Witamy w Lasku Małym

I

 

„Lasek Mały, wszyst­ko zo­sta­je tu mię­dzy nami” – gło­si­ła ta­bli­ca. Mi­chał skrzy­wił się na widok nie­zbyt uda­ne­go rymu.

Sie­dział w fo­te­lu już dwu­na­stą go­dzi­nę, ostat­ni po­stój zro­bi­li tylko przez pro­ble­my z pę­che­rzem sio­stry. Pas, cho­ciaż luźno za­pię­ty, nie­ustan­nie ocie­rał mu szyję.

Ocza­mi wy­obraź­ni zo­ba­czył sie­bie w obłą­kań­czym szale – osuwa się na plecy, wierzga lub szarpie wszystko, co wpadnie mu w ręce.

Łyp­nął na sie­dzą­cą obok Ma­ry­się. Sio­stra spała w fo­te­li­ku, głową opie­ra­ła się o ramię, a z otwar­tych ust są­czy­ła się stru­żka śliny.

Od ogło­sze­nia prze­pro­wadz­ki po­nu­re wizje nie da­wa­ły mu spo­ko­ju. Bę­dzie mu­siał za­po­mnieć o wszyst­kich przy­wi­le­jach cy­wi­li­zo­wa­nych miast. Jego roz­ryw­ki praw­do­po­dob­nie ogra­ni­czą się do czy­ta­nia ksią­żek i spo­tkań z lo­kal­ną mło­dzie­żą. Oczy­wi­ście, o ile z kim­kol­wiek uda mu się wy­trzy­mać.

Lasek Mały był ukry­tą w pusz­czy wsią, ca­łość skła­da­ła się z za­le­d­wie kil­ku­dzie­się­ciu domów uło­żo­nych wokół du­że­go placu. Ro­dzi­na wy­szła z auta. Mi­chał prze­cią­gnął się, a krę­go­słup za­pro­te­sto­wał sztyw­no­ścią. Pierw­sze, co zro­bi­ła Ma­ry­sia, to za­sy­gna­li­zo­wa­ła mamie, że chce do to­a­le­ty. Dziew­czyn­ka ska­ka­ła z nogi na nogę, wy­gię­ła twarz w gry­ma­sie i nawet tro­chę się za­czer­wie­ni­ła. 

Ro­dzi­ce po­bie­gli do drzwi no­we­go domu, zo­sta­wia­jąc chło­pa­ka sa­me­go. Na miej­scu pa­no­wa­ła cisza, któ­rej wcze­śniej mógł do­świad­czyć tylko wcze­snym ran­kiem, gdy więk­szość świa­ta jesz­cze spała. Tutaj jed­nak był śro­dek dnia. 

Ro­zej­rzał się wokół. Wio­ska wy­glą­da­ła jak z po­przed­nie­go wieku. Kilku prze­chod­niów – głów­nie stare ko­bie­ty – mie­rzy­ło go wzro­kiem. Nie minie kilka go­dzin, a każdy w wio­sce bę­dzie znał ich ro­dzi­nę. 

Coś zwró­ci­ło jego uwagę. Ubrany w szmaty i łachmany mężczyzna z białą jak śnieg brodą siedział na ławce. Gibał się w tę i we w tę, nie odrywając wzroku od Michała i mamrotał pod nosem. U jego nogi leżał rząd szklanych butelek.

Pi­ja­czy­na pod­niósł ton, tak że każdy na ulicy mógł go usły­szeć. 

– Nie je­ste­ście stąd. Nie stąd! – wy­krzy­czał chra­pli­wie.

Dreszcz prze­biegł chło­pa­ko­wi po karku. Cof­nął się o krok, za­wró­cił i wbiegł do otwar­te­go domu. Prze­kro­czył próg, pod­ło­ga za­skrzy­pia­ła.

Wizja sto­ją­ce­go w ramie drzwi pi­ja­ka mi­gnę­ła mu przed nosem. Po­wo­li spoj­rzał za sie­bie. Pusto, znik­nął. Nie było go ani w drzwiach, ani na ławce. Za­mknął więc drzwi, dwu­krot­nie upew­nia­jąc się, że są za­blo­ko­wa­ne.

