gdzie akurat nie patrzysz

Cała ta historia, doktorze Arenberg, zaczęła się niewinnie… a powiedziałbym wręcz, że komicznie. W pewnym sensie właśnie to czyni ją tak przerażającą w porównaniu z innymi opowieściami tego typu – ja nie wzywałem duchów, nie spacerowałem po cmentarzu, nie uśmiechałem się do tajemniczej dziewczyny z parasolką, nie wciskałem guzików windy w dziwnej kolejności. Ja nawet, cholera, horoskopów nie czytam!

Ja tylko chciałem, żeby ktoś otworzył mi drzwi…

To był zwykły, najzwyklejszy dzień w pracy. Zszedłem do archiwum, żeby zdeponować tam kilka dokumentów, a drzwi, wiedzione hydraulicznym ramieniem samozamykacza, zatrzasnęły się za mną i nie mogłem ich otworzyć. Nie wiem, co się u licha stało – najwyraźniej jakiś niewidoczny element mechanizmu się urwał, wygiął albo złamał. W każdym razie zostałem uwięziony między zakurzonymi regałami i przestraszyłem się nie na żarty – archiwum jest połączone jedynie z podziemnym parkingiem i nie mogłem wykluczyć, że spędziłbym tam kilka godzin, zanim znalazłby mnie ktoś kończący zmianę.

Jak dziecko w sklepie, przycisnąłem twarz do niewielkiego przeszklenia w drzwiach i rozejrzałem się po parkingu. Automatyczne lampy zdążyły zauważyć, że mnie tam nie ma i zgasnąć, a ciemność otuliła pomieszczenie. Jedynie od strony wyjazdu docierała nikła poświata, odbita od pomalowanych na biało ścian tunelu.

Zastanawiałem się, czy nie powinienem zacząć krzyczeć, ale godność jeszcze mi na to nie pozwalała. I wtedy, za filarem, w miejscu, które jedynie z trudem mogłem dostrzec przez małą szybkę w drzwiach, zobaczyłem ruch. Tylko ruch, tuż na krawędzi pola widzenia – nie wiedziałem, na kogo patrzę i nie dostrzegałem szczegółów sylwetki, coś jakby pająk czmychnął nagle do kąta – zauważony, ale tak naprawdę niezobaczony. Najwyraźniej ktoś się wymknął na fajkę – pomyślałem.

– Hej! – zawołałem. Bezzwłocznie, bo nie chciałem stracić okazji. – Hej, podejdziesz mi otworzyć? Coś się zepsuło i nie mogę stąd wyjść.

Postać drgnęła, ale nie odezwała się. Zdziwiłem się – ktokolwiek to był, musiał mnie przecież słyszeć.

– Hej, jestem tu, w archiwum – zawołałem ponownie. – Możesz mi otworzyć?

– A ty… ty byś mi otworzył? – dobiegło zza drzwi.

Zmarszczyłem brwi w zdziwieniu. Nie mogłem przecież jeszcze rozumieć, co stoi za tak dziwnym pytaniem. No i głos – był zdecydowanie kobiecy, cichy i drżący, a jednak odbijał się mocnym echem od ścian parkingu, jakby to nie jedna osoba mówiła, a wiele. Nie rozpoznałem mówiącej, ale przecież w firmie pracowało sporo ludzi i nie było w tym nic dziwnego.

– Oczywiście – odpowiedziałem. – Oczywiście, że bym ci otworzył. A teraz wypuść mnie stąd, proszę, a jeśli te cholerne drzwi całkiem się zacięły, to daj znać konserwatorowi.

Nieznajoma zachichotała, nie wiedzieć czemu. Drzwi ustąpiły zupełnie niespodziewanie, a ja, ciągle z nosem przyklejonym do szyby, z trudem utrzymałem równowagę. Wpadłem na parking. Automatyczne lampy zareagowały na ruch. Przez moment byłem jak ślepiec, bo w przyzwyczajonych do ciemności oczach odczułem nagły zalew białego, zimnego światła jak dziesiątki igiełek.

– Wielkie dzięki! Bałem się, że przyjdzie mi tam siedzieć do piątej – powiedziałem, ale usłyszałem tylko odbite od ścian parkingu echo własnych słów, a gdy już udało mi się otworzyć oczy, nikogo przy mnie nie było.

Zbyłem ten fakt wzruszeniem ramion, stwierdziwszy, że najwyraźniej trafiłem na jakąś dziwaczkę. Wróciłem do biurka, telefonicznie dałem znać konserwatorowi o problemie z drzwiami i – jak gdyby nigdy nic – dokończyłem pracę, zrobiłem zakupy i wróciłem do mieszkania.

Dopiero gdy już leżałem w pierzynach, dosłownie w ostatniej chwili przed odpłynięciem w mrok, przyszła mi do głowy dziwna myśl – dlaczego automatyczne światła parkingu nie reagowały na tę kobietę?

Obudziwszy się, nie od razu wiedziałem, co wyrwało mnie ze snu. Po dłuższej chwili, spędzonej na przewracaniu się z boku na bok, zrozumiałem, że ktoś uporczywie puka do drzwi wejściowych. Przez moment myślałem jeszcze, że coś mi się musi wydawać, ale nie – stukanie powtarzało się co chwilę, za każdym razem głośniejsze.

Usiadłem na łóżku, zupełnie skołowany i zerknąłem na zegarek. Była prawie północ.

Aż podskoczyłem, gdy ponaglające stukanie rozległo się po raz kolejny, jeszcze donośniejsze. Namacałem ciśnięty w kąt T-shirt, aby choć trochę się okryć i cichutko, na paluszkach poszedłem pod drzwi, żeby ukradkiem zerknąć przez wizjer.

Wstrzymałem oddech.

Ktokolwiek tam był, musiał usłyszeć moje ostrożne kroki, bo pukanie umilkło. Odchyliłem osłonkę judasza i wyjrzałem na klatkę. A raczej spróbowałem wyjrzeć, bo w soczewce nie zobaczyłem absolutnie nic – tylko jednolitą czerń.

– Kto tam? – zapytałem niepewnie. Sam nie wiedząc czemu, wstrzymałem oddech w oczekiwaniu. Nikt mi jednak nie odpowiedział, noc na powrót stała się ciemna i głucha. Nie byłem pewny, czy to żart, czy majaki, ale w obu wypadkach najlepszym wyjściem było wrócić do snu.

Gdy tylko odwróciłem się od drzwi, nowa seria uderzeń przeszyła powietrze, jak salwa armatnia skierowana prosto w podstawę mojego kręgosłupa. Ktokolwiek tam był, nie pukał – on walił, okładał te drzwi, aż cały przedpokój zdawał się trząść.

– Kto tam?! – wrzasnąłem tym razem i znowu doskoczyłem do wizjera. I ponownie, choć wytężałem wzrok, jakby miało od tego zależeć moje życie, nie zobaczyłem tam nic, oprócz doskonałej ciemności.

I znowu uderzenie w drzwi – jedno, drugie, trzecie. Teraz nie tylko je słyszałem – tuż obok mostka odczułem wibracje, niosące się od okładanej pięścią płyty MDF. W pierwszym odruchu odskoczyłem od drzwi jak rażony prądem, ale natychmiast wróciłem do wizjera. Chwyciłem pokrętło zamka, gotów otworzyć, wyskoczyć na korytarz i stłuc żartownisia na kwaśne jabłko.

Zamarłem.

Przez chwilę, przez ułamek sekundy, dostrzegłem w judaszu rękę – nie! – łapę! Czarną, pędzącą prosto na mnie, aż zasłoniła całe pole widzenia i znów wizjer wypełniła tylko jednolita ciemność. Dobry Boże, co to była za ręka! Powiedzieć, że nie mogła należeć do człowieka, to nic nie powiedzieć – przypominała raczej nieślubne dziecko wyschniętych gałęzi i pajęczych odnóży, z grubsza splecionych w kształt palców i pazurów.

– Otwórz mi – odezwało się to coś z korytarza. Od razu rozpoznałem ten głos: wysoki i rozedrgany, jakby to nie jedna osoba mówiła, a wiele. – Otwórz, obiecałeś! – rozkazała kobieta z parkingu, a potem znowu załomotała w drzwi.

Odskoczyłem ponownie i złapałem się za głowę. Ta łapa! To nie mogło dziać się naprawdę!

– Otwórz! Otwórz! Otwórz! – powtarzał kobiecy głos, każdorazowo podkreślając okrzyk mocniejszym niż poprzednie walnięciem. Drzwi w widoczny sposób uginały się pod uderzeniami. Czułem, że za chwilę mogą nie wytrzymać. – Otwórz! Obiecałeś! Otwórz!

Nie umiem dokładnie opisać tego, co czułem, gdy tak stałem oparty o ścianę, ze wzrokiem wbitym w trzęsące się drzwi, atakowany decybelami coraz głośniejszych krzyków i coraz głośniejszego walenia. To było jak paraliż, stupor, kompletna dysocjacja – nawet nie zauważyłem, gdy głos się zmienił, a nieludzko silne uderzenia zastąpiło relatywnie kulturalne pukanie.

– Panie! – wołał głos, w którym rozpoznałem jednego z sąsiadów. – Panie, co się tam wyprawia? Tu ludzie spać próbują!

Na paluszkach, jakby podłoga parzyła, podkradłem się do wizjera. Zerknąłem… i rzeczywiście, zobaczyłem wąsatą twarz Jerzego spod czwórki. Czym prędzej otworzyłem. Ba – uściskałbym go wtedy, gdyby natychmiast nie zaczął mnie rugać.

– Panie Pawełku, no co to ma znaczyć? Co to za baba się u pana wydziera po nocy? Czy ja mam po policję zadzwonić, czy co ja mam zrobić?

Przez moment ruszałem ustami jak wyjęta z wody ryba, ale w końcu otrzeźwiałem odrobinę i udało mi się odpowiedzieć. Nie mogłem, oczywiście, wyznać mu prawdy.

– To… to nie tak, jak pan myśli. Jakieś dzieciaki się wydurniały. Widocznie uciekły, gdy tylko wyszedł pan na korytarz.

Wąs Jerzego poruszył się nieufnie, ale najwyraźniej postanowił mi uwierzyć.

– Dzieciaki, mówi pan. No, jak tak, to tak. Skaranie boskie z gówniarzerią.

– Tak, tak – odpowiedziałem, kiwając głową. – Skaranie.

– Zatem branoc, sąsiedzie. Może łachudry już nie wrócą – pożegnał się Jerzy i wrócił do siebie, a ja zniknąłem we własnym mieszkaniu i skierowałem kroki do kuchni. Drżącą ręką nalałem sobie setkę. Potem drugą.

