Tkając pająki

Po­miesz­cze­nie wy­peł­niał gry­zą­cy smród ka­dzi­de­łek, co chwi­lę wy­wo­łu­ją­cy u mnie ka­szel. Pufa była zbyt mięk­ka, za­pa­da­łam się w niej, jakby chcia­ła mnie wcią­gnąć i tak oca­lić przed grze­chem, który za­mie­rza­łam po­peł­nić.

– Jak już wspo­mi­na­łam w ma­ilach, nie cho­dzi o pie­nią­dze – wiedź­ma mó­wi­ła spo­koj­nie, ale czu­łam, że nasza roz­mo­wa ją iry­tu­je. – Magia nie lubi być nie­do­ce­nia­na. Musi być pani ab­so­lut­nie pewna.

– Je­stem ab­so­lut­nie pewna – za­pew­ni­łam, po­wstrzy­mu­jąc wes­tchnie­nie.

– Klą­twy są bar­dzo eks­tre­mal­ną formą ze­msty…

– Nie zna pani mojej sy­tu­acji.

– No do­brze… – po­wie­dzia­ła bez prze­ko­na­nia. – Rzu­ca­nie za­klęć to długi i wy­ma­ga­ją­cy pro­ces.

Za­czę­łam wy­kła­dać przy­nie­sio­ne rze­czy. Sta­ra­łam się nie na­ru­szyć dziw­nych wzo­rów usy­pa­nych na stole z soli, skoro nie mia­łam po­ję­cia, po co tam były. Kiedy skoń­czy­łam, przed moją roz­mów­czy­nią le­ża­ła szczot­ka do wło­sów Ma­rian­ny, majt­ki, pil­ni­czek do pa­znok­ci i prze­siąk­nię­ta krwią chu­s­tecz­ka.

– Któ­raś z tych rze­czy po­win­na wy­star­czyć – po­wie­dzia­łam dumna z sie­bie.

– Któ­raś zde­cy­do­wa­nie – kiedy to mó­wi­ła, jej twarz wy­gię­ła się w gry­ma­sie zdra­dza­ją­cym znie­sma­cze­nie.

– Ta osoba miewa krwo­to­ki z nosa – za­pew­ni­łam szyb­ko.

W rze­czy­wi­sto­ści się ska­le­czy­ła, ale krwo­to­ki z nosa wy­da­wa­ły mi się mniej po­dej­rza­ne. Nie chcia­łam, aby po­my­śla­ła, że za­mie­rzam prze­kląć kogoś, kogo już dźgnę­łam.

– Jest pani bli­sko z tą osobą?

– Je­stem zmu­szo­na czę­sto prze­by­wać w jej oto­cze­niu.

***

Po prze­kro­cze­niu progu, do­bie­gły mnie śmie­chy. Nie ro­zu­mia­łam czemu, w tym pie­kiel­nym domu za­wsze było tak gło­śno. Sta­ra­łam się wie­rzyć, że obec­ność gości po­zwo­li mi nie­po­strze­że­nie znik­nąć w ga­bi­ne­cie, który chwi­lo­wo peł­nił rolę mojej sy­pial­ni. Zanim się tam za­kra­dłam, śmie­chy w kuch­ni uci­chły, prze­rwa­ne od­gło­sem prze­wra­ca­ne­go krze­sła.

Ma­rian­na prze­mknę­ła obok, chyba nie­świa­do­ma mojej obec­no­ści i za­mknę­ła się w ła­zien­ce. Gdy sta­łam odrę­twia­ła, ona za­czę­ła wy­mio­to­wać. Nim za­de­cy­do­wa­łam co dalej, z kuch­ni wy­szli moja matka i brat. Emil spra­wiał wra­że­nie zmar­twio­ne­go, co jesz­cze bar­dziej mnie roz­draż­ni­ło.

Czemu nie wy­glą­dał rów­nie szcze­rze, kiedy moje życie za­wa­li­ło się po raz ko­lej­ny?

– Mó­wi­łam, że nie po­win­ni­ście go­to­wać tak mocno pach­ną­ce­go je­dze­nia – matka spró­bo­wa­ła roz­po­cząć ty­ra­dę.

– Mó­wi­łaś też, że cię­żar­nej nie od­ma­wia się za­chcia­nek – wes­tchnął Emil, po czym ru­szył w stro­nę ła­zien­ki.

Matka na­rze­ka­ła na coś pod nosem, ale nie sły­sza­łam, co do­kład­nie mó­wi­ła. Mnie też za­czy­na­ło się chcieć wy­mio­to­wać, ale Ma­rian­na była w trak­cie wy­rzu­ca­nia wnętrz­no­ści do je­dy­nej to­a­le­ty w domu.

– Misia, wró­ci­łaś w końcu! Jak spa­cer, ko­cha­nie? – za­py­ta­ła matka obrzy­dli­wie prze­sło­dzo­nym tonem.

Wi­docz­nie to, że nikt nie zwra­cał na nią uwagi, wy­star­czy­ło, abym stała się jej nowym punk­tem za­in­te­re­so­wa­nia.

– Cu­dow­ne wie­ści ko­cha­nie. – Nie ro­zu­mia­łam, czego miał do­ty­czyć taki ko­men­tarz, bo nie dała mi czasu na od­po­wiedź.

Po­cią­gnę­ła mnie za rękę do kuch­ni. Przy stole sie­dzia­ły dwie ko­bie­ty i męż­czy­zna. Jak zwy­kle w przy­pad­ku przy­ja­ciół mo­je­go brata i szwa­gier­ki – twa­rze gości wy­glą­da­ły zna­jo­mo, ale nie pa­mię­ta­łam, gdzie mo­głam ich po­znać.

– To jest Misia, moja star­sza córka – przed­sta­wi­ła mnie matka, choć byłam nie­mal pewna, że tamci wie­dzie­li, kim je­stem.

Nie ro­zu­mia­łam, czemu nie użyła mo­je­go imie­nia.

Roz­mo­wy szyb­ko za­czę­ły to­czyć się dalej, jakby nikt nie pa­mię­tał o sta­nie cię­żar­nej go­spo­dy­ni.

– A co u two­je­go na­rze­czo­ne­go? – za­py­ta­ła jedna z ko­biet, kiedy na­kła­da­łam sobie je­dze­nie.

– Nie wiem, ro­ze­szli­śmy się jakiś czas temu – od­po­wie­dzia­łam, siląc się na spo­kój.

– Ojoj, a tak do sie­bie pa­so­wa­li­ście! Co się stało?

– Od razu po roz­sta­niu za­czął się spo­ty­kać z ko­le­żan­ką z pracy, więc chyba się do­my­śla­cie, co mogło się stać.

