Gdy zostanę lepszym człowiekiem

1.

Nad linią ho­ry­zon­tu uniósł się świe­tli­sty szty­let. Zro­bił to z ocią­ga­niem, jakby chciał, aby wszy­scy wokół ob­ser­wo­wa­li jego po­wol­ną wspi­nacz­kę. Zo­sta­wił za sobą ja­sno­sza­rą bruz­dę, która wy­raź­nie ry­so­wa­ła się na bla­do­nie­bie­skim tle. Po kwa­dran­sie z pło­mie­ni­ste­go ostrza zo­sta­ła już tylko ja­skra­wa krop­ka, która mi­go­ta­ła wy­so­ko mię­dzy chmu­ra­mi.

Wzdłuż ka­na­łu po­pły­nął dud­nią­cy łomot, który za­trząsł szy­ba­mi w ka­mie­ni­cach i roz­bu­jał roz­cią­gnię­te mię­dzy bu­dyn­ka­mi kable. Flo­ria­na miała z mostu Santa Tri­ni­tia do­sko­na­ły widok na od­le­gły ko­smo­drom. Do­li­na Arno wy­glą­da­ła jak pod­ło­ga dzie­cię­ce­go po­ko­ju z roz­rzu­co­ny­mi kloc­ka­mi i po­wty­ka­ny­mi w kar­ton pa­ty­ka­mi po li­za­kach.

Flo­ria­na czuła, że nie ma na świe­cie nic bar­dziej nie­sa­mo­wi­te­go, niż star­tu­ją­ca ra­kie­ta. Wy­obra­ża­ła sobie, że lu­dzie, któ­rzy nią po­dró­żu­ją, są isto­ta­mi lep­sze­go ro­dza­ju, które stą­pa­ją po ziemi tylko po to, żeby je po­dzi­wiać. Sama ra­kie­ta rów­nież nie na­le­ża­ła do tej rze­czy­wi­sto­ści. Była two­rem wy­jąt­ko­wych, oświe­co­nych umy­słów, które po­tra­fią o wiele wię­cej, niż lu­dzie z Ol­tar­no.

Dziew­czy­na za każ­dym razem, gdy na­tknę­ła się na mo­ment star­tu, po­zwa­la­ła sobie na chwi­lę za­chwy­tu. Czę­sto spóź­nia­ła się przez to do pracy, ale po­ku­sa była tak silna, że żadna kara nie mogła jej wybić tego z głowy. Dzi­siaj Flo­ria­na mogła spę­dzić tyle czasu, ile chcia­ła, bo skoń­czy­ła nocną zmia­nę w pral­ni, więc żadne kon­se­kwen­cje jej nie gro­zi­ły. Nie śpie­szy­ła się, bo po­wrót do domu nie za­po­wia­dał ni­cze­go do­bre­go. Ro­dzi­ce Flory mieli jeden pokój w miesz­ka­niu, które dzie­li­li z dwie­ma in­ny­mi ro­dzi­na­mi. Nada­wa­ło się to do spa­nia, ale do ni­cze­go wię­cej, dla­te­go dziew­czy­na wo­la­ła stać na mo­ście i cze­kać na ko­lej­ny sta­tek ko­smicz­ny.

– Ej! Ra­kie­ta! Uwa­żaj, bo od­le­cisz w ko­smos!

W są­sied­niej ulicz­ce wy­buchł dzie­cię­cy śmiech. To ko­le­żan­ki z pral­ni szły na po­ran­ną zmia­nę.

– Wal­cie się! – krzyk­nę­ła Flora i po­ka­za­ła pracz­kom środ­ko­wy palec.

Dziew­czy­ny nie po raz pierw­szy na­zwa­ły ją „Ra­kie­tą”. Nie­raz na­śmie­wa­ły się z jej ma­rzy­ciel­stwa. Na szczę­ście dzi­siaj była z nimi kie­row­nicz­ka zmia­ny, pani Russo, która uci­szy­ła to­wa­rzy­stwo. Ka­za­ła im ma­sze­ro­wać dalej, a sama we­szła na most. Przy każ­dym kroku jej nogi po­stu­ki­wa­ły pla­sti­ko­wy­mi ele­men­ta­mi. Ryt­micz­ne kle­ko­ta­nie umil­kło, gdy Russo sta­nę­ła na mo­ście. Przez krót­ką chwi­lę wpa­try­wa­ła się w nik­ną­cy w chmu­rach obiekt.

– Kie­dyś też o tym ma­rzy­łam, wiesz? – po­wie­dzia­ła z uśmie­chem. – Ale je­stem tu. Ol­tar­no to nasz dom.

– To nie jest dobry dom – od­par­ła Flora.

– Lep­sze­go nie mamy.

– Ja kie­dyś będę miała.

– Masz do­pie­ro dwa­na­ście lat. Wszyst­ko przed tobą.

Niebo ob­la­ło się żół­tym ru­mień­cem. Przy po­łu­dnio­wym krań­cu ko­smo­dro­mu obu­dzi­ła się wiel­ka spa­lar­nia śmie­ci. Nad cy­lin­drycz­ny­mi zbior­ni­ka­mi peł­za­ły po­ma­rań­czo­we ję­zo­ry po­chod­ni. Ryt­micz­ny wy­ziew ko­mi­nów po­wo­do­wał, że po­wie­trze po­wo­li na­bie­ra­ło kwa­śne­go za­pa­chu.

– Idź już do domu – po­le­ci­ła kie­row­nicz­ka i wci­snę­ła pod­opiecz­nej tubkę z musem owo­co­wym. – Flora, nie prze­wra­caj ocza­mi, tylko słu­chaj star­szej ko­bie­ty.

Była jedna rzecz, która za­chę­ca­ła do po­wro­tu – do­stęp do mi­ga­cza. Flora uwiel­bia­ła pła­skie, lu­strza­ne urzą­dze­nie, pełne prze­pięk­nych ko­lo­rów. Mi­ga­cze miały w sobie mnó­stwo magii, pew­nie dla­te­go, że bu­do­wa­ły je te same, wiel­kie umy­sły, co ra­kie­ty. Ikony, emot­ki i gu­zi­ki tak pięk­nie się ani­mo­wa­ły, że trud­no było ode­rwać od nich wzrok. A dzi­siaj udało się Flo­ria­nie urwać kilka drob­nia­ków z ty­go­dniów­ki i kupić w kio­sku to­ke­ny na gry. Dziew­czy­na naj­bar­dziej lu­bi­ła te, w któ­rych można było za­ło­żyć ogród i upra­wiać ro­śli­ny, a szcze­gól­nie jabł­ka. Dla­cze­go aku­rat jabł­ka, tego nie wie­dzia­ła. Nigdy nie jadła praw­dzi­we­go owocu, tylko te papki ze skó­rek, które po­dob­no są naj­zdrow­sze. W grze można było przy­naj­mniej pa­trzeć, jak czer­wo­no-żół­te bomb­ki pęcz­nia­ły na ga­łę­ziach ja­bło­ni, które potem ener­gicz­ny ogrod­nik zbie­rał do kosza. Flora wy­obra­ża­ła sobie, że gdyby mogła sta­nąć na innej pla­ne­cie, to stwo­rzy­ła­by tam ogród tak pięk­ny, że nawet ci lepsi lu­dzie do­ce­ni­li­by jej wy­si­łek.

W ka­mie­ni­cy po­wo­li bu­dzi­ło się życie. Bez­ro­bot­ni wy­ru­sza­li, by usta­wić się w ko­lej­ce po je­dze­nie. Nie­mow­lę­ta pła­ka­ły, a głod­ne psy uja­da­ły. Ci, któ­rzy miesz­ka­li na ko­ry­ta­rzach, zwi­ja­li nocne po­sła­nia, żeby zro­bić przej­ście dla są­sia­dów. Z pierw­sze­go pię­tra do­cho­dzi­ły od­gło­sy awan­tu­ry. Flo­ria­na od razu po­zna­ła głosy ro­dzi­ców. Wśli­zgnę­ła się do po­ko­ju i usia­dła w kącie na ma­te­ra­cu. Za­cią­gnę­ła za­sło­nę, którą oj­ciec zro­bił ze skraw­ków folii. W ta­kiej at­mos­fe­rze nie śmia­ła pro­sić o do­stęp do mi­ga­cza. Oj­ciec wście­kał się na matkę i wy­ma­chi­wał urzą­dze­niem, jakby opę­dzał się od much.

– Zgło­si­łaś ją? – war­czał. – Po­gię­ło cię, Fran­ce­sca?

Matka nie na­le­ża­ła do po­tul­nych ko­biet, więc od­po­wia­da­ła rów­nie aro­ganc­ko. Do wrza­sków do­łą­czył chra­pli­wy krzyk są­sia­da zza ścia­ny, któ­re­mu kłót­nia na­tu­ral­nie prze­szka­dza­ła. 

– Za­pła­cą nam tyle, że bę­dzie­my mogli wy­ku­pić kilka lat nor­mal­ne­go miesz­ka­nia – ar­gu­men­to­wa­ła Fran­ce­sca. – Może nawet na­uczą ją czy­tać?

– Ty zi­dio­cia­ła babo! Chcesz, żeby nasza Flor­ka da­wa­ła…

– Nie rób ze mnie idiot­ki, Ric­car­do! Nie o to cho­dzi. To są ja­kieś na­uko­we spra­wy. Ro­zu­miesz?

