Wycieczka do lasu

Lubię niespodzianki, dlatego uważam, że kwiecień jest piękny. Jednego dnia jest zimno, pada deszcz i wieje jak w Kieleckiem, a kolejnego świeci cudowne słoneczko.

Czekałem na wymarzony urlop z myślą, że wybiorę się za miasto i pozwiedzam okoliczne lasy. Potrzebowałem szumu drzew, kojącego wiatru i tego niepowtarzalnego świeżego powietrza. Czułem się jednocześnie zmęczony i podekscytowany. Miałem po dziurki w uszach miejskiego gwaru, śpieszących się ludzi – przecież życie to nie tor wyścigowy.

Tym razem los chciał, że wybrałem rower, a nie samochód.

No dobra, to nie był przypadek. Mogę być przedstawicielem Sybarytów, bo lubię wygodę i jeżeli nie ma potrzeby wysilania się, to tego nie robię. Rower stał od zeszłego sezonu pod ścianą i przejechałem się na nim może kilka razy do sklepu. Odkurzyłem go co nieco, nasmarowałem łańcuch antystatycznym preparatem, a później zaśmiałem się na myśl, że przecież wybieram się do lasu. Zastanawiałem się tylko, czy opony są wystarczająco szerokie. Nie chcąc psuć sobie dobrego nastroju, wyjechałem następnego dnia o poranku.

Nie sądziłem, że moja kondycja jest aż tak zła. Pokonałem dwanaście kilometrów i zatrzymałem się na przystanku, wyglądającym jak bunkier, który mógłby przetrwać bombardowanie z powietrza. Grube betonowe ściany i kilka spróchniałych desek do siedzenia – naprawdę piękne zestawienie. Biorąc pod uwagę okoliczności, na tle pięknej zieleni lasu, prezentował się obco – element przeszłości, do której nie chciałem wracać.

Wyciągnąłem kanapki z plecaka, odwinąłem z aluminiowej folii i wziąłem pierwszy kęs. Przygotowałem się dobrze, bo miałem jeszcze kawę w termosie. Boże… uwielbiam kawę. Pomimo zmęczenia czułem się zrelaksowany i zadowolony. Tylko ja, śpiew ptaków, delikatny wiatr i szumiące, kołyszące się drzewa. Posiliłem się i ruszyłem dalej.

Już nie pamiętam, kiedy zgubiłem drogę. Robiło się coraz ciemniej, a mój smartfon zipał ostatnim podrygiem baterii. Nie przejąłem się specjalnie. Okoliczne lasy to nie Puszcza Białowieska.

Dalszą jazdę uznałem za bezcelową. Zrobiło się ciemno, a zmęczone mięśnie nóg, zaczynały odmawiać posłuszeństwa. W zalęgającym mroku dojrzałem przystanek. Teren opadał nieznacznie w dół, dlatego uradowany dotoczyłem się na miejsce i zsiadłem z roweru. Klapnąłem na ławeczkę i wyciągnąłem termos. Liczyłem na to, że zostało w nim odrobinę kawy.

Las ucichł, szykując się do snu. Ptactwo aktywne w dzień oddawało prym zwierzętom nocnym. Jakaś sowa pohukiwała w ciemności. Dopiero teraz dotarło do mnie, że do tej pory nie minąłem się z żadnym samochodem, innym rowerzystą, cholera… nawet sarna nie przebiegła mi drogi. Zaczynałem czuć się nieswojo i byłem niespokojny, ponieważ miałem wrażenie, że coś mnie tu nie chce, jakbym przeszkadzał – ja, element zbędny, zakłócający naturalny porządek.

Bateria w smartfonie padła. Nie miałem nic innego do roboty, jak tylko położyć się i przespać. Początkowo otwierałem co chwilę oczy, bo wydawało mi się, że coś wyskoczy na mnie z zarośli, ale w końcu zasnąłem.

Obudził mnie szmer. Zerwałem się i zacząłem nasłuchiwać. Ktoś lub coś przedzierało się przez krzaki. Trzask łamanych gałęzi sprawił, że wyobraziłem sobie łosia. Otarłem pot z czoła. Wytężałem wzrok, ale daremnie – mogłem jedynie czekać, aż w końcu wylezie z gęstwiny.

– Cholera!

Głos należał do mężczyzny.

Znieruchomiałem. Miałem nadzieję, że mnie nie dostrzegł. Gramolił się przez rów i sapał jak lokomotywa.

– Do diaska! – wrzasnął. – Kopią gdzie popadnie i robią, co dusza zapragnie. Zajmę się tym!

Zamilkł. Chyba się zorientował, że nie jest sam.

– A ty to kto? – zapytał.

– Dobry wieczór – bąknąłem.

Przyczłapał bliżej.

Ujrzałem na jego głowie koronę z korzeni i długą brodę przypominającą splątany mech. Wzrok, jakim na mnie patrzył, sprawiał, że czułem się, jakby znał wszystkie moje sekrety. Twarz miał białą niczym kartka papieru. Oprócz strachu i bijącego szybko serca wzbudzał u mnie ciekawość. Chciałem wiedzieć, kim jest.

– Zgubiłem się – powiedziałem.

Patrzył na rower i kiwał głową, jakby liczył szprychy.

– Nie wyglądasz na głupiego – skwitował. – Nudzi ci się, że błąkasz się po lesie? Czego szukałeś?

– Niczego, proszę pana. Ja tylko…

– Dobra, dobra. Wiem, o co wam chodzi.

Wyciągnął rękę w moją stronę i ze złością przemówił:

– Szlajacie się po lasach, jakby do was należały. Śmiecicie, zaprószając często ogień, a jesienią oblegacie jak szarańcza, bo to dla was pora wielkiego grzybobrania. Ostatnio nawet wieszacie tabliczki: teren prywatny. Żałosne… Wiesz, że gdybym chciał, mógłbym cię uśmiercić?

Zatkało mnie. Postanowiłem przeczekać, aż szaleniec pójdzie w swoją stronę.

– Jutro ma cię tu nie być. – Odchrząknął i splunął.

Z mroku wyłoniły się dwa wielkie jelenie, stanęły po bokach starca i wróciły z nim do lasu. Na końcu usłyszałem z oddali:

– Ech, ci ludzie.