– To dla­te­go Misia po­miesz­ku­je teraz z nami – wtrą­cił Emil.

Wró­cił do kuch­ni lek­kim kro­kiem, jak­by­śmy nie sły­sze­li, że jego żona wciąż rzyga w kiblu. Nie mo­głam się po­cie­szać myślą, że to klą­twa trawi ko­bie­tę od środ­ka, bo we­dług wiedź­my pierw­sze ob­ja­wy nie po­win­ny po­ja­wić się wcze­śniej niż naj­bliż­szej nocy.

– Do­brze, że się od niego wy­nio­słaś, sio­strzycz­ko. Okrop­nie się za­cho­wał – mó­wiąc, objął mnie jedną ręką i przy­cią­gnął do swo­je­go boku.

Taki gest za­sko­czył mnie na tyle, że ledwo skoń­czy­łam na­kła­dać sobie po­traw­kę bez roz­la­nia jej.

– Ale cóż, dupek nie za­słu­gu­je, żeby o nim tyle mówić.

Póź­niej Emil za­czął opo­wia­dać o tym, co pla­no­wa­li do­ku­pić do po­ko­ju dzie­cię­ce­go, a ja mia­łam na­dzie­ję, że matka nie do­my­śli się, że ce­lo­wo za­ję­łam ulu­bio­ne miej­sce Ma­rian­ny. Taka drob­na zło­śli­wość nieco po­pra­wi­ła mi humor.

***

Długo cze­ka­łam na sen, bo mał­żeń­stwo nie prze­sta­wa­ło ha­ła­so­wać. Prze­cho­dzi­li mię­dzy po­miesz­cze­nia­mi, za­pa­la­li świa­tło i raz za razem par­ska­li śmie­chem.

Moje myśli ucie­ka­ły w stro­nę po­przed­nich związ­ków. W żad­nym nie śmia­łam się aż tyle i nie­mal każdy się szyb­ko roz­padł. Byli part­ne­rzy rzad­ko po­da­wa­li po­wo­dy – je­że­li pró­bo­wa­li się zdo­być na szcze­rość, mó­wi­li o moim cięż­kim cha­rak­te­rze.

Tylko jeden zo­stał na dłu­żej, my­śla­łam, że na stałe. Dał mi pier­ścio­nek, sta­ra­li­śmy się o dziec­ko, bo ma­rzył o zdję­ciach ślub­nych z nie­mow­lę­ciem. Zgo­dzi­łam się, choć uwa­ża­łam to za okrop­ny po­mysł, a on i tak od­szedł.

Udało mi się za­snąć, do­pie­ro kiedy tamci szczę­śli­wi kre­ty­ni też to zro­bi­li. Na­wie­dza­ły mnie dziw­ne sny. W jed­nym z nich sta­łam się czymś, co gnało opu­sto­sza­ły­mi uli­ca­mi. Nie­licz­ni lu­dzie, któ­rych mi­ja­łam, nie do­strze­ga­li mojej obec­no­ści. Za to zwie­rzę­ta sza­la­ły z prze­ra­że­nia. Po­zna­łam oko­li­cę, do­pie­ro kiedy zna­la­złam się bli­sko domu Emila i Ma­rian­ny.

Prze­sko­czy­łam przez bramę, jak­bym nic nie wa­ży­ła. Obce mi ciało do­pa­dło do ścia­ny bu­dyn­ku i za­czę­ło się po niej wspi­nać, nie od­ry­wa­jąc wzro­ku od ro­sną­ce­go okna. Spo­dzie­wa­łam się, że stwo­rze­nie wy­bi­je szybę, ale prze­nik­nę­ło przez nią. Wi­dzia­łam, że szkło nie zo­sta­ło stłu­czo­ne, ale czu­łam, jak odłam­ki wbi­ja­ją się we wspól­ne ciało.

Syl­wet­ka ru­nę­ła na śpią­cą ko­bie­tę po tym, jak sta­nę­ła nad łóż­kiem. Po­czu­łam ude­rze­nie go­rą­ce­go płynu.

Obu­dził mnie krzyk Ma­rian­ny, tak prze­szy­wa­ją­cy, że nie­mal spa­dłam z łóżka. Po­cząt­ko­wo chcia­łam to zi­gno­ro­wać i spró­bo­wać za­snąć, ale oba­wia­łam się, że brat ro­bił­by mi wy­rzu­ty.

Otwie­ra­jąc drzwi do ich sy­pial­ni sły­sza­łam, jak Emil pyta o coś wy­stra­szo­ny. Kiedy za­pa­li­łam świa­tło, on rów­nież za­czął krzy­czeć. Ma­rian­na pła­ka­ła, oboje pró­bo­wa­li wy­plą­tać się z koł­dry i po­de­rwać z łóżka, jakby przed czymś ucie­ka­li.

Po po­ście­li cho­dził ogrom­ny pająk. Jeden z naj­więk­szych, jakie wi­dzia­łam na żywo, ale wciąż – tylko pająk.

– Za­cho­wu­je­cie się, jak dzie­ci – po­wie­dzia­łam.

Nie mia­łam pew­no­ści, czy ich krzy­ki mnie cał­ko­wi­cie nie za­głu­szą. Wzię­łam chu­s­tecz­kę z opa­ko­wa­nia na szaf­ce i po de­li­kat­nym uję­ciu pa­ją­ka, wy­sta­wi­łam go za okno. Wtedy, za­pa­no­wa­ła cisza, prze­rwa­na w końcu przez śmiech mo­je­go brata.

– Ra­tu­jesz nam życie – za­żar­to­wał.

– Prze­pra­szam, że cię obu­dzi­łam – za­czę­ła Ma­rian­na. – Naj­pierw mia­łam kosz­mar, a po tym po­czu­łam, jak coś po mnie cho­dzi.

– Nie ugryzł cię? – za­py­tał Emil.

Za­pew­nia­ła, że nie, ale on pa­ni­ko­wał jesz­cze chwi­lę, nim udało mi się wejść w słowo.

– Co ci się śniło? – za­py­ta­łam.

– Że ktoś się wła­mał.

***

Je­dząc śnia­da­nie, prze­ko­na­łam się, że chyba po raz pierw­szy kie­dy­kol­wiek, Ma­rian­na wy­glą­da­ła zna­cze­nie go­rzej, niż ja. Jej skóra zsza­rza­ła, a po­licz­ki po­kry­ła wy­syp­ka. Usta ko­bie­ty po­pę­ka­ły, kiedy pa­trzy­łam, jak je, nie­mal spo­dzie­wa­łam się zo­ba­czyć mie­sza­ją­cą się z mle­kiem krew.