Nie wiedziałem, co mam myśleć. Skąd dziwna kobieta mogła mieć mój adres? Jeśli nawet pracowała w firmie, to przecież prywatne dane pracowników nie są tak łatwo dostępne. Albo była kimś z HR, albo – i ta możliwość niepokoiła mnie o wiele bardziej – musiała śledzić mój samochód, gdy wracałem z pracy. Nie byłoby to takie trudne – zawsze po piątej miasto jest tak zakorkowane, że przy odrobinie wysiłku można gonić pojazdy nawet na piechotę.

Ale ważniejsze od pytania „jak?” było pytanie „po co?” – czy to miał być żart? Jeśli tak, to przecież wybitnie wręcz nieśmieszny, ale oprócz tego w grę wchodziła chyba tylko choroba psychiczna. Przełknąłem ślinę. Czy dorobiłem się porąbanej stalkerki?

Rozchodzący się po krwiobiegu gin ukoił nieco moje nerwy, a że dochodziła pierwsza, podjąłem jedyną racjonalną decyzję – wykorzystać pozostałe kilka godzin snu, a zmartwienia zrzucić na głowę jutrzejszego mnie.

Pukanie wróciło, gdy tylko zgasiłem światło. Tym razem nie było to uporczywe okładanie drzwi pięścią, a delikatne, miarowe stukanie – puk, puk, puk. Brzmiało to, jakby kobieta z parkingu chciała jedynie przypomnieć mi o swojej obecności… albo jakby w tym stukaniu zawierała się subtelna groźba.

Oszalały z wściekłości, w samych bokserkach pobiegłem do przedpokoju i gwałtownie otworzyłem drzwi, nie zważając wcale – a wręcz mając nadzieję – że mogę staranować stojącą za nimi osobę.

Tylko że nikogo tam nie było.

Zimny pot zalał mi kark, gdy zorientowałem się, że miarowe stukanie dobiega zza moich pleców.

Wolnym krokiem, wstrzymując oddech, wróciłem do sypialni. Wbiłem spojrzenie w przesuwne drzwi wnękowej szafy. Nie było wątpliwości – stukanie dobiegało ze środka.

Chwyciłem, co miałem pod ręką – trafiło akurat na wazon, wąski i podłużny, i nawet wyprofilowany trochę jak pałka baseballowa. Zamachnąłem się na próbę. Tak: byłem całkowicie zdecydowany stłuc dzban na głowie kobiety. Być może powinienem się tego wstydzić, ale – do cholery! – ktoś obcy siedział mi w szafie i stukał!

– Wyłaź! Wyłaź, bo dzwonię na policję! – zawołałem, ale nie doczekałem się żadnej reakcji. Przygryzając wargi, zbliżyłem się do szafy i wyciągnąłem wolną rękę, żeby odsunąć drzwi.

Ale zatrzymałem się w bezruchu; całkiem tak, jak moje serce się zatrzymało, nagle zaatakowane wspomnieniem, które – choć było przecież zupełnie świeże – zdążyłem niemal wyprzeć ze świadomości: łapa, czarna łapa z poskręcanych, suchych jak pieprz pnączy i włochatych, pajęczych odnóży.

– No otwórz – ponaglił głos z szafy. – Otwórz! Obiecałeś!

Umysł podsuwał obrazy wynaturzonych paluchów zaciskających mi się na gardle i ciemnego parkingu, na którym był ktoś, na kogo nie reagowały fotokomórki automatycznych lamp. Zrozumiałem, że za nic nie mogę otworzyć – cokolwiek tam siedziało, nie było kobietą i z pewnością nie dało się tego pokonać szklanym naczyniem!

Wazon wypadł mi z ręki i rozprysnął się gejzerem setek odłamków, ale nawet tego nie zauważyłem – stałem tylko nieruchomy jak gad, wpatrzony w białe, przesuwne drzwi. Stukanie znowu zaczęło narastać, jego odgłos mieszał się w moich uszach z oszalałym waleniem serca i szumem krwi, która musiała już co najmniej w połowie składać się z adrenaliny.

– No, Paweł? – syknęło to coś, przerwawszy na moment pukanie. – Otwórz. Ja dla ciebie otworzyłam!

Nie wytrzymałem. Nikt by nie wytrzymał. Porwałem z szafki portfel i kluczyki i pobiegłem prosto do samochodu – o mały włos zapomniałbym nawet o wciągnięciu dżinsów na tyłek. Pędziłem pustymi ulicami jak szalony, poganiany wspomnieniem czarnej łapy, a wściekły ryk silnika skutecznie zagłuszał wszystkie myśli. Wjechałem na wylotową, potem na autostradę. Szerokość asfaltu zachęciła do zamknięcia licznika – poddałem się tej pokusie. Owszem, przemknęło mi przez myśl, że gdyby policja zatrzymała mnie z dwiema setkami we krwi i szybkościomierzem zbliżającym się do podobnych wartości, pewnie od razu trafiłbym do aresztu – ale areszt byłby małą ceną za znalezienie się możliwie daleko od czarnej łapy, stukania i rozedrganego głosu.

Jednak nawet pustą autostradą nie można jechać w nieskończoność. Migająca kontrolka rezerwy brutalnie przywołała mnie do rzeczywistości. Zatrzymałem się na stacji, a tankując, cały czas nasłuchiwałem, czujny jak zając pasący się w polu – ale nie słyszałem stukania, ani kobiecego głosu, tylko szum wiatru i okazjonalnie przejeżdżające samochody. Rozejrzałem się, a mój wzrok padł na szyld motelu.

Czemu nie? – uznałem. Musiałem w końcu przystanąć i zebrać myśli, musiałem się zastanowić, co dalej – powinienem wezwać policję? Może egzorcystę? Nie miałem pewności, czy Kościół zajmuje się wysuszonymi, włochatymi łapskami zza drzwi… ale jeśli nie oni, to kto? Inspektorat Weterynarii?

Motelik był obskurny, elewacja sypała się ze ścian jak łupież – ale mieli wolne pokoje i przynajmniej cena odpowiadała jakości.

– Płaci pan kartą czy gotówką? – Głos recepcjonistki wyrwał mnie z zamyślenia.

– Kar… – Zawahałem się. Elektroniczną płatność można przecież śledzić. Wciąż nie byłem pewien co do natury nocnego widziadła, ale wolałem nie ryzykować. – Gotówką. Gotówką, oczywiście.

Recepcjonistka popatrzyła na mnie spode łba, jakby domyśliła się, co przyszło mi do głowy – ale przyjęła pieniądze i wydała klucze. W takim miejscu na pewno często pojawiali się goście, którzy z tego czy innego powodu nie chcieli, by widniało ono w historii płatności.

Pokoik był ciasny, ale – co przyjąłem z zadowoleniem – czysty, a na odrapanym łóżku czekała pościel może nieco pożółkła, ale – sądząc po zapachu – świeża. Jedynymi meblami były stolik nocny i szafa wnękowa… niepokojąco podobna do tej w mojej własnej sypialni. Na szczęście drzwi nie zamknięto. Zajrzałem do niej, niepewnie, jakby coś miało w każdej chwili z niej wyskoczyć, ale w środku było tylko kilka połamanych wieszaków. Spojrzałem na drzwi prowadzące na korytarz.

Przemknęło mi przez myśl, że nie powinienem ich zamykać. Może się to wydawać absurdalne i mnie też się takie wydało – ale w głowie kołatał mi się rozedrgany głos, wołający „Otwórz! Otwórz!”. Gdyby kobieta z parkingu chciała po prostu mnie skrzywdzić, to po co właziłaby do szafy? Nie było w tym żadnego sensu, mogła zwyczajnie wbić mi pazury w kark. Nie wiedziałem, kto – albo co – tak naprawdę wygnało mnie z mieszkania, ale niezależnie, czy była to jakaś wariatka ze zdeformowanymi kończynami, czy niematerialna i nieczysta siła, najwyraźniej sam akt otwarcia drzwi miał dla niej jakieś znaczenie.

Nie wiem, ile czasu spędziłem jak ten głupi, z ręką na klamce, zatrzymany w pół ruchu. Musiałem bić się z myślami dość długo, bo zdążyło zaschnąć mi w ustach. Na zmianę wypominałem sobie wiarę w nieistniejące dziwadła i nie dający się w obecnej sytuacji usprawiedliwić sceptycyzm.

Wreszcie – boleśnie świadomy, że mogę żałować tej decyzji – zostawiłem je lekko uchylone.

Położyłem się, nie pościeliwszy nawet łóżka i nie zdjąwszy ubrania, oprócz butów. Na moje szczęście firmowego laptopa zwykłem wozić w samochodzie – owszem, szefostwo sarkało na taką praktykę, ale to była jedyna opcja, która dawała gwarancję, że nie zapomnę go zabrać rano.

Wklikałem do systemu informację o L4 – nie wyobrażałem sobie, że miałbym pojawić się w pracy – po czym zacząłem wpisywać do wyszukiwarki kolejne hasła: „czarna ręka”, „otwórz”, „pukanie w nocy”, „kobieta z parkingu”, „co zrobić, jeśli moją szafę nawiedza potwór”, „czy duch będzie mnie ścigał”.

Moja wiara, że w odmętach Internetu znajdę jakąkolwiek wskazówkę, szybko topniała: trafiałem jedynie na wszelkiego rodzaju creepypasty, wyznania ludzi o paranormalnych doświadczeniach, nawet – o zgrozo! – na linki do wyjątkowo obrzydliwej pornografii.

Przygryzając wargę, przewijałem kolejne kilometry pseudoezoterycznego bełkotu. Obejrzałem instrukcję wykonania asyryjskiego amuletu protekcji i prastarego rytuału wygnania, zapisałem w telefonie numer do kurii, na wypadek, gdybym faktycznie zdecydował się na pomoc egzorcysty. Nie trafiłem na nic, co odnosiłoby się wprost do pukającego potwora z parkingu. Nie miałem, oczywiście, w tych sprawach żadnego doświadczenia i kierowałem się jedynie intuicją, ale większość artykułów i filmików wyglądała mi na kompletne bzdury, a wiele porad sugerowało rzeczy, do których nigdy nie byłbym skłonny się posunąć i o których nie zamierzam nawet pisać.

Czując, że nieprzespana noc zaczyna się o mnie upominać i nie wytrzymam długo z otwartymi oczami, wygrzebałem z torby markera i podszedłem do drzwi, by wymalować na nich ochronne symbole – a przynajmniej symbole, o których potężnej mocy zapewniał mnie Internet.

W skupieniu, starając się przekonać samego siebie, że to faktycznie może coś dać, kreśliłem na drewnie wymyślne znaki.

