Empatia

Hej,

zacznę od fragmentów listowanych na bieżąco, na końcu będzie podsumowanie. :)

 

Wyniki są…, że tak powiem… nietypowe

Nietypowa jest również decyzja, aby po wielokropku postawić przecinek. :D 

 

 

nietypowe – serce stanęło mi i mojej żonie w gardle.

Po pierwsze, zapis dialogu. 

nietypowe. – Serce

Po drugie, aktualnie z tego zdania wynika, że mieli jedno serce. Bardzo romantyczna wizja!

 

lekarz wpatrywał się w nas z żalem

– państwa synowie – kontynuował

Zabrakło kropki po żalu i wielkiej litery przy państwie.

 

(Ogólnie tekst jest dość niechlujny, jeżeli chodzi o wielkie litery na początku zdań, brakujące spacje i tak dalej – w dalszej części nie skupiam się już nad tym, żeby nie psuć sobie przyjemności z lektury, bo historią jestem, póki co, zainteresowany!)

 

Podoba mi się koncept na robiących te same gesty chłopców, budzi skojarzenie z Kabuki Twins z Cyberpunka. Natomiast w pewnym momencie mnie zgubiłeś.

Z jednej strony piszesz, że lekarze zorientowali się, że doszło do mutacji, ponieważ na USG dostrzegli, że dzieciaki wykonują identyczne ruchy. To jest mocne, obrazowe, bardzo fajne. Tylko że później pojawia się taki fragment:

Z początku nasza rodzina funkcjonowała zgoła normalnie. Nie dostrzegaliśmy mutacji chłopców – żyli jak wszystkie dzieci – normalnie. Zdarzył się nawet taki okres, że zapominaliśmy o szpitalach i lekarzach neurologach, ale wtedy dzwonił do nas telefon albo przychodził sms z przypomnieniem o wizycie i fikcja idyllicznego domu legła w gruzach. 

I ja z niego rozumiem, że to nie jest stały element ich codzienności (skoro mutacji można nie dostrzegać). Czy w takim razie w czasie życia płodowego mutacja dawała silniejsze efekty? 

W skrócie: zastanawiam się, jak coś, co dało się dostrzec na USG, mogło być niezauważalne po porodzie.

Dopiero później przywołujesz scenę, w której jeden z chłopców rozbija sobie głowę i drugi to czuje. Od tego czasu staje się dla mnie jasne, że ta przypadłość działa raczej wyrywkowo, w co bardziej intensywnych momentach. I spoko, jestem w stanie to kupić i czytać dalej z zainteresowaniem tekst, w którym bliźniacze współodczuwanie jest podkręcone do ekstremum, ale wolałbym, żeby informacje od lekarza z początku były dużo bardziej zdawkowe – lub żebyś we wczesnym etapie tekstu dodał fragment, gdzie te mocne słowa lekarza (obrazem i faktami!) osłabiasz, mówiąc, że jednak nie było tak źle, szybko przekonaliśmy się, że mutacja…

Tyle lat oddawałem ci uczucia, żebyś poczuł się jak człowiek. Do śmierci taty tak robiłem. Teraz chcę odzyskać siebie. Teraz chcę uczucia z powrotem.

Bardzo mocne wyznanie. Szkoda, że niezbyt nabudowane wcześniej.

 

No dobra, to teraz o ogólnych wrażeniach. Ujmując rzecz najkrócej – bardzo dobry pomysł i niedorastające mu wykonanie.

Zbudowałeś sobie punkt wyjścia, z którego naprawdę można zajść w bardzo interesujące miejsca. Przy czym nie mówię tutaj o gadce lekarza o mutacji, bo ona wg mnie więcej gmatwa niż pomaga. Chodzi mi o moment, w którym dzieciak dostaje w głowę, a drugi odczuwa to tak mocno, że aż upada. O tym, że bliźniaki się wyczuwają w jakiś sposób, pisano już sporo mniej lub bardziej naukowych rzeczy. Wzięcie tego jako fundament i postawienie sobie pytania a co, jeżeli zwiększyć moc współodczuwania? to idea z ogromnym potencjałem.