Oj­ciec jesz­cze długo nie chciał wy­ra­zić zgody. A ta naj­wy­raź­niej była po­trzeb­na, żeby Flo­ria­na mogła robić coś, za co ro­dzi­ce mieli do­stać dużo pie­nię­dzy. Do­pie­ro pod wie­czór przy­ło­żył kciuk do po­wierzch­ni mi­ga­cza, na co ten za­re­ago­wał we­so­łym po­mru­kiem. W zie­lo­nej po­świa­cie ekra­nu po­ja­wi­ła się twarz przy­stoj­ne­go męż­czy­zny, który oznaj­mił, że nie­dłu­go ich od­wie­dzi.

*

Ta­kich ludzi, jak ten, Flo­ria­na wi­dy­wa­ła rzad­ko. Mó­wi­ło się o nich „przed­sta­wi­cie­le”, ale nie wie­dzia­ła, kogo lub co mieli re­pre­zen­to­wać. Gdy zja­wia­li się w pral­ni, zwy­kle grzmie­li w ner­wo­wym unie­sie­niu, że pra­cow­ni­cy to nie­ro­by i dar­mo­zja­dy, któ­rych za­stą­pi­li­by ro­bo­ta­mi, gdyby nie idio­tycz­ne prawo. Jed­nak ten tutaj nie krzy­czał, nie był wul­gar­ny i ni­ko­mu nie gro­ził. Przy­le­ciał błysz­czą­cym po­jaz­dem, który oznaj­mił swą obec­ność ry­kiem wir­ni­ków i chmu­rą gry­zą­ce­go pyłu.

Ro­dzi­ce przy­wi­ta­li męż­czy­znę na dachu, gdzie wy­sta­wi­li stół i krze­sła, bo wsty­dzi­li się po­ko­ju, w któ­rym gnieź­dzi­li się od tylu lat. Nie mieli ni­cze­go wię­cej do za­ofe­ro­wa­nia prócz szklan­ki wody, ale przed­sta­wi­ciel grzecz­nie po­dzię­ko­wał i od razu prze­szedł do rze­czy. Flo­ria­na ob­ser­wo­wa­ła go zza budki wen­ty­la­to­rów. Miał śnież­no­bia­łe zęby i wy­stu­dio­wa­ny uśmiech. Per­fek­cyj­nie przy­cię­ty za­rost nada­wał jego twa­rzy geo­me­trycz­ne­go kształ­tu. Na szcze­gól­ną uwagę za­słu­gi­wa­ło ubra­nie czło­wie­ka. Gar­ni­tur przy­le­gał do syl­wet­ki z nie­po­ko­ją­cą pre­cy­zją. Linia ra­mion była ostra, talia za­ry­so­wa­na bez cie­nia fałdy, a rę­ka­wy opa­da­ły z ide­al­nie wy­wa­żo­ną de­li­kat­no­ścią. Po­wierzch­nia tka­ni­ny mie­ni­ła się drob­ną, hek­sa­go­nal­ną fak­tu­rą, wy­raź­ną w ostrym świe­tle.

Męż­czy­zna ewi­dent­nie na­le­żał do rasy ludzi ide­al­nych, któ­rych umy­sły były tak da­le­ce za­awan­so­wa­ne, że po­tra­fi­ły bu­do­wać ra­kie­ty i słać je w ko­smos. Flora nie­wie­le po­ję­ła z tego, co oma­wiał z ro­dzi­ca­mi. Temat roz­mo­wy or­bi­to­wał wokół badań i eks­pe­ry­men­tów, ry­zy­ka i po­no­sze­nia kosz­tów. Ro­dzi­ce po­ta­ki­wa­li, a matka cza­sem nawet za­da­ła py­ta­nie. Pod ko­niec oj­ciec po­le­cił córce, żeby się zbli­ży­ła, ale ona się prze­stra­szy­ła i ucie­kła. Zanim znik­nę­ła na klat­ce scho­do­wej, po­chwy­ci­ła krót­kie spoj­rze­nie przed­sta­wi­cie­la. W jego oczach mie­ni­ło się złoto i ka­mie­nie szla­chet­ne. Była tam rów­nież cie­ka­wość i wręcz nie­ludz­ka do­broć. Wzrok męż­czy­zny prze­świe­tlił dziec­ko i od­czy­tał każdą jej myśl. Dziew­czy­na nie po­tra­fi­ła znieść myśli, że mu­sia­ła­by ze­sta­wić swoją prze­cięt­ność z kimś tak do­sko­na­łym, dla­te­go ucie­kła. Do­bie­gła do Ponte Santa Tri­ni­tia i opar­ła się o balustradę. Po­trze­bo­wa­ła dużo czasu, by opa­no­wać od­dech.

Tego dnia niebo się za­chmu­rzy­ło, a po­wie­trze wy­peł­ni­ły nie­sfor­ne dro­bi­ny wil­go­ci. Deszcz był drob­ny, nie­mal sypki. Tafla ka­na­łu stała się ziar­ni­sta, na­kra­pia­na ty­sią­cem pul­su­ją­cych punk­tów. Od­bi­cia okien i mo­sto­wych łuków po­frag­men­to­wa­ły się w ru­cho­me mo­zai­ki, żół­cie po­ciem­nia­ły, zie­le­nie przy­bra­ły głę­bię mo­kre­go mchu, a ce­gla­ne czer­wie­nie roz­pa­dły się na drżą­ce plamy. Przy ta­kiej po­go­dzie nie na­le­ża­ło ocze­ki­wać star­tu ra­kie­ty, a jed­nak Flo­ria­na po cichu mo­dli­ła się o ko­lej­ne wi­do­wi­sko. Pra­gnę­ła zo­ba­czyć błysz­czą­cy po­cisk, który wbija się w ciem­no­nie­bie­skie niebo i za­bie­ra na po­kład wstyd dziew­czy­ny.

– Twoi ro­dzi­ce po­wie­dzie­li mi, gdzie cię zna­leźć.

Głos brzmiał, jak za­gra­ny na per­fek­cyj­nie na­stro­jo­nej gi­ta­rze ba­so­wej. Niski ton lekko wi­bro­wał, na­da­jąc każ­de­mu zda­niu więk­szej wagi.

– Na­zy­wam się Ti­be­rius Ca­sius Or­san­ti.

Flora mil­cza­ła, z upo­rem wbi­ja­jąc wzrok w ciem­no­sza­rą ko­pu­łę nieba, która oka­la­ła ka­mie­ni­ce i mętną wodę ka­na­łu.

– We­dług ro­dzi­ców, lu­bisz ob­ser­wo­wać ra­kie­ty – mówił dalej. – Mo­że­my po­cze­kać razem. Na dzi­siaj za­pla­no­wa­ny jest start ser­wi­so­wy. Na jed­nej ze sta­cji or­bi­tal­nych do­szło do awa­rii i trze­ba wy­słać czę­ści za­pa­so­we. Ale na po­kła­dzie nie bę­dzie ludzi. Wszyst­ko jest zauto­ma­ty­zo­wa­ne.

– Czyli w ra­kie­tach nie ma ludzi?

– Wręcz prze­ciw­nie. Zwy­kle na po­kła­dzie jest kilka osób, cza­sem kil­ka­na­ście. Na­ukow­cy, in­ży­nie­ro­wie, żoł­nie­rze, a nawet tu­ry­ści. Chcia­ła­byś kie­dyś po­le­cieć z nimi?

Zmę­cze­nie po całym ty­go­dniu pracy na­tych­miast wy­pa­ro­wa­ło. Flo­ria­na dziel­nie znio­sła ła­god­ne, choć świ­dru­ją­ce spoj­rze­nie przed­sta­wi­cie­la. Pło­mien­na na­dzie­ja, jaką wy­czy­tał z jej twa­rzy, wy­star­czy­ła za od­po­wiedź.

– To jest moż­li­we. Mo­żesz zo­stać astro­naut­ką.

– A dziew­czy­ny mogą latać w ko­smos?

– Oczy­wi­ście. Sta­no­wią więk­szość per­so­ne­lu na­uko­we­go.

Flora się za­smu­ci­ła. Nie znała liter i nigdy ich nie po­trze­bo­wa­ła. Nawet gry na mi­ga­czu nie wy­ma­ga­ły umie­jęt­no­ści czy­ta­nia i pi­sa­nia, zresz­tą jak cały sys­tem ope­ra­cyj­ny urzą­dze­nia. Ale ba­da­nia i od­kry­cia? Bycie na­ukow­cem uwa­ża­ła za rów­nie osią­gal­ne, co spa­cer po innej pla­ne­cie. To zde­cy­do­wa­nie do­me­na ludzi ta­kich, jak Ti­be­rius.

– Ja tylko prać umiem – przy­zna­ła ze smut­kiem.

– Je­steś jesz­cze młoda, twój umysł jest pla­stycz­ny. Mo­żesz się wszyst­kie­go na­uczyć. Chcia­ła­byś?

– Czy będę lep­sza, jak ci lu­dzie z ra­kiet? Jak pan?

– Celem pro­gra­mu jest ba­da­nie moż­li­wo­ści do­sto­so­wa­nia ludz­kie­go ciała do wy­mo­gów pro­gra­mu ko­smicz­ne­go.

