że Ci pomogła.
Pogrzebałam też sobie w tym temacie i może da się to obronić – jeśli taki obiekt nadleciałby od strony słońca, mógłby nie zostać wykryty do czasu, aż byłoby za późno [w tym miejscu był link, ale po kliknięciu pojawia się błąd, więc zostawiam tytuł artykułu: Słońce ukrywa śmiercionośne asteroidy. Tych kolizji nie unikniemy… / geekweek]
Tytuł brzmi rażąco “clickbaitowo”, ale musi chodzić o planetoidy z grupy Atiry. Są rzeczywiście najtrudniejsze w obserwacjach, ale stosunkowo mało liczne, obecnie nie przecinają toru ruchu Ziemi i mają skłonność do stabilności orbit. Wydaje mi się, że również w tej grupie co najmniej znaczna większość obiektów dość dużych, by grozić globalną katastrofą w razie kolizji, została już wykryta. Niemniej astronomią interesuję się kompletnie amatorsko, więc też chętnie poznałbym opinię eksperta, na ile da się to obronić.
Reg,
Pewnie bal nie byłby dla mnie najlepszą oprawą końca wszystkiego,
U mnie też nie, bo nie umiem tańczyć, chociaż może w takich okolicznościach bym się tym nie przejmowała ;)
Dziękuję za wizytę i miły komentarz! Cieszę się, że tekst przypadł do gustu!
Ślimaku,
tak, tytuł clickbaitowy, w końcu to Interia i jeszcze sprzed 2,5 roku, gdy tego typu zabiegi były wyjątkowo modne. W każdym razie artykuł odnosi się bardziej do Grupy Apolla i Grupy Ateny (z jej słynnym ostatnio Apophisem).
Niemniej astronomią interesuję się kompletnie amatorsko, więc też chętnie poznałbym opinię eksperta, na ile da się to obronić.
Ja też, czasem tylko wyceluję sobie teleskopem w księżyc. Mam jednak nadzieję, że jeśli gdzieś naciągam rzeczywistość, uda się to wybaczyć w imię fabuły – w końcu nawet lepsi ode mnie sięgali po ten motyw (pierwsze z brzegu: Armageddon czy Dzień Zagłady). Chociaż pewnie Dariusz Hoffmann rozjechałby ich w swoich “poważnych analizach” ;)
Those who don't believe in magic will never find it
Cieszę się, że tekst przypadł do gustu!
OldGuard, nie mógł nie przypaść. :)
Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.
Witaj, OldGuard!
Bardzo mi się podobało. Niesamowite jest to, że opowiadanie jest o zupełnie zwykłym człowieku, który właściwie nie robi nic niezwykłego, a po przeczytaniu pozostaje wrażenie, że przeczytało się coś pięknego. Jak już ktoś przede mną napisał, nie ma fantastycznych stworów, ekscytujących przygód, ale i tak czyta się płynnie i jest interesująco przez cały czas. Wydaje mi się, że trzeba naprawdę dobrze pisać, żeby dobrze napisać taką historię.
Moje największe zadowolenie wzbudził fakt, że Juliet po zdjęciu maski okazała się zwyczajna. Nie była uderzająco piękna, nie miała zachwycających malinowych ust ani nic z tych rzeczy, była zwyczajna i to było wystarczające :).
Pozdrawiam serdecznie i dziękuję za niezwykle przyjemną lekturę!
Iyumi,
dziękuję sprawiłaś mi dużą przyjemność swoim komentarzem. Trochę wierzę, że w tej codziennej zwyczajności dużo się kryje, więc ogromnie się cieszę, że historia zadziałała właśnie w ten sposób :)
Those who don't believe in magic will never find it
Spokojna apokalipsa?