Później miałeś jeszcze kilka dobrych fragmentów, gdzie oczywiście na pierwszy plan wybija się miłość obu do tej samej dziewczyny. Konflikt idealny, wyprowadzony z ciekawego twistu – na samym tym byłbyś w stanie napisać długi, mięsisty tekst.

Mam wrażenie, że najgorzej dla tekstu przemawia (poza niechlujnym wykonaniem) próba uchwycenia zbyt wielu wątków. W efekcie za szybko gnasz z akcją. Rozważ skupienie się na tym, co może być motorem opowieści i pozostawienie temu więcej miejsca. Na przykład ani ojciec, ani matka, nie są w tej historii interesujący, niczego do niej nie wnoszą. Pierwsze, moim zdaniem, rzeczy do wycięcia to cały wstęp poprowadzony przez ojca, z rozmową z lekarzem na czele (scenę z rozbitą głową należy zachować!). 

Choć z komentarza może to do końca nie wybrzmiewać, lektury nie żałuję! :) 

Sam fakt, że w wieku 18 lat podjąłeś się napisania opowiadania o empatii, uważam za wyczyn i naprawdę to podziwiam. To nie jest łatwy temat.

Jednocześnie widać, że jest to jedna z Twoich pierwszych prób pisarskich. Tekst ma sporo typowych dla tego etapu mankamentów: dużo zgrzytów językowych, momentami nienaturalne dialogi, przeładowanie wątkami i pomysłami, miejscami zbyt wiele tłumaczenia czytelnikowi. Ale to jest całkowicie normalny etap. W zasadzie każdy, kto zaczyna pisać, musi przez niego przejść. Warsztat buduje się przede wszystkim przez pisanie, czytanie, poprawianie własnych tekstów i dyscyplinę.

Dlatego zamiast rozpisywać Ci tutaj kilkadziesiąt szczegółowych uwag do poszczególnych zdań, polecę jedną książkę: „Jak pisać. Pamiętnik rzemieślnika” Stephena Kinga. Myślę, że na tym etapie da Ci znacznie więcej niż lista błędów w jednym konkretnym opowiadaniu.

Bardzo trzymam kciuki, żebyś pisał dalej. Jeśli będziesz to robił regularnie, za rok czy dwa sam spojrzysz na ten tekst i zobaczysz rzeczy, których dzisiaj jeszcze nie jesteś w stanie dostrzec. 

Lodfvnie, zdumiewa mnie, że podjąłeś się tak trudnego tematu, a jednocześnie martwi, że nie do końca podołałeś zadaniu, albowiem historię Michała i Marcina opowiedziałeś dość chaotycznie. Domyślam się, z racji na Twój wiek, że jesteś na początku drogi pisarskiej i życzę, abyś nie natrafiał na niej na wiele wybojów, ale chyba zdajesz sobie sprawę, że to nie będzie droga łatwa.

Zgadzam się z opiniami wcześniej komentujących, a od siebie – jako że wykonanie pozostawia bardzo wiele do życzenia, dołączam łapankę.

Mam wrażenie, że może zainteresować Cię ten wątek: http://www.fantastyka.pl/loza/17

Życzę powodzenia w dalszej pracy twórczej. :)

 

Jak dziś pa­mię­tam, kiedy do­wie­dzie­li­śmy się, że bę­dzie­my mieli dziec­ko. Był to naj­pięk­niej­szy, a za­ra­zem naj­bar­dziej stre­su­ją­cy dzień w na­szych ży­ciach. → A może: Pa­mię­tam to jak dziś… Kiedy do­wie­dzie­li­śmy się, że bę­dzie­my mieć dziec­ko, był to naj­pięk­niej­szy, a za­ra­zem naj­bar­dziej stre­su­ją­cy dzień w naszym życiu.

