Wrócę za trzy dni

Witaj. :)

Bardzo dziękuję za uprzedzenie o przekleństwach i scenach brutalnych. )

Kwestie techniczne i sugestie oraz wątpliwości (tylko do przeanalizowania):

Wrota, które powinny być ze szczerego złota (przecinek?) niknęły gdzieś w burych chmurach, a w głębokich bruzdach rzeźb anielskich skrzydeł plenił się dziki bluszcz.

– Mówią na mnie święty Piotr. – mruknął pod nosem, nawet nie podnosząc wzroku. – Czesław Kowalik? – błędny zapis dialogu?

– Żal nie zmienia prawa. – rzucił Wawrzyniec spokojnie. – i tu?

Czy te przykładowe aliteracje są celowe?:

Były mętne, podbite sinymi worami, a skóra na policzkach przypominała pomarszczoną, wyschniętą na słońcu gruszkę.

Anioły od wieków nie potrafią podnieść palca bez rozkazu.

Ciasne pętle powodowały puchnące rany na fioletowej skórze, ale nie krwawiłem.

Przyjrzał jej się uważniej, a jego wzrok zsunął się z zapłakanej twarzy na drżące dłonie, potem powoli powędrował wzdłuż ramion, zatrzymując na piersiach o moment za długo.

Podejrzewałem, że gest miał być ojcowski, pokrzepiający, ale jego palce zacisnęły się na sukni odrobinę mocniej, przesuwając powoli po obojczyku.

Coś zgniatało mnie i wykręcało na wszystkie strony, jak wyżynane pranie. – hmmm, literówka spowodowała błąd logiczny?

Czułem każdą nierówność desek pod plecami i chropowate liny wżynające się w nadgarstki. – hmmm, podobny wyraz, lecz tym razem to ortograf?

Basia posłuchała – związała mnie mocno. Ciasne pętle powodowały puchnące rany na fioletowej skórze, ale nie krwawiłem. Dochodził do mnie własny, cuchnący padliną oddech. – powtórzenie?

Zabieraj łapy od mojej córki i rób (przecinek?) co trzeba!

Nawet gdy szczęka zatrzasnęła się z siłą imadła, niemal przegryzając własny język, a z gardła chlusnął obcy, gardłowy ryk, od którego Basia aż zatkała uszy. – styl?

– Głupi jesteście, wy (przecinek?) ludzie – syknął, wracając do swoich pergaminów.

A moja biedna córeczka zabiła się, bo nie wytrzymała widoku moich śmierci. – albo brak części zdania, albo literówki?

Ale jak tu sprawdzić, gdy (przecinek?) kto wie, czy nie zagryzie?

Poczucie winy paliło mnie jak ognie piekielne. Umarłem i zostawiłem ją samą w tej chałupie. Jak sobie bidulka miała poradzić beze mnie? – powtórzenie?

Noooo… Anonimie, happy end po TAKICH wydarzeniach to nie lada sztuka, a Tobie się on wybornie udał! :)) Od pierwszych spojrzeń mistrza niestety spodziewałam się takiego zakończenia owego spoglądania…

Świetny horror. :) I znakomite wpasowanie się w wymogi Konkursu. :)

Pozdrawiam serdecznie, klik, powodzenia. :)

Dzień dobry, bruce

Anonim bardzo dziękuje za poprawki, które wprowadził. Jest mu też bardzo wstyd za błąd ortograficzny, który nie pojawił się wcale w tak niepopularnym słowie. Za to bardzo rozśmieszył go błąd z wyżynanym praniem, no cóż, trup miał się lać gęsto, to i pranie Anonim wybił. Jedną aliteracje jednak uważa za celową, lub nie przeszkadzają mu. 

Anonim ubolewa nad tym, że spodziewałaś się, co się wydarzy, dlatego, zanim Szanowne Jury przybyło, zdecydował się na usunięcie zdania o dotyku Basi, a pozostał tylko na patrzeniu na nią. Ma nadzieję, że usunięcie jednego zdania nie gryzie się z regulaminem konkursu.

Anonim pozdrawia, bardzo wdzięczny za wszystkie słowa pochwały i raduje się, że opowiadanie Ci się podobało!

O, Szanowny Anonimie, to bynajmniej nie był zarzut, o nie! :) Po prostu na Portalu często jedynie delikatna wzmianka o pewnej kwestii już nakazuje mi, aby się tego potem spodziewać w większym rozwinięciu. :) Bywa jednakże, iż w tej kwestii się mylę. :) 

Wspomnianych usterek nie byłam pewna, także musiałam je sprawdzić; ortografia to niełatwa rzecz, nie należy się wstydzić, kiedy się pracuje nad warsztatem, by ciągle go doskonalić, a to opowiadanie świadczy o Dużym Talencie Autora. :) 

Pozdrawiam serdecznie i również dziękuję. 