Je­dząc, ga­pi­ła się w te­le­fon, więc tylko ja za­uwa­ży­łam, co wy­ło­wi­ła z miski płat­ków. Na łyżce był pająk. Ogrom­ny, przy­naj­mniej tak duży, jak ten w nocy. Nie ru­szał się, mu­siał uto­nąć w mleku, ale nie mia­łam po­ję­cia, jak się do niego do­stał.

Nie ostrze­głam jej, nim wło­ży­ła pa­ją­ka do ust. Wy­da­wa­ło mi się, że usły­sza­łam chrup­nię­cie, z jakim prze­gry­zła pan­ce­rzyk.

Po tym po­now­nie były wrza­ski i wy­mio­ty, a ja od­po­wia­da­łam na ogło­sze­nia o pracę.

***

– Bied­na Ma­rian­na – wes­tchnę­ła moja matka.

Takie słowa spra­wi­ły, że po­ża­ło­wa­łam de­cy­zji o wspól­nym go­to­wa­niu.

Od kiedy Emil i jego żonka ogło­si­li, że spo­dzie­wa­ją się ludz­kie­go pa­so­ży­ta, nie­mal nie roz­ma­wia­li­śmy o mnie. Je­dy­ny wy­ją­tek miał miej­sce, kiedy stra­ci­łam pracę i po­rzu­cił mnie part­ner. Nie­ste­ty te te­ma­ty szyb­ko wszyst­kich znu­dzi­ły.

– Czemu bied­na? – za­py­ta­łam, choć nie­ko­niecz­nie chcia­łam usły­szeć od­po­wiedź.

– Nie wy­obra­żam sobie spo­dzie­wać się dziec­ka bez matki. Jesz­cze cała ta tra­ge­dia z jej ro­dzi­ca­mi i bra­tem, to nie takie dawne dzie­je.

Nie była bli­sko z ro­dzi­ca­mi, z bra­tem się nie­na­wi­dzi­li. ­­­– Ledwo się po­wstrzy­ma­łam przed po­wie­dze­niem tego na głos. Chyba nie chcia­łam wie­dzieć, jak matka by za­re­ago­wa­ła.

Ma­rian­na nie miała kon­tak­tu z ro­dzi­ną – ci lu­dzie pew­nie by ją wy­dzie­dzi­czy­li, gdyby śmierć nie za­bra­ła ich tak nagle. Oprócz domu uda­wa­na tra­ge­dia ku­pi­ła jej mi­łość i po­par­cie te­ścio­wej, która wcze­śniej za nią nie prze­pa­da­ła.

***

We śnie sta­łam w sy­pial­ni Emila i Ma­rian­ny, po­chy­lo­na, aby zmie­ścić się w prze­strze­ni mię­dzy pod­ło­gą a su­fi­tem.

W rę­kach trzy­ma­łam za­krwa­wio­ne, ma­leń­kie ciało, które po­wo­li prze­sta­wa­ło się ru­szać. Twarz miało tak ob­le­pio­ną ślu­zem, że z dzie­cię­ce­go gar­dła nie mógł się wy­rwać pierw­szy płacz. Po zbyt wcze­śnie wy­dar­tym ciele cho­dzi­ły pa­ją­ki. Dzie­siąt­ki pa­ją­ków, które po­że­ra­ły nie­mow­lę.

Pę­po­wi­na wciąż łą­czy­ła dziec­ko z matką. Ma­rian­na nie była w lep­szym sta­nie – cały jej tors zo­stał ro­ze­rwa­ny. Wnętrz­no­ści wy­wle­czo­no, a spo­mię­dzy nich wy­grze­by­wa­ły się ko­lej­ne pa­ją­ki. Mimo wszyst­ko, serce wi­docz­ne mię­dzy wy­ła­ma­ny­mi że­bra­mi wciąż biło.

Płuca zwi­sa­ły po bo­kach ciała. Ich po­wierzch­nia po­ru­sza­ła się, ale nie w spo­sób wska­zu­ją­cy na od­dech. Ra­czej jakby coś ma­łe­go cho­dzi­ło tuż pod cien­ką błoną.

Po­mi­mo ma­sa­kry u jego boku, mój brat spał spo­koj­nie.

Obu­dzi­ła mnie po­trze­ba sko­rzy­sta­nia z to­a­le­ty. Szłam tam po ciem­ku, aby nie ry­zy­ko­wać prze­bu­dze­niem współ­lo­ka­to­rów, ale kiedy za­pa­li­łam świa­tło w ła­zien­ce, nie­mal wy­rwał mi się krzyk.

Na pod­ło­dze sie­dzia­ła Ma­rian­na. Za­pła­ka­na, z za­pad­nię­ty­mi po­licz­ka­mi i krwa­wią­cy­mi z pęk­nięć war­ga­mi.

Kiedy pierw­szy szok minął, mu­sia­łam wal­czyć ze sobą, by nie za­cząć się uśmie­chać.

– Źle się czu­jesz? – za­py­ta­łam, uda­jąc tro­skę.

– Po­wiedz­my… – szep­ta­ła ła­mią­cym się gło­sem.

– Ko­lej­ny kosz­mar?

Wzdry­gnę­ła się, jak­bym spró­bo­wa­ła ją ude­rzyć.

– Co dokładnie ci się śniło?

– Nie chcę o tym my­śleć, boję się o tym my­śleć…

– Mogę coś dla cie­bie zro­bić? – za­py­ta­łam, choć wo­la­łam, aby nie ko­rzy­sta­ła z mojej pro­po­zy­cji.

– Nie trze­ba, po pro­stu muszę ochło­nąć, jakoś to mną wstrzą­snę­ło.

Po tym chwi­lę mil­cza­ły­śmy, a ona wciąż tkwi­ła na pod­ło­dze mię­dzy mną, a se­de­sem.

– Mo­żesz wyjść? Muszę siku.

***

– Prze­cież to strasz­ne, jak Ma­rian­na zmar­nia­ła – po­wie­dzia­ła matka, kiedy znowu razem go­to­wa­ły­śmy. – I to prak­tycz­nie z dnia na dzień! Wiesz coś się z nią dzie­je?

– Nie wy­sy­pia się, męczą ją ja­kieś kosz­ma­ry.

– Wiesz co się jej śni?

– Nie chce o tym mówić, po­dej­rze­wam, że coś zwią­za­ne­go z ciążą.

– Moż­li­we… coraz bli­żej po­ro­du pew­nie jest ze­stre­so­wa­na.