– W takim razie chcę.

– Do­sko­na­le. Wła­śnie ta­kich dzie­ci po­szu­ku­je­my. Mu­sisz jed­nak wie­dzieć, że wiąże się to z ry­zy­kiem. W trak­cie badań mogą wy­stą­pić kom­pli­ka­cje. Mogą za­gro­zić two­je­mu zdro­wiu.

Pew­ność sie­bie za­sty­gła we Flo­ria­nie i stward­nia­ła na ka­mień, któ­re­go nie dało się po­ru­szyć. Przed dziew­czy­ną po­ja­wi­ła się szan­sa, żeby zo­stać lep­szym czło­wie­kiem, wejść na po­kład ra­kie­ty i zo­ba­czyć od­le­głe świa­ty. W tej sy­tu­acji ry­zy­ko nie miało zna­cze­nia.

– Co muszę zro­bić?

– Twoi ro­dzi­ce wy­ra­zi­li już od­po­wied­nie zgody, więc for­mal­no­ści mamy z głowy. Za parę dni zgło­si się jed­nost­ka me­dycz­na i roz­pocz­ną się ba­da­nia.

2.

W domu zro­bi­ło się lekko, jakby po mie­sią­cach za­du­chu ktoś uprał fi­ran­ki, otwo­rzył okna i prze­wie­trzył za­dy­mio­ne wnę­trze. Ro­dzi­ce zrzu­ci­li szare maski zmę­czo­nych ludzi. Mu­sie­li już do­stać ja­kieś pie­nią­dze, bo na­stęp­ne­go dnia po wi­zy­cie Ti­be­riu­sa za­bra­li córkę do skle­pu i ku­pi­li nowe ubra­nia. Jakby tego było mało, w dro­dze po­wrot­nej wstą­pi­li do cu­kier­ni i po­zwo­li­li sobie na mig­da­ło­we can­tuc­ci­ni. Pierw­szy kęs ciast­ka spo­wo­do­wał, że Flo­ria­na nie­mal się roz­pła­ka­ła. W ustach roz­la­ła się sło­dycz tak in­ten­syw­na, że za­pie­kło ją pod­nie­bie­nie.

Zgod­nie ze sło­wa­mi Ti­be­riu­sa, na dachu ka­mie­ni­cy wy­lą­do­wał me­dycz­ny kon­te­ner. Na jego widok Flo­ria­na się uśmiech­nę­ła, bo ozdo­bio­ny brą­zo­wy­mi pa­sa­mi pę­ka­ty po­jazd przy­po­mi­nał rurkę z kre­mo­wym ti­ra­mi­su. Ste­ryl­ne wnę­trze wy­glą­da­ło jak pra­cow­nia cza­ro­dzie­ja, w któ­rej róż­ne­go ro­dza­ju urzą­dze­nia mi­go­ta­ły ko­lo­ro­wy­mi krysz­ta­ła­mi. Szum apa­ra­tu­ry pul­so­wał jak od­dech śpią­ce­go smoka. Wszyst­kim za­rzą­dzał robot, któ­re­go pla­sti­ko­wa twarz przy­ję­ła po­god­ny wyraz na widok dziec­ka.

– Witaj Flo­ria­no. Je­stem jed­nost­ką me­dycz­no-eks­pe­ry­men­tal­ną z serii Aures In­fant. – Żeń­ski głos ro­bo­ta otu­lił dziew­czy­nę cie­płem i po­czu­ciem bez­pie­czeń­stwa. – Na imię mam Au­re­lia.

Au­re­lia za­pro­si­ła pa­cjent­kę na fotel i włą­czy­ła kilka mi­ga­czy, które ob­la­ły am­bu­la­to­rium przy­jem­nym, zie­lo­nym świa­tłem. Na ekra­nach po­ja­wi­ły się róż­ne­go ro­dza­ju ry­sun­ki, na­pi­sy i ani­mo­wa­ne ele­men­ty jak w zwy­kłej grze, cho­ciaż wcale nie wy­glą­da­ły na za­baw­ne.

– Roz­pocz­nę teraz ba­da­nie, dzię­ki któ­re­mu po­zna­my twój stan zdro­wia – po­in­for­mo­wa­ła Au­re­lia.

– Czy to bę­dzie bo­la­ło?

– Ani tro­chę.

Pierw­sze ba­da­nie po­le­ga­ło na przy­kła­da­niu dłoni, z któ­rych pły­nę­ło przy­jem­ne cie­pło. Za każ­dym do­tknię­ciem na mi­ga­czach po­ja­wia­ły się prze­świe­tlo­ne czę­ści ciała, które pro­gram roz­kła­dał na ko­lej­ne war­stwy. Flo­ria­na ob­ser­wo­wa­ła z fa­scy­na­cją, któ­rej wcale nie prze­szka­dzał brak zro­zu­mie­nia. Jed­nost­ka me­dycz­na tłu­ma­czy­ła wszyst­ko na bie­żą­co. Z za­pro­gra­mo­wa­ną eks­cy­ta­cją opo­wia­da­ła o na­rzą­dach we­wnętrz­nych, ukła­dach krwio­no­śnym oraz od­de­cho­wym. Co i rusz chwa­li­ła dziew­czy­nę za od­wa­gę.

– Je­steś moją ulu­bio­ną pa­cjent­ką. A teraz uwa­żaj. To bę­dzie je­dy­ny raz, kiedy po­czu­jesz lek­kie ukłu­cie. Je­steś go­to­wa?

– Tak – rze­kła Flora, ale nie wcale się tak nie czuła. Zanim zdą­ży­ła za­py­tać, jak du­że­go bólu po­win­na się spo­dzie­wać, było po wszyst­kim.

– Po­bra­łam odro­bi­nę krwi, aby kom­pu­ter zba­dał skład two­jej krwi, a także zse­kwen­cjo­no­wał twoje DNA. Wiesz, co to jest?

– No, jasne, że wiem – skła­ma­ła dziew­czy­na, ale Au­re­lia nie dała się oszu­kać i zaraz pod­ję­ła się tłu­ma­cze­nia roli kwasu de­ok­sy­ry­bo­nu­kle­ino­we­go. Potem prze­szła do ko­lej­ne­go ba­da­nia. Tym razem za­ło­ży­ła Flo­ria­nie przy­ciem­nia­ne oku­la­ry, któ­rych mięk­kie opraw­ki opi­na­ły głowę na około.

– To urzą­dze­nie zbada twój wzrok. Ale to nie bę­dzie po­wierz­chow­ne ba­da­nie, jak u oku­li­sty. Po­zna­my do­kład­ną bu­do­wę two­ich oczu, co do po­je­dyn­cze­go czop­ka.

Nie trwa­ło to długo. Przez kilka minut Flora oglą­da­ła płyn­ne plamy ko­lo­rów, cza­sem ja­skra­we punk­ty, a cza­sem głę­bo­kie ciem­no­ści. Au­re­lia nadal opo­wia­da­ła o wszyst­kim, co ro­bi­ła i o wy­ni­kach badań. Naj­wię­cej trud­nych słów wy­po­wie­dzia­ła, gdy kom­pu­ter za­koń­czył ba­da­nie krwi. Wtedy po­ja­wi­ły się krwin­ki, płyt­ki i lim­fo­cy­ty, a potem do spa­ni­ko­wa­ne­go umy­słu pa­cjent­ki wci­snę­ły się jesz­cze geny, eks­pre­sje, te­lo­me­ry i inne, obce po­ję­cia, któ­rych zna­cze­nie kryło się w słow­ni­ku ję­zy­ka ludzi z lep­sze­go świa­ta.

– Zro­bi­li­śmy mię­dzy in­ny­mi pe­ry­me­trię i optycz­ną ko­he­rent­ną to­mo­gra­fię, neu­ro­map­ping, bio­dy­na­micz­ną ana­li­zę re­cep­to­rów i stwo­rzy­li­śmy neu­ro­in­ter­fejs opto­ge­ne­tycz­ny. To eks­cy­tu­ją­ce, praw­da?

– Tak, oczy­wi­ście.

– Teraz po­roz­ma­wia­my o za­le­ce­niach. Aby roz­po­cząć pro­ces mo­dy­fi­ka­cji, mu­sisz przyj­mo­wać spe­cjal­ne leki. Za­ło­żę ci in­iek­tor, który bę­dzie po­da­wał dawki w od­po­wied­nich po­rach. Mu­sisz tylko pa­mię­tać, żeby co­dzien­nie rano wy­mie­nić pa­kiet mo­dy­fi­ka­to­rów. To są te małe kółka, które wkła­dasz do tego slotu, wi­dzisz?

Au­re­lia z chi­rur­gicz­ną pre­cy­zją przy­kle­iła do pod­brzu­sza Flory pasek z mięk­kie­go pla­sti­ku, który przy­ssał się do skóry o wiele moc­niej niż zwy­kły pla­ster. Znaj­do­wa­ła się w nim klap­ka, pod którą wsu­wa­ło się okrą­głe na­klej­ki.

– Nie mu­sisz ni­cze­go wy­cią­gać. Wkład skła­da się z sub­stan­cji, które cał­kiem się roz­pusz­cza­ją.

