Awatar

 

 

Mo­ni­ka o sza­ty­no­wych wło­sach, które opa­da­ją pa­sma­mi na ra­mio­na uwija się, aby przy­go­to­wać śnia­da­nie, dla sie­bie i męża Jacka, lekko ły­sie­ją­ce­go bru­ne­ta. Dla sie­bie i męża są bułki z jaj­ka­mi na twar­do, a dla ich pię­cio­let­niej có­recz­ki Kasi mleko z chrup­ka­mi. Oboje sie­dzą już przy stole i nie­cier­pli­wie cze­ka­ją na za­spo­ko­je­nie głodu. Pro­mie­nie sło­necz­ne let­nie­go po­ran­ka wdzie­ra­ją się do wnę­trza przez otwar­te okno, a ożyw­czy po­dmuch po­wie­trza przy­jem­nie ochła­dza ich ciała. Mał­żeń­stwo z dzie­się­cio­let­nim sta­żem oraz ich córka pa­ła­szu­ją śnia­da­nie, bo zo­sta­ło im mało czasu do wyj­ścia. Ro­dzi­ce spie­szą się do pracy, ona jest głów­nym ku­cha­rzem w re­stau­ra­cji i lubi na­rzu­cać swoją wolę innym, on jest pi­lo­tem promu ko­smicz­ne­go w pry­wat­nej fir­mie, pod­da­je się woli żony bez słowa sprze­ci­wu, na­to­miast po­cie­cha cho­dzi do przed­szko­la. Wszy­scy od­cho­dzą od stołu, ro­dzi­ce ubie­ra­ją się do wyj­ścia, ona w brą­zo­wy kom­plet, a on na spor­to­wo, na­to­miast po­cie­cha wzię­ła lalkę i bawi się nią. Matka jest znie­cier­pli­wio­na opie­sza­ło­ścią Kasi.

– Ubie­raj się w try­mi­ga – na­ka­zu­je.

Jacek chce unik­nąć dal­szych uty­ski­wań żony, dla­te­go po­ma­ga có­recz­ce się ubrać sto­sow­nie do wyj­ścia. Mo­ni­ka wie, że mąż zrobi wszyst­ko, aby uchro­nić Kasię przed jej gnie­wem. to jego oczko w gło­wie. Wzdy­cha tylko z po­li­to­wa­niem i uśmie­cha się iro­nicz­nie. Potem zwra­ca się do męża.

– Jak wró­cisz z pracy, to od­bie­rzesz z przed­szko­la Kasię – za­rzą­dzi­ła. – Ja zro­bię za­ku­py.

–Do­brze ko­cha­nie.

Wsia­da­ją do swo­ich sa­mo­cho­dów, a mała do­łą­cza do matki.

Jacek wkra­cza do bu­dyn­ku Ośro­dek lotów Ko­smicz­nych, mija po­ste­ru­nek straż­ni­ka, gdzie wkła­da do czyt­ni­ka swoją prze­pust­kę, potem zmie­rza do ga­bi­ne­tu szefa, a se­kre­tar­ka za­po­wia­da go i po uzy­ska­niu ze­zwo­le­nia prze­pusz­cza go do środ­ka. Szef w gar­ni­tu­rze sie­dzi za biur­kiem po­grą­żo­ny w lek­tu­rze do­ku­men­tu, w końcu pod­no­si wzrok, mru­ga­jąc ocza­mi z prze­mę­cze­nia zza oku­la­rów.

– Le­cisz z dru­gim pi­lo­tem na sta­cję księ­ży­ca Jo­wi­sza – Eu­ro­pę i bie­rze­cie wy­do­by­te me­ta­le ziem rzad­kich, a także do­ko­nu­je­cie wy­mia­ny tam­tej­szej za­ło­gi na no­wych – wydał po­le­ce­nie. – Cze­ka­ją już w han­ga­rze. To wszyst­ko, mo­żesz odejść – wraca do pa­pier­ko­wej ro­bo­ty.

– Ro­zu­miem – Ski­nął głową i wy­szedł z ga­bi­ne­tu.