Z jednej strony wzmożona religijność, z drugiej bal – życie chwilą, zabawa. Zupełnie jak w relacjach z wieku czarnej śmierci. Mamy w tle odrobinę widoków niecodziennych i gwałtownych. Dodatkowo dowiadujemy się o zaniedbanej relacji bohatera z siostrą i stajemy się świadkami eutanazji. Te dwa wątki przywodzą mi na myśl dramat obyczajowy, a nawet kryminał noir – podobne problemy rodzinne miewają w książkach melancholijni detektywi.
Mimo wszystko rzeczywiście jest dość spokojnie i zwyczajnie.
Motyw zwyczajnego końca świata – lubię. Kojarzy mi się z "Ostatnią nocą przed końcem świata" Bradbury'ego i trochę z wierszem Miłosza. To dobre skojarzenia. Kiedy pisałem drugi akapit komentarza, przypadkiem pojawiło się jeszcze jedno – “Melancholia” von Triera.
Pochwał Ci już wystarczy ;) Przyznam tylko, że opowiadanie pomyślałaś i napisałaś jak należy.
Szczegóły techniczne.
1. Zgadzam się ze Ślimakiem, że najsensowniejszym scenariuszem jest tu kometa długookresowa. Cóż, niech będzie, że tym razem zamiast komety z Obłoku Oorta przyleciał “zwykły kamień”. Prawdopodobieństwo jednak nurkuje. Inna rzecz, że Twoja asteroida jest najwyraźniej monstrualnych rozmiarów, co wynika już z pierwszego zdania "Balu…". Jeżeli tydzień przed zderzeniem obiekt widać jako plamkę, to nawet przy niezwykle małej prędkości względnej musi on być większy od Ceres. Łatwo policzyć: 10 km/s (ciut poniżej dopuszczalnego minimum) – rozmiar Ceres, 55 km/s (wartość najbardziej prawdopodobna) – przerasta Marsa. To bardziej planeta. Weź pod uwagę, że asteroida wielkości “dinobójczyni” przestałaby być dla gołego oka punktem dopiero w okolicach orbity geostacjonarnej. Mniej niż godzinę przed zderzeniem.
2. Fala uderzeniowa nie zapowiada się żadnym powiewem, do momentu dotarcia impulsu powietrze jest niezmącone.
Total recognition is cliché; total surprise is alienating.
jeroh,
hej, dzięki za wizytę i komentarz! Przewija się w nim słowo “melancholia” i to też miało wybrzmieć, co u mnie raczej nie jest trudne, bo mam wrażenie, że często uderzam w te tony. Tutaj to zagrało, ale muszę na to uważać :)
Kurczę, same ładne skojarzanie to w Tobie wywołało ;)
Co do szczegółów technicznych, widocznie mści się na mnie opuszczanie lekcji fizyki w LO. Zdecydowanie wolałam j. polski ;) W każdym razie uwaga pewnie słuszna i osoby bardziej “techniczne” mogą się na tym zatrzymać. Z drugiej strony to nie jest też żadne sci-fi, asteroida to tylko pretekst (chociaż ogromny) do pokazania emocji.
Zgaduję, że zamiana “asteroida” na “kometa” pewnie niewiele by tu załatwiła i trzeba by tu dodawać jakieś techniczne szczegóły, które w zasadzie nie wiem, czy są tutaj potrzebne?
Tę falę uderzeniową postaram się jakoś ograć, chociaż psuje mi to ładne zdanie :( :P
Those who don't believe in magic will never find it
Kometa nadałaby się lepiej także ze względu na komę, której rozmiar może być różny i różnie postrzegany oraz definiowany. Do komety trudniej by mi się było przyczepić ;) Ale nie zamierzam Cię usilnie nakłaniać do modyfikacji. Tym bardziej do dodawania technicznych szczegółów.
chociaż psuje mi to ładne zdanie :( :P
Znam ten ból. Czasem zresztą zdanie nie jest ani ładne, ani brzydkie, po prostu pasuje. Zmieniasz je i nagle cały akapit ci nie brzmi.
Total recognition is cliché; total surprise is alienating.