Anonim rozumie i tym bardziej cieszy się z tak pięknych słów na temat jego pracy. 

Anonim bardzo dziękuje i również serdecznie pozdrawia!

Cześć, Anonimie!

Bardzo podobał mi się klimat i sam pomysł świata. Historia szybko mnie wciągnęła, a zakończenie z Augustynem było dobrze przygotowane, zaskakujące i mocno wybrzmiało emocjonalnie.

Zawsze wolę skupiać się na (hehe) „mięsie” opowieści niż na technikaliach, które w ostatnich dniach doprowadzały mnie do szaleństwa przy pracy nad własnym tekstem. Jednak brakiem kultury z mojej strony byłoby nie napisać nic merytorycznego. Dosłownie kilka drobnych rzeczy wybiło mnie z lektury. Narrator jako bezcielesny duch mówi: „nogi mi zmiękły”, „usiadłem na nim ciężko”, co trochę kłóci się z wcześniejszym opisem jego stanu. Z jednej strony jest niematerialny, z drugiej siada, chodzi, ma dłonie i odczuwa ciężar. Podobnie miałem wrażenie, że Kowalik wspomina o upływie trzech dni, zanim dostaje tę informację od Piotra.

Są to jednak raczej kosmetyczne uwagi niż poważne problemy. A być może taki był twój zamysł, którego nie ogarnąłem. Błędy, czy nie, je można poprawić. Z wyobraźnią jest znacznie trudniej. A ty ją masz. Ogólnie czytało mi się bardzo dobrze i chętnie przeczytałbym coś więcej z tego świata.

Witaj, NomadFromNowhere.

Anonim niezmiernie się cieszy, że Twoje wrażenia z lektury są tak pozytywne! Nie pozostaje nic innego, jak podziękować!

Co do uwagi o bezcielesności, wypisałeś momenty, które dzieją się pod bramą Nieba. Tam jednak działało to troszkę inaczej, niż na Ziemi. Powiedzmy – dusze normalnie funkcjonowały. Chyba, że Anonim popełnił taki błąd w którejś scenie na Ziemi, ale nie może się tego teraz dopatrzeć, wtedy się kaja.

Czesław wiedział o upływie trzech dni, ponieważ sytuacja miała miejsce już od dawna, sam Kowalik wspominał o tym, że powrotnicy wracają od dość długiego czasu. Kapłani domyślili się, co się dzieje, i obstawili, że Bóg odszedł, więc, żeby dusze nie wracały jako powrotnicy, muszą teraz oni te dusze kierować do nieba. Ten proces, wspomniane trzy dni, był stały i trwał już od pewnego czasu. Rozmowa z Piotrem była raczej potwierdzeniem ziemskich założeń, które się sprawdziły, a do nich ludzie już mieli dostęp.

Ale nawet jeśli, to uważasz, że to kosmetyczne sprawy, co Anonima bardzo cieszy. Bardzo mu miło, że doceniasz jego wyobraźnię.

Anonim pozdrawia i bardzo dziękuje za motywujący komentarz!

Witam!

Brodę miał skołtunioną, wtarte w nią resztki starego jedzenia,

Hm, coś mi tu nie brzmi.

Kiedy srebrny krzyż spoczął na mojej piersi,

Można zmienić składnię na mniej “angielską” – nie zawsze brzmi to lepiej, więc musisz zdecydować:

Kiedy srebrny krzyż spoczął mi na piersi,

Ciasne pętle powodowały rany na fioletowej skórze, ale nie krwawiłem

Mało naturalne. Lepiej: Ciasne pętle raniły fioletową skórę, ale nie krwawiłem

Pchnął gwałtownie nóż, prosto między moje żebra.

Wiadomo, czyje

Adept zamarł w progu, rzucając torbę na ziemię.

Jeśli zamarł, to nie rzucając, tylko rzuciwszy. Ha, wiedziałem, że jakiś imiesłów ubiję!

Wrażenia ogólne: świetne opowiadanie. Wartka akcja upchnięta wzorowo w niewielkiej objętości. Ciekawy, choć zasugerowany zwrot akcji – taki miękki twist, ale i tak dobrze się bawiłem. Naturalne dialogi, ciekawa kreacja świata. Do tego wzruszające zakończenie. W zasadzie idealne proporcje wszystkiego ;)

Jakby forum działało sprawniej, to by było w jeden dzień przeklikane do biblioteki. Nieco w tym pomogę :)

Dzień dobry, marzanie.

Anonim ciął i rąbał, a jednak jakieś nadmierne “moje” się uchowało. Cieszy się też, że udało Ci się dorwać imiesłów! Anonim bardzo dziękuje za poprawki, są słuszne i należycie wprowadzone już do tekstu.