Na­stęp­ne­go dnia pi­ja­czy­na był mar­twy. Ciało męż­czy­zny le­ża­ło bez­wład­nie na ławce, jego twarz zo­sta­ła roz­szar­pa­na przez ptac­two.

Ma­ry­sia pierw­sza to zo­ba­czy­ła. Dziew­czyn­ka wy­prze­dzi­ła ro­dzi­ców, wy­bie­gła ra­do­śnie z domu. Kilka se­kund, a ciszę prze­rwa­ły krzyk i szlo­chy.

Sama soł­tys od­wie­dzi­ła ro­dzi­nę. Zło­ży­ła no­wo­przy­by­łym naj­szczer­sze prze­pro­si­ny za za­ist­nia­łą sy­tu­ację, po­psio­czy­ła tro­chę na pi­ja­ka. W ra­mach re­kom­pen­sa­ty za­ofe­ro­wa­ła Ma­ry­si miej­sce na or­ga­ni­zo­wa­nym przez księ­dza z lo­kal­nej pa­ra­fii obo­zie let­nim.

Na­za­jutrz pijak znowu sie­dział na ławce. Pod jego no­ga­mi wa­la­ła się dwu­krot­ność po­przed­nich bu­te­lek. 

Nikt. Nikt poza Mi­cha­łem nie pa­mię­tał, by kto­kol­wiek ostat­nio umarł.

 

II

 

Mi­chał prze­tarł mokre od potu czoło. Ro­dzi­ce wy­go­ni­li go z domu. Po­słał gniew­ne spoj­rze­nie w stro­nę jed­ne­go z okien, lecz nie do­cze­kał się od­po­wie­dzi.

Jak dotąd ogra­ni­czał przebywanie na dworze. Nie cho­dzi­ło tylko o zmar­twych­wsta­łe­go pi­ja­ka, to dawno temu uznał za zwid czy efekt prze­mę­cze­nia.

Po pro­stu nie czuł ta­kiej po­trze­by; zo­ba­czył rap­tem paru ró­wie­śni­ków, każdy bez wy­jąt­ku łaził i wy­glą­dał jak skoń­czo­ny pro­stak. O czym miał­by z nimi roz­ma­wiać? 

Po­gwiz­du­jąc pod nosem, prze­cha­dzał się po ko­lej­nych uli­cach, po­sy­łał przy tym nie­pew­ne spoj­rze­nia w oko­li­cę. 

Po dro­dze spo­tkał kilkoro przechodniów, kiwał im głową, a oni się uśmie­cha­li. Od razu za­po­mi­nał o spo­tka­niu i truch­tał dalej.

Dom zgu­bił kilka prze­cznic temu. Mógł­by gdzieś przy­siąść, a po go­dzi­nie czy dwóch wró­cić ze smut­ną in­for­ma­cją, iż nie udało mu się spo­tkać ni­ko­go cie­ka­we­go.

Dość szyb­ko upa­trzył sobie kąt. Jedno z drzew było wy­raź­nie więk­sze od po­zo­sta­łych, jego ko­ro­na prze­ra­sta­ła więk­szość oko­licz­nych domów. Ide­al­nie.

Sta­nął w cie­niu, ple­ca­mi oparł się o gruby konar, tań­czą­ca od po­wie­wów wia­tru trawa mu­ska­ła jego kost­ki.

Wziął głę­bo­ki wdech i na­peł­nił płuca po­wie­trzem. Cho­ciaż tlen nie ma smaku, od­niósł wra­że­nie, jakby wła­śnie obu­dził w sobie nowe kubki sma­ko­we.

Za­czął za­my­kać oczy. Za­pa­dła ciem­ność. Stał tak, nie cze­ka­jąc na nic kon­kret­ne­go. Se­kun­dy i mi­nu­ty zlały się w jedno, a on sam od­pły­nął błogo.

Może ta wieś nie jest taka zła?