Życie nie ma liczby mnogiej. https://sjp.pwn.pl/poradnia/haslo/Zycie;20113.html

 

– Wy­ni­ki są…, że tak po­wiem… nie­ty­po­we – serce sta­nę­ło mi i mojej żonie w gar­dle. → Pierwszy wielokropek jest zbędny. Po wielokropku nie stawia się przecinka. Brak kropki po wypowiedzi. Narracji nie zapisujemy jak didaskaliów.

Proponuję: – Wy­ni­ki są, że tak po­wiem… nie­ty­po­we.

Serca sta­nę­ły nam w gar­dle. Lub: Nasze serca na chwilę przestały bić.

Tu znajdziesz wskazówki jak zapisywać dialogi.

 

Nie mo­gli­śmy nic z sie­bie wy­rzu­cić… → A może: Nie mogliśmy dobyć z siebie głosu… Lub: Nie mo­gli­śmy nic wyrzec…/ powiedzieć…

 

– pań­stwa sy­no­wie – kon­ty­nu­ował – po­sia­da­ją pewną przy­pa­dłość… → Przypadłość chybanie jest czymś, co można posiadać.

Proponuję: – Pań­stwa sy­no­wie – kon­ty­nu­ował – cierpią na/ mają pewną przy­pa­dłość…

 

…py­ta­jąc się nas wzro­kiem, czy chce­my ją usły­szeć. → …py­ta­jąc nas wzro­kiem, czy chce­my ją usły­szeć.

Pytał przyszłych rodziców, nie siebie. 

 

…do­pó­ki chłop­cy nie do­ro­sną na tyle, by pod­dać ich ba­da­niom -Sło­wa te brzmia­ły jak wyrok. → Brak kropki po wypowiedzi. Brak spacji po dywizie, zamiast którego powinna być półpauza. Winno być:

…do­pó­ki chłop­cy nie do­ro­sną na tyle, by pod­dać ich ba­da­niom. – Sło­wa te brzmia­ły jak wyrok.

 

– Chciał­bym, żeby to była tylko hi­po­te­za – po­my­śla­łem. → Pierwsza półpauza jest zbędna. Przed myśleniem nie stawia się półpauzy

Proponuję: Chciał­bym, żeby to była tylko hi­po­te­za – po­my­śla­łem. 

Tu znajdziesz wskazówki, jak można zapisywać myśli bohaterów.

 

Moja żona mó­wi­ła, iż ro­dze­nie nie spra­wi­ło jej zbyt­nie­go bólu. → Zbędny zaimek – bohater nie mówiłby o odczuciach cudzej żony.

 

Mar­cin był nie­mal dwa razy mniej­szy i bar­dziej suchy od Mi­cha­ła… → Na czy polegała suchość noworodka?

 

Pierw­szy dawał mi wra­że­nie in­te­li­gen­ta, pod­czas gdy drugi – roz­ra­bia­ki i za­wa­dia­ki. → Nie wydaje mi się, aby wrażenie było czymś, co można dać. Rozrabiaka i zawadiaka to synonimy, znaczą to samo.

Proponuję: Pierw­szy sprawiał wra­że­nie in­te­li­gen­ta, pod­czas gdy drugi – za­wa­dia­ki.

Choć nie pojmuję, jak można odnieść podobne wrażenia, patrząc na noworodki.

 

Po­kle­pał mnie po ra­mie­niu, a chwi­lę potem przy­tu­lił, mó­wiąc – wie­rzę, że dacie sobie pań­stwo radę – po czym nie­śmia­ła łza spły­nę­ła mu po po­li­ku. → Wypowiedź dialogową zapisujemy w nowym wierszu. Brak kropki po wypowiedzi. Didaskalia wielką literą. Winno być:

Po­kle­pał mnie po ra­mie­niu, a chwi­lę potem przy­tu­lił, mó­wiąc:

– Wie­rzę, że dacie sobie pań­stwo radę. – Po czym nie­śmia­ła łza spły­nę­ła mu po po­licz­ku.