I wtedy znów usłyszałem pukanie. Cichutkie, jakby kobieta z parkingu się ze mną drażniła. Strach oplótł mi serce i trzewa zimnymi mackami. Ale skąd, gdzie? Stałem dokładnie między drzwiami wejściowymi a szafą – jedno i drugie było przecież otwarte!

Odwróciłem się powoli. Palce, które zaciskałem na wyciągniętym przed siebie markerze, pobielały mi z wysiłku.

– Paweł! – dobiegło mnie wściekłe syknięcie. – Otwórz wreszcie! Musisz otworzyć, obiecałeś.

Mój wzrok zatrzymał się na stojącym obok łóżka stoliku nocnym, na maleńkiej szufladzie pod blatem. Przerażające odgłosy dobiegały właśnie z niej. Zakręciło mi się w głowie – przecież ona absolutnie nie mogła tam wleźć!

– Paweł! – krzyknęła moja prześladowczyni, tak głośno, że stolik aż podskoczył. – Otwórz!

– Zostaw mnie! – jęknąłem w bezsilnej prośbie. – Czego ty chcesz?

– Chcę tylko, żebyś mi otworzył. Tak, jak obiecałeś.

Przetarłem oczy i skronie. To wszystko nie mogło się przecież dziać naprawdę! Gdy narastające stukanie zmusiło mnie do ponownego spojrzenia na stolik, musiałem zasłonić usta, by powstrzymać się od krzyku.

Szufladka miała niewielką dziurkę na kluczyk – i właśnie z tego otworu powoli wysunął się czarny, patykowaty kształt. Zakwiliłem jak mała dziewczynka na widok nienaturalnych, przerywanych ruchów. Kształt szybko okazał się o wiele dłuższy niż ludzki palec – sięgnął podłogi, powoli zbadał ją, stukając w linoleum, po czym zgiął się w niemożliwy sposób i wysondował blat stolika. Na moment zatrzymał się na laptopie.

– Paweł – rozległo się przeciągłe, rozedrgane wołanie. – Paaaweł, gdzie jesteś? Chodź tu i otwórz mi, jak obiecałeś!

Tego było zdecydowanie zbyt wiele – rzuciłem się do ucieczki. Tym razem na szczęście miałem kluczyki w kieszeni. Nie wiem, czy potrafiłbym się zbliżyć do tego przeklętego stolika, by je zabrać – laptopa bez zastanowienia spisałem na straty.

Biegłem przez korytarz jak opętany. Schody pokonałem, skacząc co dwa, albo i więcej stopni. Cudem nie skręciłem kostki. W sieni zawadziłem o stojący przy ścianie wieszak na ubrania – przewrócił się z łoskotem.

– Ej, co pan?! – wrzasnęła recepcjonistka, gdy próbowałem wyplątać się z płaszczy i szalików, które skrępowały mi nogi jak sidła. – Co pan?

– Przepraszam – wystękałem. Chciałem się lepiej wytłumaczyć, ale nic nie przyszło mi do głowy. Oswobodziłem stopy i wybiegłem za drzwi, w noc, prosto do czekającego na parkingu samochodu. Recepcjonistka krzyczała coś jeszcze za moimi plecami, ale nie zwracałem uwagi. Pragnąłem tylko odjechać i znaleźć się jak najdalej od tego przeklętego motelu. Ulga, którą odczułem na widok czerwonej Hondy, była wręcz niewysłowiona… Szkoda, że trwała tak krótko.

Z daleka zobaczyłem, że coś jest nie tak, choć ciemności nie pozwoliły mi dostrzec, o co tak naprawdę chodzi. Dopiero w odległości kilku kroków od auta stanąłem jak wryty.

Szyby były całkowicie zaparowane, jakby ktoś zamontował w środku prysznic. Mozaika drobniutkich kropli tworzyła nieprzeniknioną zaporę.

Nie rozmawiałem ze Stwórcą chyba od pierwszej komunii, ale w tamtym momencie modliłem się, bym nie miał racji – domyślałem się przecież, kto jest w Hondzie.

Ciemna plamka pojawiła się na szybie od strony kierowcy. Po chwili urosła, by stać się wygiętą kreską, na tyle szeroką, że wyraźnie zobaczyłem czarny, szpiczasty szpon i ciągnącą za nim karykaturę ludzkiej dłoni, poskręcaną z wysuszonych, pająkowatych witek.

Kreska domknęła się, tworząc literę „O”. Obok niej zaczęła pojawiać się kolejna, tym razem pozioma – od razu zrozumiałem, że będzie to „T”.

Nagły trzask przerwał nocną ciszę – to ja potraktowałem się siarczystym policzkiem. Poprawiłem z drugiej strony. Ból otrzeźwił mnie nieco, ale litery na szybie nie znikły. Ruszyłem przed siebie, bezmyślnie, pieszo. Najpierw serwisówką wzdłuż autostrady, potem skręciłem w las.

Śmiałem się – tak, śmiałem się w głos, maszerując po ciemku między drzewami. Mój umysł musiał być na krawędzi i czepiał się ostatniej metody rozładowania napięcia, która mu została. To był atawistyczny, niekontrolowany odruch i w jakiś sposób było mi wstyd, że poczułem się od tego ciut lepiej.

– Tak – powiedziałem. Podobno mówienie do siebie jest oznaką zdrowej psychiki… ja bym kwestionował takie stanowisko. – Tak – powtórzyłem. – Zostanę tu, w lesie, gdzie nie ma żadnych drzwi, żadnych stolików, żadnych samochodów i w ogóle nic, co można by otworzyć! Zostanę tu, aż to cholerstwo się znudzi, albo na zawsze, jeśli będzie trzeba!

Absurd tej myśli rozbawił mnie jeszcze bardziej. Ale po chwili, jakby jakiś przełącznik w mojej głowie potrzebował sekundy, żeby zaskoczyć, wydała mi się ona całkiem rozsądną – ba, oczywistą! Musiałem ukryć się jak najdalej od wszelkich drzwi, bram i drzwiczek! Las był jak sanktuarium!

Przeszedłem jeszcze kawałek, aż dobiegający od autostrady szum samochodów przestał do mnie docierać, rozsiadłem się pod drzewem i rozkoszowałem ciszą. Choć od momentu, w którym moje mieszkanie nawiedziła kobieta z parkingu, minęło raptem kilka godzin, miałem wrażenie, że po raz pierwszy od wieków mogę czuć się bezpiecznie.

Nawet nie wiem, kiedy zasnąłem.

Obudziłem się skostniały, otępiały i z bolącą głową. Nie pamiętałem, gdzie jestem, więc w naturalnym odruchu przekręciłem się na drugi bok, tylko po to, by stłuc sobie biodro o wystający z ziemi korzeń.

Pod wciąż zaciśniętą powieką, poczułem nieznośne drapanie – uczucie, jakby rzęsa wpadła mi do oka i drażniła delikatne białko… tylko pomnożone dziesięć razy.

Serce wskoczyło mi na maksymalne obroty, gdy powtórzyło się to na drugim oku.

– Paweł… Paweł, otwórz! – rozległa się wydana rozedrganym głosem komenda. – Otwórz oczy, Paweł!

– Nie – jęknąłem. – Nie!

Zacisnąłem powieki aż do bólu, najmocniej, jak tylko potrafiłem. Skrobanie nie ustało – przeciwnie, nasilało się z każdą sekundą, jakby upiór, monstrum, czym do cholery ona była, tylko się rozsierdził. Desperacko wyciągnąłem ręce, żeby zrzucić z siebie kobietę z parkingu… ale moje dłonie trafiły jedynie w powietrze! Przetarłem nimi twarz – nic! Wyraźnie czułem odnóża próbujące rozewrzeć mi powieki, wyraźnie czułem kłujące włoski, wbijające się w źrenice, ale niczego tam nie było!

– No otwórz, Paweł! Obiecałeś mi otworzyć! – ogłuszająco wył kobiecy głos.

Panika sięgnęła zenitu. Skoro nawet leśne ostępy nie gwarantowały bezpieczeństwa i skoro nie dało się choćby dotknąć mojej prześladowczyni, to co mogłem zrobić?

Wiedziałem tylko, że jest jedna rzecz, której absolutnie zrobić nie mogę.

Wstałem z trudem, cały czas przyciskając dłonie do oczu. Po raz kolejny rzuciłem się do szaleńczej ucieczki. Nie zastanawiałem się, po co to robię, skoro upiór najwyraźniej podążał za mną wszędzie – to był impuls, instynkt, automatyczna reakcja osaczonego zwierzęcia. Byłem jak spłoszona sarna, która rzuca się do ucieczki na widok wielokrotnie mniejszego od siebie psa, tylko po to, by skręcić kark na drucianym płocie.

I – jak łatwo się domyślić – bieganie na ślepo po lesie skończyło się dość podobnie. Nie pamiętam momentu, w którym wyrżnąłem czołem w coś twardego – w jednej sekundzie uciekałem, w drugiej tarzałem się w ściółce z pękającą czaszką. Chyba tylko cud powstrzymał mnie przed otworzeniem oczu. Włochate odnóża wciskały się głęboko pod powieki i miałem wrażenie, że za chwilę ominą wilgotne gałki oczne i sięgną głębiej, wzdłuż nerwu, prosto do tkanek mózgu.

– No, Paweł – głos kobiety brzmiał inaczej. Jakby odzywała się w nim nuta triumfu. – Dajże już spokój i otwórz!

Mówią, że tonący brzytwy się chwyta – ja też się czułem, jakby za moment miała mnie pochłonąć toń oceanu. Bezwiednie sondująca ściółkę ręka natrafiła na ułamaną gałąź. Chwyciłem ją jak oręż i zacząłem wymachiwać przed sobą w kierunku, z którego zdawał się dobiegać głos, ale poza urywanym świstem nie dało to żadnego efektu.

– Paweł, Paweł, Paweł. – Bestia brzmiała na rozbawioną. – Nie skrzywdzisz mnie kijkiem. Otwórz oczy i miejmy to za sobą. Przypominam: obiecałeś mi to!

Zrozumiałem, że ma rację.

Jej nie mogłem skrzywdzić.

Złapałem gałąź mocniej i pchnąłem zdecydowanym ruchem.

Wrzasnąłem przeraźliwie, gdy ułamany koniec rozorał mi oko. Krew zmieszana z wodnistymi glutami spłynęła po policzku. Nigdy nie czułem takiego bólu – ale wiedziałem, że muszę wytrzymać go jeszcze raz.

Resztę historii znacie. Grzybiarze znaleźli mnie zziębniętego, ślepego, we krwi. Chyba nawet byłem przytomny – do końca nie pamiętam. W każdym razie wezwali policję, a mili panowie w mundurach przysłali mnie do was.