Anonim niezmiernie się cieszy z Twojego odbioru. To doprawdy miłe czytać taki komentarz! Sprawiłeś nim Anonimowi wiele radości. 

Anonim zastanawia się też, czy usunięcie spoglądania na dziewczynę, z miękkiego twistu, nie spowodowałoby niezrozumiałej sytuacji, w której nic nie zapowiadało, nawet odrobinę, takiego rozwoju wydarzeń. Ale to już tylko gdybania, zobaczymy!

Anonim bardzo dziękuje za komentarz i klika. Spodziewał się wolnej reakcji na opowiadanie, bo konkurencja wystrzeliła jak z armaty! Anonim serdecznie pozdrawia!

Hej Anonimie,

bardzo dużo wartkiej akcji. Intrygująca koncepcja, by pokazać perspektywę zombie (choć przez chwilkę) oraz pomysł na konsekwencje po zniknięciu Boga.

Spodziewałam się, że Augustyn dokona napaści na Basię. Natomiast zaskoczyło mnie, że on w dodatku próbował upozorować jej samobójstwo…:/

Trochę mnie mroziły sformułowania “słodka Basia” w ustach ojca dziewczyny. Rozważyłabym zmianę na coś bardziej adekwatnego do relacji ojciec-dorosła córka.

Sama końcówka ładna, może nawet za bardzo ;). 

Idę kliknąć:)

Dobry tekst.

Fajny pomysł na świat, na fabułę może nawet lepszy. POV, który nic nie może zrobić, tylko patrzy, daje świeżą perspektywę.

Cieszę się, że znalazło się miejsce na happy end dla bohaterów. Zasłużyli sobie.

A z tego łowcy to kawał sukinsyna był. Niech mu gwoźdźnia ciasną będzie.

I stała się na ziemi Bogów różnodzielność,

I stała się na ziemi trupów nieśmiertelność. (…)

Na ziemi trup odbywał sądzenie Erebu,

Można było królowi zaprzeczyć pogrzebu.

Zwarta historia ze zręcznie wkomponowanym happy endem. Opisy postaci i ich reakcji wydały mi się przekonujące. Centralny motyw “ludzie są najgorszymi potworami” znany, ale dobrze wykorzystany, pasował do tego tekstu. Nie jestem pewien, na ile to ma sens, że związanie sznurem ogranicza możliwości fizyczne “powrotnika”, a zakopanie w trumnie czy nawet kremacja – nie; i dlaczego w takim razie ponowne wsadzenie go do trumny miałoby coś zmienić. Zabrakło mi też wskazówki, skąd w tym świecie powszechność przekonania, że rytuały dokonywane przez łowców decydują o losach duszy zmarłego.

Augustyn jest ciekawie zrobiony, bo jednak nie przewidziałem, że okaże się złoczyńcą – jego napomnienia dla adepta wydawały mi się raczej sugerować, że jest świadom własnych słabości i krzywd, które mógłby wyrządzić, gdyby pozwolił sobie na utratę kontroli. Widzę, że Przedmówcy oceniali go trafniej, w każdym razie świadczy to o dobrym wyważeniu wątku.

Ale jak tu sprawdzić, gdy, kto wie, czy nie zagryzie?

Nie stawiałbym przecinka przed “kto”, bo “kto wie” nie jest tu wtrąceniem.

– Wrócę niedługo z gwoźdźnią– mruknął gorzko.

Spacja przed myślnikiem.

Po raz pierwszy, odkąd zwinęło mi się serce przy stole, mogłem ją dotknąć.

Jej dotknąć (dopełniacz w znaczeniu fizycznym, biernik w abstrakcyjnym).

Klikam do Biblioteki i pozdrawiam,

Ślimak

Witaj, Cytryno!

Anonim cieszy się niezmiernie, że doceniasz tekst! Chociaż troszkę mu szkoda, że spodziewałaś się pewnej części wydarzeń (dobrze, że jednak odrobinkę udało się zaskoczyć).

Anonim jednak nie rozumie “mrożenia” na czułe słowa ojca względem córki. Dorosłej, ale młodej. Anonim sądzi, że nie można dać się terroryzować mediom i wszędzie doszukiwać podtekstów. Zło istnieje i trzeba je zwalczać, ale miłość w rodzinach również istnieje. Takie stwierdzenia nie dziwią szczególnie w sytuacji, kiedy ojciec zwraca się do córki w żalu i smutku: Najpierw z powodu tego, że będzie samotna po jego odejściu (i będzie widzieć go w wersji powrotnika); później z powodu krzywdy jaka ją spotkała.

Anonim bardzo dziękuje za przeczytanie i miłe słowo!