 

Gdy osie­dli­śmy w domu, był późny li­piec. Zboża do­oko­ła na­sze­go domu doj­rze­wa­ły, a w po­wie­trzu uno­sił się za­pach wiej­skie­go lata. Dzień, w któ­rym Mi­chał i Mar­cin za­wi­ta­li po raz pierw­szy w domu, za­pa­mię­ta­łem jako upal­ny, siar­czy­sty i trud­ny w co­dzien­nym byciu. → Czy na pewno osiedli w domu? A gdzie mieszkali wcześniej? Powtórzenia. Na cym polegała siarczystość dnia?

Proponuję: Gdy przywieźliśmy chłopców do domu, był późny li­piec. Wokół dojrzewały zboża, w powietrzu unosił się zapach wiejskiego lata. Za­pa­mię­ta­łem panujący wtedy upał i przewidywałem trudy codziennego życia.

 

Ro­dzi­ciel­stwo wy­ma­ga­ło od nas jed­nak mnó­stwo he­ra­klej­skiej pracy. → Bez przesady – rodzicielstwo to nie zabicie hydry lernejskiej ani czyszczenie stajni Augiasza czy zdobycie jabłek z ogrodu Hesperyd, że na trzech pracach Heraklesa poprzestanę.

Proponuję: Ro­dzi­ciel­stwo wy­ma­ga­ło od nas jed­nak mnó­stwa pracy i wiele samozaparcia. 

 

Otwie­ra­ła się ona do we­wnątrz, także pchnął ją całym cię­ża­rem swo­je­go ciała. → Otwie­ra­ła się ona do we­wnątrz, tak że pchnął ją całym cię­ża­rem ciała.

Sprawdź znaczenie wyrażenia także. Zbędny zaimek – wszak nie użyłby cudzego ciała.

 

Pu­ścił więc bram­kę, która z całym im­pe­tem ude­rzy­ła jego brata w głowę. → Zbędny zaimek. Tam nie było innych braci.

 

Mar­cin krzy­czał nie­mi­ło­sier­nie: “boli, boli, boli… o tutaj!” i wska­zy­wał na łuk brwio­wy. → Raczej:

Mar­cin krzy­czał wniebogłosy:

– Boli, boli, boli… o tutaj! – I wska­zy­wał łuk brwio­wy.

Wskazujemy coś, nie na coś.

 

Mar­cin był zu­peł­nym prze­ci­wień­stwem swo­je­go brata… → Zbędny zaimek.

 

Tata zmarł na no­wo­twór prze­ły­ku. → Dlaczego to zdanie jest wyboldowane?

 

Szu­ka­łem rze­czy, które przy­po­mi­na­ły­by jego… → A może: Szu­ka­łem rze­czy, które by go przy­po­mi­na­ły­…

 

Roz­wią­zy­wa­łem rów­na­nia al­ge­bra­icz­ne, kiedy zni­kąd za­chcia­ło mi się pła­kać. → Wydarzenie nie dzieje się znikąd.

Proponuję: Roz­wią­zy­wa­łem rów­na­nia al­ge­bra­icz­ne, kiedy nagle/ znienacka/ raptownie, za­chcia­ło mi się pła­kać.

 

Na­uczy­ciel pod­szedł do mnie, za­py­tał się mnie po cichu… → Na­uczy­ciel pod­szedł do mnie, za­py­tał mnie po cichu…

Nauczyciel pytał ucznia, nie siebie.

 

Sie­dzia­łem w ka­bi­nie to­a­le­to­wej, na klo­ze­cie i pła­ka­łem… → Wiemy, dokąd poszedł, więc wystarczy: Sie­dzia­łem w ka­bi­nie na klo­ze­cie i pła­ka­łem…

 

Wtedy do ła­zien­ki przy­szedł dy­rek­tor. “Chłop­cze – po­wie­dział – jedź do domu”. Pod szko­łą stał już sa­mo­chód mojej mamy. → Winno być:

Wtedy do ła­zien­ki przy­szedł dy­rek­tor.

– Chłop­cze – po­wie­dział – jedź do domu.

Pod szko­łą stał już sa­mo­chód mamy.

