Skóra i kości

Tylko trochę lepiej jest w nocy, kiedy wysysam nikotynę z papierosów i obżeram się cukrem w nadziei, że szybciej się zużyję i będziesz miał ze mnie mniejszy pożytek. Unikam luster. Unikam wszystkiego, co przypomina mi o tobie. 

Czyżbyś dziś zjawiał się wcześniej? Od jakiegoś czasu mam wrażenie, coraz mniej czasu mija od trzaśnięcia drzwiami do kroków na końcu korytarza. Twój zapach czuję na sobie całymi dniami i nocami, ale twoje kroki słyszę tylko wczesnym rankiem i późnym wieczorem, kiedy wchodzisz i wychodzisz.

Zbliżając się – szczękasz. Nie patrzę ci w oczodoły, bo zobaczyłabym w nich pustkę czekającą na moje oczy. Za chwilę będziesz nimi patrzeć – na wymoszczone zagłębienie w materacu, obrysowane zaciekiem z potu. Tuż po tym, jak przyobleczesz moją skórę i naciągniesz ją na siebie niczym przyciasne ubranie. 

Wtedy poczuję cię całą sobą od środka i znienawidzę się za to – po raz kolejny. Znów zabierzesz moje ciało, by przez cały dzień odgrywać nim spektakl normalności przed nieświadomymi. A wieczorem posłużę ci do grzechu. Wsiąkniesz w zgniliznę tego pieprzonego miasta zbudowanego na ruinach innego pieprzonego miasta i pozwolisz mi poczuć to wszystko moją własną skórą. Będę wyczekiwać późnego wieczora graniczącego z nocą, byś już mnie zdjął i rzucił na podłogę, obok materaca, między niedopałki. Tylko wtedy, przez krótki ułamek sekundy, poczuję się sobą. 

Potem zostanie mi kilka godzin dla siebie.