Dobry wieczór, Finklo.

Anonim bardzo cieszy się z tak pozytywnej opinii. Zgadza się, że perspektywa jest interesująca i mimo że początkowo w nią nie wierzył, to w trakcie pisania nawet ją docenił. Cieszy się, że nie odpuścił pomysłu.

Anonim również bardzo się cieszy, że miał miejsce happy end, Kowalik i młoda Kowalikówna zasłużyli na chociaż namiastkę szczęścia po tym co ich spotkało.

Anonim zgadza się, że łowca to sukinsyn, a słowa: Niech mu gwoźdźnia ciasną będzie, spowodowały uśmiech na jego twarzy, bo pasują idealnie.

Witaj, Ślimaku!

Anonim nie potrafi sobie przypomnieć skąd zna wersy zawarte na początku komentarza, ale jest pewien, że gdzieś już je czytał. Pasują idealnie.

Anonim niezmiernie się cieszy, że pozytywnie oceniasz tekst. Szczególnie cieszy go opinia o dobrym wyważeniu wątku, bo Anonim obawiał się, że jest to zbyt przewidywalne, a teraz nabrał nadziei, że jest w punkt.

Anonim chciałby wyjaśnić, że krępowanie sznurem było prowizoryczne i działało tylko na chwilę. Było stosowane, jako unieruchomienie do samego rytuału, tymczasowe. Zakopanie, czy spalenie uniemożliwiłoby rytuał. Palenie zwłok było kiedyś nieakceptowalne względem wiary chrześcijańskiej. A z trumien to powrotnicy wyłaziły i żerowały (fakt, nie ma tego w tekście, ale skądś się gwoźdźnia wzięła).

Przekonanie pochodziło stąd, że po takim rytuale dusze nie wracały, wszystko inne zawodziło. Najpierw palono (wbrew wierze), zabijano itd. Ale ciągle wracali. Kościół tylko założył po jakimś czasie (i wielu zagryzionych), że Bóg odszedł, to był ślepy traf, ale rytuały działały. Jak widzisz, Kowalik nie miał pewności, że tak się stało, Piotr go upewnił w przekonaniu.

Kościół i łowcy wierzyli w taką wersję wydarzeń, a ich akcje działały, ale pewności nie mieli, że rozwiązali zagadkę. Jednak tak długo jak to wychodziło kontynuowali i takie słowo głosili.

Anonim dziękuje za odwiedziny, garść ciekawych pytań, miłe słowa i celne poprawki (które wprowadził). Twoja wizyta go zaskoczyła, ale przyniosła wiele radości!

Anonim pozdrawia wszystkich i dziękuje za kliki!

Anonim nie potrafi sobie przypomnieć skąd zna wersy zawarte na początku komentarza, ale jest pewien, że gdzieś już je czytał. Pasują idealnie.

Słowacki, List do Aleksandra H.

Anonim chciałby wyjaśnić, że krępowanie sznurem było prowizoryczne i działało tylko na chwilę. (…) Przekonanie pochodziło stąd, że po takim rytuale dusze nie wracały, wszystko inne zawodziło. Najpierw palono (wbrew wierze), zabijano itd. Ale ciągle wracali.

Faktycznie, jeżeli zmarli wracali nie jeden raz, lecz dowolnie wiele, a po odprawieniu rytuału przestawali, to odpowiada na obydwa moje pytania naraz. Wydaje mi się, że ta informacja nie padła nigdzie w tekście wprost, żebym wyrzucał sobie nieuważną lekturę, ale możliwe, że większość odbiorców przyswaja ją jakoś intuicyjnie i w takim razie wykładanie kawy na ławę byłoby błędem kompozycyjnym. Inna rzecz, że w takim świecie Kościół łatwo zdobyłby dystopijną władzę, daleko wykraczającą poza przestępstwa pojedynczych łowców.

Twoja wizyta go zaskoczyła, ale przyniosła wiele radości!

Ja to muszę ponownie w sobie odnaleźć, żeby móc komentować opowiadania dla przyjemności spontanicznie i w miarę krótko, a nie tylko rozwałkowywać nominacje na tysiące znaków i martwić się, czy nie przeoczę w nich jakiegoś kluczowego wątku lub myśli. Rozumiem wytknięcie mojej niskiej aktywności na forum i jest mi odrobinę głupio, ale pocieszam się, że ci, którzy najpewniej nominowaliby ten tekst, gdyby tylko widzieli nick autora, też potem poczują się nieswojo.

Pozdrawiam serdecznie!