– Hej – ode­zwał się nie­zna­jo­my głos, wy­cią­ga­jąc chło­pa­ka z transu.

Mru­gnął kilka razy, bo mgła przed ocza­mi była wy­jąt­ko­wo upar­ta. Zobaczył nie­zna­jo­mą dziew­czy­nę, o nader oso­bli­wym spoj­rze­niu. 

– Cześć. 

– Co tak sie­dzisz tutaj sam? – za­py­ta­ła. 

– Od­po­czy­wam. Od­po­czy­wa­łem, zna­czy się. 

Zbli­ży­ła się i zaj­rza­ła mu w oczy.

– Ty je­steś tym nowym? Maja coś mi tam mó­wi­ła, że ktoś nowy się do nas wpro­wa­dził ostat­nio. Ile już tutaj miesz­kasz?

– Bę­dzie ja­kieś dzie­sięć dni.

– Czemu o wszyst­kim za­wsze muszę do­wia­dy­wać się ostat­nia? – wes­tchnę­ła, a w jej gło­sie po­ja­wił się wy­rzut i pre­ten­sja. – Za­kła­dam, że jesz­cze nie po­zna­łeś się ze wszyst­ki­mi.

– W sumie to nie znam tu pra­wie ni­ko­go.

Spró­bo­wał się uśmiech­nąć, ale nic z tego nie wy­szło.

– Świet­nie! – krzyk­nę­ła z bły­skiem w oku. – Może po­ka­żę ci, co i jak, no wiesz.

– By­ło­by miło.

– Dobra, naj­pierw po­ka­żę ci…

– Cze­kaj – prze­rwał. – Jak masz na imię?

Na jej twa­rzy wy­stą­pił ru­mie­niec, po chwi­li znik­nął i za­stą­pił go chy­try uśmiech.

– O… – wy­krztu­si­ła z gar­dła – rze­czy­wi­ście. Wy­bacz, pro­szę. Na imię mam Flora, a ty? 

– Mi­chał.

Flora za­czę­ła mówić, on jed­nak nic nie usły­szał, po­dą­żał wzro­kiem za wło­sa­mi, które od­gar­nę­ła za ucho. Słoń­ce moc­niej za­bły­sło, a one za­lśni­ły w zło­tych pa­smach.

 

III

 

Naj prze­wi­nie­niem dla lo­kal­nej spo­łecz­no­ści było nie­od­da­nie pie­nię­dzy za wzię­te na kre­chę piwo. Miej­sco­wi nie lu­bi­li też wcią­gać w swoje spra­wy ludzi z ze­wnątrz. Bo, co taki mieszczuch bę­dzie wie­dział o ich życiu.  

„Nie je­ste­ście stąd. Nie stąd”.

Mi­chał sta­nął w miej­scu, gdy Flora szła dalej.

– O co cho­dzi? Stało się coś? – za­py­ta­ła.

„W Lasku Małym wszyst­ko zo­sta­je mię­dzy nami”.

Po­chy­li­ła się i zlu­stro­wa­ła chłopaka. 

– Spo­koj­nie. Są rze­czy, o któ­rych nie warto my­śleć.

– Co? 

– Chodź. To zaj­mie tylko chwi­lę.

Zła­pa­ła go za dłoń i po­cią­gnę­ła. Dał się poprowadzić parę me­trów, osta­tecz­nie jed­nak za­parł się, na znak sprze­ci­wu. Oby­dwo­je po­czu­li, jak at­mos­fe­ra na­bie­ra cię­ża­ru.

– Nie wiem do końca, jak to wy­tłu­ma­czyć – pod­jął nie­zgrab­nie. – Pro­szę, nie uznaj mnie za wa­ria­ta, ale gdy tutaj przy­je­cha­li­śmy, spo­tka­łem ja­kie­goś me­ne­la… 

Flora po­ło­ży­ła palec na jego ustach, sku­tecz­nie go uci­sza­jąc.

– Nie tutaj.

Po­pro­wa­dzi­ła go na ubo­cze, sta­nę­li po­mię­dzy dwoma do­ma­mi. Flora opa­dła mu na pierś i przy­szpi­li­ła do ścia­ny. 

