Praca Cię Znajdzie: Stacja Miluś

Obu­dzi­łem się wcze­śnie, po­sze­dłem do ła­zien­ki i spoj­rza­łem w lu­stro.

Zo­ba­czy­łem przy­stoj­ne­go, mło­de­go fa­ce­ta, z nie­wiel­kim za­ro­stem. 

Uśmiech­ną­łem się. Było do­brze. 

 

Wy­sze­dłem z domu i ko­mu­ni­ka­cją miej­ską po­je­cha­łem do po­śred­nia­ka – nie żebym szu­kał ro­bo­ty, po pro­stu chcia­łem pod­bić pa­pie­rek i wró­cić do domu. 

Mia­łem z tego ubez­pie­cze­nie, więc opła­ca­ło się od­stać swoje w ko­lej­ce.  

Usia­dłem na ławce.

Do­oko­ła kilka osób. Sta­rzy, mło­dzi, nie­któ­rych nawet ko­ja­rzy­łem.

W końcu, do­cze­ka­łem się. „Sta­no­wi­sko szó­ste, wolne”, usły­sza­łem me­cha­nicz­ny głos z gło­śni­ka. Wsta­łem, po­pra­wi­łem ubra­nie i pod­sze­dłem do okien­ka. 

 

Po dru­giej stro­nie szyby sie­dział gość w śred­nim wieku. Z ja­kie­goś dziw­ne­go po­wo­du nosił ró­żo­wy gar­ni­tur, jakby zaraz miał po­pro­wa­dzić wiel­kie show. Na pla­kiet­ce z imie­niem miał na­pi­sa­ne… Pan Zdrap­ka. 

Nie spo­dzie­wa­łem się tego, ale… Jakie to miało zna­cze­nie? Byle pod­bił mi wi­zy­tę, bo nie chcia­łem prze­by­wać tu ani chwi­li dłu­żej. 

Koleś pa­trzył w kom­pu­ter, jakby sie­dział przed nim pierw­szy raz w życiu. 

Wes­tchną­łem znie­cier­pli­wio­ny, prze­ry­wa­jąc nie­zno­śną ciszę.

Noga mi drga­ła, jakby i ona chcia­ła stąd uciec. 

Za­ci­sną­łem dło­nie i od­chrząk­ną­łem. 

Do­pie­ro wtedy facet po dru­giej stro­nie pod­niósł wzrok i uśmiech­nął się sze­ro­ko, od­sła­nia­jąc białe zęby. 

– Panie Wojt­ku… – po­wie­dział te­atral­nie, zbli­ża­jąc twarz do szyby. – Jest pan mło­dym, dwu­dzie­sto­pię­cio­let­nim męż­czy­zną. Widzę zarys mię­śni pod tą ko­szu­lą, więc ra­czej do sła­be­uszy pan nie na­le­ży. Pro­szę mi po­wie­dzieć zatem… czemu nie chce się pan pod­jąć pracy?

Nie wie­dzia­łem, co od­po­wie­dzieć. Za­czą­łem pocić się jak przy­sło­wio­wa świ­nia. Wy­tar­łem wil­got­ne dło­nie o spodnie. 

– No cóż… – wy­krztu­si­łem drżą­cym gło­sem. – Sta­ram się, ale wi­docz­nie… to chyba nie dla mnie, nie? Skoro tyle czasu tu przy­cho­dzę i… – roz­ło­ży­łem ręce – i nic!

Gość za szybą uśmiech­nął się i wy­cią­gnął z szu­fla­dy pięć… zdra­pek? 

Nie mo­głem w to uwie­rzyć. Pa­trzy­łem na nie i mia­łem wra­że­nie, że je­stem w ja­kiejś ukry­tej ka­me­rze. 

Za­czą­łem pocić się jesz­cze bar­dziej. Czu­łem, jak serce wali mi coraz szyb­ciej. 

– Panie Wojt­ku… – ode­zwał się znowu, z wciąż sze­ro­kim uśmie­chem. – Zo­ba­czy­my, czy ma pan szczę­ście. Pro­szę wy­lo­so­wać zdrap­kę. 

Wa­ha­łem się, ale on nie spusz­czał ze mnie wzro­ku. 

Wy­cią­gną­łem drżą­cą rękę i chwy­ci­łem pierw­szą lep­szą zdrap­kę.

Dra­pa­łem pa­znok­ciem i po chwi­li moim oczom uka­zał się napis „BRAK WY­GRA­NEJ”. 

– No cóż, los bywa prze­wrot­ny, praw­da? – za­śmiał się męż­czy­zna. – Ale! Jest i dobra wia­do­mość! Zna­la­złem dla pana ide­al­ną pracę!

Po­czu­łem dresz­cze. 

Cza­sem tak by­wa­ło. W ta­kich sy­tu­acjach sze­dłem na miej­sce i od razu mó­wi­łem, co i jak. Zwy­kle to wy­star­cza­ło w końcu… kto chciał­by przy­jąć kogoś, kto na roz­mo­wie kwa­li­fi­ka­cyj­nej mówi, że nie chce mu się pra­co­wać? 

– Co… co to za praca? – za­py­ta­łem, już od­twa­rza­jąc w gło­wie swój spryt­ny plan. 

– Za­pra­szam ze mną, zaraz wszyst­ko pan zo­ba­czy!

 

 

 

***

 

 

Uda­li­śmy się na par­king urzę­du pracy, gdzie stał ko­lo­ro­wy bus, wy­glą­da­ją­cy, jakby woził dzie­ci do przed­szko­la. 

Wid­nia­ły na nim na­pi­sy takie jak „Praca jest super”, „Ko­cham pracę”, czy „Nie ma to jak praca”, oraz „Praca Cię Znaj­dzie” – to ostat­nie za­brzmia­ło zło­wiesz­czo, aż mnie ciar­ki prze­szły!

Za­śmia­łem się. Co za od­kle­je­niec miał­by jeź­dzić czymś takim… i po co? 

– Pro­szę wsia­dać! – po­wie­dział do mnie Pan Zdrap­ka. 

Zro­bi­łem to nie­chęt­nie. 

Na­praw­dę chcia­łem mieć to wszyst­ko z głowy. 

Praw­da, cała sy­tu­acja była dość nie­ty­po­wa, ale… może za­sto­so­wa­li wobec mnie moc­niej­sze środ­ki? 

Nie wie­dzia­łem. 

Bus ru­szył. Radio nadawało skoczną muzykę, a koleś z po­śred­nia­ka cią­gle dziw­nie się uśmie­chał. 

Nagle… za­mar­łem! Otwo­rzy­łem sze­ro­ko oczy z wra­że­nia i przy­kle­iłem twarz do szyby. 

Zo­ba­czy­łem ogrom­ną ra­kie­tę! Stała na ja­kiejś plat­for­mie i… tak się z niej dy­mi­ło de­li­kat­nie! Ten widok był nie­sa­mo­wi­ty! Aż wstrzy­ma­łem od­dech. 

– Wi­dział pan?! – za­py­ta­łem z prze­ję­ciem. – Jaka ogrom­na ra­kie­ta!