Witam :]

Hmmm zakończenie mnie nie do końca usatysfakcjonowało. Tekst przedstawia nam ten dziwny świat i losy typowego powróceńca w nietypowej mieszance lekkiego absurdu i grimdarku wręcz, a kluczowe wydarzenie, krzywda wyrządzona córce, spada jak grom z jasnego nieba pod koniec przedostatniej sceny. Owszem, jakaś tam sugestia wcześniej była, ale całość fabuły absolutnie nie wydaje mi się do takiego rozwiązania dążyć. Trochę jakby autor wymyślił sobie fajny świat i “dokleił” zakończenie, bo przecież jakieś było potrzebne. Daje mi to pewne podejrzenia co do tożsamości Anonima.

Tak czy inaczej, jeden zgrzyt nie powinien przesłaniać, że pod wieloma względami jest to fajny tekst. Mamy nietypowy klimat, wartką akcję, przyjemną dla czytelnika narrację. Dziwny a niezbyt wspaniały świat poznajemy, podążając za losami “lubialnego” bohatera, a nie poprzez suchą ekspozycję.

Pozdrawiam i doklikuję!

To jednak Anonim nie jest pewien, czy czytał, Ślimaku. A jednak te wersy wydają mu się takie znajome…

Anonim podobnie podszedł do opisywanej sprawy, jak napisałeś – nie chciał wykładać kawy na ławę, żeby nie zepsuć efektu. Ma nadzieje, że była to dobra decyzja. Zgadza się, że władza kościoła wyszłaby pewnie po czasie dalej, niż widzimy to w opowiadaniu, ale obserwujemy sytuację z jednej chałupy. Ogólna sytuacja na świecie mogła być różna, jednak jak to w historii bywało i bywa, Kościół z założenia jest niewinny dla ludzi, więc Anonim nie chciał tutaj uderzać w takie rzeczy. Jednak gdyby Anonim miał pisać kontynuacje, to z pewnością by chciał pokazać więcej świata, tutaj przez założenia konkursu był troszkę ograniczony i chciał w pełni wykorzystać pomysł na narratora.

Anonim w żadnym wypadku nie chciał wytknąć braku aktywności. Po prostu wie, że raczej czytasz opowiadania nominowane lub wiersze, więc szczerze ucieszyła go Twoja wizyta pod randomowym, anonimowym tekstem. Nic więcej na myśli Anonim nie miał i z pewnością nie chciał, żeby było Ci odrobinę głupio. Do ostatniego zdania powie tylko: Pomidor, z wiadomych względów.

Dzień dobry, GalicyjskiZakapiorze!

Anonim nie doklejał zakończenia, bo zakończenie miał w głowie, zanim wymyślił środek i świętego Piotra, ale musiałbyś mu uwierzyć na słowo. Anonim rozumie opinie, jednak uważa, że jest ona dość subiektywna, bo jednak większość komentujących spodziewało się, że coś z Augustynem jest nie tak i uznało to za prawidłowe następstwo poprzednich zdarzeń. Anonimowi również się wydaje, że to dążyło do tego, ale też patrzy przez pryzmat zasad konkursu – chciał spełnić je w pełni, w ciekawy sposób – więc jego opinia może być zaburzona. 

Anonim ma nadzieję, że jednak mylisz się, co do tożsamości Autora, bo to by znaczyło, że uważasz jego światotwórstwo za fajne, ale zakończenia za doklejane na siłę, a tego by nie chciał :(

Anonim cieszy się, że mimo tego, że nie siadło Ci zakończenie, co rozumie, to jednak tekst Ci się podobał i wypisałeś szereg pozytywnych jego cech, za co bardzo dziękuje! 

Anonim pozdrawia i dziękuje za doklikanie do biblioteki!

Anonim ma nadzieję, że jednak mylisz się, co do tożsamości Autora, bo to by znaczyło, że uważasz jego światotwórstwo za fajne, ale zakończenia za doklejane na siłę, a tego by nie chciał :(

Raczej myślałem o kimś, kto światotwórstwo po prostu stawia wysoko w hierarchii wartość elementów dzieła fantasy. Tak czy inaczej i kimkolwiek jesteś, wybacz, jeśli taki komentarz sprawił Ci przykrość, nie chciałem tego.

Anonim nie doklejał zakończenia, bo zakończenie miał w głowie, zanim wymyślił środek i świętego Piotra, ale musiałbyś mu uwierzyć na słowo.

Wierzę, bo czemu miałbym nie wierzyć. Pisałem o tym, jakie wrażenie to na mnie zrobiło, nie o tym, jak przebiegał proces, bo przecież tego wiedzieć nie mogę. I, jak zauważasz, może to być wrażenie dość subiektywne.

GalicyjskiZakapiorze, proszę się nie przejmować, Twój komentarz nie sprawił Anonimowi przykrości, wręcz przeciwnie. Po prostu Anonim zaczął się zastanawiać nad swoimi zakończeniami, bo ceni sobie Twoją opinię. Ale po Twoim sprostowaniu już zupełnie nie widzi powodu do smutku!