Jacek pa­mię­ta jesz­cze, jak zdo­był li­cen­cję pi­lo­ta i wtedy po­dró­że w ko­smos wzbu­dza­ły w nim wiel­ką pasję, ale odbył tak wiele po­dob­nych do sie­bie lotów, że nie od­czu­wa teraz już ta­kie­go en­tu­zja­zmu. Do­cie­ra do han­ga­ru. Jego współ­pra­cow­nik Tomek przy­by­wa wcze­śniej i po­zna­je pa­sa­że­rów. Teraz do­łą­cza do nich Jacek i wita się z nimi. Potem prze­bie­ra­ją się wszy­scy w kom­bi­ne­zo­ny i zmie­rza­ją do wnę­trza ra­kie­ty. Każdy siada na swoim miej­scu. Pa­sa­że­ro­wie są za­ję­ci swo­imi przy­jem­no­ścia­mi. Jeden ma cza­pecz­ką z dasz­kiem oraz torbę po­sia­da­ją­cą przy­pin­ki i słu­cha mu­zy­ki ze słu­cha­wek. Drugi po­sia­da ko­szu­lę z logo gry przed­sta­wia­ją­cym anio­ła wal­czą­ce­go z dia­błem, a są to bo­ha­te­ro­wie gry, w którą się teraz za­an­ga­żo­wał. Pi­lo­ci wolą na­to­miast roz­ma­wiać ze sobą.

– Kiedy zor­ga­ni­zu­je­my sobie za­kra­pia­ną im­pre­zę? – nakłaniał Tomek.

– Teraz mam na gło­wie ro­dzi­nę – uśmiech­nął się Jacek.

– Uwa­żam, że w związ­ku po­wi­nien rzą­dzić facet – wy­pa­lił.

– Łatwo ci mówić, bo je­steś ka­wa­le­rem – broni się. – Zo­ba­czy­my co po­wiesz, jak sam się oże­nisz.

– To mi ra­czej nie grozi – stwier­dził ka­te­go­rycz­nie. – Za­mie­rzam spi­jać miód z róż­nych kwiat­ków. Bu­kiet, dobra gadka, ko­la­cja przy świe­cach i ko­bie­ta jest moja – oznaj­mił. – Nasi pa­sa­że­ro­wie, to już ty­po­wi ka­wa­le­ro­wie – wy­bu­cha śmie­chem.

To­wa­rzy­ska po­ga­węd­ka i rozrywkowe czyn­no­ści pasażerów ury­wa­ją się, bo prze­sta­wia­ją się na wy­ko­ny­wa­nie swo­ich obo­wiąz­ków. Wkrót­ce za­sia­da­ją na po­kła­dzie promu, do star­tu po­zo­sta­je go­dzi­na, pod­czas któ­rej do­ko­nu­je się pro­ce­du­ry star­to­wej, nie wy­kry­wa­ją żad­nych uste­rek, na­resz­cie star­tu­ją w prze­strzeń ko­smicz­ną, a po chwi­li osią­ga­ją pręd­kość świa­tła. Wkrót­ce znaj­du­ją się w po­bli­żu sta­cji or­bi­tal­nej, zrów­nu­ją się z nią, a potem do­ku­ją. Otwie­ra­ją właz i znaj­du­ją się w przy­ciem­nio­nym po­miesz­cze­niu, przez ilu­mi­na­tor do­strze­ga­ją zna­jo­me za­ry­sy księ­ży­ca. Pod­cho­dzi do nich para mie­sza­na, która jest jesz­cze przez jesz­cze jakiś czas obec­ną ob­sa­dą tego obiek­tu. Męż­czy­zna obej­mu­je czule swoją to­wa­rzysz­kę. Oboje mają szatynowe włosy. Ona ma pofalowane, które nieznacznie zakrywają szyję, natomiast on krótko ścięte. 

– Nie mogę się do­cze­kać  po­wro­tu na Zie­mię – oświad­cza męż­czy­zna. – Cią­gle tylko góry i góry.

– Ko­cha­nie wresz­cie jedziemy nad morze – za­de­cy­do­wa­ła. – Taka od­mia­na jest dobra dla zdro­wia psy­chicz­ne­go. Prze­pra­szam was za nieco pry­wa­ty, ale nie mo­żemy po­wstrzy­mać na­szej ra­do­ści.

– Nie szko­dzi, znamy ten pro­blem – uśmiecha się gracz komputerowy.  

Prze­by­wa­ją tutaj przez dwa mie­sią­ce tylko w swoim to­wa­rzy­stwie, tak że z ogrom­ną wy­lew­no­ścią wi­ta­ją przy­by­szy, a szcze­gól­nie swo­ich na­stęp­ców. W skró­cie ich praca po­le­ga na tym, że przy uży­ciu spe­cjal­nych dro­nów po­bie­ra­ją zie­mię z po­wierzch­ni księ­ży­ca i prze­sie­wa­ją go w po­szu­ki­wa­niu me­ta­li ziem rzad­kich, a potem spro­wa­dza­ją go na po­kład sta­cji. Na po­że­gna­nie od­by­wa się kur­tu­azyj­na wy­mia­na grzecz­no­ści przy her­bat­ce. Potem ob­słu­ga wra­ca­ją­ca na Zie­mię prze­no­si cenne su­row­ce za­pa­ko­wa­ne w spe­cjal­ne skrzy­nie w ilo­ści jed­nej tony, a potem wszy­scy sa­do­wią się  wy­god­nie w swo­ich fo­te­lach i star­tu­ją w drogę po­wrot­ną. Kiedy sta­wia­ją stopy na ziemi Tomek znowu po­dej­mu­je roz­mo­wę.