 

Ko­lej­ne dni spę­dza­łem na wpa­try­wa­niu się w ścia­nę i bez­czyn­nym oglą­da­niu te­le­wi­zji. → Oglądanie telewizji jest czynnością, więc raczej: Ko­lej­ne dni spę­dza­łem na wpa­try­wa­niu się w ścia­nę i bezmyślnym oglą­da­niu te­le­wi­zji.

 

Jed­nego­ dnia pró­bo­wa­łem za­snąć, ale bez­sku­tecz­nie. Peł­nia księ­ży­ca roz­świe­tla­ła mój pokój, a ja wpa­try­wa­łem się w sufit. → Skoro księżyc w pełni rozświetlał pokój, to nie mógł być dzień.

Proponuję pierwsze zdanie: Pewnego razu pró­bo­wa­łem za­snąć, ale bez­sku­tecz­nie.

 

…łóżko stało pod sko­sem, także wpa­tru­jąc się weń… → …łóżko stało pod sko­sem, tak że wpa­tru­jąc się weń…

 

…Mar­ci­na w nim nie było. Za­miast tego było ono nie­po­ście­lo­ne, a po­dusz­ki le­ża­ły po dru­giej stro­nie ma­te­ra­ca. → A może: …Mar­ci­na w nim nie było. Pościel była rozgrzebana, a po­dusz­ki le­ża­ły po dru­giej stro­nie ma­te­ra­ca.

 

…Mar­cin wsia­da na rower i od­jeż­dża. Nie wie­dzia­łem gdzie. → …Mar­cin wsia­da na rower i od­jeż­dża. Nie wie­dzia­łem dokąd.

 

Prze­bra­łem się więc na­pręd­ce, za­kła­da­jąc ubra­nia, na wy­gląd któ­rych… → Prze­bra­łem się więc na­pręd­ce, za­kła­da­jąc ubra­nie, na wy­gląd którego…

Ubrania wiszą w szafie, leżą na półkach i w szufladach. Odzież, którą ktoś wkłada to ubranie.

 

Scho­dzi­łem na dół po scho­dach, a nie­po­kój na­si­lał się. → Masło maślane – czy można schodzić po schodach na górę?

Wystarczy: Szedłem na dół, a nie­po­kój na­si­lał się.

 

Mama spała na ka­na­pie z włą­czo­nym te­le­wi­zo­rem, który wy­głu­szał moje kroki. → Czy dobrze rozumiem, że to była kanapa z włączonym telewizorem?

A może: Mama spała na ka­na­pie, telewizor był włączony i za­głu­szał moje kroki.

 

 …do któ­rej cho­dził ze zna­jo­my­mi. Wie­lo­krot­nie po­wta­rza­łem mu, żeby tam nie cho­dził. – To nie­bez­piecz­ne! – uno­si­łem głos. Nigdy mnie nie słu­chał… → Nie brzmi to najlepiej.

Proponuję: …do któ­rej cho­dził ze zna­jo­my­mi. Wie­lo­krot­nie po­wta­rza­łem mu, żeby tam nie łaził.

– To nie­bez­piecz­ne! – przestrzegałem podniesionym głosem, ale nigdy mnie nie słu­chał…

 

Do­kład­nie ta sama gamma emo­cji… → Do­kład­nie ta sama gama emo­cji…

Sprawdź znaczenie słowa gamma i gama.

 

…jed­no­cze­śnie byłem spa­ra­li­żo­wa­ny przed tym, by rzu­cić się i za­trzy­mać go. → A może: …jed­no­cze­śnie coś mnie blokowało przed tym, by rzu­cić się i za­trzy­mać go.

 

Wpa­try­wa­łem się więc na to jak znika w za­świa­tach. → Wpatrujemy się w coś, nie na coś. Czy na pewno znikał w zaświatach?

Proponuję: Wpa­try­wa­łem się więc, jak znika w zaroślach. Lub: Patrzyłem więc, jak znika w zaroślach.

 

Oświe­tla­ło ją świa­tło od­bi­te z księ­ży­ca. → Nie brzmi to najlepiej.

Proponuję: Rozjaśniało ją świa­tło księ­ży­ca.