Jed­nost­ka me­dycz­na po­dzię­ko­wa­ła za dzi­siej­szą współ­pra­cę i pro­stym za­klę­ciem spra­wi­ła, że drzwi am­bu­la­to­rium się uchy­li­ły. Flo­ria­na za­trzy­ma­ła się przed wyj­ściem i po krót­kim za­sta­no­wie­niu zwró­ci­ła się do ro­bo­ta.

– Nie śmiej się ze mnie, ale nic nie zro­zu­mia­łam z tego, co opo­wia­da­łaś – przy­zna­ła się – ale Ti­be­rius mi obie­cał, że mnie wszyst­kie­go na­uczy. I wtedy po­le­cę w ko­smos.

– Do­sko­na­le – od­parł robot en­tu­zja­stycz­nie. – Gdy już bę­dziesz go­to­wa, po­roz­ma­wia­my o fi­zjo­lo­gii czło­wie­ka w sta­nie nie­waż­ko­ści.

*

Nowe ubra­nia tra­fia­ły do pral­ni w spo­sób cał­ko­wi­cie zauto­ma­ty­zo­wa­ny. Nad da­chem ka­mie­ni­cy za­trzy­my­wał się dron i zrzu­cał pacz­kę do zsypu. Pę­ka­ty worek zjeż­dżał aż do su­te­re­ny, gdzie ktoś z bie­żą­cej zmia­ny po­twier­dzał od­biór i za­bie­rał się do sor­to­wa­nia odzie­ży. To była ważna część pro­ce­su, po­nie­waż jeśli ja­kieś ubra­nie tra­fi­ło do nie­wła­ści­wej pral­ki, mogło zo­stać uszko­dzo­ne. A to ozna­cza­ło po­trą­ce­nie jego war­to­ści z ty­go­dniów­ki ca­łe­go ze­spo­łu.

Pacz­ka prze­bi­ła się przez gu­mo­wą błonę zsypu jak nowo na­ro­dzo­ne dziec­ko i wpa­dła w ob­ję­cia Flory. Wbrew im­po­nu­ją­cej ob­ję­to­ści, worek nie był cięż­ki. Ubra­nia bo­ga­tych ludzi szyto z nie­zwy­kle cien­kich i lek­kich tka­nin. Nie­któ­re z nich były tak de­li­kat­ne, że do pra­nia nie uży­wa­ło się wody, a je­dy­nie sprę­żo­nego, wil­got­nego po­wie­trz.

Teraz Flo­ria­na miała chwi­lę dla sie­bie. Sor­to­wa­nie zwy­kle trwa­ło około go­dzi­ny, więc można było urwać z har­mo­no­gra­mu parę minut. Nie ona jedna z tego ko­rzy­sta­ła. Star­sze dziew­czy­ny czę­sto za­my­ka­ły się na dole, żeby palić pa­pie­ro­sy. A że dzien­nie zda­rza­ło się to nawet i dwa­dzie­ścia razy, to chęt­nych do od­bio­ru ubrań za­wsze było dużo.

Flora usia­dła obok stery spodni i wy­cią­gnę­ła z torby mi­ga­cza. Jesz­cze mie­siąc wcze­śniej nawet sobie nie wy­obra­ża­ła, że kie­dy­kol­wiek bę­dzie miała wła­sne­go. A jed­nak. W ostat­nią so­bo­tę oj­ciec wró­cił po pracy z pu­deł­kiem pod pachą i wrę­czył córce nie­sa­mo­wi­ty pre­zent. Po od­pa­ko­wa­niu urzą­dze­nia dziew­czy­na roz­pła­ka­ła się ze szczę­ścia i pierw­szy raz od mie­się­cy wy­ści­ska­ła tatę. A potem scho­wa­ła się w kącie za folią i wstą­pi­ła do świa­ta ko­lo­rów. Od tam­tej pory każdą wolną chwi­lę spę­dza­ła na gra­niu, po­nie­waż w pa­kie­cie z urzą­dze­niem do­sta­ła też kilka ty­się­cy to­ke­nów, które mogły star­czyć na gry przez rok albo i dłu­żej.

Twarz Flory to­nę­ła w tę­czo­wym świe­tle ekra­nu. Sku­pia­ła się na roz­bu­do­wie sadu, w któ­rym rosły jej uko­cha­ne jabł­ka. Zie­leń skó­rek była nieco wy­bla­kła, ale prze­cież owoce po­trze­bo­wa­ły czasu, aby doj­rzeć. I wtedy spadł pierw­szy cios, który po­zba­wił dziew­czy­nę tchu. Po dru­gim kop­nię­ciu upa­dła na ster­tę dam­skich blu­zek. Gdy się od­wró­ci­ła, na­po­tka­ła kar­cą­ce spoj­rze­nie Chia­ry, naj­star­szej dziew­czy­ny z dzien­nej zmia­ny. Wokół niej ze­bra­ło się kilka młod­szych pra­czek.

– Ra­kie­ta daje dupy! Ra­kie­ta daje dupy! – skan­do­wa­ły. Oto­czy­ły ofia­rę jak hieny, ale za­miast gryźć, wy­ty­ka­ły ją pal­ca­mi. Naj­młod­sze z nich mgli­ście poj­mo­wa­ły zna­cze­nie obe­lgi. Miały tylko głę­bo­kie prze­ko­na­nie, że da­wa­nie dupy to coś nie­przy­zwo­ite­go i robią to lu­dzie bez­wstyd­ni. Je­dy­nie Chia­ra wie­dzia­ła, o co cho­dzi, po­nie­waż odkąd skoń­czy­ła czter­na­ście lat, mu­sia­ła ob­słu­gi­wać wujka i szwa­gra. Dla­te­go przy­szła na­pom­po­wa­na obrzy­dze­niem i zło­ścią na pusz­czal­ską smar­ku­lę, która ro­bi­ła to samo, co ona, tylko że w za­mian do­sta­wa­ła pie­nią­dze.

– Zdzi­ra! – krzyk­nę­ła i ude­rzy­ła. Flora nie miała za­mia­ru zo­stać bier­ną ofia­rą i po­tul­nie zno­sić ciosy. Rzu­ci­ła się z krzy­kiem do walki. Tłu­kła, gdzie po­pad­nie, gry­zła i dra­pa­ła. Była mniej­sza i słab­sza, ale za­ata­ko­wa­ła z furią, któ­rej nikt się nie spo­dzie­wał po nie­po­zor­nej ma­rzy­ciel­ce. A po­zo­sta­łe dziew­czy­ny chło­nę­ły wi­do­wi­sko. Gło­śno do­pin­go­wa­ły sple­cio­ne we wście­kłych ob­ję­ciach za­pa­śnicz­ki.

– Wal ją, Ra­kie­ta!

– Za­łatw ją, Chia­ra!

Dziew­czy­ny na chwi­lę się ro­ze­szły. Żadna nie zdo­by­ła prze­wa­gi, co naj­wy­żej kilka si­nia­ków. Po­tłu­czo­ne po­licz­ki szyb­ko czer­wie­nia­ły, a z nosów cie­kła krew.

– Śmier­dzą­ca dziw­ka! – Chia­ra pa­trzy­ła na Ra­kie­tę z nie­na­wi­ścią na­sto­lat­ki, która nie znała kom­pro­mi­sów, dla któ­rej każda emo­cja była osta­tecz­na i prze­ło­mo­wa. Wy­da­wa­ło jej się, że młod­sza pracz­ka bę­dzie ła­twym celem, na któ­rym wy­ła­du­je złość. A tu, za­miast wiel­kie­go trium­fu, skom­pro­mi­to­wa­ła się w oczach po­zo­sta­łych.

– Sama śmier­dzisz! – od­par­ła Flora. – Wszyst­kie śmier­dzi­cie! Ale już nie­dłu­go nie będę wa­sze­go smro­du zno­sić. Będę lep­sza od was! Będę ład­niej­sza i mą­drzej­sza. Pa­trz­cie!

Flora unio­sła brzeg ko­szul­ki i po­ka­za­ła in­iek­tor przy­mo­co­wa­ny do pod­brzu­sza.

– Wi­dzi­cie, dziw­ki? Ja już się zmie­niam i nie­dłu­go to wy bę­dzie­cie prać moje ubra­nia.

– Dość tego!

Pani Russo wkro­czy­ła, zanim roz­po­czę­ła się druga runda. Chia­ra miała ocho­tę na re­wanż, a dziew­czy­ny li­czy­ły na kon­ty­nu­ację po­je­dyn­ku, jed­nak ro­ze­szły się nie­chęt­nie.

– Flora, za­cze­kaj. Co tam masz?

Flo­ria­na po­ka­za­ła żółty pasek. Chcia­ła zro­bić hardą minę, ale spły­wa­ją­ce po twa­rzy łzy i rzad­kie smar­ki, które ob­fi­cie ucie­ka­ły z nosa psuły efekt. Russo nie­zdar­nie kuc­nę­ła obok wzbu­dza­jąc do stu­ko­tu pla­sti­ko­we stawy. Z po­mo­cą chu­s­te­czek do­pro­wa­dzi­ła twarz dziew­czy­ny do po­rząd­ku.

– Twoi ro­dzi­ce za­pi­sa­li cię do pro­gra­mu me­dycz­ne­go, tak? Dla­te­go masz swo­je­go mi­ga­cza.

– Nie­dłu­go będę miała wszyst­ko swoje – hardo od­par­ła Flora.