Facet za­śmiał się, nie od­ry­wa­jąc wzro­ku od drogi. 

– Nie­zła, co? 

– Jest… pięk­na! Aż chcia­ło­by się nią prze­le­cieć!

Bus skrę­cił nagle w prawo i za­trzy­mał się. 

Za­nie­po­ko­iło mnie to. Po­wie­dzia­łem coś złego? Nie ro­zu­mia­łem, ale gość… wy­siadł z po­jaz­du. 

Zro­bi­łem to samo i nagle wszyst­kie moje obawy nie miały zna­cze­nia. 

Ga­pi­łem się na ra­kie­tę z roz­dzia­wio­ną gębą.

– Pro­szę za mną – po­wie­dział Pan Zdrap­ka.

Ruszyłem więc i po kilku kro­kach zbli­ży­li­śmy się do ra­kie­ty. 

Pod­szedł do mnie jakiś typ i wrę­czył dużą torbę. 

– Tu się roz­sta­je­my – oznaj­mił gość z po­śred­nia­ka. 

– Jak to? Nie ro­zu­miem… – W gar­dle cał­kiem mi za­schło. 

– Po­le­ci pan tą ra­kie­tą! Tak! Pro­sto na Księ­życ!

Nie wie­dzia­łem, czy robi sobie ze mnie jaja, czy o co cho­dzi. Pa­trzy­łem na niego, jak na wa­ria­ta, a ser­du­cho wa­li­ło mi coraz moc­niej. 

– Ale… 

– Nie ma żad­ne­go ale! – prze­rwał mi. – Lot po­trwa ty­dzień. W ra­kie­cie jest zapas je­dze­nia i wody. Oczy­wi­ście, lot nie wli­cza się do czasu pracy, który po­trwa pięć dni!

Ruszył z powrotem. 

– Do zo­ba­cze­nia i miłej pracy! I pro­szę pa­mię­tać jedno… – Od­wró­cił się. – Praca za­wsze cię znaj­dzie. 

Wtedy widziałem go ostat­ni raz. 

Wszyst­ko wy­da­wa­ło się nie­re­al­ne.

Jak sen. 

Gdy sie­dzia­łem w środ­ku, szczy­pa­łem się po całym ciele, chcąc prze­rwać ten kosz­mar.

Ale byłem tu…

A ra­kie­ta… wy­star­to­wa­ła. 

Le­cia­łem na Księ­życ.

 

 

 

STA­CJA MILUŚ

 

 

Po ty­go­dniu spę­dzo­nym w ra­kie­cie czu­łem się po­tęż­nie znu­dzo­ny. Zja­dłem wszyst­ko, co się dało i mia­łem wra­że­nie, że przy­ty­łem z dzie­sięć kilo. 

W lo­dów­ce znaj­do­wał się kur­czak, kebab i pizza – w ilo­ści ab­sur­dal­nej, jakby ra­kie­tą le­cia­ło przy­naj­mniej kilka osób. 

Do­pie­ro póź­niej zda­łem sobie spra­wę, że nie zo­sta­ło nic na drogę po­wrot­ną. 

W ra­kie­cie, jak to w ra­kie­cie… oprócz lo­dów­ki mia­łem rów­nież ku­chen­kę i pokój do spa­nia… i to­a­le­tę. 

Wnę­trze było ko­lo­ro­we, pełne ry­sun­ków, które wy­glą­da­ły jak na­ma­lo­wa­ne przez dziec­ko. 

I jesz­cze ten napis… „Sta­cja Miluś – się­ga­my gwiazd”.

Po­czu­łem się nim mocno za­że­no­wa­ny. Wid­niał na samym środ­ku ścia­ny i po ty­go­dniu lotu tak wrył mi się w głowę, że wi­dzia­łem go nawet w snach. 

 

Aku­rat spa­łem, gdy ra­kie­tą za­trzę­sło. Ze­rwa­łem się na równe nogi, jak ra­żo­ny pio­ru­nem. My­śla­łem, że wpa­dli­śmy do czar­nej dziu­ry, czy coś. Może orłem w szko­le nie byłem, ale coś o nich sły­sza­łem. 

I kiedy już byłem go­to­wy na spo­tka­nie ze Świę­tym Pio­trem, drże­nie usta­ło, a drzwi ra­kie­ty za­czę­ły się po­wo­li otwie­rać. 

Nie my­śląc za wiele, wło­ży­łem ska­fan­der i hełm, a po chwi­li… uj­rza­łem sre­brzy­sty glob. 

Otwo­rzy­łem usta ze zdzi­wie­nia. 

Wciąż nie wie­rzy­łem, że to wszyst­ko dzie­je się na­praw­dę. 

Księ­życ… srebr­ny, pełen pyłu i kra­te­rów… przede mną. 

Po­czu­łem się jak Neil Arm­strong, zro­bi­łem mały krok dla czło­wie­ka, z dumą prę­żąc pierś. Uśmie­cha­łem się od ucha do ucha, ma­sze­ro­wa­łem po­wo­li i nagle uj­rza­łem kogoś… męż­czy­znę w śred­nim wieku, z czar­ną bród­ką i krót­ki­mi wło­sa­mi. 

Na ska­fan­drze miał na­szyw­kę „Marek – szef”. Wy­cią­gnął do mnie dłoń i po­wie­dział:

– Więc to ty je­steś tym nowym. Marek. Szef. 

– Wiem, widzę twoją na­szyw­kę – ode­zwa­łem się, po­da­jąc mu dłoń. – Woj­tek.

Marek uśmiech­nął się, kle­piąc mnie po ple­cach. 

– Spo­strze­gaw­czy je­steś, a to bar­dzo do­brze, bo ko­smos…  nie lubi sła­be­uszy. 

Nie wiem, co to miało zna­czyć, więc tylko uśmiech­ną­łem się i ski­ną­łem głową.

– Chodź, po­znasz resz­tę za­ło­gi.

Wy­sze­dłem z ra­kie­ty i zanim ru­szy­łem dalej, spoj­rza­łem na Zie­mię. 

Błę­kit­na kulka po­śród pust­ki. Ten widok spra­wił, że łzy na­pły­nę­ły mi do oczu. 

Gdzieś tam, da­le­ko, znaj­do­wał się mój dom. 

– Pięk­na, co? – po­wie­dział cicho Marek. – Czło­wiek całe życie pa­trzył w niebo, a teraz niebo pa­trzy na nas. 

– Tak… to… praw­da… – wy­krztu­si­łem.

Marek klep­nął mnie w plecy. 

– Chodź na sta­cję. Chło­pa­ki już na cie­bie cze­ka­ją. 

 

Ru­szy­łem więc za sze­fem. Księ­ży­co­wy pył uno­sił się, gdy cięż­kie buty su­nę­ły po jego po­wierzch­ni. 

Niebo było cał­kiem czar­ne, pełne gwiazd. Czu­łem, że ten widok długo nie da o sobie za­po­mnieć. 