Anonim cieszy się, że pomimo ogólnej pochwały, napisałeś również swoje szczere odczucia co do zakończenia. 

Anonim jeszcze raz dziękuje za komentarz, opinię i klika!

Anonim wita pierwszą Jurorkę!

Hejka!

Muszę przyznać, że to jedno z lepszych opowiadań, jakie ostatnio przeczytałam. Pomysł z powrotnikami, odejściem Boga i zasadami rządzącymi światem jest oryginalny i naprawdę ciekawy.  

Sceny, w których Czesław jest uwięziony we własnym ciele i nie może zrobić nic, żeby ochronić córkę, były naprawdę poruszające, a jeszcze mocniej uderzyła mnie późniejsza bezsilność, kiedy jako duch nie mógł już niczego zmienić. A jednak przez większość tekstu miałam nadzieję, że wszystko skończy się dla nich inaczej.

Końcówka świetnie rozegrana. Przez większość opowiadania Augustyn wydawał się człowiekiem godnym zaufania, dlatego moment odkrycia prawdy uderzył porządnym ciosem. 

Całość przeczytałam z dużym zainteresowaniem, wciągało klimatem cały czas i pozostawiło mnie z dużymi emocjami.

Pozdrawiam!

Dzień dobry, Betweenthelines!

Anonim bardzo się cieszy z Twojego odbioru. Jest zadowolony, że tyle emocji udało mu się w Tobie wzbudzić!

Anonim dziękuje za tak miłe słowa i rad jest, że zakończenie Ci się spodobało, jak w sumie i cały tekst!

Anonim rozumie, że miałaś nadzieję, że skończy się to dla nich inaczej, ale jednak wydaje mu się, ze jak na konkurs o śmierci, to i tak wyszli na tym całkiem nienajgorzej!

Anonim również pozdrawia! :)

Najszczęśliwszy dzień życia to ten, w którym się z nim rozstajemy.

/Fryderyk II Wielki/

Anonim wita kolejnego Jurora!

Ech, Anonimie, choć treść opowiadania nie należy do przyjemnych, bo opisujesz sprawy ostateczne, w dodatku nad wyraz przykre, to muszę powiedzieć, że czytałam z niekłamanym zainteresowaniem, przewidując podłość Augustyna i dramat Basi. Dodam jeszcze, że bardzo spodobał mi się szalenie satysfakcjonujący finał.

– Lu­dzie są roz­szar­py­wa­ni przez wła­snych ojców! – Wy­buch­ną­łem, a dło­nie same za­ci­snę­ły mi się w pię­ści. → – Lu­dzie są roz­szar­py­wa­ni przez wła­snych ojców! – wy­buch­ną­łem, a dło­nie same za­ci­snę­ły mi się w pię­ści.

Tu znajdziesz wskazówki jak zapisywać dialogi.

Przyj­rzał jej się uważ­niej, a jego wzrok zsu­nął się z za­pła­ka­nej twa­rzy na drżą­ce dło­nie, potem po­wę­dro­wał wzdłuż ra­mion, za­trzy­mu­jąc na pier­siach o mo­ment za długo. → Nie brzmi to najlepiej.

Proponuję: Spojrzał na nią uważ­niej, a wzrok powędrował z za­pła­ka­nej twa­rzy na drżą­ce dło­nie, potem wzdłuż ra­mion, za­trzy­mu­jąc się na pier­siach o mo­ment za długo.

…prze­szy­wa­ją­cy ryk, od któ­re­go Basia aż za­tka­ła uszy. → Raczej: …prze­szy­wa­ją­cy ryk, przed którym Basia aż za­tka­ła uszy.

– Cze­sła­wie Ko­wa­li­ku – rzekł wy­nio­śle. – Obyś zna­lazł spo­kój. → Czy tu aby nie miało być: – Cze­sła­wie Ko­wa­li­ku – rzekł wz­nio­śle. – Obyś zna­lazł spo­kój.

…na de­skach pod­ło­gi zdą­ży­ła już usiąść szara war­stwa kurzu… → Raczej: …na de­skach pod­ło­gi zdą­ży­ła już osiąść szara war­stwa kurzu…

Mistrz w swoim cięż­kim płasz­czu i młody adept. → Czy zaimek jest konieczny? Czy mistrz nosiłby cudzy płaszcz?

– Na co cze­kasz, psia mać?! -> – Na co cze­kasz, psiamać?!

Dobry wieczór, reg!

Anonim bardzo się cieszy, że czytałaś z zainteresowaniem, a tym bardziej, że finał Cię szalenie usatysfakcjonował. W sumie jego też, bohaterowie sobie zasłużyli na taki finał. Chociaż tyle im się należało.

