Wyrwane stronice Avalorii – Aequis (cz. 1)

Jaskrawozłoty dym unosił się nad strzechami chat. Luminacja trawiła drewno i słomę z bezlitosną czystością. Przerażeni mieszkańcy wioski zostali brutalnie zepchnięci pod cembrowinę wyschniętej studni. Powietrze drżało od płaczu i żaru.

W samym środku rozjarzonego kręgu klęczał poturbowany młody chłopak. Wypaleniec. Po jego brudnych, posiniaczonych policzkach płynęły łzy, a głos łamał się w desperackim błaganiu.

– Puśćcie mnie! Nic nie zawiniłem! – szlochał, rzucając zalęknione spojrzenia na swoich oprawców. – Nigdy nie użyłem tego do zła! Chciałem normalnie żyć, proszę!

Krzyki zagłuszał szum mocy bijącej od pięciu heretyków w nieskazitelnych, lśniących pancerzach – fanatyków, dla których Solastra stanowiła jedyną prawdę. Na ich twarzach lśniły kruszcowe maski – fizyczna manifestacja używanej przez nich luminacji. Jeden z nich wykręcał chłopakowi ręce, a dowódca opierał żarzące się ostrze o drgające gardło ofiary.

Wtedy z gęstniejącego na obrzeżach placu cienia wyłonił się człowiek. Aequis kroczył bezszelestnie. W tym chaosie wydawał się jedynym stabilnym punktem. Miał przypiętą do pasa nietypową broń – misterną rękojeść, z której opadał pęk elastycznych, segmentowych ostrzy. Urumi.

– Zostawcie go i opuśćcie tę osadę, a nikomu nic się nie stanie – głos przeciął zgiełk płonącej wioski niczym uderzenie dzwonu. – Równowaga nie została jeszcze trwale zachwiana. Zróbcie krok w tył.

Dowódca heretyków odwrócił się powoli, a metalowa osłona na twarzy zalśniła złowrogo. Zanim zdążył wypluć z siebie obelgę, przybysz zaprezentował swój argument.

Mężczyzna zacisnął dłoń na rękojeści urumi, a ciało eksplodowało purpurowo-czarną potęgą. Wypalenie natychmiast pożarło blask padający na zbroję. W tej samej chwili na twarzy przybysza utkała się zasłona z czystej nicości – smoliście czarna, pulsująca pierwotnym chłodem. Ostrza biczomiecza zasyczały, spowite cieniami.

Tłum wstrzymał oddech, ale fanatyk jedynie uśmiechnął się pod lśniącym wizjerem, jakby na widok demona, którego od dawna pragnął zgładzić. Zignorował ponowne łkanie chłopaka.

– Światłość oczyszcza! – ryknął, po czym jednym gwałtownym ruchem poderżnął gardło klęczącego młodzieńca. Wypaleniec osunął się na piasek, krztusząc się własną krwią, podczas gdy mrok gasł w jego oczach.

Czarne oblicze Aequisa zdawało się wchłonąć ten widok. Wojownik przymknął powieki na ułamek sekundy. Gdy je otworzył, litość zniknęła bezpowrotnie.

– Szala została przechylona – szepnął.

Podkomendni nie potrzebowali rozkazu. Zawyli w religijnej ekstazie. Przestrzeń wokół pękła, gdy z ciał buchnęły słupy oślepiającej jasności, a uświęcone hełmy uległy metamorfozie. Przybrali postacie awatarów. Fizyczne powłoki zniknęły pod mocą ofiarowaną przez Solastrę. Cztery potężne istoty odbiły się od ziemi, szarżując prosto na samotnego przeciwnika, gotowe rozerwać go na strzępy.

Sylwetki utkane z luminacji poruszały się z nienaturalną, drapieżną prędkością. Nie zdradzały żadnych emocji, jakby kolejna egzekucja stanowiła dla nich codzienny rytuał ku chwale bogini. Powietrze skwierczało, a żar bijący od napastników sprawiał, że piasek falował w gorącym mirażu.