– Dasz się na­mó­wić na co nieco? – kusił. – Wy­ko­nał jed­no­znacz­ny gest pła­ską dło­nią w szyję.

– Wra­cam prosto do domu.

– Wo­lisz być pod pan­to­flem, niż się za­ba­wić, to twoja stra­ta  – pod­su­mo­wał zre­zy­gno­wa­ny.

– Nie­ko­niecz­nie – rzu­cił ta­jem­ni­czo, bar­dziej do sie­bie, bo tam­ten znaj­do­wał się już w znacz­nej od niego od­le­gło­ści.

Po­je­chał pro­sto do domu, za­lo­go­wał się do lap­to­pa i uru­cho­mił grę, która po­chło­nę­ła go bez resz­ty.

– Na­resz­cie mam czas na to, co ty­gry­sy lubią naj­bar­dziej – po­my­ślał.

Nie wie­ nawet jak wchodzi jego żona, orientuje się do­pie­ro wtedy, gdy stoi obok niego i ro­bi­ mu ogrom­ną awan­tu­rę.

– Mia­łeś ode­brać córkę – wy­krzy­cza­ła po­iry­to­wa­na. – Kasia smut­na cze­ka­ła sama, bo wszyst­kie dzie­ci po­szły do domu. Wy­cho­waw­czy­ni w końcu za­nie­po­ko­jo­na za­dzwo­ni­ła do mnie, a ja mu­sia­łam prze­rwać za­ku­py.

– Nie prze­szka­dzaj, muszę ukoń­czyć po­ziom – ob­ru­szył się. – Nie od­ry­wa­ nawet wzro­ku od gry.

Żona niemieje. Nie po­tra­fi­ go przy­wo­łać do po­rząd­ku, ani tra­fić do jego su­mie­nia.

– Co się z nim dzie­je? – po­my­śla­ła. – Ow­szem zda­rza­ją się kłót­nie, ale szyb­ko do­cho­dzi­my do po­ro­zu­mie­nia, jed­nak teraz to już jest zu­peł­nie coś in­ne­go, jego za­cho­wa­nie cał­ko­wi­cie od­bie­ga od normy – po­waż­nie za­nie­po­ko­iła się.

Wi­dzi, że nic nie może wskó­rać. Idzie do swo­je­go po­ko­ju. Córka sły­szy od­gło­sy kłót­ni i za­nie­po­ko­jo­na idzie do po­ko­ju Jacka. Pod­cho­dzi do niego i czeka, aż zwró­ci na nią uwagę. Nie może się tego do­cze­kać.

Uśmie­cha się przy­mil­nie i daje znać o swo­jej obec­no­ści, trą­ca­jąc de­li­kat­nie jego rękę. Oj­ciec pod­no­si nie­chęt­nie głowę.

– Nie prze­szka­dzaj – zde­ner­wo­wał się. – Masz znaleźć sobie za­ję­cie.

Kasia pa­trzy przez chwi­lę na ojca. Jest za­sko­czo­na jego obo­jęt­no­ścią nie może wy­mó­wić ani jed­ne­go słowa, a na jej drob­nym ob­li­czu po­ja­wia się wiel­ki smu­tek. Opusz­cza oczy i od­cho­dzi po­wol­nym kro­kiem. Doznaje rozczarowania na uko­cha­nym ta­tu­siu. Jest zu­peł­nie za­gu­bio­na, bo nie wie co się z nim dzie­je. Idzie do ma­mu­si.

– Dla­cze­go tatuś mnie nie lubi? – roz­pa­cza­ła.

–  Na pewno cię kocha – po­cie­szy­ła ją. – Tatuś się zagubia.

Mo­ni­ka do­strze­ga, jak w oczach córki lśnią łzy. Ogrom­ny żal prze­peł­nia jej serce. Przy­tu­la się do niej.

– Nie martw się – do­da­ła jej otu­chy. – Obmyślam spo­sób jak tatuś staje się znów sobą.