Anonim zastanawia się nad tym przewidywaniem, że Augustyn to podły człek. Chce wierzyć, że przy tak odmiennych komentarzach odnośnie tej kwestii, świadczy to o dobrze wyważonym wątku, nie o porażce.

Anonim nie spodziewał się, że jeszcze dostanie kiedyś w komentarzu link do poradnika dialogowego, ale to świadczy, że chyba się cofa w rozwoju. Chociaż na swoją obronę powie, że chyba nigdy nie zaczynał didaskaliów od “wybuchnął” i jakieś mu się to niegębowe wydawało, co oczywiście jest błędne.

Anonim bardzo dziękuje za poprawki, należycie je wprowadził i jest mu niezmiernie miło, że Twój odbiór jest tak pozytywny!

Anonim pozdrawia!

Owszem, Anonimie, historia Czesława i Basi była dla mnie interesująca, bo choć bohaterami uczyniłeś zombie (wyobracani po wielokroć chyba już na wszystkie strony) to Twoi powrotnicy są nieco inni – można ich okiełznać i unieszkodliwić, choć to niełatwe. Dodam, że nawet znany motyw, jeśli zostanie pokazany odmiennie, zawsze będzie dla mnie ciekawy.

Anonim zastanawia się nad tym przewidywaniem, że Augustyn to podły człek.

Rzecz stała się dla mnie jasna, kiedy wzrok Augustyna ślizgał się po dziewczynie, kiedy wypędził Wawrzyńca. Zostawiłeś jasne wskazówki, ale na tyle nikłe, że nie można mówić o porażce.

Chociaż na swoją obronę powie, że chyba nigdy nie zaczynał didaskaliów od “wybuchnął” i jakieś mu się to niegębowe wydawało…

No ale tak na zdrowy rozum – jeśli ktoś wybucha to przecież nie milczy, tylko wyrzuca z siebie potok głośnych słów. Chyba że od razu przechodzi do czynów, a raczej rękoczynów.

Anonim bardzo się cieszy, że masz takie zdanie o tym pomyśle i w ogóle o tekście. 

Właśnie to Anonimowi odebrało pewności, czy wskazówek nie jest zbyt dużo. Ale jednak jakieś musiały być. No nic, ważne, że dostał zasłużoną karę. I jak to Finkla napisała: Niech mu gwoźdźnia ciasną będzie.

Tak, reg. Jest to logiczne. Dlatego Anonim pacnął się w czoło, jak mu to wyszczególniłaś w błędach, bo nie mógł uwierzyć, że nie wpadł na to wcześniej i błędnie zapisał z wielkiej litery.

Anonim serdecznie pozdrawia!

Anonimie, pozostaje mi życzyć Ci powodzenia w konkursie! :)

Anonim bardzo dziękuje, reg 

Dziń dybry!

Jakby usłyszał moje myśli, łowca puścił dziewczynę i odwrócił się z powrotem do łóżka.

A kiedy ją złapał? Przecież “tylko” stał przed nią i się gapił?

Dziękuję, mistrzu Augustynie, dziękuję.

Lepiej by wybrzmiało:

→ Dziękuję, mistrzu Augustynie. Dziękuję.

że nie wszytsko jest w porządku.

Literówka.

– Piotrze… – zawołałem jeszcze, lecąc w ciemność.

– Czego?

– Będę mógł wrócić do nieba, prawda?

Stary stróż uniósł głowę i uśmiechnął do mnie szczerze.

Eee, ale skoro on leciał, to jak mógł zobaczyć twarz Piotra?

Potem spojrzałem wyżej i poczułem, jak umieram po raz trzeci.

Ładne.

Nie, nie, nie, błagam!

To nie jej wina, nie dała rady! Nie mogli skazać Basi na gwoźdźnię, jak jakiegoś łachudrę! Widziałem już takie przypadki nieraz, nawet wśród sąsiadów. Wsadzali powrotnika, który nagrzeszył za życia, do trumny pełnej długich gwoździ przebijających mięso na wylot. Dusza nie miała wstępu do nieba, ale jakoś trzeba było unieszkodliwić ciało, żeby nie zrobiło krzywdy żywym. Brutalne i konieczne. Ale nie dla mojej słodkiej Basi!

Cały akapit też powinien być kursywą, skoro to myśli bohatera.

Chłopak poleciał do tyłu, rypnął głową o podłogę

Nie pasuje mi ten potocyzm. Zwykłe uderzył byłoby lepsze.

obserwował szarpiącą się dziewczynę. Najpierw na jej bose stopy

Skoro wcześniej napisał_ś obserwował, to na jest zbędne.