Na zwy­kle po­god­nej twa­rzy kie­row­nicz­ki od­ma­lo­wa­ły się szare od­cie­nie zmar­twie­nia.

– Jak się czu­jesz?

– No, tu mnie boli ło­kieć i po­li­czek.

– Nie o to pytam. Czy od tych badań coś się zmie­ni­ło? Czu­jesz się go­rzej niż zwy­kle?

– Czuję się le­piej – orze­kła Flora. – Każ­de­go dnia je­stem lep­sza.

Kie­row­nicz­ka wsta­ła i po­ło­ży­ła dło­nie na ra­mio­nach pod­opiecz­nej, jakby wła­śnie wszyst­ko zro­zu­mia­ła i teraz chcia­ła się po­dzie­lić jakąś wiel­ką mą­dro­ścią. W jej oczach po­ły­ski­wa­ło współ­czu­cie.

– Wra­caj do domu. Opo­wiedz ro­dzi­com, co tu się wy­da­rzy­ło, a potem bła­gaj ich, żeby cię z tego pro­gra­mu wy­pi­sa­li. Zro­zu­mia­łaś?

– Pani żar­tu­je? Dla­cze­go?

– Po pro­stu zrób, o co cię pro­szę.

Flo­ria­na chcia­ła pro­te­sto­wać, ale zanim ubra­ła sprze­ciw w słowa, kie­row­nicz­ka bez dys­ku­sji wy­pchnę­ła ją z za­kła­du. Mu­sia­ła pło­nąć z za­zdro­ści, po­my­śla­ła Flora.

*

Otar­cia po­kry­ły się kru­chy­mi stru­pa­mi, a si­nia­ki uro­sły i na­bra­ły ko­lo­rów jak kwia­ty na wio­snę. Au­re­lia zba­da­ła obo­la­łe miej­sca i uzna­ła, że nie sta­no­wią za­gro­że­nia, mogą co naj­wy­żej po­wo­do­wać dys­kom­fort.

– Czy mam zgło­sić in­cy­dent na po­li­cję?

– Pro­szę, nie – po­wie­dzia­ła Flora prze­stra­szo­nym gło­sem. – Po­li­zia Mu­ni­ci­pa­le zrobi z tego aferę, a nic się nie stało. Jesz­cze po­bi­ją dziew­czy­ny albo wsa­dzą do wię­zie­nia. A prze­cież one tylko mi za­zdro­ści­ły mi­ga­cza. Ja to ro­zu­miem. Też bym za­zdro­ści­ła. Ale wiesz, Au­re­lia? Jak po­le­cę w ko­smos, to kupię wszyst­kim dziew­czy­nom po mi­ga­czu i każda bę­dzie miała swój. I będą szczę­śli­we.

– Je­steś bar­dzo hojną osobą – po­chwa­li­ła jed­nost­ka me­dycz­na. – A teraz pokaż mi in­iek­tor. Spraw­dzi­my stan urzą­dze­nia.

– Wszyst­ko idzie, jak trze­ba?

– Idzie świet­nie. Twoje wy­ni­ki są bar­dzo obie­cu­ją­ce.

– Dla­cze­go pani Russo mó­wi­ła, żebym zre­zy­gno­wa­ła z badań? Po co mam re­zy­gno­wać z oka­zji, żebym była lep­sza?

Na uła­mek se­kun­dy Au­re­lia za­mar­ła, po czym pod­nio­sła się i od­su­nę­ła od pa­cjent­ki. Po chwi­li na są­sied­nim mi­ga­czu po­ja­wi­ła się fo­rem­na twarz Ti­be­riu­sa Ca­siu­sa Or­san­ti.

– Witaj, Flo­ria­no. Au­re­lia po­in­for­mo­wa­ła mnie, że masz py­ta­nie, na które mógł­bym ci od­po­wie­dzieć.

Widok przed­sta­wi­cie­la ucie­szył i uspo­ko­ił dziew­czy­nę. Z peł­nym za­ufa­niem opo­wie­dzia­ła o całym zaj­ściu w pral­ni.

– I ja nie ro­zu­miem, dla­cze­go mia­ła­bym o to pro­sić ro­dzi­ców? Prze­cież to bez sensu, praw­da?

Or­san­ti przez chwi­lę wpa­try­wał się w coś poza ekra­nem. Przez jego twarz prze­wi­ja­ły się świe­tli­ste paski i krop­ki.

– Russo… Ma­nu­ela Russo, mam – mru­czał pod nosem. – Z tego, co tu widzę, pani Russo uczest­ni­czy­ła w tym samym pro­gra­mie, co ty, Flo­ria­no, pięt­na­ście lat temu. Do­sto­so­wa­nie pół­au­to­no­micz­nej pro­te­zy do ukła­du ner­wo­we­go i kost­ne­go, wynik po­ni­żej prze­cięt­nej, ostra re­ak­cja im­mu­no­lo­gicz­na. Pro­ces prze­rwa­ny.

– Prze­rwa­ny? Dla­te­go nie po­le­cia­ła w ko­smos?

– Nie po­le­cia­ła w ko­smos, bo jej ciało oka­za­ło się zbyt słabe. Na do­da­tek nie mogła li­czyć na re­kom­pen­sa­tę z ubez­pie­cze­nia, bo zła­ma­ła za­sa­dy po­uf­no­ści umowy.

– Ja ni­cze­go nie zła­mię. Na pewno!

– Wie­rzę ci. Ty rów­nież nie mo­żesz ni­ko­mu opo­wia­dać o tym, co tu ro­bi­my. To bar­dzo ważne, bo w razie nie­po­myśl­ne­go wy­ni­ku badań, twoi ro­dzi­ce nie do­sta­ną wię­cej pie­nię­dzy.

– Prze­cież ja się sta­ram! Co­dzien­nie wy­mie­niam wkład w in­mik­to­rze i jem wszyst­ko, co mam na­pi­sa­ne, żeby zja­dać.

– Pa­cjent­ka jest za­an­ga­żo­wa­na w pro­ces i w ciągu ostat­nich ty­go­dni prze­strze­ga­ła za­le­ceń wzo­ro­wo – wy­ja­śni­ła Au­re­lia. – To moja ulu­bio­na pod­opiecz­na.

– Do­sko­na­le. – Ti­be­rius wy­raź­nie się ucie­szył.

– Czy teraz już będę mogła za­cząć się uczyć? Chcia­ła­bym umieć le­piej czy­tać.

– Je­ste­śmy coraz bli­żej fi­na­łu. Mam na­dzie­ję, że wszyst­ko pój­dzie do­brze. Do zo­ba­cze­nia nie­dłu­go.

Or­san­ti za­koń­czył roz­mo­wę. Za­do­wo­lo­na z jej wy­ni­ku Flo­ria­na sku­pi­ła się na są­sied­nich mi­ga­czach, na któ­rych prze­wi­ja­ły się nie­zro­zu­mia­łe znaki i wy­kre­sy.

– Co zna­czą te kre­ski?

– Czy wy­ra­żasz ży­cze­nie, abym wy­ja­śni­ła ci ak­tu­al­ny sta­tus badań?

– Tak, chyba ten, no, wy­ra­żam.

Au­re­lia od­po­wie­dzia­ła tak skru­pu­lat­nie, jakby ukła­da­ła wzory z dro­bin pia­sku. Wszyst­kie szcze­gó­ły miały swoje miej­sca i do­pie­ro w ca­ło­ści mogły przy­jąć roz­po­zna­wal­ny kształt. W tłu­ma­cze­niu ro­bo­ta prze­wa­ża­ły in­for­ma­cje o eks­pre­sji genów i ko­lej­no­ści prze­pro­gra­mo­wa­nia czop­ków optycz­nych, co miało do­pro­wa­dzić do zmia­ny pro­cen­to­we­go udzia­łu ba­zo­wych ko­lo­rów. Robot z en­tu­zja­zmem wy­pluł z sie­bie potok słów, lecz ani jedno nie przy­po­mi­na­ło ludz­kiej mowy. Flora się tym nie prze­ję­ła.

3.

Pani Russo zmo­dy­fi­ko­wa­ła har­mo­no­gram tak, aby Chia­ra nie pra­co­wa­ła na tej samej zmia­nie co Flora. At­mos­fe­ra w pral­ni prze­sta­ła przy­po­mi­nać wnę­trze roz­grza­ne­go pie­kar­ni­ka, więc dziew­czy­ny wró­ci­ły do co­dzien­nej ru­ty­ny. Zresz­tą pracy było bar­dzo dużo, bo dwie pracz­ki zmar­ły w ze­szłym ty­go­dniu na odrę. Ni­ko­go to spe­cjal­nie nie za­sko­czy­ło. W tym roku cho­ro­by za­bra­ły pani Russo już dwu­dziest­kę dzie­ci. Od­by­ły się ciche kre­ma­cje, na które Flora po­szła z ro­dzi­ca­mi, ale wo­la­ła że­gnać ko­le­żan­ki sama. Nie po­do­ba­ło jej się to, że tata ob­no­sił się z no­wy­mi ubra­nia­mi, przez co są­sie­dzi pa­trzy­li na nich z ukosa.