Mo­ni­ka wy­cie­ra chu­s­tecz­ką łzy córce. Kasia przy­chodzi już tro­chę do sie­bie.

– Co się z nim staje?

– Tatuś jest chory na głowę– ob­ja­śni­ła.

– Coś go uderza? 

– Nie cho­dzi o ból – spro­sto­wa­ła. –  Coś mu się miesza w niej. Jak dodajesz ubra­nie białe do ko­lo­ro­wego, to w cza­sie pra­nia białe się ­bar­wią. Ro­zu­miesz?

– To głowa ta­tu­sia jest ko­lo­ro­wa – wy­pa­li­ła.

– Nie cho­dzi o kolor – uśmiech­nę­ła się. Nie wszyst­ko jest w jego gło­wie na swoim miej­scu – pró­bo­wa­ła wy­brnąć z nie­zręcz­nej sy­tu­acji.

– Wystarcza je tylko przenieść – rzu­ci­ła re­zo­lut­nie.  

– Do­kład­nie – ucie­szy­ła się, bo córka od­ga­dła jej in­ten­cję.

– Jak tatuś stanie się zdrowy.? – za­fra­so­wa­ła się.

– Nie martw się sło­necz­ko – uspo­ko­iła. –Jutro to załatwiam – po­sta­no­wi­ła.

Wchodzi do pokoju Jacka. Jeszcze raz próbuje z nim porozmawiać. jednak nie przynosi to żadnego rezultatu.

Jacek jest  zdzi­wio­ny.

– O co cho­dzi? – po­my­ślał. – Dla­cze­go się go cze­pia. Naj­wy­raź­niej zmie­ni­a się na gor­sze. Dlaczego nie jest miła?

Na drugi dzień mąż ma wolne. Wcze­śniej w cza­sie wol­nym ina­czej się za­cho­wuje, bo­wiem wy­cho­dzi z córką na spa­cer, do cyrku czy do we­so­łe­go mia­stecz­ka, a ile przy tym po­cie­cha ma ubawy, aż pa­trzy na to z przy­jem­no­ścią, na­to­miast teraz ra­dość czer­pie z gra­nia na kom­pu­te­rze.

Mo­ni­ka zmie­rza do miej­sca pracy męża, ma na­dzie­ję, ze jego kie­row­nik wy­ja­śni jej przy­czy­nę zmia­ny oso­bo­wo­ści Jacka, trzy­ma się tego jak ostat­niej deski ra­tun­ku. Wpraw­dzie wie gdzie w danej chwi­li znaj­du­je się jej mąż, ale szcze­gó­ły misji za­wsze trzy­ma­ne są w ta­jem­ni­cy. Wszel­kie jej wy­py­ty­wa­nia na nie wiele się zdają, jej mąż mil­czy jak za­klę­ty.

Mu­sia­ła wy­ro­bić sobie jed­no­ra­zo­wą prze­pust­kę, aby wejść do środ­ka. Za­po­wie­dzia­ła się se­kre­tar­ce i po­szła na ko­ry­tarz ocze­ki­wać na przy­ję­cie. Po chwi­li przy­sia­dła się do niej jakaś ko­bie­ta. Od słowa do słowa zga­da­ły się, że obie mają pro­ble­my ze swo­imi mę­ża­mi i przy­szły z re­kla­ma­cja­mi.

– Niech pani sobie wyobrazi, że wczoraj mój mąż i jego siostra wrócili ze stacji w pobliżu Jowisza – wy­nu­rzy­ła się są­siad­ka Mo­ni­ki. – Po­wie­dział do mnie ,,sio­strzycz­ko’’, my­śla­łam, że żar­tu­je i jest to jakaś gra wstęp­na, jed­nak zaraz zwra­ca się do swo­jej sio­stry ,,ko­cha­nie’’, a potem za­czy­na­ją się ca­ło­wać ni­czym para ko­chan­ków. W ten spo­sób po­stę­po­wał ze mną, jak mnie chciał ocza­ro­wać. Łuski cał­ko­wi­cie opa­dły z moich oczu. On mnie zdra­dzał i robił to przy mnie. Mało tego, do­pu­ścił się związ­ku ka­zi­rod­cze­go. Byłam cała w szoku i aż mnie za­mu­ro­wa­ło z obrzy­dze­nia.

Kiedy opo­wia­da­ła swoją tra­gicz­ną hi­sto­rię, to aż czer­wie­nia­ła ze zło­ści, a przy tym ręce drga­ły w ner­wo­wym od­ru­chu. Mo­ni­ka współ­czu­ła jej i tak za­an­ga­żo­wa­ła się emo­cjo­nal­nie, że jej też udzie­lił się ten po­nu­ry na­strój.