Tak że, zapewniam – nie będę sprawiał kłopotów. Zjem każdą pastylkę, którą mi dacie, grzecznie nasikam do kubeczka, możecie mnie nawet zawinąć w kaftan i wrzucić do miłego pokoiku z miękkimi ścianami. Nie ma najmniejszego problemu. Proszę was tylko o dwie rzeczy.

Po pierwsze, przekażcie tę historię dalej. Trzeba wreszcie zacząć głośno mówić o rzeczach czających się w cieniu. Dopóki będziemy udawać, że z naszą rzeczywistością wszystko jest w porządku, że da się ją poznać szkiełkiem i okiem, dopóty będziemy bezbronni. Ludzie muszą wiedzieć! To przecież mogło się zdarzyć każdemu!

I druga sprawa, dla mnie o wiele ważniejsza: błagam, panowie. Zaklinam was! Nie zamykajcie tych drzwi!

Koniec

Cześć, GalicyjskiZakapiorze!

Tego mi było trzeba. Często gęsto zaglądam do horrorów i tu miałem straszka, co jest zjawiskiem u mnie rzadkim. Najlepsze wrażenie było za pierwszym razem. No i świetny motyw w motelu z tej szufladki, gdy patyko odnóżo palec wyłaził. Przypomniał mi się też Palec, S. Kinga.

Troszkę zepsułeś to końcówką, bo chłop wylądował w psychiatryku, dlatego możesz mieć zażalenia w postaci pt. gdzie tu fantastyka, jeśli pacjent był chory, ale wydaje mi się, że opowiadanie nie traci zbyt wiele mocy z tego tytułu.

Super horrorek.

Klik

Pozdrawiam

Witam :]

Tego mi było trzeba. Często gęsto zaglądam do horrorów i tu miałem straszka, co jest zjawiskiem u mnie rzadkim. Najlepsze wrażenie było za pierwszym razem.

Bardzo mi miło :)

Przypomniał mi się też Palec, S. Kinga.

Nie czytałem, ale zerknę.

Troszkę zepusłeś to końcówką, bo chłop wylądował w psychiatryku, dlatego możesz mieć zażalenia w postaci pt. gdzie tu fantastyka, jeśli pacjent był chory

Hmmm raczej typowym motywem w horrorze jest, że nikt bohaterowi nie wierzy i ląduje on w psychiatryku, przynajmniej tymczasowo.

Dzięki za wizytę i pozdrawiam również

Dlaczemu nasz język jest taki ciężki

No tak, ale w tym przypadku wierzę bohaterowi. Chętnie przeczytałbym rozwinięcie opowiadania. Najlepiej, gdyby akcja działa się w psychiatryku.

To zbieg okoliczności, ale akurat mam na warsztacie opowiadanie, które rozpoczyna się sceną w szpitalu psychiatrycznym, z tym że bohaterem głównym jest sanitariusz.

Pozdrawiam

Witaj. :)

Baaardzo dobry horror. ;) Piszesz tak, że musimy wczuć się w rolę głównego bohatera, uciekać z nim i podobnie myśleć, nie ma innej opcji. :)

Parę razy zatrzymał mnie dialog, np. tu:

Czułem, że za chwilę mogą nie wytrzymać – Otwórz! Obiecałeś! Otwórz!

Były też nieliczne powtórzenia, a tu jest literówka:

Obejrzałem instrukcję wykonania asyryjskiego amuletu protekcji i prastarego rytuału wygania, zapisałem w telefonie numer do kurii, na wypadek, gdybym faktycznie zdecydował się na pomoc egzorcysty.

Jest groza, rosnąca co chwila i nieustanna, lecz jest również znakomity humor. ;)

Brawka, klik, pozdrawiam serdecznie. ;)

Pecunia non olet

No tak, ale w tym przypadku wierzę bohaterowi.

No, bo on mówi prawdę, tylko doktóry mu nie wierzą :)

bruce,

Baaardzo dobry horror. ;) Piszesz tak, że musimy wczuć się w rolę głównego bohatera, uciekać z nim i podobnie myśleć, nie ma innej opcji. :)

Bardzo mi miło :) Pozdrawiam również

Dlaczemu nasz język jest taki ciężki

Przeczytałem jednym haustem, świetny tekst z bardzo dobrym wyczuciem tempa i stopniowaniem dramaturgii. Również klikam.

Dzięks, pozdrawiam. :)

Pecunia non olet

Przeczytałem jednym haustem, świetny tekst z bardzo dobrym wyczuciem tempa i stopniowaniem dramaturgii. Również klikam.

Dzięki za wizytę, kronos i cieszy mnie taka opinia :)

Dlaczemu nasz język jest taki ciężki

Serwus, GZ

Moim zdaniem porwałeś się na najtrudniejszy gatunek beletrystyki – horror. O ile w filmie stosunkowo łatwo wzbudzić poczucie grozy obrazem i dźwiękiem, o tyle w słowie pisanym to zadanie znacznie trudniejsze.

Tobie jednak się udało. Bardzo dobry pomysł na fabułę i sprawne wykonanie. Doceniam, że wybrałeś drogę bez krwi, flaków i innych ekstremalnych atrakcji. Budowanie strachu poprzez niedopowiedzenia i niepewność to skuteczny zabieg.

Podobnie jak Bruce zauważyłem w tekście kilka drobnych „humorków”. Nie wiem, czy to celowy zabieg, czy wyszło mimochodem (stawiam na to pierwsze). Dla mnie to jedyny drobny minus. Nawet lekki uśmiech w opowiadaniu grozy potrafi rozładować starannie budowane napięcie.

Fakt, że bohater wylądował w psychiatryku, moim zdaniem nie odbiera tekstowi znamion fantastyki czy horroru. Samo to, że bohater w to wierzył – niezależnie od tego, czy coś rzeczywiście się wydarzyło – już wprowadza element fantastyczny.

Bardzo dobre opowiadanie. Pozdroklik.

Witam Robercie :)

Tobie jednak się udało. Bardzo dobry pomysł na fabułę i sprawne wykonanie. Doceniam, że wybrałeś drogę bez krwi, flaków i innych ekstremalnych atrakcji. Budowanie strachu poprzez niedopowiedzenia i niepewność to skuteczny zabieg.

Bardzo mi miło :0

Podobnie jak Bruce zauważyłem w tekście kilka drobnych „humorków”. Nie wiem, czy to celowy zabieg, czy wyszło mimochodem (stawiam na to pierwsze). Dla mnie to jedyny drobny minus. Nawet lekki uśmiech w opowiadaniu grozy potrafi rozładować starannie budowane napięcie.

Hmmm wezmę to sobie do serca. Starałem się tu ograniczyć dowcip i zostawić tylko trochę, ale może faktycznie trzeba by go całkiem wyciąć.

Pozdrawiam i dzięki za wizytę

Dlaczemu nasz język jest taki ciężki

Hej! Twoich tekstów jeszcze nie skomentowałem bo niestety bardzo szybko dostajesz plusy, nie dziwiota zresztą, zwłaszcza, że teksty masz naprawdę mocne.

Tak też, jest i tym razem :) Osobiście uważam, jak Robert, że beletrystyka i horor w parze idą rzadko bo i trudno coś takiego oddać i opisać grozę w formie 1-os. Nie mniej w mojej opinii sam twist z psychiatrykiem mi się podobał, bo lekko się spodziewałem zakończenia bardziej klasycznego to tym mnie zaskoczyłeś, a ja takowe bardzo twisty lubią. Ja osobiście nie jestem przekonany, że to odbiera fantastykę. Nie wiemy tego, czy to była prawda czy nie. Czy lekarz psychiatryk oceni i wydaje decyzje czy to co widział i przeżył byłą prawdą? Nie.

Humorki też wyłapałem, ale moim zdaniem nie odbiera walorów tego tekstu.

Natomiast uważam, że tekst byłby znacznie lepszy gdybyś napisał go jednak w formie narracyjnej. Historia jest bardzo fajna i mógłbyś pokusić się wtedy na dodatkowe niedopowiedzenie na końcu psychiatryka. Lecz to nie mi decydować i radzić:)

Klik :)

Koenrad zmruczył oczy. → Co zrobił??? Wiem, że miał kocie oczy, ale chyba nimi nie mruczał. :)

Twoich tekstów jeszcze nie skomentowałem bo niestety bardzo szybko dostajesz plusy

Suffering from Success – Wikipedia

Natomiast uważam, że tekst byłby znacznie lepszy gdybyś napisał go jednak w formie narracyjnej.

Właśnie nie chciał mi ten tekst wyjść w 3os. Po części pewnie dlatego, że jakoś się nie mogę nauczyć pisać w 3os, mimo prób usilnych, ale też teraz ma taki vibe “found-footage”, który tu chyba był trochę potrzebny.

Dzięki za wizytę i pozdrawiam

Dlaczemu nasz język jest taki ciężki

Ja nawet, cholera, horoskopów nie czytam!

Ja tylko chciałem, żeby ktoś mi otworzył drzwi…

Jajoza wyszła;)

Ponieważ w języku polskim skoro biłem, piłem, i kupię to ewidentnie ja, więc używamy tylko do wyjątkowego wzmocnienia.

Automatyczne lampy zdążyły zauważyć, że mnie tam nie ma, zdecydowały się zgasnąć i ciemność otuliła pomieszczenie.

Nie wiem czy ta personifikacja lamp ma jakieś znaczenie dla reszty tekstu, ale brzmi dziwacznie. Jakby lodówka zdecydowała się schłodzić mięso.

zobaczyłem ruch. Tylko ruch

Warto unikać bliskich powtórzeń.

Fajny klimat. Horror najstraszniejszy, ze strasznych bo zwyczajny.

Nieślubne dziecko słodkie.

delulu managment

Witam :)

Ponieważ w języku polskim skoro biłem, piłem, i kupię to ewidentnie ja, więc używamy tylko do wyjątkowego wzmocnienia.

Hm no ale o to tu chodziło. Narrator sugeruje: ja nie robiłem takich rzeczy (ale inni, być może, je robią i mogą sobie w ten sposób napytać biedy).

Nie wiem czy ta personifikacja lamp ma jakieś znaczenie dla reszty tekstu, ale brzmi dziwacznie. Jakby lodówka zdecydowała się schłodzić mięso.

Nie ma, lubię trochę personifikować, ale może faktycznie przegiąłem z tym zdecydowaniem xd Zmienię.

Horror najstraszniejszy, ze strasznych bo zwyczajny.

Dziękuję bardzo. Taki był zamysł :)

Dzięki za wizytę i pozdrawiam

Dlaczemu nasz język jest taki ciężki

Hejka!