Witaj OldGuard!
Opowiadnie płynnie przeprowadza czytelnika przez całą gamę emocji, które mogłyby towarzyszyć ludziom w obliczu globalnej zagłady. Niezwykle trudno pokazać ten temat w atrakcyjny sposób, bo był już eksplorowany wielokrotnie, ale Tobie się to udało. Jest coś ujmującego w scenach, które tworzysz, są z jednej strony łagodne, z drugiej nasycone emocjami.
Mnie klimat skojarzył się z “Melancholią” von Triera i widzę, że jeroh już wymienił ten film. Z kolei końcowe sceny na balu pomiędzy kochankami to udana kropka nad i, przywołująca na myśl wiersz “Miłość od pierwszego wejrzenia” Szymborskiej (pięknie zaśpiewany w “Czerwonym” Kieślowskiego).
Świetny tekst!
Dziń dybry,
przylatuję na smoczych skrzydłach z oceną Piórkową!
Czyżby do trzech razy sztuka? 
Zobaczmy…
Hmm, czyżby inspiracją był film
?
Czyżby, czyżby…
Każdemu po równo, ale nie było mowy o sprawiedliwości.
O! Podoba mi się to zdanie. To naprawdę ładne zdanie…
Zmarnował na nie cenne minuty, zamiast – jak radziły poradniki o godnym umieraniu – rzucić się na głęboką wodę, wykrzyczeć światu swoją wściekłość albo spełnić chociaż jedno absurdalne marzenie.
Tak mi się przypomniał odcinek o tym z Simpsonów… :P
https://www.youtube.com/watch?v=qwQI30VFcC0
Bawi mnie ten fragment do dziś :P
Alte Wächterin, was hast du hier eigentlich gemacht??
To najbardziej dojrzały tekst, jaki miałam przyjemność od Ciebie przeczytać. Mało tego, trochę się nawet z niego nauczyłam, porobiłam sobie notatki zaznaczając formy stylistyczne, których użyłaś i które zrobiły na mnie największe wrażenie.
No i jak solidnie napisane, nie miałam się do czego przyczepić.
Cóż mam rzec, jestem zachwycona.
.png)
7 TAKów i tylko 2 NIEty dają nam pełnego TAKa.
No i się sprawdziło: do trzech razy sztuka!
Gratuluję i pozdrawiam serdecznie!
Bez sztuki można przeżyć, ale nie można żyć
Kronos,
dzięki za wizytę!
Niezwykle trudno pokazać ten temat w atrakcyjny sposób, bo był już eksplorowany wielokrotnie, ale Tobie się to udało.
Cieszę się, że tak uważasz, bo fragmenty tego tekstu leżakowały lata właśnie z tego powodu, że nie jest to nic świeżego.
przywołująca na myśl wiersz “Miłość od pierwszego wejrzenia” Szymborskiej
Uwielbiam Szymborską, ale akurat w tym przypadku większą inspiracją był wiersz Jonasza Kofty.
HollyHell91,
Czyżby do trzech razy sztuka?
Hmm, czyżby inspiracją był film
Nie do końca. Parę lat temu powstały pierwsze fragmenty tego opowiadania, które wtedy miało się nazywać “3 dni”. Matka była wtedy żoną, ale scena z kościoła czy zamieszek w mieście mniej więcej się ostały. Potem jednak doszłam do wniosku, że to jednak za baaaaardzo ograny motyw. Jakiś czas temu wpadła inspiracja na drugą część tekstu i wplotłam pierwszą :)
Każdemu po równo, ale nie było mowy o sprawiedliwości.
O! Podoba mi się to zdanie. To naprawdę ładne zdanie…
Mądrość życiowa mojego ojca :P
Bawi mnie ten fragment do dziś :P
Mam spore zaległości w Simpsonach, ale śmiechłam :)
Alte Wächterin, was hast du hier eigentlich gemacht??