Do­tar­li­śmy przed bu­dy­nek sta­cji. Nie wy­da­wa­ła się szcze­gól­nie duża. Pra­wie jak ty­po­wy dom jed­no­ro­dzin­ny. Była cała biała, z ko­pu­łą za­miast dachu, na środ­ku któ­rej tkwiła an­te­na sa­te­li­tar­na. 

Marek otwo­rzył drzwi i… za­sko­czy­ło mnie to. 

Otóż nie skorzystał z klam­ki, nie użył przy­ci­sku, ani nie ze­ska­no­wał oka. 

Po pro­stu wyjął ha­czyk z dziur­ki. Wy­glą­da­ło to jak wej­ście do kur­ni­ka, a nie do no­wo­cze­snej sta­cji ko­smicz­nej. 

– Nie ma klam­ki? – za­py­ta­łem. 

Marek prych­nął, jak­bym zadał naj­głup­sze py­ta­nie na świe­cie. Po­ło­żył mi dłoń na ra­mie­niu i od­parł po­waż­nym tonem. 

– Synu… czło­wiek nie zdo­był ko­smo­su wy­go­dą. 

Po tych sło­wach od­wró­cił się i wszedł do środ­ka. 

Zna­leź­li­śmy się w ja­kimś sa­lo­nie. Do­oko­ła białe ścia­ny i pod­ło­ga, a na środ­ku stał cał­kiem ładny, szkla­ny sto­lik. Obok niego sta­lo­we krze­sła, które wy­glą­da­ły na dość nie­wy­god­ne. 

Marek zdjął hełm i odło­żył na wie­szak. Uczy­ni­łem to samo. 

Po chwi­li zo­ba­czy­łem dwóch fa­ce­tów, mniej wię­cej w moim wieku. Uśmiech­nę­li się na mój widok, po­wo­li pod­cho­dząc. 

– Wi­ta­my no­we­go ko­le­gę na sta­cji Miluś! Je­stem Kamil! – Wy­cią­gnął dłoń. 

Kamil miał krót­kie czar­ne włosy i wy­łu­pia­ste oczy. Biła od niego taka po­zy­tyw­na ener­gia, że od razu zro­bił na mnie wra­że­nie. 

– Karol. – Drugi męż­czy­zna podał mi dłoń. 

Karol… po­wie­dzieć, że był chudy to jakby po­wie­dzieć, że słoń­ce jest tro­chę cie­płe. 

Ten gość wy­glą­dał jak szkie­let. Ko­ści­sta dłoń, za­pad­nię­te po­licz­ki… aż się wy­stra­szy­łem, żeby mu ręki nie zła­mać. 

Pa­no­wał tu taki przy­jem­ny kli­mat, że aż po­czu­łem się jak w domu. 

– No dobra, skoro po­wi­ta­nie mamy za sobą, kilka zasad, które pa­nu­ją na sta­cji – po­wie­dział Marek, klasz­cząc. – Na po­czą­tek pew­nie za­sta­na­wiasz się, co tu w za­sa­dzie ro­bi­my? – Ski­ną­łem głową. – Otóż, ba­da­my kra­te­ry, szu­ka­my ano­ma­lii. Do dys­po­zy­cji mamy takie oto ska­ne­ry. – Wrę­czył mi sprzęt przy­po­mi­na­ją­cy mały ta­blet. – Po ze­ska­no­wa­niu wy­świe­tla­ją się wszyst­kie in­for­ma­cje o obiek­cie. Jeśli ska­ner wyda czer­wo­ny alarm, zgła­szasz to bez­po­śred­nio do mnie. 

Druga spra­wa, spóź­nia się trans­port z za­opa­trze­niem. Mieli być wczo­raj, więc od razu mówię, racje żyw­no­ścio­we są de­li­kat­nie ogra­ni­czo­ne. 

Wzdry­gną­łem się. Może po­si­łek w mojej ra­kie­cie to wła­śnie wspo­mnia­ne racje? Po­sta­no­wi­łem nic o tym nie wspo­mi­nać. 

– I ostat­nia rzecz. Wi­dzisz te pa­prot­ki?

– Jasne, co z nimi? 

– Otóż jakiś czas temu ze­psuł nam się sys­tem wy­twa­rza­nia tlenu i teraz pro­du­ku­ją go dla nas te oto ma­leń­stwa. Więc sta­raj się od­dy­chać ra­czej płyt­ko, ina­czej wszy­scy się tu udu­si­my.

Za­ło­ga Mi­lu­sia za­śmia­ła się, a ja otwo­rzy­łem oczy z prze­ra­że­nia. Mia­łem na­dzie­ję, że Marek tylko żar­tu­je, ot takie stra­sze­nie no­we­go. 

– To tyle, jak­byś miał jesz­cze ja­kieś py­ta­nia, daj znać. Jeśli nie, mo­żesz iść spać. Pew­nie je­steś zmę­czo­ny po po­dró­ży, a od jutra… za­czy­na­my pracę!

 

 

 

 

***

 

 

Obu­dził mnie jakiś dziw­ny, prze­ni­kli­wy pisk do­bie­ga­ją­cy z gło­śni­ków. Zerwałem się na równe nogi, jak ra­żo­ny pio­ru­nem. Serce wa­li­ło mi mocno jak młot pneu­ma­tycz­ny. Sze­ro­ko otwar­ty­mi ocza­mi roz­glą­da­łem się w po­szu­ki­wa­niu za­gro­że­nia. 

Czy to pożar? Bomba? Co się dzie­je?! – takie myśli krą­ży­ły mi w gło­wie. 

O mało co nie ze­mdla­łem, gdy drzwi mo­je­go po­ko­ju otwo­rzy­ły się i do środ­ka wszedł Kamil, prze­cie­ra­jąc oczy. 

– Obu­dzi­łeś się już? – za­py­tał naj­spo­koj­niej na świe­cie. 

W rę­kach trzy­mał biały ska­fan­der, który rzu­cił na pod­ło­gę. 

– Co… co się dzie­je? – Głos drżał mi tak bar­dzo, że słowa ledwo wy­cho­dzi­ły z gar­dła. 

– Nic, idzie­my do ro­bo­ty. Bu­dzik się włą­czył. – Po tych sło­wach opu­ścił pokój. 

Nie wie­rzy­łem wła­snym uszom. To miał być bu­dzik?! Brzmia­ło jak apo­ka­lip­sa, jak­by­śmy już że­gna­li się z ży­ciem. 

Wes­tchną­łem. 

Wło­ży­łem ska­fan­der przy­nie­sio­ny przez Ka­mi­la. Był na mnie za duży, rę­ka­wy wi­sia­ły jak ban­da­że u mumii. Do tego nie­któ­re miej­sca miał po­skle­ja­ne dwu­stron­ną taśmą. 

Z heł­mem… wcale nie le­piej. Po­pę­ka­ny, po­skle­ja­ny, jak jakiś ko­smicz­ny Fran­ken­ste­in. 

Mia­łem na­dzie­ję, że na ze­wnątrz nie ro­ze­rwie mnie od środ­ka. 

Wy­sze­dłem z po­ko­ju. 