Świetnie zbudowane napięcie, od zwyczajnego zatrzaśnięcia drzwi do zupełnego szaleństwa.

Motyw obietnicy, która ostatecznie staje się wyrokiem dla bohatera, potęguje grozę z każdym kolejnym zdaniem. Słowo “otwórz” im więcej razy wypowiedziane, brzmi coraz bardziej niepokojąco, co trzyma w narastającym napięciu. Finału zupełnie się nie spodziewałam, a jego brutalność i hmm konsekwencja jest prawdziwą wisienką na torcie. Bardzo dobre opowiadanie.

Pozdrawiam.

Nie ma ucieczki od mroku, jeśli to on sam prowadzi twoje kroki.

Witam :)

Świetnie zbudowane napięcie, od zwyczajnego zatrzaśnięcia drzwi do zupełnego szaleństwa.

Finału zupełnie się nie spodziewałam, a jego brutalność i hmm konsekwencja jest prawdziwą wisienką na torcie.

Taki właśnie był plan, żeby zacząć z niczego i skończyć wysokim “C”.

Dziękuję za wizytę, cieszę się, że się podobało i pozdrawiam

Dlaczemu nasz język jest taki ciężki

Jest i strasznie, i śmiesznie, czyli tak jak lubię. Opowiadanie ma dystans wobec samego siebie, dobrze się czyta, i choć gag/strach jest powtarzany, to i tak byłem ciekawy, co stanie się dalej. Dla mnie dowód, że dobry autor nie potrzebuje wiele, żeby przyciągnąć uwagę czytelnika. Dobrze się bawiłem i miałem poczucie, że taka “lekkość” towarzyszyła również pisaniu (choć może się mylę i tekst powstawał w pocie czoła :) ).

Jest nawet morał – dotrzymywać obietnic!

choć może się mylę i tekst powstawał w pocie czoła :)

W pocie to może nie, ale męka twórcza trochę była obecna. Trudno pisać o potworze, którego widać tylko kawałek, który w kółko gada to samo i z którym bohater nie może się w żaden sposób skonfrontować… ale jakby w tym właśnie była cała rzecz.

i tak byłem ciekawy, co stanie się dale

Cieszy mnie to :)

Dzięki za wizytę i pozdrawiam!

Dlaczemu nasz język jest taki ciężki

Nie wiem, co przydarzyło się Pawłowi, ale to, co go spotkało, było horrorem najwyższej jakości, skoro w tak krótkim czasie doprowadziło bohatera do tak drastycznych, desperackich i ostatecznych kroków. A najbardziej podoba mi się, ze potwora jest tak niewiele, w dodatku niewiele mówi, jednak stwarza aurę nad wyraz paskudnej grozy.

Zakapiorze, mam nadzieję, że poprawisz usterki, bo chciałabym doklikać Bibliotekę. :)

– Wielkie dzięki! Bałem się, że przyjdzie mi tam siedzieć do piątej – powiedziałem, ale odpowiedziało tylko echo… → Nie brzmi to najlepiej.

Proponuję: – Wielkie dzięki! Bałem się, że przyjdzie mi tam siedzieć do piątej – powiedziałem, ale usłyszałem tylko echo własnych słów…

Namacałem ciśnięty w kąt tiszert, żeby choć trochę się okryć i na paluszkach podkradłem się pod drzwi, żeby ukradkiem… → Nie brzmi to najlepiej

Proponuję: Namacałem ciśnięty w kąt T-shirt, aby choć trochę się okryć i cichutko, na paluszkach podszedłem pod drzwi, żeby ukradkiem…

Skaranie boskie z gównażerią. → Skaranie boskie z gówniarzerią.

…przecież wybitnie wręcz nie śmieszny… → …przecież wybitnie wręcz nieśmieszny…

Położyłem się, nie pościeliwszy nawet łóżka i nie zdjąwszy ubrań… → Położyłem się, nie pościeliwszy nawet łóżka i nie zdjąwszy ubrania…

Ubrania wiszą w szafie, leżą na półkach i w szufladach. Odzież, którą ktoś ma na sobie to ubranie.

Żując wargę, przewijałem kolejne kilometry… → Można przygryźć/ przygryzać wargę, ale obawiam się, że nie można wargi żuć.

Za SJP PWN: żuć «gryźć coś powoli, obracając w ustach»

Nie rozmawiałem ze Stwórcą chyba od Pierwszej Komunii… → Nie rozmawiałem ze Stwórcą chyba od pierwszej komunii…

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.

Witam, Reg :)

A najbardziej podoba mi się, ze potwora jest tak niewiele, w dodatku niewiele mówi, jednak stwarza aurę nad wyraz paskudnej grozy.

Cieszy mnie taka opinia, bo właśnie taki mniej więcej efekt miałem na myśli. Podzielam popularną chyba opinię, że najlepszy potwór to taki, którego mało widać i na tym założeniu tekst jest w dużej mierze oparty.

Usterki oczywiście poprawiłem i za wskazanie dziękuję Zaskoczyła mnie w pierwszej chwili pisownia słowa “gówniarzeria”… ale w sumie oczywiste, że pisze się to jak “gówniarz” a nie jak “menażeria”.

Dzięki za wizytę i pozdrawiam!

Dlaczemu nasz język jest taki ciężki

Bardzo proszę, Zakapiorze. Teraz pędzę do klikarni. :)

Gdyby ci, którzy źle o mnie myślą, wiedzieli co ja o nich myślę, myśleliby o mnie jeszcze gorzej.

Dopiero gdy ~~już~~ leżałem w pierzynach

Namacałem ciśnięty w kąt T-Shirt

T-shirt.

Brzmiało to, jakby kobieta z parkingu chciała jedynie przypomnieć mi o swojej obecności

Chyba zbędny ten przecinek.

Szkoda, że nie opublikowałeś na konkurs “weirdzarro” – tekst wpasowałby się idealnie.

Powtórzyłeś luźny, gawędziarski styl narracji niczym na przesłuchaniu, z nutką ironii i humoru – tym razem wyszło jeszcze naturalniej. Już wcześniej podobał mi się ten zabieg, teraz tym bardziej.

Przez moment miałem wrażenie, że użyjesz motywu ze starej pasty, że bohater widzi zupełną ciemność przez judasza, bo bestia ma jednolicie czarne oczy i tak naprawdę patrzą w wizjer w tym samym momencie. Jak byłem dzieciakiem pamiętam, że ta historia mnie bardzo przestraszyła.

Doceniam, że nie poszedłeś w najbardziej nasuwające się zakończenie, ale nadal jestem ciekaw co by się stało, gdyby w końcu łaskawie otworzył.

Nie wiem czy podoba mi się finał, czy nie, widzę, że są zwolennicy i przeciwnicy. Ja stoję tak po środku. Nie dlatego, że odbiera fantastyki, po prostu nie zaspokoił mnie i mojego wielkiego zainteresowania podczas lektury.

Ogólnie ciekawe, dobrze, luźno napisane. Pomysł oryginalny, a “potwór” intrygujący, bardzo lubię, kiedy zjawa ma swój tekścik, który używa nagminnie.

Fantomowy klik, zastanowię się jeszcze nad nominacją, bo zrobiło na mnie może nie aż takie wrażenie jak “Czarna Haoma”, ale bardzo dobre. Z drugiej strony nie powinno się porównywać w ten sposób. No nic, przemyślę.

Pozdrawiam, dzięki za dobrą lekturę.

You cannot petition the Lord with prayer!

Dopiero gdy ~~już~~ leżałem w pierzynach

Namacałem ciśnięty w kąt T-Shirt

T-shirt.

Brzmiało to, jakby kobieta z parkingu chciała jedynie przypomnieć mi o swojej obecności

Chyba zbędny ten przecinek.

Szkoda, że nie opublikowałeś na konkurs “weirdzarro” – tekst wpasowałby się idealnie.

Doceniam, że nie poszedłeś w najbardziej nasuwające się zakończenie, ale nadal jestem ciekaw co by się stało, gdyby w końcu łaskawie otworzył.

Ogólnie ciekawe, dobrze, luźno napisane. Pomysł oryginalny, a “potwór” intrygujący, bardzo lubię, kiedy zjawa ma swój tekścik, który używa nagminnie.

Pozdrawiam, dzięki za dobrą lekturę.

You cannot petition the Lord with prayer!

Witam :]

Szkoda, że nie opublikowałeś na konkurs “weirdzarro” – tekst wpasowałby się idealnie.

To o taki weird chodziło w tamtym konkursie? To ja chyba nie zrozumiałem założeń…

Przez moment miałem wrażenie, że użyjesz motywu ze starej pasty, że bohater widzi zupełną ciemność przez judasza, bo bestia ma jednolicie czarne oczy i tak naprawdę patrzą w wizjer w tym samym momencie. Jak byłem dzieciakiem pamiętam, że ta historia mnie bardzo przestraszyła.

Tam chyba czerwone były :D

Fantomowy klik, zastanowię się jeszcze nad nominacją, bo zrobiło na mnie może nie aż takie wrażenie jak “Czarna Haoma”, ale bardzo dobre.

Cieszy mnie choćby fantomowy :)

Dzięki za wizytę i pozdrawiam

Dlaczemu nasz język jest taki ciężki

To o taki weird chodziło w tamtym konkursie? To ja chyba nie zrozumiałem założeń…

Mam wrażenie, że nie rozumiałem założeń konkursu od początku, a teraz nie rozumiem ich jeszcze bardziej po czasie. Ale teksty mi się podobały :D

Tam chyba czerwone były :D

Tak, tak. Po prostu jakoś miałem to skojarzenie czytając.

You cannot petition the Lord with prayer!

Jedną z największych zalet opowiadania jest moim zdaniem sposób narracji. Bardzo mi się podobało, że znalazło się w nim trochę humoru, daje to fajny kontrast z napięciem i grozą. Dystans i poczucie humoru głównego bohatera bardzo ciekawie łączą się z zakończeniem.

Samo zakończenie mnie po prostu urzekło. Czuć w nim i desperację i odwagę bohatera.

Jeśli musiałabym się czegoś doczepić, to mam wrażenie, że znalazło się kilka przesadnie rozbudowanych zdań, ale możliwe, że to tylko moje odczucia.

Pozdrawiam.

Przybyłam Was nawiedzać

Witam L.Keller :) Miło mi, że się podobało

Jedną z największych zalet opowiadania jest moim zdaniem sposób narracji.

Cieszę się :)

Jeśli musiałabym się czegoś doczepić, to mam wrażenie, że znalazło się kilka przesadnie rozbudowanych zdań, ale możliwe, że to tylko moje odczucia.