– Mój mąż aku­rat wy­ru­szył na tamtą sta­cję, a kiedy wró­cił rów­nież się zmienił – zwie­rzy­ła się żona Jacka. –  Za­cho­wu­je się cał­ko­wi­cie ina­czej niż przed­tem. Nie in­te­re­su­je się ro­dzi­ną, tylko dba o swoje przy­jem­no­ści – zde­ner­wo­wa­ła się. – Co za fe­ral­na misja – wy­bu­chła.

– Co się stało z na­szy­mi mę­ża­mi? – przy­łą­czy­ła się współ­to­wa­rzysz­ka.

Wy­cze­ki­wa­nie prze­dłu­ża się nie­mi­ło­sier­nie. Mo­ni­ka zerka na ze­ga­rek. Cze­ka­ją już dobre trzy kwa­dran­se. Ich złość na swo­ich mężów po­tę­go­wa­ła się wsku­tek braku re­ak­cji ze stro­ny kie­row­ni­ka.

– Czyż­by o nas za­po­mnia­no? – wy­bu­chła Mo­ni­ka.

Już wsta­ła, aby przy­po­mnieć o ich ist­nie­niu. Za­mie­rza­ła na­ci­snąć klam­kę, ale szyb­ko od­sko­czy­ła do tyłu, aby unik­nąć ude­rze­nia w głowę, bo z prze­ciw­nej stro­ny se­kre­tar­ka otwo­rzy­ła na ze­wnątrz drzwi. Oznaj­mi­ła, że kie­row­nik gotów jest je przy­jąć. Kiedy Mo­ni­ka we­szła do  środ­ka, to prze­ło­żo­ny Jacka zmę­czo­nym gło­sem oznaj­mia.

– Prze­pra­szam, że tak długo pani cze­ka­ła – tłu­ma­czył się. Mia­łem ważny te­le­fon.

W czym mogę pomóc?

– Mój mąż się zmie­nił i to na gor­sze – zmar­twi­ła się. – W po­cze­kal­ni jest druga ko­bie­ta, która ma taki sam pro­blem.

– To nasz błąd, na pewno go na­pra­wi­my  – za­pew­nił.

– Od­daj­cie nam mężów – utra­ci­ła pa­no­wa­nie nad sobą.

– Pro­szę o chwi­lę cier­pli­wo­ści, zaraz wszyst­ko wy­tłu­ma­czę, ale naj­le­piej jak obie to usły­szy­cie razem – za­le­cił, a potem kazał se­kre­tar­ce wpu­ścić tamtą ko­bie­tę.

Po chwi­li obie ko­bie­ty z wiel­kim prze­ję­ciem utkwi­ły wzrok w kie­row­ni­ka i pil­nie ocze­ki­wa­ły na wy­ja­śnie­nia.

– Po­dró­że na­szych stat­ków od­by­wa­ją się z pręd­ko­ścią świa­tła. Wtedy geny ludzi tam znaj­du­ją­cych się mie­sza­ją się ze sobą. Osta­tecz­nie po­wsta­je jedna ogrom­na chmu­ra, która jest wiel­ką plą­ta­ni­ną genów. Na końcu po­dro­ży, jak łatwo się do­my­ślić, duży pro­blem spra­wia nam roz­dzie­le­nie oraz przy­wró­ce­nie wszyst­kich genów i na wła­ści­we miej­sca tak, aby przy­bra­ły pier­wot­ne po­sta­cie. Oczy­wi­ście pi­lo­ci są świa­do­mi tych za­gro­żeń i za­wsze są przy­go­to­wa­ni na nie, ale gdy one w końcu na­stą­pią, to uwa­ża­ją, że w ogóle się nie zmie­ni­li. Mało tego, kiedy bli­scy zwra­ca­ją im uwagę, to oni od­czu­wa­ją tylko uza­sad­nio­ny w jego mnie­ma­niu gniew do tej osoby.

– Jak od­zy­ska­my na­szych mężów – wtrą­ci­ła Mo­ni­ka.

– Mamy urzą­dze­nie, które przy­wra­ca geny na wła­ści­we miej­sca – wy­ja­śnia. – W za­sa­dzie jest ono nie­za­wod­ne. Praw­do­po­do­bień­stwo nie­wła­ści­we­go usze­re­go­wa­nia jest nie­wiel­kie, wła­ści­wie można je po­mi­nąć. Panie miały nie­sa­mo­wi­te­go pecha, że przy­da­rzy­ło się to aku­rat wa­szym mężom. Pro­szę wra­cać do domu, a mu się jutro tym zaj­mie­my – uspo­ko­ił.

