Rafał Kwaśniak - autor dark fantasy ale nie tylko. Kocham to, co mroczne i niejednoznaczne. Nie szukam łatwych puent ani bohaterów bez skazy. Bardziej ciekawi mnie upadek niż zwycięstwo, konsekwencje niż morały. Publikuję krótsze formy i fragmenty - rzeczy, które powstają obok pracy nad powieścią.
komentarze: 9, w dziale opowiadań: 9, opowiadania: 1
Dziękuję za wszystkie cenne uwagi. Przyznam szczerze, że nie miałem pojęcia, iż „marsylskie mydło” i „mydło marsylskie” to jednak nie to samo (i naprawdę nie ma w tym ironii).
Przy okazji tego shorta sporo się nauczyłem (a przynajmniej mam takie wrażenie i nadzieję ;) ). Tym bardziej dziękuję za uważną lekturę, życzliwość i wyrozumiałość.
Pozdrawiam serdecznie!
Rafał Kwaśniak
Cześć, Bruce :)
Usterka to ciekawe słowo, bo można je definiować na wiele sposobów. Niektóre uniemożliwiają korzystanie ze sprzętu, ale tutaj – jak widzę – shorta dało się przeczytać.
Oczywiście ZAWSZE może być lepiej, dlatego cenię wszelkie opinie i dokładnie je analizuję. Gwarantuję, że gdybym te „usterki” zauważył, to bym je poprawił.
Obawiam się jednak, że w tym życiu polonisty już ze mnie nie będzie. Staram się za to pisać ciekawe historie, z nadzieją, że poszczególne zdania da się wygładzić ;)
Rafał Kwaśniak
Cześć Robert Raks. Bardzo dzięki, tak zrobię! :)
Rafał Kwaśniak
Cześć, Koala75. Tak, pisane w 30 min… ale oczywiście to nie jest pierwsza wersja, tylko mocno już poprawiona. Niemniej scena wymyślona „na spontanie”. Czy warto pisać na czas? Myślę, że TAK. Mnie uczy skupiania na istotnych rzeczach. Poza tym… zawsze to oddech, zanim na powrót wtrącę się do piekła niekończących się poprawek (w powieści). ;)
Rafał Kwaśniak
Hej Bardjaskier.
Dziękuję za cenne uwagi, zagłębię się.
Jeśli chodzi o powtórzenia, staram się unikać, ale tutaj, gdzie człowiek mieli w głowie swoje przewiny, jakoś mi pasowały – ukazują lekkie natręctwo myśli. :) Pozdrawiam!
Rafał Kwaśniak
Cześć CZARNA2. Dzięki. Pierwsze zakończenie dopisałem później. Ale też osobiście bardziej mi się podoba.
Rafał Kwaśniak
Cześć kronos.maximus. Dziękuję za cenne uwagi i spieszę, aby przybliżyć, czym się kierowałem.
W obu zakończeniach zły uczynek zostaje ukarany (choć chyba nieproporcjonalnie do czynu).
Odbierałem to tak:
W wersji pierwszej kara miała być półmistyczna, półpsychologiczna. Czyli niebiosa zsyłają wizję, lecz to reakcja maestro na stratę (jego gniew i zacietrzewienie) doprowadza go do wylewu, więc w pewnym sensie zrobił to sobie sam. Być może jest to za słabo zaakcentowane.
W wersji drugiej chciałem przekazać, że odradzony chłopak popełnia samobójstwo, a maestro staje się współwinnym, za co grozi odsiadka w piekle – wisielec ściąga go w dół.
„Lecz nie były to łzy wzruszenia. Według mnie to dopowiedzenie jest niepotrzebne”. Zgadzam się. Chciałem zagrać na tym, że lokaj inaczej odbiera rzeczywistość, nie widzi „piekła za życia”, w którym wylądował jego pan. Myślałem, że to będzie dobre domknięcie. Muszę to jeszcze przemyśleć.
Chodzi o klucz wiolinowy? Jednocześnie taki, który otworzyłby mu drzwi do kariery? – tak, chodziło o dołączenie do grona największych: Mozart itd.
Czym są wirujące kłęby? – tak, chodziło o piekło. Jakoś tak wyobraziłem sobie przeciwieństwo światła. :) I tak, ten wisielec miał być tym odrzuconym chłopakiem. Jak wiadomo, samobójstwo jest wg Kościoła grzechem, który prowadzi tylko w jedno miejsce.
Rafał Kwaśniak
Cześć Bruce. Poprawione. Dzięki! :)
Rafał Kwaśniak
Dzięki, zmienione.
Rafał Kwaśniak