– Są rze­czy, o któ­rych się tutaj nie mówi. Nie ma sensu, żebym teraz ci tłu­ma­czy­ła. Jutro wszyst­ko zro­zu­miesz. 

– Jutro?

Spró­bo­wał się od­su­nąć. Spoj­rzeć jej w twarz, upew­nić się, czy nie jest ofia­rą żartu.

Ona nie po­zwo­li­ła mu się jed­nak ru­szyć. Zwięk­szy­ła na­cisk i przy­tu­li­ła, na­stęp­nie bez ostrze­że­nia mu­snę­ła usta­mi jego po­li­czek.

Cie­pło roz­pły­nę­ło się po całym jego ciele. Ra­mio­na, dło­nie, aż w końcu do­tar­ło do klat­ki.

– Po­cze­kaj do jutra. Do­sta­niesz na­gro­dę. 

– Tak… tak. Tak – od­parł za­wsty­dzo­ny po chwi­li ciszy.

Wy­szła z za­uł­ka, gdy Mi­chał wpa­try­wał się w nią tak, że można by to uznać za nie­od­po­wied­nie. Uczy­ni­ła lekki gest, za­pra­sza­jąc go do sie­bie. 

Wkro­czył na teren głów­ne­go placu. Miesz­kań­cy wzno­si­li stra­ga­ny i na­mio­ty, na samym środ­ku skła­da­ne było coś na kształt wiel­kie­go pa­le­ni­ska. Lu­dzie pod­cho­dzi­li i ka­wa­łek po ka­wał­ku wrzu­ca­li do ka­mien­ne­go kręgu wszyst­ko, co się pali.

– Po co to wszyst­ko?

– Jutro or­ga­ni­zu­je­my taki mały fe­sti­wal. Zo­ba­czysz.

Wró­cił wzro­kiem do pa­le­ni­ska, które nie miało nic wspól­ne­go z by­ciem małym.

Gdzie by nie spoj­rzał, wi­dział sze­ro­kich jak dęby męż­czyzn. No­si­li stoły lub la­ta­ren­ki i usta­wia­li je w rów­nych od­stę­pach. Tym­cza­sem ko­bie­ty w po­de­szłym wieku pro­wa­dzi­ły za­żar­te dys­ku­sje na te­ma­ty, któ­rych mógł­by się tylko do­my­ślać. 

Spo­strzegł, że Flora znik­nę­ła. 

Spo­glą­dał to tu, to tam. Nic. Jesz­cze raz do­kład­niej. Jest. Flora stała przy gru­pie dwóch chło­pa­ków i dwóch dziew­czyn. Roz­ma­wia­ła ro­ze­śmia­na, ge­sty­ku­lu­jąc. 

Mu­sia­ła po­czuć jego spoj­rze­nie, bo od razu obej­rza­ła się przez ramię. Uśmiech­nę­ła się za­chę­ca­ją­co, jakby po­sy­ła­ła mu ciche za­pro­sze­nie. 

Po­cząt­ko­wo do grupy pod­szedł dość sztyw­no. Flora bez wąt­pie­nia była pięk­no­ścią, ale ci, któ­rzy ją ota­cza­li, nie­ko­niecz­nie.

Przed­sta­wi­ła wszyst­kich. To Mi­chał. A tu Zuzia, Ha­li­na, Bar­tek i Kazik.

Dalej stał wy­pro­sto­wa­ny jak żoł­nierz. Bar­tek klep­nął go w plecy, Kazik skar­cił ko­le­gę. Ha­li­na przy­wi­ta­ła się z grzecz­no­ścią i ele­gan­cją praw­dzi­wej damy. Zuzia tylko stała z boku, wi­docz­nie skrę­po­wa­na. 

Flora wy­szła przed swo­ich ko­le­gów. Opa­dła Mi­cha­ło­wi na klat­kę. Od­ru­cho­wo ją zła­pał, a ona wtu­li­ła się w niego tak, jak wcze­śniej. 