Aequis nie cofnął się nawet o krok. Pochłaniająca blask zasłona pulsowała mrozem, stanowiąc absolutne przeciwieństwo nadciągającej pożogi. Uniósł prawą dłoń. Urumi ożyło. Stalowe wstęgi wystrzeliły do przodu z ogłuszającym sykiem rozcinanego powietrza. Giętkie klingi pozostawiały za sobą smugi fioletowo-czarnego dymu.

Pierwszy z awatarów uderzył z góry, dzierżąc dwuręczny miecz. Aequis nie próbował zablokować ciosu – parowanie bronią tak giętką jak urumi oznaczałoby natychmiastową śmierć. Wykonał płynny zwrot na pięcie, z gracją omijając ostrze fanatyka. Następnie szarpnął nadgarstkiem. Biczomiecz zwinął się w śmiertelną pętlę. Kilkanaście ostrych jak brzytwa pasm z chrzęstem oplotło szyję wroga. Wypalenie natychmiast wgryzło się w luminację z dźwiękiem przypominającym skwierczenie hartowanej stali. Odcięta głowa potoczyła się po piasku, a zrujnowana forma awatara eksplodowała deszczem iskier, pozostawiając po sobie bezwładne ciało.

Trzech pozostałych nie zwolniło. Fanatyzm całkowicie stłumił instynkt samozachowawczy. Zaatakowali z różnych stron, chcąc zamknąć przeciwnika w kleszczach światła.

Aequis przeszedł w taniec. Walka urumi wymagała nieprzerwanego ruchu, ciągłych rotacji i bezbłędnego wyczucia pędu. Stał się okiem cyklonu. Biczomiecz wirował, tworząc nieprzeniknioną kopułę z tnącej stali. Włócznie i miecze napastników odbijały się od niej, krzesząc snopy iskier, gdy dwie pradawne moce ścierały się w morderczym uścisku. Tłum zalęknionych mieszkańców, wtulonych w cembrowinę studni, mógł jedynie obserwować ten makabryczny spektakl – pulsującą sferę mroku, która odpierała ataki trzech słońc.

Jeden z zelotów, wyposażony w krótkie ostrza, spróbował skrócić dystans, wsuwając się pod łuk obracanej broni. Popełnił błąd. Aequis, kierowany niezawodnym instynktem, gwałtownie zmienił trajektorię ruchu. Wyrzucił ramię w przód z błyskawiczną precyzją. Stalowe wstęgi rozdzieliły się szeroko niczym stado wygłodniałych żmij i wbiły w korpus awatara, przebijając go na wylot w kilkunastu miejscach. Przez metal przeszła fala wypalenia. Rozlała się po ciele jak trucizna, rozrzucając wokół bezkształtne strzępy gasnącej luminacji.

Dwaj pozostali, widząc, że w bezpośrednim starciu nie mają szans, odskoczyli. Skierowali dłonie w stronę wypaleńca. Świetliste powłoki zbladły, gdy cała energia skoncentrowała się na koniuszkach palców, gotowa do ataku dystansowego. Mężczyzna jedynie pokiwał głową z politowaniem, po czym dotknął piasku pod swoimi stopami. Ułamek sekundy później pod heretykami otworzyła się kałuża czerni, błyskawicznie pochłaniając ich fizyczne formy. Tylko głuche uderzenie opadających pancerzy i oręża świadczyło o tym, że jeszcze przed chwilą ktoś tam stał.

Skupił spojrzenie na ostatnim przeciwniku. Dowódca wciąż stał niewzruszony pod płonącą strzechą, zaciskając dłonie na rękojeści miecza, całkowicie obojętny na śmierć swoich towarzyszy. Prawdziwe starcie miało się dopiero zacząć.

