Mam nadzieję, że ktoś będzie bawił się przy czytaniu jak ja przy pisaniu. Potrafię się również bawić śpiewając, ale wiem, że inni nie bawią się przy tym wcale. 

Tak oto, współczesna historia opisuje pracowitego lenia: Dawno, dawno temu... Wczoraj. Spiesząc się powoli, by początek końca nie wyznaczył ochotnika. W białą noc, gdy suchy deszcz ugasił zimne ognie. Głośną ciszę przerwał niemy krzyk. Żywy trup, z wirtualnej rzeczywistości, upuścił bezalkoholowe piwo. Bezgłośny huk odbijał się echem przez długie sekundy. Śpiąc na jawie uśmiechał się smutno, przygnieciony strasznym szczęściem. Nieświadomy granic nieskończonej świadomości posiadł głupią mądrość. Jawnie ukrytą w jego śnie zwanym... Życie - Na co ktoś z lustra: Człowieku, skończ z tą błazenadą i zacznij wreszcie pisać... Normalnie. - Nie będzie lekko. - Nikt nie mówił, że powinno.

Póki co brak ;)

Spokojnie. Tak naprawdę mnie tu nie ma.

Jako poeta najbardziej lubię tworzyć poematy narracyjne, odkrywać nowe formy, eksplorować historie o kosmosie i podłych inkarnacjach elementów rzeczywistości, które snują swoje podstępne plany. Jak dotąd moje teksty publikowałem ponad 50 razy w 17 czasopismach, między innymi w “Ricie Baum”, “Suburbii”, “Helikopterze”, “Akancie”, “Migotaniach”, czy “e-Elewatorze”. Ciekawią mnie tematy dziwne, bulwersujące i dające poczucie swobody.