Flora wkła­da­ła do bębna czer­wo­ne ko­szul­ki i za­sta­na­wia­ła się, czy mo­gła­by po­pro­sić Au­re­lię, aby przy­wio­zła do Ol­tar­no tro­chę le­karstw, żeby jej ko­le­żan­ki nie mu­sia­ły umie­rać. Wy­obra­ża­ła sobie, że tam, gdzie miesz­ka­li lepsi lu­dzie, nikt nie umie­rał z po­wo­du gruź­li­cy albo ró­życz­ki. 

Roz­my­śla­nia prze­rwał dźwięk są­sied­niej pral­ki, która skoń­czy­ła ro­bo­tę. Mokre ubra­nia trze­ba było szyb­ko wyjąć i prze­ło­żyć do su­szar­ki, za­ła­do­wać na­stęp­ny bęben i usta­wić od­po­wied­ni pro­gram. Potem wy­cią­gnąć odzież z po­przed­niej i włą­czyć ko­lej­ną. I tak w kółko. W jed­nym cyklu Flora ob­słu­gi­wa­ła osiem pra­lek, ale dzi­siaj przy­cho­dzi­ło to jej z tru­dem. Czuła się zmę­czo­na, bo­la­ły ją mię­śnie, a ja­skra­we świa­tło lamp zmu­sza­ło do mru­że­nia oczu. Za oknem pa­no­wa­ła przy­gnę­bia­ją­ca sza­ru­ga, któ­rej wil­got­ne smugi utrud­nia­ły pracę. Na szczę­ście zmia­na po­wo­li do­bie­ga­ła końca.

– Idziesz dzi­siaj na most? – za­py­ta­ła kie­row­nicz­ka, kiedy przy­nio­sła ze zsypu ko­lej­ną pacz­kę po­sor­to­wa­nych ubrań.

– W taką po­go­dę to nie. Jest smut­no, po­chmur­no i w ogóle ble.

Russo wbiła w pracz­kę ba­daw­cze spoj­rze­nie.

– Dziec­ko, co ty opo­wia­dasz? Jest ładne, czy­ste niebo. Jed­nej chmur­ki na nie­bie nie było od mie­sią­ca.

Pral­ka z czer­wo­ny­mi ko­szul­ka­mi wtrą­ci­ła się do roz­mo­wy gło­śnym pik­nię­ciem. Kie­row­nicz­ka zwol­ni­ła blo­ka­dę, otwo­rzy­ła drzwi i wes­tchnę­ła, gdy wy­cią­gnę­ła pra­nie.

– Cór­cia, coś ty na­ro­bi­ła?

Flora nie od razu po­ję­ła, w czym był pro­blem.

– Wło­ży­łaś białe do czer­wo­nych – jęk­nę­ła kie­row­nicz­ka.

– Jak to? Co pani opo­wia­da? Prze­cież te były ró­żo­we.

– Teraz są ró­żo­we. Nie wi­dzisz ozna­czeń?

Flora wi­dzia­ła li­te­ry, ale ich nie znała. Za­wsze sor­to­wa­ła odzież we­dług tka­nin i ko­lo­rów, a do tego al­fa­bet nie był po­trzeb­ny.

– Jak to? Prze­cież były wy­raź­nie ró­żo­we.

Za­ła­ma­na Russo rzu­ci­ła ko­szul­ki na po­sadz­kę i zre­se­to­wa­ła są­sied­nią pral­kę, aby spraw­dzić jej za­war­tość. W środ­ku zna­la­zła po­mie­sza­ne ko­lo­ry czar­ny z nie­bie­ski­mi. Po wy­łą­cze­niu wszyst­kich ma­szyn oka­za­ło się, że tylko w jed­nym bęb­nie ko­tło­wa­ły się do­brze do­bra­ne czer­wo­ne spód­ni­ce.

– Czy ty wiesz, ile to nas bę­dzie kosz­to­wa­ło?

Oczy dziew­czy­ny zro­bi­ły się mokre. Nie wy­du­si­ła z sie­bie ani słowa. Wpa­try­wa­ła się w swoje dzie­ło i nie ro­zu­mia­ła. Prze­cież wi­dzia­ła do­brze, wszyst­kie ko­lo­ry do sie­bie pa­so­wa­ły. Pani Russo mu­sia­ła zmy­ślać, ale szyb­ko się oka­za­ło, że wcale tak nie było. Do ko­mo­ry we­szła Ju­liet­ta z wor­kiem no­wych ubrań, a gdy zo­ba­czy­ła, co się stało, za­mar­ła tak samo, jak kie­row­nicz­ka.

Prze­ra­żo­na Flora zła­pa­ła jedną z za­far­bo­wa­nych ko­szu­lek i spró­bo­wa­ła ze­trzeć ró­żo­wą barwę. Ner­wo­we po­cie­ra­nie o wła­sną bluzę nic nie dało, szo­ro­wa­nie gu­mo­wą gąbką też nie. I gdy pa­nicz­na walka ze zdra­dziec­kim ko­lo­rem trwa­ła w naj­lep­sze, na progu po­ko­ju ze­bra­ła się wścib­ska wi­dow­nia. Kilka dziew­czyn wpa­try­wa­ło się we Florę ocza­mi wiel­ki­mi jak let­nie słoń­ce.

– Ra­kie­ta już cał­kiem od­le­cia­ła – sko­men­to­wa­ła któ­raś. Tego Flora nie wy­trzy­ma­ła i ucie­kła.

Ulice zro­bi­ły się nie­przy­jem­nie ciem­ne i wy­bla­kłe. Dachy od­le­głych ka­mie­nic tra­ci­ły za­ry­sy i zle­wa­ły się w jed­no­li­tą, szarą maź, w któ­rej Flora ledwo roz­po­zna­wa­ła kształ­ty. Gdy bie­gła prze­ra­żo­na, py­ta­ła samą sie­bie, dla­cze­go te prze­klę­te la­tar­nie jesz­cze nie świe­cą, skoro zro­bi­ło się tak ciem­no?

Na mo­ście Santa Tri­ni­tia grupa na­sto­lat­ków po­pi­ja­ła tanie wina. Flora wbie­gła mię­dzy chło­pa­ków i po­trą­ci­ła kilku z nich. Nie zwró­ci­ła uwagi na krzy­ki obu­rze­nia, tylko opar­ła się o mur i wpa­trzy­ła w od­le­głą Do­li­nę Arno. Port ko­smicz­ny ledwo się ry­so­wał na tle po­ma­rań­czo­wych wzgórz. Nad kra­jo­bra­zem uno­sił się ja­skra­wy punkt, który cią­gnął za sobą ró­żo­wą smugę. Ra­kie­ta świe­ci­ła tak mocno, że Flora mu­sia­ła zmru­żyć oczy. To nie był jej uko­cha­ny, co­dzien­ny widok. To był obraz wy­ję­ty z sen­ne­go kosz­ma­ru, w któ­rym de­mo­nicz­ny ar­ty­sta zmie­lił wszel­kie kształ­ty i za­to­pił w ja­skra­wej, mar­chew­ko­wej far­bie.

– Co się dzie­je? – jęk­nę­ła.

– E, Ra­kie­ta! Może byś tro­chę wy­lu­zo­wa­ła? – za­wo­łał jeden z chło­pa­ków.

Lekko się już za­ta­czał, a po­nie­waż rosła w nim fan­ta­zja, to na­brał ocho­tę na za­czep­ki. My­ślał sobie, że mimo opi­nii dzi­wacz­ki, z tej Ra­kie­ty była cał­kiem ładna dziew­czy­na. Pod­szedł więc bli­żej i po­ło­żył na jej ra­mie­niu rękę. Jed­nak dzi­siaj urok oso­bi­sty go za­wiódł. Chło­pak do­stał w twarz tak mocno, że za­to­czył się i upadł. Kum­ple za­re­ago­wa­li śmie­chem i pod­nie­śli wiwat.

– Ra­kie­ta łamie serca!

– I wy­bi­ja zęby!

Flo­ria­na nie czuła sa­tys­fak­cji. Zo­sta­wi­ła roz­ba­wio­nych chło­pa­ków za sobą. Po­bie­gła do domu, wbie­gła klat­ką scho­do­wą na dach i do­pa­dła do uśpio­ne­go kon­te­ne­ra. Nie­ste­ty właz po­zo­stał za­mknię­ty i nie po­mo­gło wie­lo­krot­ne przy­kła­da­nie karty ma­gne­tycz­nej.

– W dniu dzi­siej­szym am­bu­la­to­rium eks­pe­ry­men­tal­ne nie pro­wa­dzi badań – po­in­for­mo­wał głos Au­re­lii.

Tłu­cze­nie w obu­do­wę kon­te­ne­ra nic nie dało. Me­ta­licz­ny łomot je­dy­nie prze­pę­dził stado go­łę­bi.

– Bła­gam, wpuść mnie! Wpuść mnie!