– Myślisz, że plugawe wypalenie powstrzyma gniew Solastry?! – ryknął, a z ust buchnęły płomienie luminacji.

Moc otoczyła całą sylwetkę heretyka. Awatar, jakim władał, różnił się od pozostałych. Z pleców wyrosły skrzydła przypominające zniszczone sztandary wojenne. Zupełnie jakby sama bogini zdawała sobie sprawę z obłędu, jakim kierował się jej wyznawca. Potęga wymykała się właścicielowi spod kontroli, wywołując kaskadę drobnych eksplozji na nowo powstałej, pancernej skorupie.

Aequis wiedział, że zwykła manipulacja mrokiem to za mało na kogoś o tak potężnych zasobach bożego daru. Opuścił rękojeść urumi wzdłuż boku i wziął głęboki, powolny wdech. Przestrzeń wokół zaczęła się zapadać. Czerń, gęstsza niż najgłębsza noc, wyrwała się z jego trzewi. Purpurowy blask rozdarł powietrze ze złowrogim świstem. Ciało wojownika zniknęło pod jego własnym awatarem. Przybrał formę utkaną z absolutnej nicości, przez którą pulsowały fioletowe żyły niszczycielskiego daru Noxiarisa. Rękojeść biczomiecza stopiła się z dłonią, tworząc upiorne przedłużenie ramienia.

Fanatyk zaatakował jako pierwszy, uderzając w grunt z siłą trzęsienia ziemi. Olbrzymia fala uderzeniowa przetoczyła się przez plac. Aequis wykonał ledwie zauważalny ruch nadgarstkiem, a cały ten impet został bezszelestnie pochłonięty przez mrok. Następnie przeszedł do bezlitosnego kontrataku. Ostrza wgryzały się w obronę luminaty z nadludzką prędkością. Segmenty biczomiecza z sykiem owijały się wokół ofiary, boleśnie chłoszcząc jej plecy i ramiona.

– Zgiń w blasku! – wrzasnął dowódca, cofając się gwałtownie. Skumulował w dłoniach potężną kulę skondensowanego światła i cisnął nią prosto w pierś przeciwnika.

Dla Aequisa czas zatrzymał się na jedno uderzenie serca. Przymknął powieki, po czym dosłownie rozpłynął się w cieniach. Gdy ułamek sekundy później otworzył oczy, znajdował się w powietrzu, idealnie nad swoim celem.

– Równowaga… – zadudnił, spadając na wroga – …wymaga ofiar.

Tym razem stalowe wstęgi nie wirowały. Zbiły się w jeden potężny grot, niesiony pędem i mroczną furią. Dowódca uniósł zniszczone skrzydła w akcie ostatecznej obrony, lecz tego ciosu nie dało się już zatrzymać. Wypalenie z chrzęstem skruszyło barierę, przebijając klatkę piersiową awatara. Fanatyk zastygł. Luminacja w jego wnętrzu zaczęła gwałtownie zapadać się w sobie, pożerana przez czerń tkwiącego w ranie oręża. Chwilę później świetlista powłoka implodowała, zostawiając po sobie jedynie bezwładne zwłoki, osuwające się w piach.

Aequis wylądował miękko na ziemi. Aura opadła, a mroczna maska rozwiała się w nicość, przywracając mu ludzkie oblicze. Urumi znów stało się zwykłym pękiem giętkich kling. Skierował wzrok na ocalałych mieszkańców. Byli wolni, heretycy Solastry leżeli martwi, a jednak nikt nie wiwatował. Śmiertelny strach malował się na każdej z brudnych twarzy. Wieśniacy widzieli w wybawcy to samo zniszczenie, które jeszcze przed chwilą groziło im ze strony jasnych awatarów. Dla tych ludzi stanowił po prostu kolejnego potwora.

Przyzwyczaił się do tego. Obrócił się na pięcie, gotów kontynuować swą samotną wędrówkę.

– Stąpasz po ścieżce, która kończy się urwiskiem.