 

…idąc za śla­da­mi ma­syw­nych gla­nów. → …idąc po śladach ma­syw­nych gla­nów.

 

Z im­pe­tem wpa­dłem na gałąź. Prze­wró­ci­ła mnie na roz­mo­kłe i zimne błoto. → To nie gałąź go przewróciła, więc w drugim zdaniu: Przewróciłem się na roz­mo­kłe i zimne błoto.

 

Nie mia­łem ocho­ty wsta­wać. Nie mia­łem po­ję­cia, która jest go­dzi­na… → Nie brzmi to najlepiej.

Proponuję w drugim zdaniu: Nie wiedziałem, która jest go­dzi­na…

 

…gdzie w ogóle się znaj­du­ję. Bałem się. Nie­mniej unio­słem się dosyć spraw­nie świa­dom swego celu. → Lekka siękoza. Zbędny zaimek.

Proponuję: …gdzie w ogóle jestem. Bałem się. Nie­mniej wstałem dosyć spraw­nie, świa­dom celu.

 

Po­cie­ra­łem sobie głowę ręką, li­cząc na to, że ból w jakiś cu­dow­ny spo­sób znik­nie. → Zbędny zaimek. Czy dookreślenie jest konieczne – czy mógł pocierać głowę nie używając ręki?

Proponuję: Po­cie­ra­łem/ Masowałem głowę, li­cząc, że ból w jakiś cu­dow­ny spo­sób znik­nie.

 

Wtedy moim oczom uka­zał się gmach elek­trow­ni. → A może zwyczajnie: Wtedy zobaczyłem elek­trow­nię.

Wszak elektrownia była w ruinie, więc trudno mówić o gmachu.

 

Wtedy coś ukuło mnie w prawą nogę. → Wtedy coś ukłuło mnie w prawą nogę.

Sprawdź znaczenie słów ukuć i ukłuć.

 

Zdją­łem buta, skar­pet­kę, ale na mojej sto­pie nie znaj­do­wa­ła się żadna rana. → Zdją­łem but, skar­pet­kę, ale na sto­pie nie było żadnej rany.

Tu znajdziesz odmianę rzeczownika but.

 

Ścią­gną­łem dru­gie­go buta… → Ścią­gną­łem dru­gi but…

 

…by nikt ze środ­ka nie był w sta­nie usły­szeć moich kro­ków, potem wbie­głem bez za­wa­ha­nia do środ­ka elek­trow­ni. → Nie brzmi to najlepiej.

Proponuję: …by nikt ze znajdujących się środku, nie był w sta­nie usły­szeć moich kro­ków, potem wbie­głem do elek­trow­ni.

 

Głosy na gór­nym pię­trze do­cho­dzi­ły do moich uszu, a więc mo­men­tal­nie tam po­sze­dłem. → A może zwyczajnie: Usłyszałem głosy na piętrze, więc natychmiast tam po­sze­dłem.

 

Doj­rza­łem Mar­ci­na z jego zna­jo­my­mi. → A może: Doj­rza­łem Mar­ci­na i jego zna­jo­my­ch.

 

Miał on nie­wiel­ki otwór, przez który spo­glą­da­łem. → Był w nim nie­wiel­ki otwór, przez który spo­glą­da­łem.

 

Po jego lewej sie­dzia­ła skąpo ubra­na blon­dyn­ka z nie­bie­ski­mi oczy­ma… → Widział w nocy i z odległości kolor oczu dziewczyny?

 

…łysy i ma­syw­ny męż­czy­zna z gla­na­mi. → Czy mężczyzna miał glany ze sobą, czy może miało być: …łysy i ma­syw­ny męż­czy­zna w glanach.

 

Wszy­scy trzy­ma­li w swo­ich rę­kach piwo. → Zbędny zaimek.