Flora po­wtó­rzy­ła proś­bę jesz­cze sie­dem­na­ście razy. Przy osiem­na­stym opa­dła z sił i osu­nę­ła się na pod­ło­gę. Zo­sta­ła tam na długo, aż zna­lazł ją oj­ciec i za­pro­wa­dził do domu. Za­py­ta­na o powód roz­pa­czy, opo­wie­dzia­ła o wszyst­kim, co się zda­rzy­ło. Uspo­ko­iła się do­pie­ro, gdy przy­tu­li­ła ją matka. Tego wie­czo­ra nie sko­rzy­sta­ła z wody ani mydła, nie po­szła też do ła­zien­ki lo­ka­tor­skiej na ko­ry­ta­rzu i nie wzię­ła prysz­ni­ca, który na­le­żał się jej od przy­naj­mniej mie­sią­ca. Do tej pory ko­rzy­sta­ła z za­so­bów am­bu­la­to­rium, bo Au­re­lia po­zwa­la­ła pod­opiecz­nej umyć się w ka­bi­nie prysz­ni­co­wej.

Ro­dzi­ce byli obu­rze­ni. Ric­car­do w kółko po­wta­rzał, że to ście­ma, a Fran­ce­sca wy­wnio­sko­wa­ła, że wła­ści­cie­le pral­ni będą pró­bo­wa­li na­cią­gnąć ich na od­szko­do­wa­nie. Flora nie sły­sza­ła wszyst­kie­go, bo roz­mo­wa to­czy­ła się na klat­ce scho­do­wej, ale cie­szy­ła się, że ro­dzi­ce nie zru­ga­li jej za nie­umyśl­ne wy­stęp­ki. Na do­da­tek naj­wy­raź­niej mar­twi­li się zdro­wiem córki.

– Dzwoń do tego ca­łe­go Ti­be­riu­sa – po­le­ci­ła Fran­ce­sca.

Tej roz­mo­wy Flo­ria­na też nie sły­sza­ła do­kład­nie. Ti­be­rius po­słu­gi­wał się tym samym obcym ję­zy­kiem, co Au­re­lia, kiedy ob­ja­śnia­ła po­stę­py badań. Tym razem dużo było o wy­ga­sza­niu czop­ków, dłu­gich fa­lach i mu­ta­cjach. Z uryw­ków zdań Flora wy­wnio­sko­wa­ła, że ro­dzi­ce mieli się tego spo­dzie­wać i wy­ra­zi­li zgodę. Ric­car­do pró­bo­wał dys­ku­to­wać, ale jedno ostrze­że­nie Ti­be­riu­sa wy­star­czy­ło, aby za­milkł.

*

– Nie mu­sisz już cho­dzić do pracy – oznaj­mił Ric­car­do. – Teraz wy­star­czy moja pen­sja ze spa­lar­ni i mamy pre­mia z mar­ke­tu.

– I co będę robić? – za­py­ta­ła Flora. Sie­dzia­ła w kącie za folią jak spa­ni­ko­wa­ne zwie­rzę w klat­ce. Coś w jej brzu­chu drża­ło, jakby zaraz miało na­piąć się do gra­nic wy­trzy­ma­ło­ści i pęk­nąć. Kur­czo­wo ści­ska­ła mi­ga­cza, ale w miej­scu ekra­nu wi­dzia­ła tylko ja­skra­wą, pul­su­ją­cą plamę czer­wie­ni, z któ­rej wy­cię­to czar­ne kształ­ty ikon.

– My­śle­li­śmy z mamą, żebyś po­szła do szko­ły. Bo, wiesz, to nie jest obo­wią­zek. Prawo daje nam wybór. Tak sobie my­śli­my, że teraz nas stać, wiesz, dzię­ki tobie. No to tak wy­bra­li­śmy. Zde­cy­do­wa­li­śmy, że pój­dziesz się uczyć.

Ric­car­do pod­skór­nie czuł, że wy­da­rzy­ło się coś złego, że coś prze­ga­pił albo nawet stra­cił. Wo­lał­by, żeby wszyst­ko zo­sta­ło nie­skom­pli­ko­wa­ne, ale to się już nie­ste­ty skoń­czy­ło. Dla­te­go się tłu­ma­czył.

– Mu­sisz pójść do pracy i na­grać wy­po­wie­dze­nie. Takie jest prawo, że wiesz, że trze­ba oso­bi­ście.

Flora po­słusz­nie przy­tak­nę­ła i wsta­ła. Nie była w sta­nie sama do­trzeć do pral­ni, więc oj­ciec ją za­pro­wa­dził. W dro­dze ści­skał dłoń córki moc­niej, niż było to ko­niecz­ne. Scho­dzi­li w stro­nę pral­ni wąską ulicą Ol­tar­no, a on co chwi­lę zer­kał na Florę i rosła w nim pa­ni­ka. Za­uwa­żył, że córka nie pa­trzy­ła tam, gdzie po­win­na. Jej wzrok sunął po mu­rach i da­chach, jakby cze­goś szu­ka­ła.

– Pój­dzie­my na mój most?

Ric­car­do się zgo­dził i po­pro­wa­dził wąską ulicą na Santa Tri­ni­tia. Ka­mie­ni­ce po obu stro­nach ka­na­łu stały jak wy­cię­te z węgla bryły, po­zba­wio­ne fak­tu­ry i de­ta­lu, zlane w cięż­ką ścia­nę czer­ni. Okna były mar­twy­mi oczo­do­ła­mi bez świa­tła. Mię­dzy da­cha­mi zwie­sza­ły się rdza­we kable, jak żyły roz­cią­gnię­te nad wodą. Kanał nie od­bi­jał już zło­tych świa­teł ani pa­ste­lo­wych ele­wa­cji. Był gład­ką, krwi­sto­czer­wo­ną taflą, w któ­rej to­nę­ły wszel­kie kształ­ty. Tylko niebo żyło. Pło­nę­ło na­sy­co­ną czer­wie­nią o wielu od­cie­niach. Pul­so­wa­ło ró­żo­wy­mi koł­tu­na­mi, które pły­nę­ły znad spa­lar­ni.

– Wszyst­ko znik­nę­ło – szep­nę­ła Flora.

*

Drzwi pral­ni ja­rzy­ły się czer­wo­ną diodą czyt­ni­ka kart. Małe, drżą­ce serce w ciem­no­ści to je­dy­ny punkt, który Flora wi­dzia­ła wy­raź­nie. Resz­ta ka­mie­ni­cy to­nę­ła w czer­ni, jakby ktoś wy­ciął ją z nocy i po­sta­wił w środ­ku dnia.

– Wejdź­my – za­pro­po­no­wał oj­ciec. Flora ski­nę­ła głową. Jej oczy znowu błą­dzi­ły w czer­ni, szu­ka­jąc cze­goś, co za­pło­nę­ło­by czer­wie­nią i po­twier­dzi­ło, że świat jesz­cze ist­nie­je.

W pral­ni przy­ję­ła ich pani Russo. Z jej po­mo­cą Flora na­gra­ła na mi­ga­czu oświad­cze­nie o za­koń­cze­niu umowy o pracę i to w za­sa­dzie był ko­niec for­mal­no­ści. Nor­mal­nie dziec­ko mu­sia­ło­by od­pra­co­wać mie­siąc okre­su wy­po­wie­dze­nia, ale po­nie­waż Flora brała udział w pro­gra­mie ba­daw­czym, jej de­cy­zja miała sku­tek na­tych­mia­sto­wy.

– Ładna kurt­ka – za­uwa­ży­ła Russo, gdy Ric­car­do zbie­rał się do wyj­ścia. – Kupił ją pan z pie­nię­dzy na córkę?

– O co pani cho­dzi?

W od­po­wie­dzi kie­row­nicz­ka pod­cią­gnę­ła spód­ni­cę i po­sta­wi­ła stopę na poręczy fo­te­la. Syn­te­tycz­ne stawy za­kle­ko­ta­ły przy gwał­tow­nym ruchu, a pla­sti­ko­we po­kry­wy po­otwie­ra­ły się, od­sła­nia­jąc me­cha­nizm suw­nic i prze­kład­ni.

– Moim ro­dzi­com pie­nią­dze się skoń­czy­ły, gdy mia­łam pięt­na­ście lat. A potem mu­sia­łam sama za­ro­bić na re­ha­bi­li­ta­cję i wy­mia­nę czę­ści. Zo­sta­łam z tym na całe życie, ro­zu­miesz pan?

– Daj mi pani spo­kój.

Russo zła­pa­ła Ric­car­do za kurt­kę i szarp­nę­ła gwał­tow­nie.

– Sprze­da­łeś wła­sną córkę tym skur­wie­lom. Nie wstyd ci?

– Prze­cież to wszyst­ko dla niej. Żeby miała lep­sze życie. Pój­dzie nawet do szko­ły i na­uczy się czy­tać!

Russo za­śmia­ła się szy­der­czo i pu­ści­ła Ric­car­do z miną, jakby wy­rzu­ca­ła do kosza coś ob­le­śne­go.

– Nie ro­zu­miesz, czło­wie­ku? Nie do­sta­niesz wy­pła­ty. Do­sta­niesz rentę na nie­peł­no­spraw­ne dziec­ko!

– Co pani opo­wia­dasz? Po co mie­li­by oka­le­czyć takie dziec­ko?

– Je­steś głupi. Na­iw­ny. Robią, co tylko chcą. A wiesz dla­cze­go? Bo mogą. A my im po­zwa­la­my.

– Bzdu­ra.

– Le­piej od­kła­daj­cie te drob­nia­ki na przy­szłość.

Russo za­trza­snę­ła za sobą drzwi od kan­tor­ka, a Ric­car­do spu­ścił głowę i za­pro­wa­dził córkę do domu.