Fioletowo-czarne, nieregularne ślady ciągnęły się pod zakrwawioną bieliznę.

Ale jak wyglądały te ślady? To były pasma, siniaki? Jak mam to sobie wyobrazić?

Leżał podparty na łokciach i obserwował szarpiącą się dziewczynę. (…) Powoli wstał z kolan.

Kiedy zdążył zmienić pozycję?

Dużo tu skrótów myślowych. Znalazłam też wcześniej podobny skrót, ale nie chciałam już wyjść na taką czepialską. To się jednak powtarza, więc o poprzednim też wspomnę:

Chłopak poleciał do tyłu, rypnął głową o podłogę, a krzyż potoczył się z głośnym brzękiem pod (…). Leżał podparty na łokciach

Ten adept to jakiś ninja, że tak błyskawicznie zmienia pozycje.

Basia parła coraz wścieklej, charcząc przez zęby.

A można charczeć przez uszy?

W izbie zapadła nagła, potworna cisza.

Dlaczego? Demon, czy co tam opętało Basię, nagle się zmęczył? Dziwne to.

W izbie zapadła cisza, jakiej ten dom nie słyszał od miesięcy.

Halo, dosłownie chwilę wcześniej zapadła potworna cisza?

Podoba mi się pozytywne zakończenie, które osłodziło wcześniejsze dramaty i rozlew krwi.

Dobrze zrozumiałam, że to Augustyn zamieniał ludzi w powrotniki? Swoją drogą, fajna nazwa na potwory.

Nieszablonowy pomysł z tym, że Bóg sobie po prostu odszedł i miał gdzieś, co się dzieje z duszami po śmierci. Zostawił biednego Piotra samego na straży biurokracji.

Ładne opisy, plastyczne, filmowe, bez trudu można sobie (prawie) wszystko wyobrazić. Dobra robota!

Dziękuję za satysfakcjonującą lekturę i powodzenia w konkursie! Wirtualny klik leci :)

Anonim wita ostatnią z decydujących! Ukłony, JolkaK!

HollyHell91,

A kiedy ją złapał? Przecież “tylko” stał przed nią i się gapił?

Pozostałość po poprawkach. Anonim usunął jeden fragment po pierwszym komentarzu i nieopatrznie zostawił to dopowiedzenie. Wstyd. Anonim dziękuje za wyłapanie

→ Dziękuję, mistrzu Augustynie. Dziękuję.

Anonim się zgadza.

Eee, ale skoro on leciał, to jak mógł zobaczyć twarz Piotra?

To miało być takie filmowe, że już leci, ale jeszcze widzi to, co nad nim :(

Nie pasuje mi ten potocyzm. Zwykłe uderzył byłoby lepsze.

Anonim kategorycznie się nie zgadza, “potocyzmu” w tym tekście jest sporo, a narratorem jest prosty człowiek.

Chłopak poleciał do tyłu, rypnął głową o podłogę, a krzyż potoczył się z głośnym brzękiem pod (…). Leżał podparty na łokciach

Ten adept to jakiś ninja, że tak błyskawicznie zmienia pozycje.

Anonim zgadza się, co do pierwszego przykładu, ale tutaj nie. Poleciał do tyłu, czyli na plecy. No to wsparł się na łokcie, dalej leżąc. Taki ruch zajmuje sekundę, anonim głęboko w to wierzy, chociaż nie chciał próbować na własnym przykładzie, bo jeszcze by się połamał :D

Ale jak wyglądały te ślady? To były pasma, siniaki? Jak mam to sobie wyobrazić?

Anonim chciałby zwrócić uwagę, że odpowiedź znajduje się dosłownie w poprzednim zdaniu: Najpierw na jej bose stopy, potem wyżej – na odsłonięte, posiniaczone uda, z których podczas szamotaniny zsunęła się sukienka.

Basia parła coraz wścieklej, charcząc przez zęby.

A można charczeć przez uszy?

Można charczeć z otwartą buzią. Przez zęby, czyli dość agresywnie, zwierzęco w tym wypadku. Mając ciągle zaciśnięte zęby, jak pies.

To byłaby całkiem dobra uwaga, gdyby anonim napisał, że charczała przez usta.

Dobrze zrozumiałam, że to Augustyn zamieniał ludzi w powrotniki? Swoją drogą, fajna nazwa na potwory.

W żadnym wypadku. Ludzie naturalnie przemieniali się w powrotników, za sprawą odejścia Boga. Augustyn był od tego, żeby decydować, czy pójdą do nieba, czy skończą w gwoźdźni. Jego grzechem był gwałt i zabójstwo Basi.

Anonim bardzo dziękuje za poprawki, ale też za przemiły komentarz i uznanie dla tekstu! Dzięki, Holly!

Anonim pozdrawia!