Ledwo zdą­ży­łam spró­bo­wać zmie­nić temat, do kuch­ni wpa­dła roz­trzę­sio­na Ma­rian­na. Blada i z obłę­dem w oczach.

– Czemu je­ste­ście takie spo­koj­ne?! We­zwa­ły­ście już po­li­cję?! – szep­ta­ła, ale w jej tonie dało się sły­szeć pa­nicz­ną na­głość.

– Po­li­cję? Po co? Dziec­ko, co się dzie­je? – Matka sta­ra­ła się nie pod­no­sić głosu, ale nie dało się po­wie­dzieć, by mó­wi­ła cicho.

Ma­rian­na sze­rzej otwo­rzy­ła oczy i spró­bo­wa­ła za­sło­nić usta star­szej ko­bie­ty dłoń­mi. Syk­nę­ła, aby ta mó­wi­ła ci­szej. Matka cof­nę­ła się wy­stra­szo­na.

– Nie sły­sza­ły­ście tego?!

– Czego? – rów­nież szep­ta­łam, żeby nie wpa­dła na po­mysł, aby mnie do­ty­kać.

– Okna! – Brzmia­ła, jak­by­śmy były nie­po­waż­ny­mi w swoim upo­rze dzieć­mi. – Ktoś wybił okno i cho­dzi po pię­trze!

Kiedy szep­ta­ła, matka zer­ka­ła na mnie ner­wo­wo, jakby są­dzi­ła, że znam od­po­wie­dzi na wszyst­kie py­ta­nia.

– Słoń­ce, ni­ko­go tu nie ma – matka mó­wi­ła po­wo­li, nie­udol­nie pró­bu­jąc uspo­ko­ić młod­szą ko­bie­tę. – Nie sły­sza­ły­śmy nic ta­kie­go, a prze­cież…

Nie zdą­ży­ła do­koń­czyć, nim z gar­dła Ma­rian­ny dobył się nie­mal zwie­rzę­cy pisk.

Nie mam pew­no­ści, czy w ogóle słu­cha­ła, co mó­wi­ła te­ścio­wa. Jej wzrok wę­dro­wał ner­wo­wo mię­dzy na­chy­la­ją­cą się do niej ko­bie­tą a wej­ściem do kuch­ni. Po krzy­ku osu­nę­ła się na pod­ło­gę. Nie, jakby za­sła­bła, ra­czej – jakby cof­nę­ła się na tyle gwał­tow­nie, by stra­cić rów­no­wa­gę. Cała drża­ła, aż nie mogła się pod­nieść.

– Nie! Nie pod­chodź! – krzy­cza­ła.

Matka pró­bo­wa­ła ją uspo­ko­ić, wi­docz­nie nie mniej prze­ra­żo­na niż Ma­rian­na. Ja na­to­miast pa­trzy­łam na wej­ście do kuch­ni, w któ­rym nikt nie stał.

***

– Misia… – za­czął Emil, wcho­dząc do po­ko­ju.

Wszedł bez pu­ka­nia, za­wsze wcho­dził bez pu­ka­nia, a ja nie wie­dzia­łam, czy mo­głam mu zwró­cić uwagę w jego domu.

– Co tam? – za­py­ta­łam, nie od­ry­wa­jąc wzro­ku od ekra­nu.

Po­mi­mo na­głe­go to­wa­rzy­stwa, sta­ra­łam się sku­pić na czy­ta­nym ogło­sze­niu.

– To praw­da, co mó­wi­ły mama i Ma­rian­na?

– A co mó­wi­ły?

– Że Ma­rian­na miała ko­lej­ny kosz­mar i wy­da­wa­ła się bar­dzo zdez­o­rien­to­wa­na po obu­dze­niu.

– Za­sko­czy­ła mnie na tyle, że nie­zbyt wie­dzia­łam, co się dzie­je. Z tego co zro­zu­mia­łam, miała bar­dzo re­ali­stycz­ny sen o wła­ma­niu i po obu­dze­niu na­praw­dę my­śla­ła, że ktoś jest w domu.

Pró­bo­wa­łam go uspo­ko­ić, ale nie przez tro­skę. Nie chcia­łam, aby kto­kol­wiek tak szyb­ko wpadł na po­mysł po­ma­ga­nia Ma­rian­nie. Tak, aby nie za­zna­ła nawet odro­bi­ny kom­for­tu.

– I po tym ze­mdla­ła?

– To nie do końca wy­glą­da­ło, jak omdle­nie – od­po­wie­dzia­łam szcze­rze. – Miała otwar­te oczy. Myślę, że to był mo­ment otrzeź­wie­nia. Do­tar­ło do niej, co się dzie­je i nie wie­dzia­ła, co dalej.

W lu­ster­ku sto­ją­cym na biur­ku zo­ba­czy­łam, jak Emil kiwa po­wo­li głową. Nie pa­trzył na mnie, tylko w pod­ło­gę. Za­ci­skał zęby tak mocno, że wi­dzia­łam mię­sień prze­ska­ku­ją­cy mu w szczę­ce.

– Ostat­nio ma dużo kosz­ma­rów. Mó­wi­ła coś o nich?

Coraz moc­niej za­ci­ska­łam palce na mysz­ce, żeby po­wstrzy­mać się przed ude­rze­niem ręką o blat. Wal­czy­łam, aby stłu­mić w gar­dle krzyk:

To twoja żona do kurwy, nędzy! Czemu bym miała wie­dzieć o two­jej żonie coś wię­cej, niż ty?!

– Myślę, że jest bar­dzo ze­stre­so­wa­na i tak to się prze­ja­wia – zapewniałam po­wo­li, aby przy­pad­kiem nie pod­nieść głosu.

Jesz­cze chwi­lę stał w milczeniu. Wy­cho­dząc, za­mknął drzwi.

***

We śnie sta­łam w po­ko­ju Emila i Ma­rian­ny. Tym razem ko­bie­ta nie spała, a sie­dzia­ła na skra­ju łóżka i kasz­la­ła. Rwący ka­szel brzmiał, jakby ledwo po­zwa­lał jej od­dy­chać. Cięż­ko mi było zro­zu­mieć, jakim cudem nie obu­dzi­ła mo­je­go brata.

Po­de­szłam bli­żej i na­chy­li­łam się do ko­bie­ty. Do­pie­ro wtedy zo­ba­czy­łam, że coś po­ru­sza­ło się pod jej skórą. Kasz­la­ła coraz moc­niej, jej cia­łem wstrzą­sa­ły tor­sje. W końcu za­czę­ła pluć. Mu­sia­łam kuc­nąć, przy łóżku, żeby do­strzec, co zna­la­zło się w jej drżą­cych dło­niach.

Po­skle­ja­ny fleg­mą pająk.