 

Za­czął opo­wia­dać jak sam stra­cił ojca– Co praw­da nie umarł – mówił – ale od do­brych kilku lat sie­dzi w wię­zie­niu na do­ży­wo­cie. To tro­chę jakby umarł. Praw­da? – Za­rów­no blon­dyn­ka, jak i Mar­cin, przy­tak­nę­li. → Winno być:

Za­czął opo­wia­dać jak sam stra­cił ojca:

– Co praw­da nie umarł – mówił – ale od do­brych kilku lat odsiaduje w wię­zie­niu do­ży­wo­cie. To tro­chę jakby umarł. Praw­da? – Za­rów­no blon­dyn­ka, jak i Mar­cin, przy­tak­nę­li.

 

– Ja też – za­czę­ła blon­dyn­ka, kła­dąc swą dłoń na ko­la­nie Mar­ci­na… → Zbędny zaimek.

 

…zdję­cie, jak trzy­mam ją w swo­ich ob­ję­ciach. → Jak wyżej.

 

Pewnego razu obudziłam się i… i klata była pusta. → Jaka klata?

 

Za­zdro­ści­łem Mar­ci­no­wi, że mógł ją trzy­mać w swych rę­kach. → A może: Za­zdro­ści­łem Mar­ci­no­wi, że mógł ją obejmować.

 

To jest moje uczu­cie – po­my­śla­łem – I nie po­zwo­lę, by mi je skradł. → To jest moje uczu­cie – po­my­śla­łem. I nie po­zwo­lę, by mi je skradł.

 

Zdją­łem za­bło­co­ne ubra­nia… → Zdją­łem za­bło­co­ne ubra­nie…

 

– Co? – wy­jęk­ną­łem, prze­cie­ra­jąc oczy. -> – C-co? – wyjąkałem, prze­cie­ra­jąc oczy.

 

…po­wtó­rzył, ar­ty­ku­łu­jąc każde słowo z gra­cją ora­to­ra. ->Pewnie miało być: …po­wtó­rzył, wymawiając każde słowo z dykcją ora­to­ra.

Sprawdź znaczenie słów gracja i dykcja.

 

-Z tym par­szy­wym łbem to prze­sa­dzi­łeś – rzu­ci­łem się na mo­je­go brata i za­czą­łem okła­dać go otwar­ty­mi dłoń­mi. → Brak spacji po dywizie, zamiast którego powinna być półpauza. Brak kropki po wypowiedzi. Didaskalia wielką literą. Zbędny zaimek. Winno być:

– Z tym par­szy­wym łbem to prze­sa­dzi­łeś. – Rzu­ci­łem się na brata i za­czą­łem okła­dać go otwar­ty­mi dłoń­mi.

 

Patrzysz na to zbyt → Urwaną wypowiedź powinien kończyć wielokropek.

 

– Za­mknij się już… Dobra?! – prze­rwał mi Mar­cin → Brak kropki po didaskaliach.

 

…były wa­ka­cje, także nie mu­sie­li­śmy cho­dzić z Mar­ci­nem do szko­ły… → …były wa­ka­cje, tak że nie mu­sie­li­śmy cho­dzić z Mar­ci­nem do szko­ły…

 

…Mar­ci­na za­czę­ły na­cho­dzić dresz­cze. Miał ogrom­ną go­rącz­kę…-> A może: …Mar­ci­na dostał dreszczy. Miał wysoką go­rącz­kę…

 

Ra­tow­ni­cy przy­je­cha­li spraw­nie. → Ra­tow­ni­cy przy­je­cha­li szybko.

 

Wzię­li nas do jed­nej ka­ret­ki, bo oso­wia­łość na­wie­dzi­ła też mnie. Gdy le­że­li­śmy na no­szach… → Obawiam się, że jedną karetką nie można przewieźć dwóch osób leżących na noszach.

 

Nie wiem, co może stać się Mar­ci­no­wi, a w kon­se­kwen­cji ze mną. → Nie wiem, co może stać się Mar­ci­no­wi, a w kon­se­kwen­cji i mnie.

 

Pró­bo­wa­li­śmy roz­dzie­lić się od sie­bie, ale bez­sku­tecz­nie. → Pró­bo­wa­li­śmy się rozdzie­lić, ale bez­sku­tecz­nie.

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli, co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.