Po­pa­trzył w stro­nę nowo po­zna­nej grupy, pró­bu­jąc jed­no­cze­śnie za­pa­no­wać nad za­kło­po­ta­niem. Bart­ko­wi i Ka­zi­ko­wi zaj­ście zda­wa­ło się im­po­no­wać, Ha­li­na stała nie­wzru­szo­na, a Zuzia uchy­li­ła głowę tak, że włosy za­sło­ni­ły więk­szość jej twa­rzy.

 

IV

 

Opar­ła się o drze­wo. Trawa ła­sko­ta­ła jej stopy. Szum brzo­zo­wych liści zo­stał za­głu­szo­ny przez stu­kot serca. Po­wo­li osu­nę­ła się na zie­mię i zwi­nę­ła w kłę­bek.

– Ma­ry­siu – ode­zwał się prze­cią­gle głos. – Twoi przy­ja­cie­le się o cie­bie mar­twią. Nie rób im przy­kro­ści i wyjdź. 

Jęk­nę­ła, po czym od razu za­kry­ła usta. Ośli­zgły szmer wy­brzmiał zza jej ple­ców. Trzy, pięć me­trów. Oby jak naj­da­lej.

– Nie­grzecz­na. Wred­na. Zło­śli­wa.

Scho­wa­ła za­czer­wie­nio­ną twarz w udach. Nie spoj­rzy na to już wię­cej. Już nie.

Ohyd­ne od­gło­sy na­bie­ra­ły na sile. 

Ści­snę­ło ją w żo­łąd­ku. Cho­ciaż nic nie wi­dzia­ła, była pewna. Zna­lazł ją.

Jego twarz zo­sta­ła za­sło­nię­ta przez białą maskę. Cały czas krył się w pół­mro­ku, ba­lan­su­jąc na gra­ni­cy cu­dze­go spoj­rze­nia. Po­chy­lił się nad Ma­ry­sią. 

Czuła obec­ność i bli­skość, ale nic się nie dzia­ło. Stał tylko jak pająk nad zła­pa­ną w sieć muchą.

Kro­pla wody spa­dła z nieba i roz­bi­ła się o zie­mię, po niej ko­lej­na i ko­lej­na. Uniósł się za­pach mo­krej kory i ziemi.

Usły­sza­ła kroki – dużo kro­ków – tłu­mio­ne war­stwą mo­krych liści i roz­pać­ka­nej ziemi. Ucie­kać? Nie zdą­ży­ła­by.

Inne dzie­ci po­de­szły do niej ru­chem przy­po­mi­na­ją­cym na­krę­ca­ne za­baw­ki. 

W jed­nej chwi­li ru­szy­li na ro­ze­dr­ga­ną Ma­ry­się. Siłą po­ło­ży­li ją na ziemi, spę­ta­li ręce i nogi. W po­wie­trzu uniósł się kłu­ją­cy za­pach siar­ki. Pró­bo­wa­ła się wy­ry­wać, szar­pać. Nic z tego. 

Ledwo wi­dząc, spo­strze­gła, jak do grona do­łą­cza ko­lej­na po­stać. Klęk­nę­ła przy niej i wy­cią­gnę­ła ku niebu maskę. Cie­pło szyb­ko roz­la­ło się po ciele Ma­ry­si, a świat zdał się dziw­nie od­le­gły.

– Ko­cham cię. 

– Ja cie­bie też – od­par­ła bez­wied­nie.

Wy­sko­czył z łóżka, stra­cił dech, za­kasz­lał. My­ślał, że się udusi, w ostat­niej chwi­li zła­pał jed­nak pół od­de­chu. Plecy miał spo­co­ne, a z oczu… pła­kał? Po­trzą­snął głową w na­dziei na opa­mię­ta­nie się. 

Ma­ry­sia jest bez­piecz­na, jego sio­stra sie­dzi teraz na obo­zie let­nim i pew­nie jesz­cze się nie obu­dzi­ła. Nie trze­ba było wczo­raj my­śleć o tym pi­ja­czy­nie. 