Aj, niemiecki :P uważam, że niemiecki ma tylko 1 ładne słówko (i jest to jedno z najładniejszych słówek ever), więc zdanie musiałam sobie wbić w translator. Mimo że uczyłam się niemieckiego 9 lat ;)
To najbardziej dojrzały tekst, jaki miałam przyjemność od Ciebie przeczytać. Mało tego, trochę się nawet z niego nauczyłam, porobiłam sobie notatki zaznaczając formy stylistyczne, których użyłaś i które zrobiły na mnie największe wrażenie.
Dziękuję! To bardzo miłe. Nie będę zgadywać, które formy Cię tak ujęły, ale cieszę się, że jakieś tak zagrały :)
Cóż mam rzec, jestem zachwycona.
7 TAKów i tylko 2 NIEty dają nam pełnego TAKa.
No i się sprawdziło: do trzech razy sztuka!
Dzięki! Coś jednak jest w przysłowiach ;)
Those who don't believe in magic will never find it
uważam, że niemiecki ma tylko 1 ładne słówko (i jest to jedno z najładniejszych słówek ever
A jakież to?
Dzięki! Coś jednak jest w przysłowiach ;)
Bez sztuki można przeżyć, ale nie można żyć
Podbijam pytanie o to ładne niemieckie słowo. :-)
Babska logika rządzi!
Żadne tam zakręty ;) czy motyle, ale poduszka (Kissen)
Those who don't believe in magic will never find it
Hej!
A nie mogli po prostu wysłać Willisa z ekipą? :D
No, ale wtedy nie dostalbyśmy tak dobrego opowiadania. Bardzo mi się podobało! Udało ci się oddać klimat zbliżającego się armagedonu, a poprzez spokój głównego bohatera podkreśliłaś nieuchronność końca świata. Kurczę, tak się wciągnęłam w ten ponury klimat, że aż sama zerknęłam przez okno czy coś przypadkiem na nas właśnie nie leci!
Ciekawie przełamałaś wyobrażenie ostatnich godzin przed katastrofą, bo zamiast pogrążonych w kompletnym chaosie miast i ludzi ogarniętych paniką, pokazałaś panów w dystyngowanych garniturach i panie w pięknych sukniach, którzy wirują pod kryształowymi żyrandolami, gdy orkiestra gra walca.
Toż to prawdziwa fantastyka! Ludzkość nie potrafi tak godnie umierać, a rządy pewnie nic by nie ogłosiły. :D
Wykonanie świetne. Płynęłam przez tekst kompletnie pochłonięta lekturą. Kilka zdań szczególnie mi się sposobało. Np:
Ten stan zawieszenia, w którym wszystko jeszcze trwa, ale nic już nie ma sensu.
Świat rozpadał się od środka, zanim jeszcze oberwał z zewnątrz.
Wzrok wracał do niej sam, tak jak język wraca do bolącego zęba.
I wyjątkowy bad ass:
Jeśli ma to być ostatni taniec, zatańczy go po swojemu.
Jeśli miałabym się do czegoś przyczepić, to czasami miałam wrażenie, że jest odrobinę… za “słodko”. Ta okiestra, która gra do samego końca oraz:
– Jak masz w ogóle na imię?
– Juliet.
– Romain.
Ale niech będzie słodko i emocjonalnie, a co tam! W końcu to ostatni bal. :)
Dorzucę swój głos na piórko i trzymam kciuki!
Pozdrawiam :)
EDIT
Zajrzałam do komentarzy i widziałam dyskusję o niemieckim. :D Tak… no… niemiecki jest specyficzny, ale niektóre słowa są naprawdę sprytne! Nawet nie można ich przetłumaczyć jednym słowem. “Wanderlust” to żądza przygód albo pasja do podróżowania. Lubię też słowo “Schnapsidee”, czyli jakiś durny pomysł, na który wpadamy po alkoholu. To, że w Polsce nie mamy na to żadnego określenia uważam za olbrzymie niedopatrzenie! :D
Podążaj za białym królikiem.