Cichy, lecz uderzająco pewny głos zatrzymał go w pół kroku. Odwrócił głowę. Z ocalałego tłumu wyszła młoda dziewczyna. Orczyca o zgniłozielonej skórze, w znoszonym, poplamionym sadzą ubraniu. Wydawała się krucha, niemal bezbronna, ale jej postawa zaprzeczała wiekowi. Nie drżała. Nie uciekała wzrokiem.

Gdy spojrzał na jej twarz, poczuł dziwny niepokój. Oczy – szare, otoczone czerwoną obwódką – nie skupiały się na nim. Zdawały się patrzeć wskroś, przewiercając czas i przestrzeń. W jego umyśle niespodziewanie rozbrzmiało jej imię. Efekt uboczny magii wieszczek, który zdradzał, że właśnie czytana jest przyszłość.

– Wszyscy kiedyś staniemy nad urwiskiem, Altheo – odpowiedział spokojnie, przecierając policzek. – Ważne jest to, kogo pociągniemy za sobą w dół. Wracaj do rodziny.

Orczyca pokręciła głową. Postąpiła krok naprzód, a powietrze wokół niej zgęstniało, przesiąknięte niewidzialnym ciężarem.

– Zginiesz, Strażniku – oznajmiła brutalną prawdę bez cienia złośliwości. – Sfera materialna jest znacznie większa, niż myślisz. Istnieją byty o wiele starsze i potężniejsze od ciebie. Mrok w końcu cię pochłonie, a twoje kości obrócą się w pył, o którym nikt nie napisze pieśni.

Aequis zmrużył oczy. Słowa dziewczyny były zbyt dojrzałe, zbyt ponure jak na kogoś w jej wieku.

– Jeśli próbujesz mnie przestraszyć…

– Twoja śmierć nie będzie końcem – ciągnęła, przerywając mu w połowie zdania. Szare tęczówki zaszły mgłą, jakby właśnie w tej chwili odczytywała najważniejszą treść z niewidzialnego gobelinu przeznaczenia. – Będziesz fundamentem. Ziarnem rzuconym w skrwawioną ziemię. Zakonem. Zakonem Zjednoczenia.

Mężczyzna prychnął cicho, choć w głębi duszy chłonął każde słowo.

– Zjednoczenia? Luminacja i wypalenie złączone w jednym bractwie? Widziałaś przed chwilą, do czego są zdolni. Te dwie moce skazane są na wieczny konflikt.

– Nie, gdy nadejdzie On – głos wieszczki nabrał głębokiego, wibrującego echa. – Pradawny Cień. Malakar. Gdy jego wojska wyjdą z Otchłani, ci, którzy władają światłem, i ci, którzy niosą mrok, staną ramię w ramię. Przez setki lat będą odpierać ataki. Zjednoczeni przez strach i przez zasadę, którą zasiewasz od dziesiątek lat. Zasadę równowagi.

Strażnik spojrzał na zniszczone pancerze i zmasakrowane ciała leżące w pyle. Pokój między tymi dwiema siłami wydawał się absurdem, mrzonką spłoszonego dziecka. A jednak obraz, który malowała Althea, miał w sobie dziwną siłę przyciągania.

– Nawet najsilniejsza stal w końcu rdzewieje – szepnęła, a po jej policzku spłynęła łza. – Zakon nie przetrwa w tej formie. Ci, którzy władają wypaleniem, z czasem usłyszą szepty syna Noxiarisa. Poczują zmęczenie trwaniem w świetle. Odejdą. Wybiorą neutralność, a niektórzy z nich, skuszeni potęgą, staną u jego boku.

– Więc wybuchnie kolejna wojna – skwitował gorzko Aequis. – Luminaci ich wymordują za zdradę. Sam bym tak postąpił.