Nie, gdy wła­śnie po­znał naj­pięk­niej­szą dziew­czy­nę w życiu, a ona za­pro­si­ła go do swo­je­go domu. Nie trze­ba było.

Oparł się o kra­wędź łóżka i po­zwo­lił or­ga­ni­zmo­wi wró­cić do normy. Raz, dwa, trzy… li­czył wde­chy. Jego serce nie biło już tak in­ten­syw­nie, roz­pro­sto­wał więc plecy i się roz­cią­gnął. 

Jest bez­piecz­na.

 

V

 

Stał pod domem Flory, dzień chy­lił się ku koń­co­wi. Stuk­nął grzecz­nie o drzwi.

Cisza. Odzew, coraz gło­śniej­sze kroki nad­cho­dzi­ły z we­wnątrz. Za­wia­sy ru­szy­ły, drzwi za­skrzy­pia­ły. Flora przy­wi­ta­ła go pro­mien­nym uśmie­chem.

– Wejdź.

Wszedł po­słusz­nie. Od razu ude­rzy­ła w niego kwiatowa woń la­wen­dy. Gar­dło mu się zwę­zi­ło, za­kasz­lał.

– Usiądź, a ja ogar­nę coś do picia. – Wska­za­ła pal­cem na wej­ście do jed­ne­go z pokoi.

Znik­nę­ła za jego ple­ca­mi. Ob­ró­cił głowę, lecz ona była już w innym po­ko­ju. 

Spo­dzie­wał się, że za­pro­szo­ny zo­sta­nie do sa­lo­nu, tym­cza­sem wska­za­ny mu pokój naj­praw­do­po­dob­niej na­le­żał do niej.

Usiadł sztyw­no na łóżku. Nie wie­dząc, co ze sobą zro­bić, utkwił wzrok w pod­ło­dze. 

Dzi­siej­szy sen. Nie. Nie bę­dzie o tym my­ślał.

Nie spo­strzegł, gdy we­szła do po­ko­ju. W dło­niach trzy­ma­ła bu­tel­kę słod­kie­go na­po­ju i słone prze­ką­ski. Nikt się nie ode­zwał. Od­sta­wi­ła je­dze­nie na podłogę i przy­sia­dła obok niego. Dłoń miał za­ci­śnię­tą tak, że jeden z pa­znok­ci wbi­jał mu się w skórę. Spoj­rzał ukrad­kiem na Florę.

Wciąż nie do końca pewny otwo­rzył usta, ale nie wy­du­sił z sie­bie nic kon­kret­ne­go. 

Dziew­czy­na pa­trzy­ła tylko za okno. Wtem za­uwa­żył, jak ciem­no zro­bi­ło się na ze­wnątrz.

Wy­cią­gnął rękę, do­pie­ro teraz za­uwa­żył, jak czer­wo­na i wil­got­na była. 

Dłoń spo­czę­ła na barku dziew­czy­ny, nie za­re­ago­wa­ła. Szturch­nął ją lekko, tak lekko, że bli­żej było temu do gła­ska­nia.

W końcu, nie ru­sza­jąc głową, mu­snę­ła go wzro­kiem.

– No tak. Naj­moc­niej prze­pra­szam.

– Spoko. Zna­czy się no… nie ma pro­ble­mu. – Uśmiech­nął się i wy­pu­ścił z ust tro­chę po­wie­trza.

Za­chi­cho­ta­ła pod nosem, cał­ko­wi­cie ob­ró­ci­ła głowę, jej oczy za­lśni­ły. 

Nie mógł ode­rwać od niej wzro­ku. Była pięk­na.

Od­su­nę­ła się do tyłu. Chciał za nią po­dą­żyć, ale na­ka­za­ła mu się nie ru­szać.

Sie­dzia­ła teraz za nim. Opie­ra­ła się o jego plecy, jej usta nie­mal sty­ka­ły się z jego uchem. 

– Wy­bacz. Pew­nie je­stem zbyt na­chal­na, praw­da?

– Nie… skąd­że.

– Wiem, jak to wy­glą­da. Pew­nie my­ślisz, że kleje się do cie­bie, bo cze­goś chcę. Że je­stem jakąś tanią laską.