Nie wykluczam, na pewno zdarza mi się rozpędzić nad miarę. Szkoda, że nie wskazałaś, o które na przykład chodzi, może dałbym radę je pociachać.

Dzięki za wizytę i pozdrawiam!

Dlaczemu nasz język jest taki ciężki

Fajnie się to czytało :) Jest super, mnie to nie wystraszyło, ale (tak mi się wydaje) lekka ironia, z którą opisuje swoje zmagania bohater jest ekstra. Język opisu i fakty, które ten język opisuje zupełnie do siebie nie pasują, a jednak idą zupełnie ze sobą w parze.

Sam pomysł – oryginalny do cna (chyba!) i wykonanie jest świetne. Przeczytane między wstawieniem kaszy, a jej wyciągnięciem. Trochę szkoda, że nie było dłuższe… ale rozumiem, że ta forma to dobra forma. Dzięki za to!

Drake

Szkoda że na początku piszesz o horrorze to od razu rozładowuje napięcie

używasz też wyświechtanych zwrotów co psuje odbiór

jak dla mnie za dużo opowiadania a za mało pokazywania jak na horror

Hej TheGuru, dzięki za wizytę!

używasz też wyświechtanych zwrotów co psuje odbiór

Hmm przyznam, że nigdy specjalnie nie zastanawiałem się nad tym, czy moje zwroty są często używane. Będę musiał zacząć zwracać uwagę.

Pozdrawiam!

Hej Draeke6!

Miło mi że się podobało.

Sam pomysł – oryginalny do cna (chyba!)

Czy ja wiem…? Na pewno koncepcja stwora, który objawia się głównie odgłosami nie jest niczym nowym, podobnie jak bohater prześladowany przez “złe” aż do utraty zmysłów. A domaganie się wpuszczenia to już klasyka – motyw pewnie jeszcze ze starożytnych mitów wampirycznych, a jeśli nawet nie, to w popkulturze obecny od jej zarania.

Chciałbym myśleć, że udało się te rzeczy w oryginalny sposób połączyć.

Pozdrawiam również!

Dlaczemu nasz język jest taki ciężki

Przyjemny horrorek.

Ciekawiło mnie, co by się stało, gdyby bohater otworzył jakoś na wczesnym etapie. W końcu umów należy dotrzymywać, więc może nic złego…

Dlaczego tytuł małą literą?

Babska logika rządzi!

Hej Finkla!

Przyjemny horrorek.

Miło mi :)

Ciekawiło mnie, co by się stało, gdyby bohater otworzył jakoś na wczesnym etapie. W końcu umów należy dotrzymywać, więc może nic złego…

Szczerze? Sam nie wiem.

Dlaczego tytuł małą literą?

Koncepcja była taka, żeby wyglądał na wycięty ze środka zdania i czytelnik się zastanawiał, co “gdzie akurat nie patrzysz”. Czy komukolwiek to przyszło do głowy, nie wiem xd

Dzięki za wizytę!

Dlaczemu nasz język jest taki ciężki

Podumałem, opowiadanie zostało mi w głowie, więc z czystym sercem mogę nominować.

Pozdrawiam.

You cannot petition the Lord with prayer!

Hejka!

Po krótkiej naradzie z samą sobą, wracam i obwieszczam, że opowiadanie zasługuje na nominację, więc lecę kliknąć!

Pozdrawiam!

Nie ma ucieczki od mroku, jeśli to on sam prowadzi twoje kroki.

Bardzo mi miło :)

Dlaczemu nasz język jest taki ciężki

Hej,

przyznam, że trochę się bałam… ale i wyśmienicie bawiłam! Podoba mi się jak początkowo narrator jest taki… delikatny (?). Używa zwrotów jak: “dziesiątki igiełek”, “cichutko, na paluszkach”, a potem przeistocza się w biegającego po lesie Rambo, bierze patyk i…

Też naiwnie pomyślałam, że w lesie jest bezpieczny… Mogłam się spodziewać, że jako autor mu tak łatwo nie odpuścisz. Otwieranie oczu było fajnym twistem. :)

Jednak to nie ostatnia scena według mnie była najstraszniejsza. Najbardziej do wyobraźni przemawia ten fragment:

Szufladka miała niewielką dziurkę na kluczyk – i właśnie z tego otworu powoli wysunął się czarny, patykowaty kształt. Zakwiliłem jak mała dziewczynka na widok nienaturalnych, przerywanych ruchów. Kształt szybko okazał się o wiele dłuższy, niż ludzki palec – sięgnął podłogi, powoli zbadał ją, stukając w linoleum, po czym zgiął się w niemożliwy sposób i wysondował blat stolika. Na moment zatrzymał się na laptopie.

O, ble! Świetne!

Spóźniłam się na klika, ale z przyjemnością nominuję, bo chociaż horrory zazwyczaj mnie nie wciągają, tutaj szybko się wkręciłam w tę historię.

Pozdrawiam! :)

Podążaj za białym królikiem.

Witam, witam :)

przyznam, że trochę się bałam… ale i wyśmienicie bawiłam!

Czyli pełen sukces :D

Podoba mi się jak początkowo narrator jest taki… delikatny (?). Używa zwrotów jak: “dziesiątki igiełek”, “cichutko, na paluszkach”,

OMG, chyba mi własna maniera językowa znowu przeciekła do opowiadania… ale jakby co, to tak specjalnie.

Spóźniłam się na klika, ale z przyjemnością nominuję, bo chociaż horrory zazwyczaj mnie nie wciągają, tutaj szybko się wkręciłam w tę historię.

Bardzo mi miło, pozdrawiam również!

Dlaczemu nasz język jest taki ciężki

Moja pamięć nie potrafi zapomnieć klimatu Twojego opowiadania, który uparcie daje znać o sobie, a zatem – nie mam wyjścia – także drugi kliczek. :)

Powodzenia. :)

Pecunia non olet

Niezmiernie mi miło, bruce :) Cieszę się, że opowiadanie zapada w pamięć.

Dlaczemu nasz język jest taki ciężki

Czytać świetny horror, to niezmierna przyjemność, pozdrawiam. :)

Pecunia non olet

Hej :)

No historia jest dobra. Końcówka robi robotę. Muszę się jednak przyczepić do konstrukcji.

Paweł jest na parkingu – do tego momentu masz czytelnika :)

Jest w domu – pierwsze pukanie. Masz czytelnika jak diabli :)

Paweł jedzie – spadek napięcia i ok zostajemy z myślami Pawła :)

Paweł w motelu – no tu już chcemy wracać do akcji i dostajemy ją ale jest taka sama jak przy pierwszym pukaniu :)

Paweł ucieka – samochód :)

Paweł znowu ucieka – las :)

Koniec – który robi robotę :)

Między Paweł jedzie a Paweł znów ucieka jest luka. Ta luka zostawia nas z myślami Pawła. Jest też powtarzalność akcji. Paweł wybiera ucieczkę za każdym razem. Wiem, że wybiera ją też na samym końcu i to jest konsekwentne. Ale zamiast w kółko pokazywać panikę Pawła trzeba było wprowadzić próbę konfrontacji. Oczywiście nie otwarcia – bo to by się kłóciło z końcówką – ale jakiegoś innego działania, które by złamało powtarzalność scen :).

Opowiadanie i tak jest świetne :). Ale może moja uwaga przyda się na przyszłość :)

Pozdrawiam :)

"On jest dziwnym wirtuozem – Na organach ludzkich gra Budząc zachwyt albo grozę, Myli się, lecz bal wciąż trwa. Powiedz, kogo obchodzi gra, Z której żywy nie wychodzi nigdy nikt? Tam nic nie ma! To złudzenia! Na sobie testujemy Każdą prawdę i mit."

Witam :)

Oczywiście nie otwarcia – bo to by się kłóciło z końcówką – ale jakiegoś innego działania, które by złamało powtarzalność scen :).

Opowiadanie i tak jest świetne :). Ale może moja uwaga przyda się na przyszłość :)

Uwaga jest oczywiście w dużej mierze słuszna, jest tu pewna powtarzalność. Wydawało mi się, że każda próba konfrontacji pogorszyłaby sprawę, “urok” kobiety z parkingu jest po części właśnie w tym, że trudno się z nią skonfrontować (albo przynajmniej taki był zamiar xdd).

Ale absolutnie nie wykluczam, że po prostu nie myślałem nad tym dostatecznie długo.

Cieszę się, że się podobało, pozdrawiam :)

Dlaczemu nasz język jest taki ciężki

Cześć, Zakapiorze!

Przeczytałem z przyjemnością, prawie jednym tchem, aż musiałem się upewnić, czy to naprawdę ponad 25 tysięcy znaków. Opisy są szczegółowe, plastyczne, przemawiające do wyobraźni, jak zresztą zwykle u Ciebie, w tym względzie masz bardzo dobry warsztat. Wiedziałem, że niebezpieczeństwo Pawła jakoś w lesie doścignie, ale nie wpadłem na to rozwiązanie, taki bystry pomysł z całą pewnością zasługiwał na realizację w formie opowiadania.

Jak już wiesz, pod kątem głosowań piórkowych jestem dość wybredny, staram się, żeby tę nagrodę otrzymywały utwory rzeczywiście “najlepsze na Portalu”, wyjątkowo dobre, jeżeli nie wybitne. I tutaj nie jestem do końca przekonany, ponieważ cała konstrukcja wydaje mi się schematyczna (bohatera prześladuje zjawisko nadprzyrodzone czy halucynacje i popada w szaleństwo ze strachu, nie sprawdzając realności zagrożenia), służąca głównie doprowadzeniu do błyskotliwego finału. Gdybym miał pomóc ulepszyć tekst, pewnie proponowałbym położyć większy nacisk na metaforyczne odniesienie tej fabuły do typowych doświadczeń życiowych trwania w uporze, jak pierwotnie mało ważna decyzja czy odmówienie drobnej prośbie może powracać z konsekwencjami i eskalować w czyimś umyśle, aż zniszczy całe jego funkcjonowanie, choć teoretycznie wciąż mógłby się z niej wycofać, ale zakotwiczył się mentalnie tak bardzo, że już mu to nie przyjdzie do głowy. Absolutnie jednak nie twierdzę, że sam potrafiłbym to lepiej napisać!

Językowo potykałem się na drobiazgach typu:

Brzmiało to, jakby kobieta z parkingu chciała jedynie przypomnieć mi o swojej obecności…

Zdanie podrzędne.

Umysł podsuwał mi obrazy wynaturzonych paluchów zaciskających mi się na gardle

Usunąłbym jeden z dwóch zaimków “mi”.