Rano obu­dzi­ły mnie krzy­ki.  Emil bie­gał po domu, chyba cze­goś szu­ka­jąc, usły­sza­łam z jego ust słowo szpi­tal, przez co, po­mi­mo za­spa­nia, za­czę­łam się uśmie­chać. Li­czy­łam na to, że Ma­rian­nie stało się coś złego. Coś na tyle złego, by znik­nę­ła z mo­je­go życia i już nikt nie mógł nas po­rów­ny­wać.

Uśmiech znik­nął mi z twa­rzy, kiedy do­tar­ło do mnie, że w tonie głosu mo­je­go brata oprócz pa­ni­ki była ra­dość.

Kiedy otwo­rzy­łam drzwi, zro­zu­mia­łam, że wołał coś do te­le­fo­nu. Pew­nie za­dzwo­nił do matki, mówił, że muszą je­chać do szpi­ta­la, bo Ma­rian­na chyba ro­dzi­ła.

Po tym, jak opu­ści­li dom, cie­szy­łam się nie­mal całym dniem ciszy, póź­niej za­dzwo­nił mój te­le­fon. Ka­za­li mi je­chać do szpi­ta­la, a na miej­scu trzy­mać dziec­ko. Emil znowu pytał, czy zo­sta­nę chrzest­ną, jakby przy­po­mniał sobie, że po­przed­nio nie od­po­wie­dzia­łam. Ilość emo­cji po­zwa­la­ła mi daw­ko­wać re­ak­cje – wy­star­czy­ło uda­wa­nie szoku. Moja ro­dzi­na za­wsze uwa­ża­ła mnie za mało wy­lew­ną.

Łatwo było mi ob­ser­wo­wać re­ak­cje Ma­rian­ny. Wy­glą­da­ła źle, jak pier­do­lo­na mę­czen­ni­ca. Uśmie­cha­ła się tylko, kiedy inni na nią pa­trzy­li. Przy­bie­ra­ła ten jej ty­po­wy, ła­god­ny uśmiech, któ­re­go od za­wsze nie­na­wi­dzi­łam. Im dłu­żej inni nie sku­pia­li się na niej, tym głę­biej od­dy­cha­ła, jakby za wszel­ką cenę sta­ra­ła się za­pa­no­wać nad czymś, co ro­dzi­ło się w jej wnę­trzu. Kiedy pa­trzy­ła na dziec­ko, w jej oczach dało się do­strzec lęk.

***

Wró­ci­li szyb­ciej, niż mia­łam na­dzie­ję. Kiedy Ma­rian­na była w szpi­ta­lu, a Emil jeź­dził do niej w każ­dej wol­nej chwi­li – mia­łam spo­kój. Nie mu­sia­łam zno­sić ich obec­no­ści i prze­sta­ły mnie mę­czyć kosz­ma­ry. Nie sądzę za to, żeby Ma­rian­na w tym cza­sie od­po­czy­wa­ła. Po­dob­no coś dziw­ne­go dzia­ło się z nią i jej naj­bliż­szy­mi są­siad­ka­mi. Każda z cię­żar­nych ko­biet i no­wych matek wie­lo­krot­nie bu­dzi­ła się w nocy z krzy­kiem.

Kiedy wró­ci­li, Ma­rian­na wy­glą­da­ła na chorą. Stała się ner­wo­wa, draż­li­wa, bała się robić co­kol­wiek przy dziec­ku. Emil zda­wał się cał­ko­wi­cie tego nie wi­dzieć. Matkę ten lęk bawił, jakby uwa­ża­ła go za ko­lej­ny uro­czy etap ro­dzi­ciel­stwa.

Są­dzi­łam, że dziec­ko bę­dzie za­wo­dzić w nocy, ale było tak ciche, że dało się za­po­mnieć o jego obec­no­ści. Emila to za­chwy­ca­ło, a matka żar­to­wa­ła, że mło­dzi ro­dzi­ce po­win­ni się cie­szyć, póki mogą, bo taki spo­kój mógł być wy­łącz­nie fazą. Ma­rian­na nie dzie­li­ła ich en­tu­zja­zmu. Spi­na­ła się, kiedy mó­wi­li o tym, jak grzecz­ne jest ich dziec­ko.

Dziwne sny powróciły już pierw­szej nocy po ich po­wro­cie. Sta­łam w sy­pial­ni, po­chy­la­jąc obcą głowę. Tym razem nie nad łóż­kiem pary, a usta­wio­ną w sy­pial­ni ko­ły­ską. Dziec­ko nie spało. Pa­trzy­ło na mnie i uśmie­cha­ło się znacz­nie sze­rzej, niż po­wi­nien na to po­zwa­lać wiek. Małe oczy lśni­ły w ciem­no­ściach, jak dwie la­tar­ki.

Nie mo­głam nic zro­bić, nawet od­wró­cić wzro­ku od ba­cho­ra, któ­re­go mia­łam dość jesz­cze przed tym, jak się uro­dził.

Ma­te­riał pi­żam­ki po­ru­szał się in­ten­syw­nie. Coś ma­łe­go cho­dzi­ło po dziec­ku. Razem z tym spo­strze­że­niem do­tarł do mnie po­cząt­ko­wo cichy, ale z cza­sem coraz do­no­śniej­szy dźwięk. Coś po­mię­dzy skrze­kiem a kli­ka­niem. Mokry i wy­so­ki, w końcu po­łą­czy­łam go z od­gło­sem, jaki w fil­mach cza­sem przy­pi­sy­wa­no ro­bac­twu.

Nagle roz­le­gło się skrzyp­nię­cie łóżka, jakby ktoś gwał­tow­nie na nim usiadł.

– Czym ty do cho­le­ry je­steś?! – szept Ma­rian­ny szyb­ko prze­szedł w syk.

Zna­łam ją nie­mal całe życie, ale nigdy nie sły­sza­łam, by przy­bra­ła po­dob­ny ton. Nie brzmia­ła na prze­ra­żo­ną. Emo­cje w jej gło­sie bar­dziej niż strach przy­po­mi­na­ły złość. Ten bar­dzo kon­kret­ny ro­dzaj zło­ści, kiedy coś męczy na tyle długo, by nie zo­sta­wić w czło­wie­ku nic poza fru­stra­cją.

Brzmia­ła, jakby już nie po­tra­fi­ła bać się tego, z czym dzie­li­łam ciało.

– Przy­cho­dzi­my po dzie­ci. – Roz­le­gły się słowa, któ­rych nie wy­po­wia­da­łam. – Mu­si­my zająć czy­jeś miej­sce, by się uro­dzić.