*

Mimo gło­śnych pro­te­stów ojca, Au­re­lia wpu­ści­ła do am­bu­la­to­rium tylko Florę. Gdy właz się za­trza­snął, za­pła­ka­na dziew­czy­na przy­tu­li­ła się do chłod­ne­go kor­pu­su ro­bo­ta.

– Jest ze mną bar­dzo źle – wy­du­ka­ła. – Po­mo­żesz mi, praw­da?

Au­re­lia z iście mat­czy­ną czu­ło­ścią de­li­kat­nie usa­dzi­ła pa­cjent­kę na fo­te­lu.

– Moja ko­cha­na, wcale nie jest z tobą źle – po­cie­szy­ła swoim zwy­kłym, cie­płym gło­sem. Na­su­nę­ła dziec­ku na oczy gogle, pod­łą­czy­ła sen­so­ry do skro­ni, klat­ki pier­sio­wej i prze­gu­bów, a jed­no­cze­śnie cały czas tłu­ma­czy­ła, że wszyst­ko po­szło zgod­nie z pla­nem. Mo­dy­fi­ka­cja na po­zio­mie ge­ne­tycz­nym przy­nio­sła ocze­ki­wa­ną zmia­nę mor­fo­lo­gicz­ną w ak­tyw­no­ści czop­ków, dzię­ki czemu Flora le­piej widzi świa­tło od­bi­te w za­kre­sie fal dłu­gich.

– Wy­ko­na­li­śmy te­ra­pię ge­no­wą CRI­SPR, która wy­ci­szy­ła geny OPN1MW i OPN1SW. Dzię­ki temu czop­ki S i M prze­sta­ły pro­du­ko­wać opsy­ny i nie prze­ka­zu­ją sy­gna­łów do ko­mó­rek dwu­bie­gu­no­wych. I tu do­pie­ro mo­że­my ogło­sić suk­ces eks­pe­ry­men­tu. We­dług na­szych za­ło­żeń miała na­stą­pić trans­dy­fe­ren­cja­cja i tak się stało. Wszyst­kie czop­ki re­agu­ją na fale dłu­gie. Dzię­ki temu masz hiper czu­łość na czer­wie­nie. Gra­tu­lu­ję!

Flora nieco już opa­no­wa­ła od­dech, ale cią­gle nie mogła po­zbyć się wra­że­nia, że opty­mizm Au­re­lii był rów­nie sztucz­ny, co pla­sti­ko­wa po­kry­wa jej kor­pu­su.

– Ale ja nic nie widzę – szep­nę­ła.

– Bę­dziesz wi­dzieć le­piej niż inni o za­cho­dzie słoń­ca. Bę­dziesz do­sko­na­le wi­dzieć za­nie­czysz­cze­nia po­wie­trza o wy­so­kim stę­że­niu. I to o do­wol­nej porze dnia! Czy to nie fan­ta­stycz­ne?

Wspa­nia­łość tego osią­gnię­cia nadal dziew­czy­nie umy­ka­ła. Lęk przed czymś nie­zro­zu­mia­łym mie­szał się ze stra­chem przed nie­po­słu­szeń­stwem.

– Chcia­ła­bym po­roz­ma­wiać z Ti­be­riu­sem.

Au­re­lia od­su­nę­ła się od dziew­czy­ny i zdję­ła jej gogle. Po chwi­li na mi­ga­czu wy­świe­tli­ła się per­fek­cyj­nie wy­rzeź­bio­na twarz przed­sta­wi­cie­la.

– Moja dziel­na Flo­ria­na. – Or­san­ti przy­wi­tał się z en­tu­zja­zmem. – Widzę, że koń­czysz ostat­nie spo­tka­nie z Au­re­lią.

– Nie wie­dzia­łam, że to ostat­nie.

– Tak. Eks­pe­ry­ment za­koń­czył się suk­ce­sem. Dzię­ki tobie nasi astro­nau­ci będą mogli z ła­two­ścią do­sto­so­wać swoje ciała do eks­plo­ra­cji ciał nie­bie­skich, na któ­rych pa­nu­ją od­mien­ne wa­run­ki od ziem­skich. Dzię­ki tobie zro­bi­li­śmy wiel­ki krok na­przód w po­zna­niu na­szych moż­li­wo­ści.

– Czy teraz mogę już za­cząć naukę?

– Oczy­wi­ście! Jeśli twoi ro­dzi­ce prze­zna­czą część wy­pła­ty na edu­ka­cję, to jak naj­bar­dziej. Za­rów­no ty, jak i ro­dzi­ce, do­trzy­ma­li­ście wa­run­ków umowy o za­cho­wa­niu po­uf­no­ści, więc twoja wy­pła­ta bę­dzie wpły­wać re­gu­lar­nie przez naj­bliż­sze dwa­dzie­ścia lat. Po­win­no wy­star­czyć na szko­łę.

– A kiedy po­le­cę w ko­smos?

– Ko­cha­na Flo­ria­no. Dzię­ku­ję ci za twoje za­an­ga­żo­wa­nie. Byłaś wspa­nia­łą pa­cjent­ką, praw­da Au­re­lio?

– Naj­lep­szą – zgo­dzi­ła się jed­nost­ka me­dycz­na. Or­san­ti znik­nął z mi­ga­cza. Au­re­lia po­mo­gła Flo­rze zejść z fo­te­la i wy­pro­wa­dzi­ła ją na ze­wnątrz. Gdy tylko właz się za­trza­snął, roz­legł się świ­dru­ją­cy dźwięk ostrze­gaw­czy.

– Pro­si­my od­su­nąć się od lą­dow­ni­ka – po­in­for­mo­wał głos Au­re­lii.

Am­bu­la­to­rium za­trzę­sło się, a z jego boków wy­sko­czy­ły ma­syw­ne wspor­ni­ki, na któ­rych wi­ro­wa­ły po­dwój­ne śmi­gła. W mi­go­tli­wym świe­tle lamp alar­mo­wych kon­te­ner uniósł się, dmu­cha­jąc po­tęż­nym wia­trem. Ric­car­do scho­wał córkę w ob­ję­ciach i kuc­nął, aby za­cho­wać rów­no­wa­gę. Gdy wszyst­ko uci­chło, Flo­ria­na drża­ła i chli­pa­ła.

– Nigdy nie mia­łam po­le­cieć ra­kie­tą – szep­nę­ła. – Ti­be­rius mnie okła­mał. Wcale nie jest lep­szy. Ci wszy­scy lu­dzie wcale nie są lepsi. Nie­na­wi­dzę ich wszyst­kich. To ich wina.

Ric­car­do przy­tu­lił córkę moc­niej i ode­tchnął z ulgą.

4.

Miesz­ka­nie było cu­dow­ne. Nie dało się go na­zwać ina­czej, jak tylko speł­nie­nie ma­rzeń. Oprócz wiel­kie­go sa­lo­nu i przed­po­ko­ju, miało też swoją wła­sną kuch­nię i ła­zien­kę. Już samo to wy­star­czy­ło, aby do­pro­wa­dzić matkę do łez. Co naj­waż­niej­sze, to że był tam jesz­cze jeden, od­dziel­ny pokój, który ro­dzi­ce prze­zna­czy­li dla córki.

– Patrz, Flora – po­wie­dział oj­ciec z dumą, gdy otwo­rzył drzwi. – Wi­dzisz, co dla cie­bie na­ma­lo­wa­li­śmy?

Flo­ria­na po­wo­li we­szła do środ­ka i sta­nę­ła pod ścia­ną. Wpa­try­wa­ła się w jed­no­li­tą, nie­mal cał­ko­wi­cie czar­ną po­wierzch­nię, na któ­rej od­ci­na­ły się ja­skra­we kule w róż­nych od­cie­niach różu i czer­wie­ni, a ota­cza­ły je ja­sno­po­ma­rań­czo­we krop­ki. Czte­ry kwa­dra­ty świa­tła, wy­kro­jo­ne przez ramę okna, spo­czę­ły na ścia­nie jak pie­czę­cie, pod­bi­ja­jąc czer­wień i wy­cią­ga­jąc z niej każdy szcze­gół.

– Jak ci się po­do­ba ra­kie­ta? – za­py­ta­ła Fran­ce­sca. – Oj­ciec ma­lo­wał.

– To są czer­wo­ne pla­ne­ty? – za­py­ta­ła Flora.

– Moje dzie­ło – po­chwa­li­ła się matka. – Prze­cież takie też są w ko­smo­sie, co nie? 

– Mamy dla cie­bie coś jesz­cze – po­wie­dział Ric­car­do, ale z o wiele mniej­szym en­tu­zja­zmem, niż pla­no­wał. – Zo­bacz.

Flora spoj­rza­ła na ojca i w nie­wy­raź­nej czar­nej syl­wet­ce zo­ba­czy­ła coś okrą­głe­go i czer­wo­ne­go. Wzię­ła to do ręki i po­czu­ła nieco chłod­ną, mięk­ką i śli­ską skór­kę.

– Ugryź – za­chę­ci­ła Fran­ce­sca, a dziew­czy­na z chę­cią po­słu­cha­ła. Gdy po­czu­ła słod­ki sok, na­tych­miast się roz­pro­mie­ni­ła.

– Jest pysz­ne.

Anna Słoncz, “Tam, gdzie za­czy­na się pie­kło”