Czyżby Polacy za mało się upijali, żeby po alkoholu wpaść na jakieś śmieszne słowo opisujący poalkoholowe pomysły? ;-)
Babska logika rządzi!
Marszawa,
dzięki za odwiedziny!
Kurczę, tak się wciągnęłam w ten ponury klimat, że aż sama zerknęłam przez okno czy coś przypadkiem na nas właśnie nie leci!
Akurat 3 dni po publikacji były doniesienia o jasnym bolidzie widzianym na niebie :P
Toż to prawdziwa fantastyka! Ludzkość nie potrafi tak godnie umierać, a rządy pewnie nic by nie ogłosiły. :D
Pewnie część pakowałaby się na Marsa.
Jeśli miałabym się do czegoś przyczepić, to czasami miałam wrażenie, że jest odrobinę… za “słodko”. Ta okiestra, która gra do samego końca oraz:
Przy obu wstawkach miałam wątpliwości :) Ostatnie zdanie to poniekąd nawiązanie do dnia publikacji, bo 14/04 była rocznica zderzenia się Titanica z górą lodową. Z kolei Romeo i Julia to mogło być balansowanie na granicy kiczu, ale pasowało do koncepcji :)
Dorzucę swój głos na piórko i trzymam kciuki!
Lubię też słowo “Schnapsidee”, czyli jakiś durny pomysł, na który wpadamy po alkoholu.
Czyżby Polacy za mało się upijali, żeby po alkoholu wpaść na jakieś śmieszne słowo opisujący poalkoholowe pomysły? ;-)
Się ma Oktoberfest, się ma Schnapsidee. Ale bardzo fajne słówko!
Those who don't believe in magic will never find it
Cześć! Ładnie napisane, oszczędne, ale nie proste, poruszające opowiadanie. Potrafisz zarzucić hak na uwagę i ją utrzymać bez strzelania fajerwerkami. Każdy bohater jest jakiś, łatwo było mi uwierzyć i wyobrazić sobie to wszystko.
Gratuluję udanego tekstu, to dobra literatura. :-)
Kilkam!
prosiaczku,
cześć! Fajnie, że wpadłeś. Dziękuję za miły komentarz i dorzucenie kliczka, sprawiło mi to sporo przyjemności. Przede wszystkim cieszy mnie, że tekst się spodobał :)
Those who don't believe in magic will never find it
Wracam!
Tylko na chwilkę, komentarz już był, obiecałam, że pomyślę na piórkiem, a obietnic należy dotrzymywać. :)
Łączenie znanych wątków po nowemu często przynosi dobre wyniki. Tak było też w tym przypadku. Katastrofa złagodzona romantycznością – taki koniec świata wydaje się… nieco mniej straszny.
Będę na tak, uważam, że ten tekst na to zasługuje.
Pozdrawiam serdecznie i powodzenia w dalszym pisaniu! :)
jeroh,
zmieniłam asteroidę na kometę jednak, skoro tak podpowiadasz. I tak to w sumie kwestia drugorzędna w tym tekście, a skoro ma mieć więcej sensu, to niech tak będzie :)
JolkaK,
Bardzo mi przyjemnie! Dziękuję i niezmiernie się cieszę
Those who don't believe in magic will never find it
Świetnie, teraz mam dodatkową uwagę :) Proponuję, żebyś zmieniła w drugim zdaniu “jasna” na “blada”. Przy komecie rzecz bardziej rzuca się w oczy, ale tu od początku coś nie grało: “była widoczna już od tygodnia. Najpierw jako jasna plama”. Blask powinien przecież rosnąć stopniowo, najpierw obiekt byłby na granicy percepcji. Akurat kometa potrafi gwałtownie się powiększyć i pojaśnieć, dopóki jednak jest małą plamą, pozostaje słaba.
Total recognition is cliché; total surprise is alienating.