Mó­wie­nie wbrew woli bo­la­ło, jakby przez gar­dło prze­cho­dzi­ło mi nie cie­płe po­wie­trze, a odłam­ki szkła.

Obu­dzi­łam się na tyle wcze­śnie, że z pewną ra­do­ścią skie­ro­wa­łam kroki w stro­nę kuch­ni. Spo­dzie­wa­łam się być tam sama i móc zjeść śnia­da­nie bez to­wa­rzy­stwa tych idio­tów.

Na pod­ło­dze opar­ta ple­ca­mi o lo­dów­kę sie­dzia­ła Ma­rian­na. Miała pusty wzrok, wpa­try­wa­ła się w prze­strzeń przed sobą, tuląc nogi do klat­ki pier­sio­wej.

Pod­ło­ga wokół niej była czar­na od pa­ją­ków. Du­żych i wło­cha­tych, wy­bie­ga­ją­cych spod lo­dów­ki. Jedne z nich wspi­na­ły się na ciało Ma­rian­ny, a inne roz­bie­ga­ły po kuch­ni. Ko­bie­ta nie re­ago­wa­ła, nawet kiedy stwo­rze­nia wcho­dzi­ły jej na twarz. Za­sko­czo­na wi­do­kiem za­trzy­ma­łam się w bez­ru­chu na tyle długo, że kilka z ucie­ka­ją­cych pa­ją­ków zdą­ży­ło prze­biec mi po sto­pie.

Nie wie­dzia­łam, co zro­bić, więc zre­zy­gno­wa­łam ze śnia­da­nia i po­szłam za­mknąć się w ga­bi­ne­cie. Spo­dzie­wa­łam się, że kiedy Emil zo­ba­czy w kuch­ni to, co ja, osza­le­je. Mia­łam na­dzie­ję, że nie uczy­ni stanu Ma­rian­ny moim pro­ble­mem. Jesz­cze więk­szą, że uzna ją za wa­riat­kę i się z nią roz­wie­dzie.

Kiedy wresz­cie wstał, w kuch­ni dało się sły­szeć spo­koj­ną roz­mo­wę. Jed­no­stron­ną, bo nie sły­sza­łam głosu Ma­rian­ny.

Czym­kol­wiek była nę­ka­ją­ca ko­bie­tę siła, po­sta­no­wi­ła za­osz­czę­dzić trau­ma­tycz­nych wi­do­ków mo­je­mu bratu. A ja nie mo­głam w pełni cie­szyć się cier­pie­niem tej suki, bo coś po­sta­no­wi­ło zro­bić z jej męki rów­nież mój pro­blem.

Po raz pierw­szy od dawna wy­szłam z domu na dłu­żej, tylko po to, by nie mu­sieć zno­sić obec­no­ści Ma­rian­ny.

***

Po wej­ściu do domu pierw­szy raz usły­sza­łam płacz cho­ler­ne­go ba­cho­ra. Za­sko­czył mnie na tyle, bym przez chwi­lę bra­ła pod uwagę, że ktoś je­dy­nie zbyt gło­śno oglą­dał te­le­wi­zję. Z ta­kie­go prze­ko­na­nia wy­trą­cił mnie frag­ment roz­mo­wy, pod­słu­cha­ny, kiedy szłam w głąb domu.

– …po pro­stu za­snę­łam! – Ma­rian­na brzmia­ła na roz­draż­nio­ną. Jakby zdą­ży­ła się zmę­czyć tłu­ma­cze­niem cze­goś, komuś nie­do­rzecz­ne­mu. – Nie moja wina, że za­wsze jest tak cicho!

– Prze­cież to wy­glą­da, jakby przez cały dzień nikt… – Emil mu­siał wal­czyć ze sobą, by nie pod­no­sić głosu.

Nie usły­sza­łam końca ich roz­mo­wy, bo do­strze­gli mnie przez otwar­te drzwi do po­miesz­cze­nia i za­mil­kli.

– Coś się stało? – za­py­ta­łam.

– Nic ta­kie­go. Mo­gła­byś przy­go­to­wać bu­tel­kę?

Mój brat nie po­tra­fił kła­mać, ale nie po­cią­gnę­łam te­ma­tu. Kiedy znik­nę­łam w kuch­ni, oni za­czę­li kłó­cić się dalej. Tym razem ści­sza­li głos na tyle, bym nie sły­sza­ła, co do­kład­nie mó­wi­li. Kiedy wró­ci­łam do nich z bu­tel­ką, za­mil­kli.

Nie pa­trzy­li na mnie. Ma­rian­na wy­glą­da­ła na wście­kłą, a Emil na zmar­twio­ne­go. Zo­sta­wi­łam ich sa­mych w na­dziei, że bez świad­ków roz­szar­pią się słow­nie.

Na resztę dnia zamknęłam się w gabinecie Emila. Po­cząt­ko­wo sku­pi­łam się na prze­glą­da­niu ofert pracy, ale ich treść szyb­ko za­czę­ła mi się zle­wać, jak­bym cią­gle czy­ta­ła kilka tych sa­mych ogło­szeń. Wszyst­kie zda­wa­ły się rów­nie bez­na­dziej­ne, więc nie po­tra­fi­łam zro­zu­mieć, czemu nie­mal nie do­sta­wa­łam in­for­ma­cji zwrot­nych.

Po­czu­cie bez­sil­no­ści zmę­czy­ło mnie na tyle, bym wró­ci­ła do prze­rwa­nej wcze­śniej lek­tu­ry o klą­twach.

Nie­ła­two było mi zna­leźć spe­cja­list­kę, któ­rej bym mogła za­ufać. Wy­ma­ga­ło to ode mnie wy­ko­rzy­sta­nia kilku przy­pad­ko­wych zna­jo­mo­ści, które kie­dyś nie­mal ze­rwa­łam.

Przed umó­wio­ną wi­zy­tą wiedź­ma prze­sła­ła mi ar­ty­kuł swo­je­go au­tor­stwa. Na­ma­wia­ła, żebym prze­czy­ta­ła go uważ­nie, bo nie bez po­wo­du sta­ra­ła się ogra­ni­czać świad­cze­nie tego ro­dza­ju usług. Pi­sa­ła, że muszę skoń­czyć go za wszel­ką cenę i coś może mi pró­bo­wać w tym prze­szka­dzać. Ostrze­że­nia roz­ba­wi­ły mnie do tego stop­nia, że za­czę­łam nieco wąt­pić w jej wia­ry­god­ność. Po­mi­mo lek­kie­go nie­do­wie­rza­nia pla­no­wa­łam prze­czy­tać ar­ty­kuł. Nie był długi i oka­zał się sta­no­wić przy­jem­ną lek­tu­rę.