Firma musi zgro­ma­dzić wszyst­kich uczest­ni­ków fe­ral­nej misji, aby za­mia­na była wła­ści­wa. Naj­pierw ścią­ga tych któ­rzy znaj­du­ją się na Ziemi. Oprócz pi­lo­tów zna­la­zło się też tam ro­dzeń­stwo, które uważa się za parę. Dalej gru­cha­li do sie­bie czule. Kie­row­nik nie po­da­wał im przy­czy­ny lotu, nie miało to naj­mniej­sze­go sensu. Wydał im tylko po­le­ce­nie, gdzie mają le­cieć i co mają na miej­scu zro­bić. W szat­ni Jacek po­chła­nia całą swoją uwagę na grze. Nie od­zy­wa się ani sło­wem do Tomka, który jest tym fak­tem wy­raź­nie za­sko­czo­ny. Do­pie­ro na po­kła­dzie Jacek od­kła­da lap­to­pa i an­ga­żu­je się w pro­ce­du­rę przed­star­to­wą, a potem ekipa ta już leci na sta­cję or­bi­tal­ną, aby przy­łą­czyć się do tam­tej­szej za­ło­gi. Od­po­wied­nie urzą­dze­nie do trans­for­ma­cji znaj­du­je się ro­ze­bra­ne w ła­dow­ni, na czas trans­por­tu. Wresz­cie do­tar­li na sta­cję. Za­ło­ga sta­cji jest naj­wy­raź­niej zdzi­wio­na tą nie­ocze­ki­wa­ną wi­zy­tą, ale potem wi­ta­ją się ser­decz­nie z przy­by­sza­mi. Naj­wy­raź­niej uzna­li, że mimo wszyst­ko miło jest wi­dzieć inną twarz.

– Co sły­chać na sta­cji? – za­in­te­re­so­wał się Tomek.

– Wszyst­ko w po­rząd­ku – in­for­mu­je jeden z nich. – Tak pry­wat­nie, to wo­lał­bym też po­szu­kać ja­kieś dziew­czy­ny i oże­nić się z nią.

– Za mie­siąc po­wró­ci­cie na Zie­mię, a wtedy hulaj dusza pie­kła nie ma.

Żarty się skoń­czy­ły, teraz czas na obo­wiąz­ki. Wy­cią­ga­ją z ła­dow­ni urzą­dze­nie, które szyb­ko skła­da­ją w ca­łość, a potem włą­cza­ją. Cał­ko­wi­ta prze­mia­na trwa za­le­d­wie kilka minut. Ten, który my­śli o zna­le­zie­niu żony, tak jakby ręką odjął, bo nie mówi wię­cej na ten temat, na­to­miast zajmuje się grą na te­le­fo­nie. Me­lo­man jest opor­ny na zmia­ny i robi to samo co przed prze­mia­ną. Mię­dzy para ko­chan­ków na­ro­dził się dy­stans emo­cjo­nal­ny.

– Bra­cisz­ku na­tych­miast po po­wro­cie od­wie­dzi­my naszą mamę – oznaj­mi­ła. – Już przed wy­jaz­dem za­pra­gnę­ła nas wi­dzieć.

– Ko­niecz­nie mu­si­my kupić bu­kiet tu­li­pa­nów sio­strzycz­ko – do­po­wie­dział.

Sta­tek wy­ru­szył w drogę po­wrot­ną. Po kil­ku­dzie­się­ciu mi­nu­tach zna­leź­li się z po­wro­tem na Ziemi, a potem w szat­ni.

– Pój­dziesz ze mną na piwo? – kusił Jacek.

– Nie mogę  – od­mó­wił. Cho­dzę teraz z miła dziew­czy­ną. Bar­dzo mi na niej za­le­ży. Za­mie­rzam się z nią oże­nić. Cho­ciaż ona o tym jesz­cze nie wie – ro­ze­śmiał się.

– Ja pla­nu­ję za­sko­czyć swoją żonę – oznaj­mił. Zro­bię tak, żeby dzi­siej­sza noc była owoc­na – za­mru­gał zna­czą­co.

– Ro­zu­miem – uśmiech­nął się.

– No to na razie.

– Trzy­maj się.