– Nie mów tak, pro­szę.

– Nie wiem, jak to na­zwać. Odkąd tylko cię zo­ba­czy­łam… chcia­łam. Nie. Pra­gnę­łam, żebyś był mój. Żebyś był jed­nym z nas. Wiesz, nigdy wcze­śniej jesz­cze nie byłam w związ­ku.

– Ja też.

Wy­co­fa­ła się w głąb łóżka.

– Chodź tutaj.

Od­wró­cił się, a ona za­chę­ca­ją­cym ru­chem zbli­ży­ła go do sie­bie.

– Obie­ca­łam ci na­gro­dę, pa­mię­tasz? – Chwy­ci­ła Mi­cha­ła za nad­gar­stek i po­pro­wa­dzi­ła dłoń tak, że ta spo­czę­ła na jej pier­si. – Czu­jesz coś?

Palce mu za­drża­ły, a nad­gar­stek ze­sztyw­niał. Nie po­wi­nien. Już od­su­wał dłoń, ale coś mu nie po­zwo­li­ło.

– Czuję.

Nadal trzy­ma­ła jego dłoń na pier­si. Jej głowa po­wo­li zbli­ża­ła się do twa­rzy chło­pa­ka.

Ich usta były pra­wie złą­czo­ne. Nie cze­kał. Sam zbli­żył się do niej i zwień­czył mo­ment.

 

VI

 

Wtem coś po­czuł, uścisk. Nad­gar­stek trzy­ma­ny przez Florę za­piekł. 

Na­cisk nie malał – rósł. Skurcz prze­szył jego ciało od dłoni do ple­ców. 

Flora nie re­ago­wa­ła, z każdą se­kun­dą umac­nia­ła chwyt.

Jak zła­pa­ne przez dra­pież­ni­ka zwie­rzę wił się i szar­pał, ma­chał ręką w tę i we w tę. 

Spró­bo­wał się od­su­nąć, lecz Flora zła­pa­ła go za głowę i znów przy­cią­gnę­ła do swo­ich ust. 

W na­głym przy­pły­wie sił po­rwał się na tyle do tyłu, by ro­ze­rwać po­łą­czo­ne wargi. 

Nie cze­kał. Z całej siły ude­rzył czo­łem o jej głowę. Jęk­nę­ła, a jej głowa trza­snę­ła o ścia­nę.

Za­wi­ro­wa­ło mu przed ocza­mi. Upadł na podłogę. Je­dy­nym, co do niego do­cie­ra­ło, był na­si­la­ją­cy się pisk, łzy za­czę­ły spły­wać po po­licz­kach. Mamo! Tato!

– Wra­caj! – rzu­ci­ła Flora.

Nie od­po­wie­dział nic sen­sow­ne­go, je­dy­nie ma­ja­czył. 

Prze­cią­gnę­ła się od nie­chce­nia, mi­nę­ła go i schy­li­ła do szaf­ki. 

Pisk rósł. Sta­wał się coraz bar­dziej dojmujący. Nagle prze­stał. 

Mi­chał pod­niósł się szyb­ko z ziemi. Flora spoj­rza­ła na niego i wró­ci­ła do prze­szu­ki­wa­nia za­war­to­ści szafy. 

Wy­biegł z domu, jakby go­ni­ło go co naj­mniej dzie­się­ciu zbi­rów. Zimna bryza prze­szy­ła jego ciało, wy­pu­ścił od­dech, a z jego ust wy­le­cia­ła gęsta chmur­ka.

Cała wieś ską­pa­na była w ciem­no­ści. Je­dy­nym źró­dłem świa­tła poza gwiaz­da­mi był uno­szą­cy się ponad wszyst­kie domy pło­mień. Głów­ny plac. 

Mu­siał wró­cić do domu. Nie. Wszy­scy po­win­ni być na placu, to tam musi iść. 

Na miej­sce do­tarł cały zdy­sza­ny. Fleg­ma sta­nę­ła mu w prze­ły­ku, krztu­sił się przez chwi­lę, aż fi­nal­nie splu­nął na zie­mię.