Twier­dzi­ła, że co­kol­wiek spo­ty­ka prze­klę­tych, nie ma źró­dła wy­łącz­nie w za­pro­jek­to­wa­nych za­klę­ciach. Rola rzu­ca­ją­ce­go klą­twę miała ogra­ni­czać się do stwo­rze­nia po­łą­cze­nia mię­dzy ofia­rą a czymś, czego w ar­ty­ku­le nie za­mie­rza­ła na­zwać. Takie po­łą­cze­nie miało spra­wić, by do czło­wie­ka przy­kle­iła się nie­ludz­ka isto­ta. Do­my­śla­łam się, że dla­te­go wiedź­ma po­wta­rza­ła, że nie bę­dzie w sta­nie od­wo­łać rzu­co­nej klą­twy.

Pod­kre­śla­ła, że prak­tycz­nie nie bę­dzie mieć kon­tro­li nad przy­zwa­nym stwo­rze­niem. Klien­ci mu­sie­li sami za­dbać o to, aby nie sku­pić na sobie uwagi przy­zwa­nych be­stii. Nie do­wie­dzia­łam się jed­nak, na czym miały po­le­gać tego ro­dza­ju za­bez­pie­cze­nia.

Nie pa­mię­tam, co od­ry­wa­ło mnie od lek­tu­ry, ale przed wi­zy­tą nie udało mi się do­czy­tać ar­ty­ku­łu dalej niż do po­ło­wy.

Tym razem czy­ta­łam ledwo chwi­lę, nim usły­sza­łam głos Emila. Roz­ma­wiał przez te­le­fon tuż pod oknem, które otwo­rzy­łam, by prze­wie­trzyć w po­miesz­cze­niu. Nie mia­łam po­ję­cia, czy ten debil za­po­mniał o mojej obec­no­ści, czy po pro­stu nie wie­dział, jak bar­dzo niósł się jego głos.

Emil sądził, że Ma­rian­na – pomimo swoich zapewnień, że zasnęła tylko na chwilę – zostawiła dzie­cia­ka sa­me­go na cały dzień. Mówił, że nie ro­zu­miał, co się z nią dzia­ło, że prze­stał po­zna­wać wła­sną żonę. Po­wie­dział nawet, że za­czął czy­tać o de­pre­sji po­po­ro­do­wej, ale tylko w pracy, bo nie wie­dział, jak za­re­ago­wa­ła­by Ma­rian­na, gdyby go przy­ła­pa­ła. Mówił też, że chciał­by ją za­cią­gnąć na te­ra­pię, ale nie miał po­ję­cia, jak za­cząć temat.

***

Znik­nę­ły prze­śla­du­ją­ce mnie roz­mo­wy i głu­pie śmie­chy. Wresz­cie mo­głam się cie­szyć błogą ciszą i słod­ką świa­do­mo­ścią, że re­la­cja za­ko­cha­nych go­łąb­ków za­czę­ła się po­gar­szać.

Szy­ku­jąc się do łóżka, usły­sza­łam, że tej nocy nie za­mie­rza­li spać razem. Emil po­szedł z ich ba­cho­rem do po­ko­ju dzie­cię­ce­go. Chyba pla­no­wał spać na dmu­cha­nym ma­te­ra­cu. Twier­dził, że tylko po to, aby po­zwo­lić Ma­rian­nie le­piej się wy­spać.

Ona nawet nie spró­bo­wa­ła go po­wstrzy­mać.

Po­mi­mo obaw, że znowu zo­ba­czę coś skraj­nie obrzy­dli­we­go, tej nocy za­snę­łam z uśmie­chem na ustach.

Kiedy otwo­rzy­łam oczy, sta­łam po­chy­lo­na nad ko­ły­ską w po­ko­ju dzie­cię­cym. Sły­sza­łam chra­pa­nie brata i pa­trzy­łam na nie­mow­lę, któ­re­go oczy świe­ci­ły nie­ludz­ko. Znowu wy­glą­da­ło na uszczę­śli­wio­ne moim wi­do­kiem, ale tym razem nie tylko się uśmie­cha­ło.

Ten mały czort śmiał się na widok cze­go­kol­wiek, z czym dzie­li­łam ciało. Mia­łam wąt­pli­wo­ści co do uśmie­cha­nia, ale byłam pewna, że no­wo­rod­ki się nie śmie­ją. Zwłasz­cza że nie brzmia­ło jak dziec­ko. Ma­leń­kie usta opusz­czał od­głos pa­su­ją­cy do do­ro­słej osoby.

Coś, z czym dzie­li­łam ciało, wy­cią­gnę­ło ręce w stro­nę dziec­ka. O ile to w ogóle miało ręce. Po obu­dze­niu nie mo­głam przy­po­mnieć sobie, jak wy­glą­da­ły koń­czy­ny isto­ty. Pa­mię­ta­łam tylko, że zbie­ra­ło mnie na wy­mio­ty, kiedy na nie pa­trzy­łam. Nim stwo­rze­nie do­tknę­ło dziec­ka, roz­legł się wrzask. To coś cof­nę­ło ręce, przez to nie mu­sia­łam już na nie pa­trzyć i wy­pro­sto­wa­ło się, na ile mogło.

W drzwiach stała Ma­rian­na. Roz­trzę­sio­na, z roz­czo­chra­ny­mi wło­sa­mi, mo­kry­mi po­licz­ka­mi i sza­leń­stwem w oczach.

– Nie waż się do­ty­kać mo­je­go dziec­ka! – Chyba sta­ra­ła się brzmieć pew­nie, ale jej głos łamał się ża­ło­śnie.

– Za późno. Już tu je­ste­śmy i nie odej­dzie­my bez tego, czego po­żą­da­my.

Ma­rian­na rzu­ci­ła się w moją stro­nę, ale zdą­ży­ła przejść ledwo kilka kro­ków, nim padła na ko­la­na. My­śla­łam, że się po­tknę­ła, ale do chra­pa­nia Emila do­łą­czył od­głos dła­wie­nia się. Tor­sje aż rzu­ca­ły cia­łem ko­bie­ty po pod­ło­dze. Nie mu­sia­łam pa­trzyć na nią długo, nim z jej ust wy­pa­dać za­czę­ły po­skle­ja­ne, ale wciąż żywe pa­ją­ki.

Emil spał, jego żona się du­si­ła, a to, z czym dzie­li­łam ciało, wzię­ło dziec­ko na ręce.