Mo­ni­ka jedzie do pracy. Nie może usie­dzieć na jed­nym miej­scu, do­dat­ko­wo jest strasz­nie uciąż­li­wa dla pod­wład­nych. Cią­gle kogoś upo­mi­na­, nie­ustan­nie nie­za­do­wo­lo­na z pracy pod­wład­nych, a to gani­ za nie­za­pię­ty guzik, ktoś jej pod­pada, bo nie­sta­ran­nie gotuje jakąś po­tra­wę. Czę­sto nie ma żad­ne­go po­wo­du do opie­prza­nia, ale ro­bi­ to tylko dla za­sa­dy, bo ma aku­rat zły dzień. Na­resz­cie przy­chodzi długo wy­cze­ki­wa­ny ko­niec pracy. Wsia­da szyb­ko do sa­mo­cho­du i ­je­dzie po có­recz­kę, która  cze­ka­ na nią już go­to­wa do wyj­ścia w szat­ni. Za­do­wo­lo­na po­cie­cha ob­ejmuje ma­mu­się w tali, ­tu­li­ się do niej. Mo­ni­ka lekko się uśmiech­a i ­ca­łuje ją w czół­ko. Tak ob­ję­ci po­dą­żają do sa­mo­cho­du i ru­szają w drogę do domu.

– Co jest z ta­tu­siem? – zmar­twi­ła się.

– Zaraz przyj­dzie z pracy – wy­ja­śni­ła.

Przyjeżdżają na miej­sce, Mo­ni­ka ­par­kuje w ga­ra­żu, apo­tem wchodzi do kuch­ni, gdzie córka już na nią cze­ka­ i prze­bie­ra­ no­ga­mi z głodu.

– Coś ­szy­ku­ję – za­pew­ni­ła.

Przy­rzą­dza na szyb­kie­go zupę mlecz­ną z płat­ka­mi ku­ku­ry­dzia­ny­mi. Po po­sił­ku córka bawi się swo­imi lalkami w po­ko­ju, na­to­miast mama cho­dzi­ ner­wo­wo w tę i z po­wro­tem. Sły­szy od­głos sa­mo­cho­du męża, opie­ra się o fra­mu­gę drzwi wej­ścio­wych do po­ko­ju męża, krzyżuje ręce na pier­si i ocze­ku­je z nie­cier­pli­wo­ścią na jego po­wrót. W końcu znaj­du­je się w miesz­ka­niu i pod­cho­dzi do niej, a ona wy­mow­nie po­ka­zu­je ze­ga­rek.

– Dla­cze­go tak późno wró­ci­łeś? – na­sko­czy­ła

– Mu­sia­łem coś za­ła­twić na mie­ście – wy­ja­śnił

Mo­ni­ka prze­pusz­cza go do po­ko­ju, ale cały czas uważ­nie mie­rzy go spoj­rze­niem. On jakby nic się nie stało od­kła­da na stół lap­to­pa.

– Czy wszyst­ko w po­rząd­ku ko­cha­nie? – mar­twi się. Mam na­dzie­ję, że có­recz­ka jest zdro­wa. Wy­da­je mi się, że je­steś tro­chę spię­ta.

Naj­wy­raź­niej po­wró­cił jej dawny dobry mąż, który mar­twi się o ro­dzi­nę – po­my­śla­ła, a na jej ob­li­cze wstę­pu­je za­lą­żek na­dziei. – Nam nic nie do­le­ga – oznaj­mi­ła.

– Chodź ze mną – po­le­cił.

– Dokąd?

– To bę­dzie nie­spo­dzian­ka.

Jacek chwy­cił jej dło­nie czule, jakby za­pra­szał ją do pój­ścia z nim. Mo­ni­ka stała przez chwi­lę za­sko­czo­na.

– Co on kom­bi­nu­je o tej porze? – po­my­śla­ła.

– A co bę­dzie z Kasią?

– Za­wie­zie­my ją do two­jej ma­mu­si.

Przez chwi­lę stała nie­ru­cho­mo, bo coś nie da­wa­ło je spo­ko­ju. – Coś mi tu nie pa­su­je – po­my­śla­ła. – Prze­cież Kasia to jej oczko w gło­wie, cią­gle opie­ko­wać się nią, a on ot tak sobie chce ją ode­słać do ma­mu­si, ale mimo wszyst­ko ufa mu.

– Do­brze – oznaj­mi­ła.