W kuch­ni Karol przy­go­to­wy­wał po­si­łek, ra­czej skrom­ny. Chleb, musz­tar­da i ser.

– Czę­stuj się. – Podał mi tacę. 

– Dzię­ki. – Wzią­łem nie­wiel­ką krom­kę chle­ba i… wal­ną­łem nią w hełm. Za­po­mnia­łem, że cią­gle mam go na gło­wie. 

Marek, który po­pi­jał her­ba­tę obok, prych­nął śmie­chem. 

– Ko­smos bywa nie­prze­wi­dy­wal­ny – po­wie­dział, przy­bie­ra­jąc po­waż­ny ton. 

– Gdzie jest Kamil? – za­py­ta­łem, nie wi­dząc go ni­g­dzie w po­bli­żu. 

– Po­szedł już do pracy. On za­wsze lubi tak z rana – od­parł Karol. 

Z rana? W za­sa­dzie znaj­do­wa­li­śmy się po ja­snej stro­nie księ­ży­ca, więc cią­gle było jasno.

– No dobra. – Marek pod­niósł się z krze­sła. – Czas brać się do ro­bo­ty!

Chwy­cił ska­ner i wy­szedł. 

Uczy­ni­łem to samo. 

Wciąż nie mo­głem uwie­rzyć, że na­praw­dę tu je­stem. Coś nie­sa­mo­wi­te­go. Widok na Zie­mię… nigdy go nie za­po­mnę. Za­pie­rał dech w piersi. 

– Halo, Halo! – Czyjś pełen za­kłó­ceń głos do­biegł z mojej kie­sze­ni. Do­pie­ro teraz za­uwa­ży­łem, że mam w niej krót­ko­fa­lów­kę. 

– Słu­chaj, na ska­ne­rze masz mapę. Wy­zna­czy­łem ci teren, który po­wi­nie­neś ze­ska­no­wać. Tu Kamil, jak coś. 

Chcia­łem co­kol­wiek od­po­wie­dzieć, ale nawet nie umia­łem ob­słu­żyć tego sprzę­tu. 

Mach­ną­łem ręką, otwo­rzy­łem mapę i ru­szy­łem na­przód. 

Przy­po­mi­na­ła tro­chę mapę Go­ogle, ale na Księ­ży­cu. Z ja­kie­goś dziw­ne­go po­wo­du, roz­ba­wi­ło mnie to. 

Zna­la­złem pierw­szy kra­ter na swoim te­re­nie i wy­ko­na­łem skan. Wszyst­ko wska­zy­wa­ło na to, że jest w po­rząd­ku.

Pod­sze­dłem do na­stęp­ne­go, skan, okej. 

Ro­bo­ta była ko­smicz­nie nudna. Wiem, baza, Księ­życ, kra­te­ry, ale po ze­ska­no­wa­niu pią­te­go miej­sca, ziew­ną­łem. 

I wtedy wy­da­rzy­ło się coś nie­spo­dzie­wa­ne­go… 

Cią­gle mia­łem wra­że­nie, że coś mnie ob­ser­wu­je, pa­trzy na każdy mój krok. 

Warga za­czę­ła mi drżeć z ner­wów, ale po­my­śla­łem, że to tylko Księ­życ, że… może być dziw­nie. 

Wy­ko­ny­wa­łem dalej swoją pracę i usły­sza­łem kroki. Jed­nak gdy tylko spoj­rza­łem w tamtą stro­nę, ni­ko­go nie za­uwa­ży­łem. 

Czy ktoś sobie ze mnie żar­to­wał? Nie wie­dzia­łem, ale po­czu­łem pot na twa­rzy. 

Drżą­cą ręką wy­cią­gną­łem ska­ner, pod­cho­dząc do ko­lej­ne­go kra­te­ru… i zo­ba­czy­łem je… 

Oczy… dwa, białe świa­teł­ka wpa­tru­ją­ce się, jakby prze­szy­wa­ły mnie na wylot. 

Krzyk­ną­łem na całe gar­dło i ucie­kłem ile mia­łem sił w no­gach, co chwi­lę oglą­da­jąc się za sie­bie. 

Sły­sząc kroki, przy­spie­szy­łem. Nie wie­dzia­łem, że mam tyle sił w no­gach. 

Spa­ni­ko­wa­ny, roz­glą­da­jąc się do­oko­ła, wpa­dłem na Ka­mi­la i razem przewróciliśmy się na po­wierzch­nię Księ­ży­ca. 

– Stary, co jest?! – krzyk­nął Kamil. 

– Tam… tam… – Nie mo­głem zła­pać tchu.

Wy­cią­gną­łem drżą­cą rękę i pal­cem wska­za­łem przed sie­bie. 

– Co jest?! Mów chło­pie wresz­cie! – Męż­czy­zna chwy­cił mnie za boki i po­trzą­snął jak szma­cia­ną lalką.

– Po­twór! Tam… tam jest po­twór! – krzyk­ną­łem, wy­ba­łu­sza­jąc oczy. 

– Po­twór? – po­wtó­rzył Kamil i za­śmiał się. 

Nie wie­dzia­łem, co się dzie­je, co w tym za­baw­ne­go?! Przed chwi­lą coś pró­bo­wa­ło mnie zjeść!

– Nie, to żaden po­twór! – dodał, śmie­jąc się coraz bar­dziej. 

– W takim razie co? – Nic z tego nie ro­zu­mia­łem. 

– To pew­nie Burek! – od­parł. 

Otwo­rzy­łem usta ze zdzi­wie­nia, aż hełm za­pa­ro­wał. 

– Jaki… Burek? To czyjś… pies? – py­ta­łem z nie­do­wie­rza­niem. 

– Burek to taki nasz przy­ja­ciel sta­cji. Zo­ba­czysz, na pewno przyj­dzie do nas po pracy! Za­wsze tak robi.

Chcia­łem za­py­tać o coś jesz­cze, ale Kamil po­kle­pał mnie w ramię i wró­cił do prze­rwa­ne­go za­ję­cia naj­wy­raź­niej uzna­jąc roz­mo­wę za za­koń­czo­ną. 

Pod­czas dal­sze­go ska­no­wa­nia nie za­uwa­ży­łem oczu, ani nic dziw­ne­go. Jed­nak cią­gle mia­łem się na bacz­no­ści, za­cho­wu­jąc czuj­ność! 

Nie wie­dzia­łem, ile mi­nę­ło czasu, tutaj cią­gle wszyst­ko wy­glą­da­ło tak samo, gdy ode­zwa­ła się krót­ko­fa­lów­ka. 

– Na dzi­siaj ko­niec – mówił Marek. – Zbie­raj­cie się do bazy – dodał. 

Po­czu­łem ulgę. 

Cały czas za­sta­na­wia­łem się, czym może być Burek. Do głowy przy­cho­dzi­ły mi różne po­my­sły. Może to fak­tycz­nie pies? Albo dwie lampy? A może łazik?! – To ostat­nie wy­da­ło mi się naj­bar­dziej praw­do­po­dob­ne! Łazik ba­da­ją­cy Księ­życ! Nie były to oczy, lecz jego świa­tła!