***

Rano wy­szłam z domu, zanim Emil skoń­czył szy­ko­wać się do pracy. Nie po­da­łam mu po­wo­du. Po­wie­dzia­łam, tylko że mogę wró­cić późno. Sta­nę­łam przed drzwia­mi wej­ścio­wy­mi w porze, kiedy za­zwy­czaj wra­cał do domu.

Spo­tka­łam się z nim na po­dwór­ku. Przez otwar­te okna do­bie­gał nas ryk dziec­ka. Dużo bar­dziej prze­szy­wa­ją­cy niż po­przed­nie­go dnia.

– Mama nie miała z nimi sie­dzieć? – za­py­ta­łam, choć ob­cho­dzi­ło mnie to znacz­nie mniej, niż pew­nie są­dził.

Ma­muś­ka kie­dyś nie lu­bi­ła Ma­rian­ny. Li­czy­łam, że wy­da­rze­nia ostat­nich dni po­zwo­lą mi na od­zy­ska­nie w niej so­jusz­ni­ka.

– Miała, ale ma dzi­siaj wi­zy­tę u le­ka­rza. Wy­szła pew­nie go­dzi­nę temu – od­po­wie­dział, roz­pacz­li­wie szu­ka­jąc klu­czy.

Po­biegł do po­ko­ju, nie zdej­mu­jąc butów. Ru­szy­łam za nim w na­dziei, że tym razem będę mogła zo­stać świad­kiem kłót­ni mał­żeń­stwa. To, co zo­ba­czy­li­śmy przez otwar­te drzwi sy­pial­ni, spra­wi­ło, że oboje za­mar­li­śmy. Ma­rian­na na­chy­la­ła się nad uło­żo­nym na prze­wi­ja­ku dziec­kiem z ob­cę­ga­mi.

Wy­ry­wa­ła mu pa­znok­cie.

To dla­te­go tak wrzesz­cza­ło. Wy­glą­da­ło, jakby pró­bo­wa­ło przed nią uciec, ale nie po­tra­fi­ło się jesz­cze szcze­gól­nie spraw­nie tur­lać. Dla­te­go je­dy­nie ma­cha­ło rącz­ka­mi i nóż­ka­mi, roz­bry­zgu­jąc krew we wszyst­kie stro­ny.

Pierw­szy od­głos, jaki wy­darł się z ust mo­je­go brata, nie brzmiał ludz­ko.

Ma­rian­na pod­nio­sła na nas wzrok za­pła­ka­na.

– Mó­wi­ło, że ze­rwie sobie skórę, żeby wy­pu­ścić wię­cej pa­ją­ków. Może to coś nas zo­sta­wi, jeśli nie bę­dzie tutaj żad­nych… – Jej dal­sze tłu­ma­cze­nie prze­rwa­ły krzy­ki Emila.

Chaos na długo za­kłó­cił mój spo­kój, ale Ma­rian­na znik­nę­ła. Skoń­czy­ła na od­dzia­le za­mknię­tym, bo nikt nie za­mie­rzał słu­chać wy­ja­śnień, jak to niby oka­le­cze­nie dziec­ka miało oca­lić wszyst­kich przed dia­błem. Mało kto na­praw­dę wie­rzył w magię. To, że naj­gło­śniej­szy­mi spe­cja­li­sta­mi byli oszu­ści, nie po­ma­ga­ło. Za­sta­na­wia­łam się, czy praw­dzi­we wiedź­my nie re­kla­mo­wa­ły się gło­śno, by uni­kać kon­se­kwen­cji rzu­ca­nych klątw.

W domu za­pa­no­wa­ła cisza. Nie­mal ab­so­lut­na, bo przez stan Emila matka po­sta­no­wi­ła na jakiś czas za­brać dzie­cia­ka do sie­bie. Brat oddał mi sy­pial­nię, bo twier­dził, że nie mógł w niej prze­by­wać. Sam pra­wie prze­stał wy­cho­dzić z ga­bi­ne­tu. Nie mia­łam pew­no­ści, czy za­czął wtedy pra­co­wać zdal­nie, czy wziął urlop. Mia­łam tylko na­dzie­ję, że nie za­po­mni o pła­ce­niu ra­chun­ków.

A moja sie­lan­ka dalej nie nad­cho­dzi­ła.

Po­szu­ki­wa­nie pracy szło mi, jak krew z nosa. Ciszę mą­ci­ły te­le­fo­ny, wia­do­mo­ści oraz nie­za­po­wie­dzia­ne od­wie­dzi­ny. Py­ta­nia i roz­mo­wy pro­wa­dzo­ne szep­tem, nawet jeśli nie miał ich kto usły­szeć, nie usta­wa­ły, bo każdy chciał szcze­gó­ło­wo po­znać hi­sto­rię o tym, jak po­pie­przy­ło ide­al­ną Ma­rian­nę.

Moje kosz­ma­ry stały się znacz­nie rzad­sze, ale cał­ko­wi­cie nie usta­ły. Cza­sem wciąż sta­łam no­ca­mi nad dziec­kiem albo nad szar­pią­cą się z pa­sa­mi Ma­rian­ną. Któ­re­goś dnia, kiedy obu­dzi­łam się szcze­gól­nie nie­wy­spa­na, za­dzwo­ni­łam do wiedź­my.

– Mam na­dzie­ję, że jest pani za­do­wo­lo­na? – za­py­ta­ła po tym, jak się przed­sta­wi­łam.

– Nie­spe­cjal­nie… – za­czę­łam, nieco za­sko­czo­na jej bez­po­śred­nio­ścią.

Nie zdą­ży­łam wy­ja­śnić.

– Prze­cież ostrze­ga­łam…! – To, że pod­nio­sła głos, za­sko­czy­ło mnie na tyle, że za­nie­mó­wi­łam. – Radzę zmie­nić na­sta­wie­nie, bo tego ro­dza­ju siły bar­dzo nie lubią być nie­do­ce­nia­ne – do­da­ła spo­koj­niej.

Roz­łą­czy­ła się od razu po tym. Kiedy szok minął na tyle, bym zdo­ła­ła za­dzwo­nić do niej po­now­nie, prze­ko­na­łam się, że za­blo­ko­wa­ła mój numer.

***

W ciągu na­stęp­nych kilku dni za­czął mnie mę­czyć du­szą­cy ka­szel. Leki, które bra­łam, nie po­ma­ga­ły. Ran­ka­mi od­czu­wa­łam dziw­ne mro­wie­nie w klat­ce pier­sio­wej. Cza­sem czu­łam się, jakby coś po­ru­sza­ło się w moich płu­cach.

Aż nad­szedł dzień, kiedy wy­kasz­la­łam w chu­s­tecz­kę po­skle­ja­ne­go fleg­mą pa­ją­ka.