Zmie­rza­ją do sa­mo­cho­du ob­ję­ci. Mo­ni­ka ob­ser­wu­je pil­nie jego twarz, do­strze­ga jak uśmie­cha się za­gad­ko­wo pod nosem, chce coś wię­cej  z niej od­czy­tać, nie­wie­le jej to jed­nak daje. – Za­cho­wu­je się zu­peł­nie nie­od­po­wie­dzial­nie, jak jakiś nie­opie­rzo­ny mło­kos, za­miast wy­ko­ny­wać to co do niego na­le­ży – po­my­śla­ła. – Wi­docz­nie nie wszyst­ko po­szło z prze­mia­ną tak jak na­le­ży. Nie­ste­ty będę mu­sia­ła znowu iść z re­kla­ma­cją. Za­wieź­li małą do mamy, która ucie­szy­ła się na jej widok i bar­dzo chęt­nie po­sta­no­wi­ła się zająć nią tej nocy. Potem jadą przez chwi­lę w mil­cze­niu. Jacek za­trzy­mu­je się przed re­stau­ra­cją.

– A więc to taka nie­spo­dzian­ka – po­my­śla­ła. – Muszę przy­znać, że udało mu się mnie za­sko­czyć. Rzad­ko za­bie­rał mnie w takie miej­sce, a je­że­li już to tylko z oka­zji imie­nin lub uro­dzin, na­to­miast dzi­siaj nie ma żad­nej kon­kret­nej oka­zji.

Wcho­dzą do środ­ka. Jakiś kel­ner pod­cho­dzi do nich i wrę­cza Mo­ni­ce bu­kiet lilii i oświad­cza, że to od ko­cha­ją­ce­go męża na nową ich drogę życia pełną nie­spo­dzia­nek i usła­ną ró­ża­mi. Mo­ni­ka za­nie­mó­wi­ła, a potem wy­sła­ła prze­mi­ły uśmiech do Jacka, czym spra­wi­ła mu nie­wąt­pli­wie ra­dość i po­czu­cie ogrom­nej dumy. Po­de­szli do ele­ganc­ko za­sła­ne­go sto­li­ka, gdzie świa­tło było na­stro­jo­we przy­ga­szo­ne. Mo­ni­ka po­pro­si­ła kel­ne­ra, aby przy­niósł wazon z wodą na kwiat­ki. Usie­dli przy stole, który wkrót­ce ozdo­bi­ły kwiat­ki, a także praw­dzi­we świe­ce, nie ja­kieś tan­det­ne świe­ci­deł­ka. Pa­trzy­li tak na sie­bie, a twa­rze ich mie­ni­ły się w rytm pul­su­ją­cych ogni­ków świec. Wkrót­ce przy­nie­sio­no schab ze śliw­ką za­pie­ka­ny z serem i czer­wo­ne wino. De­lek­to­wa­li się je­dze­niem. Pa­trzy­li na sie­bie jakby do­pie­ro się po­zna­li, nie zwra­ca­li w ogóle uwagi na oto­cze­nie. Cie­szy­li się bie­żą­ca chwi­lą.

– Tak rzad­ko cię za­bie­ra­łem w ro­man­tycz­ne miej­sca – zwie­rzył się. – To się zmie­ni. Zro­bię wszyst­ko dla swo­je­go sło­necz­ka, aby jak naj­wię­cej pro­mie­nio­wa­ło swoim cie­płem i miłym uśmie­chem. Nie do­ce­nia­łem na­le­ży­cie tego, że mogę z tobą roz­ma­wiać o wszyst­kim, nawet o bła­host­kach. Je­steś przy mnie na dobre na złe i po­tra­fisz ze mną wy­trzy­mać. Mam wiel­kie szczę­ście.

Kom­ple­men­ty te spra­wi­ły, że czuła się jak w siód­mym nie­bie. Po­cząt­ko­wa nie­chęć prze­ro­dzi­ła się w fa­scy­na­cję. – Chcę ta­kie­go męża, jaki jest teraz – po­my­śla­ła.

– Ja też się za­do­wo­lo­na z na­sze­go związ­ku – wy­nu­rzy­ła się. –  Do­brze się ro­zu­mie­my. Mam na­dzie­ję, że dalej tak bę­dzie, bo nie wy­obra­żam sobie życia bez cie­bie. Nasza mi­łość po­ko­na wszel­kie prze­ciw­no­ści losu.

– Wy­pij­my za to – za­pro­po­no­wał.

Na­peł­nia ich kie­lisz­ki, a potem speł­nia­ją toast. Jacek wsta­je od stołu i pod­cho­dzi do Mo­ni­ki. Ona odgaduje intencję partnera i podnosi się. Mąż obej­mu­je ją, a ona przy­tu­la się do niego, potem za­nu­rza­ją się w upoj­nym po­ca­łun­ku, co sta­no­wi przed­smak tego co na­stą­pi tej nocy.