Porwałem z szafki portfel i kluczyki(-,) i pobiegłem prosto do samochodu

“I” pełnią różne role składniowe, więc nie traktujemy tego jak powtórzonego spójnika.

– Płaci pan kartą(-,) czy gotówką?

Niepowtórzona partykuła pytajna.

Kształt szybko okazał się o wiele dłuższy(-,) niż ludzki palec

Brak odrębnych orzeczeń.

Pozdrawiam serdecznie,

Ślimak

Cześć Ślimaku!

Przeczytałem z przyjemnością, prawie jednym tchem, aż musiałem się upewnić, czy to naprawdę ponad 25 tysięcy znaków.

Cieszy mnie to szczerze!

Wiedziałem, że niebezpieczeństwo Pawła jakoś w lesie doścignie, ale nie wpadłem na to rozwiązanie, taki bystry pomysł z całą pewnością zasługiwał na realizację w formie opowiadania.

Nieskromnie, być może, przyznam, że podzielam tę opinię. Jak skojarzyło mi się otwarcie oczu z otwarciem drzwi to wiedziałem, że coś musi powstać.

Jak już wiesz, pod kątem głosowań piórkowych jestem dość wybredny, staram się, żeby tę nagrodę otrzymywały utwory rzeczywiście “najlepsze na Portalu”, wyjątkowo dobre, jeżeli nie wybitne

Tak trzeba! Jedyną (a przynajmniej dalece najważniejszą) wartością piórka jest tak naprawdę to, że trudno je dostać. Trochę jak z pieniądzem fiducjarnym.

Gdybym miał pomóc ulepszyć tekst, pewnie proponowałbym położyć większy nacisk na metaforyczne odniesienie tej fabuły do typowych doświadczeń życiowych trwania w uporze

Wydaje mi się, że nadając jakiekolwiek dające się odczytać metaforyczne znaczenie niepotrzebnie przypomniałbym czytelnikowi o istnieniu autora – pisałem już, z lepszym lub gorszym skutkiem, teksty o metaforycznym znaczeniu, mądrzejszym lub głupszym, ale tym razem chciałem głównie, żeby czytelnik przy następnej przelotnej interakcji z nieznajomym na ciemnym parkingu być może przypomniał sobie na chwilę o tekście.

Aczkolwiek pomyślę o tym jeszcze, jeśli nie na rzecz tego tekstu, to przyszłych – być może ta dychotomia jest tylko w mojej głowie, bo czy taki Władca Pierścieni zyskałby na imersji, gdyby wywalić głębokie metaforyczne znaczenia?

Niepowtórzona partykuła pytajna.

Brak odrębnych orzeczeń.

Ach, powinienem już naprawdę do tej pory zapamiętać te reguły.

Dzięki za wizytę i pozdrawiam również!

Dlaczemu nasz język jest taki ciężki

Hej, Zakapiorze, jestem i czytam! :)

W pewnym sensie właśnie to czyni ją tak przerażającą w porównaniu z innymi opowieściami tego typu

Tutaj pomyślałam: ej, ale przecież jeśli chcemy pisać coś strasznego to nie piszemy, że to jest straszne – to psuje niespodziankę! I jest wtedy mniej straszne!

Poza tym zaczyna się fajnie. Narracja pierwszoosobowa dobrze tu działa – śledzimy poczynania bohatera, kibicujemy mu, bo znamy od razu jego myśli i motywacje.

Co to za archiwum połączone jedynie z podziemnym parkingiem? :D No, ale przyjmuję na wiarę, z całą resztą, że to nie było ważne archiwum…

Szerokość asfaltu zachęciła do zamknięcia licznika – poddałem się tej pokusie.

Tego po prostu nie znam – czy zamknięcie licznika oznacza jakąś dużą prędkość? Nie spotkałam się z tym określeniem…

Dalej już bez uwag, bo czytanie wciągnęło i obawiam się, że nie zwracałam takiej uwagi na sprawy językowe, jak powinnam. :D

Bardzo interesująco się to czyta. Jest ucieczka, która jest niemożliwa – ten schemat horrorów dobrze się sprawdza – jest napięcie, jest nieznana istota/duch, domagająca się czegoś. Wprawdzie w którymś momencie pomyślałam, że przecież mógł jej otworzyć wreszcie i zobaczyć, co się stanie, a nie pozbawiać się oczu, ale rozumiem, że pozostanie w konwencji wymagało takiego zabiegu. Końcówka bardzo sprawna, lecz to, że bohater kończy w zakładzie psychiatrycznym, nieco mnie rozczarowało – znowu mam wrażenie, że tego wymagał schemat.

Bardzo trudno napisać dobry horror, taki, który przeraża. Tobie właściwie się udało – to jest dobry tekst, od którego nie można się oderwać. Chylę czoła przed dobrym warsztatem i wyobraźnią. Mam jednak wrażenie, że już to czytałam, w innych opowiadaniach z innymi rekwizytami.

Piórkowo będę na nie i będę czekać na przełamujące schematy teksty, którymi na pewno nas jeszcze uraczysz. Biorąc pod uwagę, jak piszesz, nie będę czekać długo!

Pozdrawiam cieplutko! :)

Witam :]

Co to za archiwum połączone jedynie z podziemnym parkingiem? :D No, ale przyjmuję na wiarę, z całą resztą, że to nie było ważne archiwum…

Hmm wydaje mi się normalne, że archiwum jest w najgorszym pomieszczeniu w całym budynku, poza składzikiem na miotły może…

Tego po prostu nie znam – czy zamknięcie licznika oznacza jakąś dużą prędkość? Nie spotkałam się z tym określeniem…

Tak. Wydawało mi się, że to popularne określenie.

Tobie właściwie się udało – to jest dobry tekst, od którego nie można się oderwać.

Miło mi :)

Mam jednak wrażenie, że już to czytałam, w innych opowiadaniach z innymi rekwizytami.

Być może. Chciałbym myśleć, że ze dwie oryginalne rzeczy tu są, ale jak pisałem wyżej, marzył mi się prosty straszak.

Piórkowo będę na nie i będę czekać na przełamujące schematy teksty, którymi na pewno nas jeszcze uraczysz. Biorąc pod uwagę, jak piszesz, nie będę czekać długo!

Też mam taką nadzieję :)

Pozdrawiam i dzięki za wizytę!

Dlaczemu nasz język jest taki ciężki

Dziń dybry,

Zdradzę, że inspiracją był robal łażący po twarzy. Na szczęście nie po mojej, bo chodzi o bydlę importowane, zupełnie nielegalnych rozmiarów ( ͡° ͜ʖ ͡°)

Nieeee no, na Odyna, już się boję…

Ja tylko chciałem, żeby ktoś mi otworzył drzwi…

Szyk:

→ Ja tylko chciałem, żeby ktoś otworzył mi drzwi…

Przez chwilę, przez ułamek sekundy, dostrzegłem w judaszu rękę – nie! – łapę! Czarną, pędzącą prosto na mnie, aż zasłoniła całe pole widzenia i znów wizjer wypełniła tylko jednolita ciemność.

W jaki sposób mógł zauważyć łapę, skoro na korytarzu była tylko, cytując: jednolita czerń?

a że dochodziła pierwsza, podjąłem jedyną racjonalną decyzję – wykorzystać pozostałe kilka godzin snu, a zmartwienia zrzucić na głowę jutrzejszego mnie.

Ładne.

z pewnością nie dało się tego pokonać ciosem szklanego naczynia!

→ z pewnością nie dało się tego pokonać szklanym naczyniem!

Stukanie znowu zaczęło narastać, jego odgłos mieszał się w moich uszach z oszalałym waleniem serca ~~i szumem krwi, która musiała już co najmniej w połowie składać się z adrenaliny.~~

Zbędne, zrobiło się już zbyt szczegółowo, a przecież akcja przyspieszyła i napięcie sięga zenitu.

Nie wytrzymałem. Nikt by nie wytrzymał. Porwałem z szafki portfel i kluczyki i pobiegłem prosto do samochodu – o mały włos zapomniałbym nawet o wciągnięciu dżinsów na tyłek.

Ja bym na jego miejscu była tak przestraszona, że nie szukałabym spodni. Ale to ja ;p

Pędziłem pustymi ulicami jak szalony, poganiany wspomnieniem czarnej łapy, a wściekły ryk silnika skutecznie zagłuszał wszystkie myśli.

To musi mieć niezły silnik. Myślę, że w takiej sytuacji nic by nie było w stanie zagłuszyć myśli.

Owszem, przemknęło mi przez myśl, że gdyby policja zatrzymała mnie z dwiema setkami we krwi i szybkościomierzem zbliżającym się do podobnych wartości, pewnie od razu trafiłbym do aresztu – ale areszt byłby małą ceną za znalezienie się możliwie daleko od czarnej łapy, stukania i rozedrganego głosu.

Całkowicie zbędny ten fragment. Rozsądek, racjonalizacja i analiza nie pasują w tym momencie. Przecież to oczywiste, że lepiej jest wylądować w areszcie niż w łapskach pajęczego demona.

Nawet pustą autostradą nie można jednak jechać w nieskończoność.

Szyk:

→ Jednak nawet pustą autostradą nie można jechać w nieskończoność.

Podobno mówienie do siebie jest oznaką zdrowej psychiki… ja bym kwestionował takie stanowisko.

Czemu ja z małej?

– Tak – powiedziałem. Podobno mówienie do siebie jest oznaką zdrowej psychiki… ja bym kwestionował takie stanowisko. – Tak – powtórzyłem. – Zostanę tu, w lesie, gdzie nie ma żadnych drzwi, żadnych stolików, żadnych samochodów i w ogóle nic, co można by otworzyć! Zostanę tu, aż to cholerstwo się znudzi, albo na zawsze, jeśli będzie trzeba!

Absurd tej myśli rozbawił mnie jeszcze bardziej. Ale po chwili, jakby jakiś przełącznik w mojej głowie potrzebował sekundy, żeby zaskoczyć, wydała mi się ona całkiem rozsądną – ba, oczywistą! Musiałem ukryć się jak najdalej od wszelkich drzwi, bram i drzwiczek! Las był jak sanktuarium!

Przecież dosłownie przed chwilą to postanowił. Czemu postanowił o tym jeszcze raz?

Pod wciąż zaciśniętą powieką, poczułem nieznośne drapanie

→ Pod wciąż zaciśniętą powieką poczułem nieznośne drapanie

Ostatni fragment mi się nie podoba, bo okazuje się, że cały czas historia była opowiadana przez pacjenta w psychiatryku i kierowana do pracowników szpitala. Bardzo nieprzyjemnie mi to zazgrzytało. Gdybyś na samym początku dał jakąkolwiek wskazówkę, że jest to opowieść obłąkanego, opowiadanie zyskałoby ładną i logiczną klamrę.