Dumny z sie­bie, że tak szyb­ko od­kry­łem ta­jem­ni­cę ko­smicz­nej bazy, wró­ci­łem na sta­cję, sze­ro­ko się uśmie­cha­jąc.

 

***

 

Wszy­scy wró­ci­li. Kamil wy­cią­gnął z ma­ga­zy­nu stare radio, które trzesz­cza­ło jakby miało ze sto lat. Kiwał głową do rytmu, ale ja sły­sza­łem tylko za­kłó­ce­nia. 

Karol roz­ło­żył sta­lo­we krze­sło i usiadł na nim. 

Marek wpa­try­wał się w Zie­mię. 

A ja? Cze­ka­łem…  na Burka. 

Ro­zej­rza­łem się po no­wych ko­le­gach. Wszy­scy spra­wia­li wra­że­nie, jakby byli na gril­lu na dział­ce, a nie w ko­smo­sie. 

W pew­nym mo­men­cie Kamil przy­niósł ze sta­cji po­kro­jo­ny chleb. Nie mia­łem po­ję­cia, po co mu to po­trzeb­ne. Prze­cież nie mógł­by tu zjeść! Ścią­gnię­cie hełmu przy­nio­sło­by mu na­tych­mia­sto­wą śmierć. 

Nagle znów to usły­sza­łem… kroki. 

Sły­sza­łem je mimo trza­sków wy­da­wa­nych przez radio. 

Coś się zbli­ża­ło. 

Gło­śno prze­łkną­łem ślinę. 

Spoj­rza­łem na po­zo­sta­łych, uśmie­cha­li się, Marek uniósł w moją stro­nę kciuk, a ja czu­łem, jak coraz bar­dziej za­sy­cha mi w gar­dle. 

I wtedy to zo­ba­czy­łem. 

To nie był łazik… to nie były dwie lampy… nie… to było… coś dziw­ne­go. 

Mało bra­ko­wa­ło, a krzyk­nął­bym tak gło­śno, że usły­sze­li­by to na Ziemi, ale Karol po­ło­żył mi dłoń na ra­mie­niu i po­wie­dział cicho:

– Nie krzycz… on tego nie lubi.

W naszą stro­nę po­wo­li zmie­rzał blady stwór. Po­ru­szał się na gru­bych no­gach, wy­po­sa­żo­nych w dłu­gie, spi­cza­ste szpo­ny. Na gło­wie miał dwa wiel­kie czuł­ki, któ­ry­mi po­ru­szał w miarę, jak znaj­do­wał się coraz bli­żej. 

Stwór… on miał ze trzy metry! A Kamil, jak gdyby nigdy nic, pod­szedł do niego wy­cią­ga­jąc dłoń i po­wie­dział:

– Cześć, Burek! – Po czym rzu­cił w jego stro­nę krom­kę chle­ba.

Burek na­tych­miast chwy­cił ją w locie, ob­na­ża­jąc przy tym dłu­gie, ostre kły.

– Co to do cho­le­ry jest?! – za­wo­ła­łem. – Prze­cież… prze­cież to jakiś po­twór!

Marek pod­szedł do mnie uśmie­cha­jąc się. 

– Nie wszyst­ko co żyje musi być czło­wie­kiem – po­wie­dział, bio­rąc ka­wa­łek chle­ba i rzu­ca­jąc Bur­ko­wi. 

– Lu­dzie! Wy tu kar­mi­cie chle­bem ja­kieś obce stwo­rze­nie! – Nie wy­trzy­ma­łem. – Czy NASA… wie o tym?

– Nie mam po­ję­cia, ale młody, po­słu­chaj mnie uważ­nie… – mówił Marek, pa­trząc mi głę­bo­ko w oczy. – Wszech­świat nie ma obo­wiąz­ku być zro­zu­mia­ły. 

Po tych sło­wach od­da­lił się. 

Kamil wciąż rzu­cał Bur­ko­wi chleb, który ten łapał, wy­da­jąc przy tym nie­mal me­ta­licz­ny dźwięk. 

– Woj­tek, patrz teraz! – po­wie­dział Karol i wziął je­dze­nie. 

– Burek! Burek! Do nogi! – za­wo­łał, wy­cią­ga­jąc dłoń. 

Stwór uniósł czuł­ki i po­wo­li zbli­żył się do Ka­ro­la. 

Wstrzy­ma­łem od­dech. Mia­łem wra­że­nie, że po­twór weź­mie nie tylko chleb, ale i ca­łe­go męż­czy­znę. 

Ale nie… Burek po­wo­li zbli­żył się do niego, wy­sta­wił język i de­li­kat­nie za­brał krom­kę, po czym od­da­lił się w ciem­ne za­ka­mar­ki Księ­ży­ca. 

– Fan­ta­stycz­ny jest – stwier­dził Kamil. 

Po tym wy­da­rze­niu, wszy­scy udali się do sta­cji, gdzie zje­dli­śmy ko­la­cję.

Czu­łem się nie­sa­mo­wi­cie zmę­czo­ny, ale nie mogąc zasnąć myślałem o sytuacji z obcym stworem. 

Jak to moż­li­we, że nikt nie trak­to­wał tego po­waż­nie?! Nie mie­ści­ło się to w gło­wie! 

Za­sta­na­wia­łem się, czy na­stęp­ny dzień przy­nie­sie ko­lej­ne nie­spo­dzian­ki. 

Z tą myślą, za­pa­dłem w sen. 

 

***

 

 

Znowu obu­dził mnie alarm. 

Wło­ży­łem po­szar­pa­ny ska­fan­der, go­to­wy na ko­lej­ny dzień pełen wra­żeń. 

W sa­lo­nie nie było ni­ko­go, tak samo w kuch­ni. Czyż­bym spóź­nił się do pracy?

Wyj­rza­łem przez nie­wiel­kie okrą­głe okno i zo­ba­czy­łem coś… dziw­ne­go. 

Kamil, Karol i Marek coś mon­to­wa­li. Mieli ze sobą wiel­kie kar­to­ny i kilka pu­stych pu­szek po kon­ser­wach. 

Zmru­ży­łem oczy. Nic z tego nie ro­zu­mia­łem, ale bu­do­wa­li z takim za­pa­łem, że mu­sia­ło być to ważne. 

Wy­glą­da­ło jak przy­tul­ny domek, więc uzna­łem, że naj­praw­do­po­dob­niej chcie­li stwo­rzyć coś w ro­dza­ju dru­gie­go ma­ga­zy­nu. 

Gdy wy­sze­dłem na ze­wnątrz, Kamil z Mar­kiem przy­bi­ja­li ostat­nią część, deskę, na któ­rej Karol wła­sno­ręcz­nie na­pi­sał czar­nym mar­ke­rem „Dom Burka”. Nie wie­rzy­łem wła­snym oczom! 

– Jest pięk­ny! – sko­men­to­wał Kamil. 

– My­śli­cie, że mu się spodo­ba? – za­sta­na­wiał się Karol. 

– Bę­dzie za­chwy­co­ny – od­parł Marek, a w jego oczach za­mi­go­ta­ły de­li­kat­nie łzy. 

Pa­trzy­li z dumą na swoje dzie­ło i wy­glą­da­ło na to, że tylko ja od­czu­wa­łem nie­ma­ły nie­po­kój. 

– Zbu­do­wa­li­ście mu budę? – za­py­ta­łem, nie wie­rząc w to, co mówię. 

– A czemu nie? Bie­dak pew­nie nie ma gdzie się po­dziać – mówił Kamil. – Pew­nie cho­dzi spać na ciem­ną stro­nę Księ­ży­ca, a tak to przy­naj­mniej zo­sta­nie z nami. – Uśmiech­nął się. 

– Pa­no­wie, zanim ru­szy­my do pracy – ode­zwał się Marek po­waż­nym tonem – muszę was po­in­for­mo­wać, że do­sta­wy je­dze­nia jak nie było tak nie ma, więc trze­ba de­li­kat­nie ogra­ni­czyć racje żyw­no­ścio­we. 

Po­czu­łem, jak cały się ru­mie­nie. Moja ra­kie­ta za­ła­do­wa­na była po­ży­wie­niem, któ­rym z nikim się nie po­dzie­li­łem. Ale skąd mia­łem wie­dzieć, jaka sy­tu­acja pa­nu­je na sta­cji?!

– Jasna spra­wa, sze­fie – od­parł Kamil. – Jakoś sobie po­ra­dzi­my. Nie takie kry­zy­sy prze­ży­wa­li­śmy, nie?

– Tak, masz rację. Ko­smos te­stu­je od­waż­nych. 

 

Uda­li­śmy się do pracy, w któ­rej nie dzia­ło się nic cie­ka­we­go. Cią­gle po­szu­ki­wa­łem wzro­kiem Burka, ale ni­g­dzie go nie wi­dzia­łem. 

Praca cią­gnę­ła się tak strasz­nie, że mia­łem wra­że­nie, iż nie skoń­czy się nigdy. I jesz­cze ta cią­gła ja­sność… do­słow­nie jakby czas stał w miej­scu. 

Kiedy zmę­cze­nie i nuda za­czę­ły dawać mi się we znaki, usły­sza­łem ko­mu­ni­kat z krót­ko­fa­lów­ki.

– Ko­niec na dzi­siaj, wra­ca­my na bazę – po­wie­dział Marek. 

Tak mnie to ucie­szy­ło, że chcia­łem pod­sko­czyć. 

Z radością uda­łem się na od­po­czy­nek. 

 

 

***

 

Gdy do­tar­łem do sta­cji, zo­ba­czy­łem przed budą le­wi­tu­ją­ce krom­ki chle­ba. Przy­cze­pio­no je do po­wierzch­ni jakąś nitką. Wszy­scy znaj­do­wa­li się w bu­dyn­ku i ma­cha­li do mnie przez okno, żebym do nich do­łą­czył. 

– Co się dzie­je? – za­py­ta­łem. 

– Burek zaraz po­wi­nien przyjść – wy­ja­śnił Kamil. – Zo­ba­czy­my, czy domek mu się spodo­ba! – dodał z sze­ro­kim uśmie­chem. 

Cze­ka­li­śmy jakiś czas, pod­czas któ­re­go nie dzia­ło się kom­plet­nie nic. Po­wo­li za­czą­łem tra­cić za­in­te­re­so­wa­nie, gdy zo­ba­czy­łem zna­jo­my kształt. 

Burek nad­cho­dził. 

Po­wo­li, roz­glą­da­jąc się na boki, oczy świe­ci­ły mu na biało jak la­tar­nie. 

Wę­szył po po­wierzch­ni księ­ży­ca, uno­sząc czuł­ki. 

– Zbli­ża się… – po­wie­dział cicho wy­raź­nie pod­eks­cy­to­wa­ny Kamil. 

Wszy­scy w bazie wstrzy­ma­li od­dech. 

Burek istot­nie pod­szedł do budy, chło­nąc ka­wał­ki chle­ba. 

Kamil był tak pod­eks­cy­to­wa­ny, że pod­świa­do­mie chwy­cił mnie za ramię, pa­trząc w ocze­ki­wa­niu. 

Zbli­ży­łem twarz do szyby. 

Burek… trzy­me­tro­wy obcy stwór… wszedł do środ­ka, zwi­ja­jąc się w kulkę. 

– O cho­le­ra! – krzyk­nął Kamil. – Sze­fie, na­praw­dę mu się po­do­ba!

Marek miał łzy w oczach. Otarł je kciu­kiem i po­wie­dział:

– Da­li­śmy radę, pa­no­wie, mo­że­my być z sie­bie dumni!

– Pro­po­nu­ję to uczcić – po­wie­dział Karol, przy­no­sząc szklan­ki z jakąś ciem­ną cie­czą w środ­ku. – Jak spe­cjal­na oka­zja to musi być kawa!

Rów­nież do­sta­łem szklan­kę. Stuk­ną­łem się z ko­le­ga­mi, po czym po­wo­li wy­pi­li­śmy całą za­war­tość.

– Dziś wszy­scy mo­że­my świę­to­wać. Zro­bi­li­śmy coś do­bre­go. Burek cały czas błą­kał się po Księ­ży­cu i spał pod gołym nie­bem, a teraz? I on ma swoje miej­sce – mówił dumny z sie­bie Marek. 

– Skąd w ogóle to coś się tutaj wzię­ło? – za­py­ta­łem.

Marek wzru­szył ra­mio­na­mi. 

– Nie mam po­ję­cia. Może było za­wsze? Pa­mię­taj, młody, że ko­smos jest wiel­ki, a my tacy mali. Tak wielu rze­czy jesz­cze nie wiemy. Ale każdy po­trze­bu­je domu. 

– Nawet trzy­me­tro­wy stwór ze szpo­na­mi więk­szy­mi ode mnie?

Marek spoj­rzał na mnie su­ro­wo. 

– Tak, nawet on. 

 

Im­pre­za nie trwa­ła długo. Po wy­pi­tej kawie, każdy udał się do swojego pokoju. Dziw­na spra­wa, ale chyba pierw­szy raz w życiu piłem kawę przed spa­niem. 

Le­ża­łem w łóżku i my­śla­łem. Nie spo­dzie­wa­łem się cze­goś ta­kie­go. Sta­cja Miluś za­ska­ki­wa­ła mnie na każ­dym kroku. Sta­cja… i lu­dzie, któ­rzy w niej prze­by­wa­li. Od­cię­ci od Ziemi przez długi czas. Szcze­rze mó­wiąc, nie dzi­wię się, że mogą czuć się tro­chę… sa­mot­ni. Dla­te­go tak za­przy­jaź­ni­li się z Bur­kiem. I muszę przy­znać – sam za­czy­na­łem go lubić. 

Uśmiech­ną­łem się. 

Trzy­me­tro­wa, sym­pa­tycz­na be­stia na Księ­ży­cu. Kto by po­my­ślał?

 

 

 

***

 

 

Ko­lej­ny dzień, ko­lej­ny alarm. Ten sam dziu­ra­wy ska­fan­der, ska­ner i kra­te­ry. 

Burka nie było w bu­dzie, wi­docz­nie miał ważne spra­wy do za­ła­twie­nia. 

Za­sta­na­wia­łem się, co może robić na Księ­ży­cu przez cały czas? Mu­sia­łem czymś zająć myśli, bo od ska­no­wa­nia kra­te­rów krę­ci­ło mi się w gło­wie z nudów. 

– Woj­tek, zba­daj ska­ner numer sie­dem sie­dem zero – po­wie­dział Marek przez trzesz­czą­cą krót­ko­fa­lów­kę.

Spoj­rza­łem na mapę, uda­łem się na miej­sce – pik – zie­lo­no, żad­nych ano­ma­lii. 

Za­sta­na­wia­łem się, czy w ogóle kie­dy­kol­wiek jakąś wy­kry­to. 

Dzień dłu­żył się w nie­skoń­czo­ność, więc gdy po kilku go­dzi­nach Marek w końcu ogło­sił ko­niec pracy, byłem wnie­bo­wzię­ty. 

W bazie pa­no­wa­ła jed­nak gro­bo­wa at­mos­fe­ra.

– Słu­chaj­cie – ode­zwał się Marek. – Wciąż nie mam żad­nych wie­ści od agen­cji w spra­wie po­ży­wie­nia. – Głos drżał mu z ner­wów. 

Spu­ścił głowę, jakby na bu­tach miał coś cie­ka­we­go. 

– Spo­koj­nie, sze­fie, damy radę. – Kamil po­ło­żył męż­czyź­nie dłoń na ra­mie­niu, na co ten szcze­rze się uśmiech­nął.

– Je­ste­śmy z tobą – dodał Karol. 

– Też dam radę – po­wie­dzia­łem, czu­jąc jed­ność z całą dru­ży­ną. 

– Dzię­ku­ję wszyst­kim. Za­pew­niam, że bę­dzie do­brze. Wszech­świat bywa nie­prze­wi­dy­wal­ny, ale mogę wam obie­cać… po­ra­dzi­my sobie z każ­dym pro­ble­mem! Jak za­wsze od tych ośmiu lat, które tu je­ste­śmy!

Tego dnia nie było świę­to­wa­nia ani trzesz­czą­ce­go radia. Każdy minę miał po­nu­rą. 

Zje­dli­śmy skrom­ny po­si­łek skła­da­ją­cy się z krom­ki su­che­go chle­ba. 

Sie­dząc w sa­lo­nie, zo­ba­czy­łem przez okno zbli­ża­ją­ce­go się Burka. 

Pa­trzył, jakby na coś cze­kał. 

– Cho­le­ra, pew­nie przy­szedł po chleb… – po­wie­dział Karol. 

Marek po­krę­cił głową. Je­dze­nia ledwo star­cza­ło dla nas, Burek rów­nież mu­siał po­ścić. 

Kamil wy­szedł na ze­wnątrz. 

– Wy­bacz, chło­pie – po­wie­dział do Burka. – Wiem, że pew­nie je­steś głod­ny, ale nic dla cie­bie nie mamy.

Burek pod­niósł czuł­ki, wy­da­jąc z sie­bie głę­bo­ki, me­ta­licz­ny po­mruk.

Kamil zło­żył dło­nie jak do mo­dli­twy i po­wie­dział:

– Wy­bacz, Burek. – Po tych sło­wach wró­cił do bazy.

Stwór cią­gle stał i wpa­try­wał się w bazę.

W środ­ku pa­no­wa­ła cisza tak gęsta, że można by­ło­by kroić ją nożem. 

Kamil pod­szedł do okna i drżą­cym gło­sem po­wie­dział:

– Nie od­cho­dzi… pa­trzy… 

Nikt nie wie­dział, co robić. 

Ro­zej­rza­łem się po dru­ży­nie, ale każdy miał wzrok utkwio­ny w pod­ło­dze. 

Kamil od­szedł od okna i udał do kuch­ni. Sły­sza­łem, jak otwie­ra szaf­ki i lo­dów­kę. 

– Coś mu­si­my dla niego mieć… – stwier­dził. 

Spoj­rzał na chleb. Było go tak mało. Za­le­d­wie czte­ry krom­ki, po jed­nej dla każ­de­go z nas. 

– Kamil… – po­wie­dział Marek spo­koj­nie. – Burek wy­trzy­ma. Do­sta­wa za­pa­sów na pewno przy­bę­dzie, a wtedy wszy­scy zro­bi­my jedną wiel­ką ucztę. 

– No wiem… – Zre­zy­gno­wa­ny Kamil osu­nął się na pod­ło­gę, cho­wa­jąc twarz w dło­niach. 

Nagle coś się wy­da­rzy­ło… 

Coś mocno ude­rzy­ło w drzwi. 

Huk roz­szedł się po całej sta­cji. Po­czu­łem dresz­cze na całym ciele. 

– To Burek! – za­wo­łał Karol z sa­lo­nu. – Chyba… chyba chce wejść do środ­ka!

Po­bie­gli­śmy czym prę­dzej na miej­sce i huk po­wtó­rzył się znowu. 

Drzwi wy­gię­ły się pod wpły­wem ude­rze­nia, a ha­czyk za­drżał ża­ło­śnie. 

– Długo nie wy­trzy­ma­ją… – wy­krztu­si­łem spa­ni­ko­wa­ny. Czu­łem jak robi mi się go­rą­co na całym ciele. 

Ko­lej­ne ude­rze­nie. Drzwi ledwo wi­sia­ły. 

Gło­śno prze­łkną­łem ślinę. Serce wa­li­ło mi w pier­si jak nigdy. 

Kamil pod­szedł do drzwi, wy­cią­ga­jąc ręce, jakby miało to coś pomóc. 

– Burek! – krzyk­nął. – Uspo­kój się! Do budy! 

Burek jed­nak nie po­słu­chał i po chwi­li wy­da­rzy­ło się coś strasz­ne­go… 

Ko­lej­ne ude­rze­nie. 

Drzwi prze­le­cia­ły przez cały pokój, prze­wra­ca­jąc Ka­mi­la. 

Ogrom­ny stwór wdarł się do środ­ka, ry­cząc jak osza­la­ły. 

– Burek… spo­koj­nie… – mówił Kamil z wy­cią­gnię­tą ręką, w miarę jak obcy zbli­żał się do niego. 

Kamil drżał na całym ciele. Pró­bo­wał na czwo­ra­ka cof­nąć się pod ścia­nę, cicho łka­jąc. 

Wtedy stało się coś, czego nikt się nie spo­dzie­wał. 

Burek za­ata­ko­wał. 

Rzu­cił się na Ka­mi­la, który krzyk­nął tak gło­śno, że aż za­dzwo­ni­ło mi w uszach. 

Stwór za­czął go roz­szar­py­wać, jak wy­głod­nia­łe zwie­rzę. W jed­nej chwi­li po­miesz­cze­nie wy­peł­ni­ło się krwią, która była wszę­dzie. 

Sta­li­śmy w szoku, nie­zdol­ni się ru­szyć. 

Karol otwo­rzył usta ze zdzi­wie­nia. Wzrok miał mętny, jakby nie­obec­ny. 

– O… O cho­le­ra… on… on go… zabił… – Wska­zał drżą­cą ręką Burka, który z gło­śnym mla­ska­niem po­ży­wiał się Ka­mi­lem. 

– Mu­si­my stąd ucie­kać! – krzyk­nął Marek, ła­piąc Ka­ro­la za boki. 

Męż­czy­zna jakby się ock­nął. Prze­tarł twarz ręką i ru­szył za Mar­kiem do kuch­ni.

Uda­łem się za nimi, nie bar­dzo wie­dząc, co robić. 

Scho­wa­łem się w sza­fie, Karol wszedł pod stół, a Marek pod ku­chen­kę. 

Usły­sze­li­śmy kroki… Burek tutaj był. 

Przez szpa­rę wi­dzia­łem, jak cho­dzi z po­sta­wio­ny­mi na bacz­ność czuł­ka­mi. 

Cho­dził i węszył. 

Karol pod sto­łem trząsł się, cały czer­wo­ny na twa­rzy. Za­sło­nił usta dłoń­mi, za­my­ka­jąc oczy, z któ­rych le­cia­ły mu łzy. 

Burek był bli­sko niego i w pew­nym mo­men­cie… spoj­rzał na Ka­ro­la ja­sny­mi, świe­cą­cy­mi ocza­mi. 

Męż­czy­zna wrza­snął. 

– Nie! Zo­staw mnie! Pro­szę! – krzy­czał, ale Burek nie po­słu­chał. 

Wiel­ką łapą prze­wró­cił stół i ryk­nął prze­raź­li­wie, tak gło­śno, że chyba sły­chać było go na Zie­mię. Karol za­czął się czoł­gać, a stwór chwy­cił go za nogę, wbi­ja­jąc w nią ostre jak brzy­twa zęby. 

Męż­czy­zna prze­raź­li­wie wrza­snął, gdy krew po­cie­kła stru­mie­niem na pod­ło­gę. 

Za­czą­łem pła­kać. Karol nie miał szans. 

Tak bar­dzo chcia­łem co­kol­wiek zro­bić, ale nie mia­łem po­ję­cia, co! Wszyst­ko dzia­ło się tak szyb­ko!

W tym mo­men­cie spod ku­chen­ki wy­szedł Marek, trzy­mał coś w rę­kach, nie­bie­ską butlę! Pal­nik ga­zo­wy! 

Po­czu­łem nie­sa­mo­wi­tą ulgę! I aż… krzyk­ną­łem z ra­do­ści. 

Burek stra­cił za­in­te­re­so­wa­nie Ka­ro­lem i spoj­rzał w stro­nę Marka. 

– Ludz­kość nie po­wsta­ła po to, by dać się za­stra­szać – mówił męż­czy­zna, ce­lu­jąc pal­ni­kiem w stwo­ra. – By­li­śmy dla cie­bie mili i tak się nam od­pła­casz? Da­li­śmy ci dom! Schro­nie­nie i je­dze­nie! – krzy­czał, a pot spły­wał mu po czole. – Ale teraz, panie Burek, po­ca­łuj mnie pan w dupę!

Na­ci­snął spust pal­ni­ka i… usły­sza­łem tylko suche klik­nię­cie. 

– Sze­fie… – ode­zwał się Karol, łka­jąc. – Nie ma… nie ma gazu. 

Marek wy­pu­ścił pal­nik z rąk. 

– O cho­le­ra… – po­wie­dział. 

Burek w oka­mgnie­niu rzu­cił się na niego, wbi­ja­jąc w szyję zęby. 

Krew try­snę­ła na całe po­miesz­cze­nie, wpa­da­jąc przez szcze­li­nę do mojej kry­jów­ki. 

Zro­bi­ło mi się słabo, gdy sły­sza­łem ago­nal­ne krzy­ki Marka. 

Gdy po­twór po­ży­wiał się sze­fem, Karol wstał i ku­le­jąc pró­bo­wał wy­do­stać się z po­miesz­cze­nia. 

Ki­bi­co­wa­łem, żeby mu się udało. Był już tak bli­sko, już pra­wie po­czuł smak wol­no­ści, gdy nagle… Burek sko­czył na niego, przy­gnia­ta­jąc do pod­ło­gi. 

Męż­czy­zna wydał z sie­bie je­dy­nie stłu­mio­ny dźwięk, po czym Burek ode­rwał mu głowę, jak szma­cia­nej lalce. 

Za­sło­ni­łem usta dło­nią, żeby nie krzyk­nąć. 

Wi­dzia­łem, jak cały świat traci barwy, czu­łem się coraz bar­dziej słaby, aż w końcu… na­sta­ła ciem­ność…

 

 

 

***

 

 

Nie wiem, jak długo byłem nie­przy­tom­ny, ale gdy się ock­ną­łem, ni­g­dzie nie do­strze­głem Burka. Przez szpa­rę w drzwiach wi­dzia­łem je­dy­nie po­szar­pa­ne, nie­do­je­dzo­ne ciała Marka i Ka­mi­la i po­czu­łem, jak robi mi się nie­do­brze. 

Usły­sza­łem kroki… ktoś cho­dził po sta­cji. 

Ci­śnie­nie od razu mi się pod­nio­sło. Spo­dzie­wa­łem się, że po­twór przyj­dzie i po mnie, ale nie… do kuch­ni we­szło dwóch męż­czyzn w ska­fan­drach. Nie­śli jakąś wiel­ką skrzy­nię. 

– Co za ma­sa­kra… – po­wie­dział jeden z nich. 

– Tyle krwi… – dodał drugi.

Po­wo­li otwo­rzy­łem drzwi szafy, które wy­da­ły z sie­bie nie­przy­jem­ne skrzyp­nię­cie. 

Męż­czyź­ni od razu po­pa­trzy­li w moją stro­nę. 

– O cho­le­ra! Ktoś żyje! 

Upa­dłem na pod­ło­gę, cały drżąc, a oni… po­de­szli do mnie, do­ty­ka­jąc, jakby chcie­li się upew­nić, czy je­stem praw­dzi­wy. 

Do­pie­ro wtedy za­uwa­ży­łem napis na skrzy­ni „Sta­cja Miluś – za­opa­trze­nie żyw­no­ścio­we”. Wy­da­łem z sie­bie cichy szloch, czu­jąc jak łzy spły­wa­ją mi po twa­rzy. 

– Wi­dzia­łeś co się stało? – za­py­tał jeden z męż­czyzn. – Kto to wszyst­ko zro­bił?! – dodał.

Spoj­rza­łem na nich, a póź­niej na przed­miot, który przy­nie­śli.

– Spóź­ni­li­ście… – od­par­łem drżą­cym gło­sem. – To był Burek.