Wo­dził wzro­kiem po oko­li­cy, wy­pa­tru­jąc krew­nych. Za­trzy­mał się. Za gi­gan­tycz­nym pło­mie­niem cza­iła się po­stać. Snuła się i gi­ba­ła nie­znacz­nie jak czy­ha­ją­cy wąż.

– Czemu ucie­kłeś? 

Za­kłu­ło go w zła­ma­nym nad­garst­ku.

– Nie pod­chodź do mnie!

Już otwie­rał usta, by krzy­czeć. W ostat­niej chwi­li spo­strzegł, że wszy­scy ze­bra­ni wpa­tru­ją się w niego.

Armia bia­łych twa­rzy. Wszy­scy stali nie­ru­cho­mo jak po­są­gi, ogień rzu­cał na ich maski po­ma­rań­czo­wy blask.

– Ko­cham cię.

– Od­suń­cie się!

Tłum po­stą­pił o krok, potem ko­lej­ny i ko­lej­ny. Każ­de­mu ru­cho­wi to­wa­rzy­szy­ło głę­bo­kie tup­nię­cie. Okrą­ży­li go.

– Mi­chał – za­brzmiał zna­jo­my głos.

Obej­rzał się od­ru­cho­wo. Ma­ry­sia stała w tłu­mie, nawet mimo maski ją po­zna­wał, za­wsze by ją po­znał.

– Bła­gam – mruk­nął pod nosem.

Tłum się nie za­trzy­my­wał. Parę se­kund i wszy­scy ze­bra­ni chwy­ci­li go jak jeden mąż.

Leżał na ziemi, nawet się nie wił.

Flora sta­nę­ła nad jego głową, w ręce trzy­ma­ła białą maskę. Schy­li­ła się i przy­wdzia­ła mu nową twarz.

– Ani jedno z moich słów nie było kłam­stwem. 

Star­ga­ła no­szo­ną przez chło­pa­ka ko­szu­lę. Jej palce za­nu­rzy­ły się w mię­sie jego brzu­cha. Szarp­nę­ła.

Na za­bar­wio­nej krwią ziemi spo­czy­wa­ło ciało Mi­cha­ła. Nie ru­szał się, od­de­chu też mu bra­ko­wa­ło. Każdy mógł teraz zo­ba­czyć, co jeden z no­wych miesz­kań­ców miał w środ­ku.

 

VII

 

Utu­lił i po­że­gnał sio­strę, po­zdro­wił ro­dzi­ców. 

Szedł po chod­ni­ku, wsłu­chu­jąc się w sze­lest liści i świer­got pta­ków. Nie­dłu­go ko­niec wa­ka­cji. Nie mar­twił go fakt, iż nie bę­dzie już mieć wol­ne­go. Co to, to nie. Za­sta­na­wiał się, do ja­kiej klasy go przy­dzie­lą. 

Zmarsz­czył lekko brwi.

Jak dotąd każdą chwi­lę dnia sta­rał się spę­dzać z Florą. Co się sta­nie, jeśli zo­sta­ną roz­dzie­le­ni? 

Będąc w po­ło­wie drogi, spo­strzegł, jak jeden z jego są­sia­dów – pan Mau­ry­cy – ma­lu­je pod oknem swego domu napis „Lasek Mały, wszyst­ko zo­sta­je tu mię­dzy nami”. Uśmiech­nął się, a ocie­ra­ją­cy czoło męż­czy­zna zro­bił to samo.

Do­tarł. Pierw­sze, dru­gie – łącz­nie trzy stuk­nię­cia, drzwi za­skrzy­pia­ły.

Flora przy­wi­ta­ła go pro­mien­nym uśmie­chem, a na­stęp­nie rzu­ci­ła mu się w ra­mio­na.

– Ro­dzi­ce będą sie­dzie­li do późna w urzę­dzie. Mamy czas dla sie­bie.

Objął ją w uści­sku i prze­kro­czył próg. Drzwi domu za­trza­snę­ły się, po­sy­ła­jąc w oko­li­cę huk.