– Nie wymordują – zaprzeczyła. Usta wykrzywiły się w smutnym, wszechwiedzącym uśmiechu. – Zrozumieją. Pamięć o pierwszym Strażniku przetrwa w księgach. Pojmą, że tak jak słońce ustępuje miejsca księżycowi w nocy, tak księżyc musi uznać wyższość słońca za dnia. Pozwolą im odejść. Przekształcą się w Złotą Gwardię, by samotnie nieść latarnię nadziei. Ale to nie wystarczy. Kiedy ostatecznie upadną, a świat znajdzie się na skraju całkowitej zagłady…

Orczyca nagle zachwiała się na nogach. Mężczyzna odruchowo wyciągnął ramię i ją podtrzymał. Lodowato zimna skóra i urywany oddech świadczyły o tym, że wizje wysysają z niej życie. Spojrzała na wypaleńca, a w mętnych oczach zapłonęła iskra potęgi.

– Wtedy nadejdzie Dziedzic Dualności – wykrztusiła, zaciskając drobne palce na karwaszu wojownika. – Złamany miecz zostanie wykuty na nowo. Wybuchnie bunt, gdy światłość zacznie się mroczyć.. Pęknięcie w tamie, przez które wleje się powódź… Ktoś, kto połączy obie pradawne moce i ostatecznie zaprowadzi równowagę. Twoje dziedzictwo, Aequisie. To wszystko… zacznie się od ciebie.

Althea osunęła się na kolana. Wizja dobiegła końca. Ponownie stała się tylko brudną, przerażoną dziewczyną ze spalonej wioski. Oddychała ciężko, wpatrując się w piasek pod stopami.

Patrzył na nią w milczeniu. Słowa wieszczki dźwięczały pod czaszką. Dziedzic Dualności. Złota Gwardia. Pradawny Cień. To wszystko brzmiało jak eposy, które bardowie śpiewają za złamany miedziak w obskurnych karczmach. Był pragmatykiem. Wojownikiem żyjącym z dnia na dzień, by reagować na zachwiania równowagi. Nie wierzył w pisane z góry przeznaczenie, a tym bardziej w bajki o tysiącletnich wojnach. Kucnął przed orczycą, aby zrównać z nią wzrok. Delikatnie odkleił jej palce od swojego przedramienia.

– Jesteś w szoku – stwierdził łagodnie, choć głos nadal emanował chłodem. – Twój umysł stara się nadać sens rzezi, którą dzisiaj widziałaś. Próbujesz przekonać samą siebie, że ta śmierć miała jakiś większy, kosmiczny cel.

Althea podniosła głowę. Chciała zaprotestować, ale uciszył ją stanowczym gestem dłoni.

– Zobaczyłaś ścierające się awatary. Twój organizm jest wycieńczony, a oczy zamglone przez dym i stres. To nie wizja przyszłości. To po prostu strach. – Wstał powoli, otrzepując kolana z piasku. – Nie będzie żadnego zakonu, żadnej Złotej Gwardii ani Dziedzica. Będą tylko tacy sami zagubieni ludzie, powtarzający te same błędy. Równowaga to problem na dzisiaj. Nie na setki lat w przód.

Wieszczka nie odpowiedziała. Rozumiała, że on nie uwierzy. Czuła jednak, że ignorancja Strażnika niczego nie zmienia. Koła przeznaczenia już ruszyły.

– Odpocznij, Altheo – rzucił przez ramię, odwracając się w stronę pogrążonego w mroku horyzontu. – Zadbaj o siebie. Jeśli bogowie naprawdę mają wobec nas taki plan, to niech sami martwią się, jak go zrealizować.

Strażnik Równowagi odszedł, znikając w otaczających osadę ciemnościach. Dziewczyna patrzyła w tamtym kierunku długo po tym, jak zniknął z pola widzenia.

Będzie czekać. Nawet jeśli miną wieki, jej skóra zwiotczeje, a włosy zbieleją, nie przestanie wypatrywać znaków. Doczeka nadejścia Dziedzica Dualności.