Na początku klimat był zbudowany świetnie i historia wciągnęła mnie całkowicie. Potem jednak z kolejnymi fragmentami napięcie ze mnie opadało, ustępując lekkiej irytacji. Moim zdaniem zacząłeś za dużo tłumaczyć, racjonalizować i szczegółowo omawiać taktykę obronną bohatera. Przedstawiłeś wszystkie za i przeciw, co Paweł powinien zrobić, a czego nie, a to brutalnie zniszczyło napięcie, które na początku było wyśmienicie zbudowane. Nie wydaje mi się, żeby horrory wymagały aż takiej szczegółowości.

No nic, przejdźmy do oceny Piórkowej:

Mamy 4 TAKi i 5 NIEtów, więc wychodzi NIE.

Nie zmienia to jednak faktu, że opowiadanie jest napisane wyśmienitym językiem, przez tekst się po prostu płynie. Przemyślałabym jednak na przyszłość skuteczniejsze odsiewanie zbędnych szczegółów, które spowalniają fabułę, zwłaszcza w tego typu opowiadaniach, gdzie napięcie i akcja są najważniejsze.

Pozdrawiam serdecznie i czekam z niecierpliwością na kolejne Twoje wyśmienite teksty!

Bez sztuki można przeżyć, ale nie można żyć

No hej :D

W jaki sposób mógł zauważyć łapę, skoro na korytarzu była tylko, cytując: jednolita czerń?

Hmmm chodziło o to, że ta czerń to była łapa zasłaniająca judasza i tym razem zdążył ją na chwilę zobaczyć.

Czemu ja z małej?

Ten wielokropek tam był tylko jako takie zawieszenie głosu pomyślany. Dałbym myślnik normalnie, ale nie chciałem, bo dialog. Chyba tak można?

Przecież dosłownie przed chwilą to postanowił. Czemu postanowił o tym jeszcze raz?

Za pierwszym razem on nie postanowił, tylko ironicznie gadał, że postanowił :P

Przecież to oczywiste, że lepiej jest wylądować w areszcie niż w łapskach pajęczego demona.

Ale on nie wie nawet, czy ten demon go goni. A jeśli by go gonił, to przecież może go dopaść w areszcie. Wydaje mi się, że po przejechaniu x kilometrów całkiem logiczne, że mózg zaczyna z powrotem myśleć.

Gdybyś na samym początku dał jakąkolwiek wskazówkę, że jest to opowieść obłąkanego, opowiadanie zyskałoby ładną i logiczną klamrę.

Noo… tylko to nie jest opowieść obłąkanego :P

Moim zdaniem zacząłeś za dużo tłumaczyć, racjonalizować i szczegółowo omawiać taktykę obronną bohatera. Przedstawiłeś wszystkie za i przeciw, co Paweł powinien zrobić, a czego nie, a to brutalnie zniszczyło napięcie, które na początku było wyśmienicie zbudowane.

Możesz mieć całkowitą rację.

Nie zmienia to jednak faktu, że opowiadanie jest napisane wyśmienitym językiem, przez tekst się po prostu płynie.

Bardzo mi miło :)

Moim zdaniem zacząłeś za dużo tłumaczyć, racjonalizować i szczegółowo omawiać taktykę obronną bohatera.

Przemyślałabym jednak na przyszłość skuteczniejsze odsiewanie zbędnych szczegółów, które spowalniają fabułę, zwłaszcza w tego typu opowiadaniach, gdzie napięcie i akcja są najważniejsze.

Na pewno wezmę to pod uwagę. Tutaj chciałem mieć taki efekt że on nie wie do końca, jak bardzo ma się bać – ostatecznie do przedostatniej sceny ten stwór nic mu nie robi, tylko sobie stuka. Całkiem możliwe, że to nie wyszło do końca (albo wcale), albo że pomysł jest ogólnie zły i trzeba bohatera straszyć mimo wszystko.

Pozdrawiam serdecznie i czekam z niecierpliwością na kolejne Twoje wyśmienite teksty!

Pozdrawiam również!

Dlaczemu nasz język jest taki ciężki

Jeszcze wtrącę, jeśli można, bo zauważyłam dopiero teraz, że we wcześniejszej dyskusji były przytoczone moje słowa o znakomitym humorze. Podkreślę zatem wyraźnie, że humor jest tu doskonały i absolutnie nie traktuję go jako wady, a nawet wręcz przeciwnie. :) Jestem od niepamiętnych czasów wielbicielką horrorów i zamieszczone w nich żarty odbieram zdecydowanie jako przysłowiową “wyższą półkę”. :) Umieć tak skonstruować opowieść grozy, aby wybrzmiał też wpleciony weń dowcip – to dopiero sztuka!

W moim odczuciu humor w horrorze to wisienka na torcie. Rzecz jasna – nie do każdej fabuły on pasuje, lecz do tej – a jakże! :)

Pozdrawiam serdecznie Autora oraz Komentatorów.

Pecunia non olet

Hmmm chodziło o to, że ta czerń to była łapa zasłaniająca judasza i tym razem zdążył ją na chwilę zobaczyć.

No tak, ale wcześniej już była ta czerń, więc jak nowa czerń mogła przysłonić starą czerń? ;p

Ten wielokropek tam był tylko jako takie zawieszenie głosu pomyślany. Dałbym myślnik normalnie, ale nie chciałem, bo dialog. Chyba tak można?

No właśnie nie jestem pewna, ekspertką od zapisu dialogów nie jestem, sama popełniam błędy w tej materii.

Za pierwszym razem on nie postanowił, tylko ironicznie gadał, że postanowił :P

Acha, hm, dobrze, może tylko ja to tak odebrałam.

Ale on nie wie nawet, czy ten demon go goni. A jeśli by go gonił, to przecież może go dopaść w areszcie. Wydaje mi się, że po przejechaniu x kilometrów całkiem logiczne, że mózg zaczyna z powrotem myśleć.

Może i racja.

Noo… tylko to nie jest opowieść obłąkanego :P

W cudzysłowie obłąkanego.

Na pewno wezmę to pod uwagę. Tutaj chciałem mieć taki efekt że on nie wie do końca, jak bardzo ma się bać – ostatecznie do przedostatniej sceny ten stwór nic mu nie robi, tylko sobie stuka. Całkiem możliwe, że to nie wyszło do końca (albo wcale), albo że pomysł jest ogólnie zły i trzeba bohatera straszyć mimo wszystko.

Ja też nie jestem specjalistką od horrorów, to tylko moja opinia. Może w taki sposób się robi suspens, a dont noł. Dla mnie to bardzo spowalniało akcję, ale może inni kochają właśnie taką szczegółowość.

bruce, nie wiem, jak bez Ciebie ten Portal by wyglądał. Jeśli chodzi o ilość przeczytanych tekstów, to przebija Cię chyba tylko regulatorzy. A potem jeszcze wracasz do tych opowiadań, nie porzucasz ich, opiekujesz się wręcz autorami i ich dziełami. Jesteś prawdziwą Opiekunką Portalu

Bez sztuki można przeżyć, ale nie można żyć

Podkreślę zatem wyraźnie, że humor jest tu doskonały i absolutnie nie traktuję go jako wady, a nawet wręcz przeciwnie. :) Jestem od niepamiętnych czasów wielbicielką horrorów i zamieszczone w nich żarty odbieram zdecydowanie jako przysłowiową “wyższą półkę”. :)

W dużej mierze się z Tobą zgadzam (no, może nie w tym, że mój humor jest doskonały. Ale dzięki za to :) ). Sam lubię, kiedy narrator i postaci wykazują się poczuciem humoru, ironia i ogólnie elokwencją, nawet w horrorze i nawet kosztem jakiegoś realizmu.

Aczkolwiek widzę też, po pewnym namyśle, że kogoś może to wytrącać z imersji. Żarcik, choćby sprytnie wpleciony w narrację, może niepotrzebnie przypominać o istnieniu autora – a w pewnym sensie, im sprytniej wpleciony, tym bardziej może przypominać.

No tak, ale wcześniej już była ta czerń, więc jak nowa czerń mogła przysłonić starą czerń? ;p

No zabrał łapę na chwilę.

Ja też nie jestem specjalistką od horrorów, to tylko moja opinia. Może w taki sposób się robi suspens, a dont noł. Dla mnie to bardzo spowalniało akcję, ale może inni kochają właśnie taką szczegółowość.

Nie no – ja absolutnie widzę, dlaczego to mogło się nie podobać. Bard też na podobną sprawę zwracał uwagę, a może i na tę samą, tylko innymi słowy.

W cudzysłowie obłąkanego.

Mhm, czyli w sensie sam fakt, że on opowiada to komuś od początku i jest to ujawnione z zaskoczenia na koniec Ci się nie podoba?

Dlaczemu nasz język jest taki ciężki

Mhm, czyli w sensie sam fakt, że on opowiada to komuś od początku i jest to ujawnione z zaskoczenia na koniec Ci się nie podoba?

Może nie, że nie podoba, tylko nieprzyjemnie zaskoczyło. Ciągle miałam w głowie, że on nie opowiada tego komuś konkretnemu, a na końcu się okazuje, że jednak i do tego jest jeszcze w szpitalu. I tak sobie myślę, że pewnie niektórym mogłoby się to spodobać, bo czytelnik jest zaskoczony na samym końcu i jest to swego rodzaju ciekawy plot twist. Jednak moim skromnym zdaniem korzystniej by to wybrzmiało, gdyby zasugerowano czytelnikowi już na początku, że znajduje się tam, gdzie się znajduje.

Bez sztuki można przeżyć, ale nie można żyć

Jednak moim skromnym zdaniem korzystniej by to wybrzmiało, gdyby zasugerowano czytelnikowi już na początku, że znajduje się tam, gdzie się znajduje.

Hmmm wydaje mi się, że to nie może być jasno powiedziane na początku, bo czytelnik się zasugeruje, że to są wszystko opowieści szaleńca.

Ale rozumiem, o co ci chodzi – takie zaskoczenie znienacka na końcu też może czytelnika wytrącić z równowagi.

Może gdyby on na początku powiedział coś w stylu “A więc to było tak, doktorze Stivenson…”, żeby się całość spięła, a żeby nie było jasne, że to psychiatryk?

Dlaczemu nasz język jest taki ciężki

O, widzisz i to jest fajne wyjście z sytuacji, bo wiemy od razu, że historia jest opowiadana komuś konkretnemu, ale też nie odkrywa od razu wszystkich kart.

Bez sztuki można przeżyć, ale nie można żyć

Zaloguj się

Załóż konto:

Zresetuj hasło: