Cmentarz w Długim Polu

Cmentarz w Długim Polu położony był przepięknie. Prosty zupełnie teren. Z trzech stron sosnowy las, a z jednej widok na pola. Można się było tu poczuć jak na leśnej polanie. Był to raczej cmentarzyk niż nekropolia. W końcu Długie Pole to wieś licząca koło trzystu mieszkańców, a nie jakieś miasto. Fakt, ostatnio więcej przybywa kwater na cmentarzu niż zamówionych w kościele chrztów. Niemniej, wyznaczonego terenu jeszcze na długi czas wystarczy.

Otwierając cmentarną furtkę, Nina czuła tremę jak przed rozmową kwalifikacyjną. Przyjechała tutaj kilku minut wcześniej, ale przesiedziała ten czas w aucie, walcząc ze swoimi myślami. W końcu sama zirytowana swoim niezdecydowaniem wyszła, mówiąc do siebie:

– Nina, ogarnij się.

Pomogło. Musiała przejść na sam koniec alejki, żeby dotrzeć do grobu swojej matki. Zmarła ona po krótkiej, ale za to bardzo intensywnej walce z nowotworem. Kiedy choroba została zdiagnozowana, lekarze wprost mówili, że tu medycyna nic już nie zrobi. Mama powiedziała jej o raku, gdy siedziały w kuchni przy stole. Nina dokładnie pamiętała te słowa:

– Córcia, mam raka piersi. Nie da się go wyleczyć. Ja umrę. Będziesz musiała sobie poradzić.

W tamtym momencie Nina jedynie otworzyła usta i patrzyła tępo w piękną, choć wychudzoną, twarz mamy. Widziała jej poważne, szaro-niebieskie oczy otoczone uroczymi zmarszczkami. Szczupłą twarz, blond włosy. Opuściła wzrok i obserwowała dłonie matki. Te dłonie, które tak bardzo kochała. Bardzo smukłe, długie palce. Zawsze uważała, że mama miała arystokratyczne dłonie. Patrzyła tak, bo tylko tyle mogła wtedy zrobić. Nie docierało do niej to, co słyszała. I tak naprawdę dotarło to do niej dopiero na pogrzebie. Gdy grabarze spuszczali trumnę do dołu, Nina obudziła się z tego odrętwienia. Dopiero wtedy zaczęła płakać. Ale to było dawno temu.

Teraz przyszła tutaj tę piękną i elegancką matkę zdradzić. Przyszła, żeby na nią nakrzyczeć.

Nina podeszła do grobu. Zapaliła znicz, położyła doniczkę z bratkami. Szybko omiotła piasek i kamyki z płyty grobowca. Usiadła na ławeczce i patrzyła na zdjęcie mamy. Rozejrzała się jeszcze po cmentarzyku, upewniając się, że jest sama. Mogła czuć się swobodnie.

– Mamo.

Zaczęła nerwowo wyłamywać palce. Wielokrotnie łapała się na tym odruchu, ale dopiero teraz zauważyła, że robi to dokładnie tak jak leżąca w tym grobie matka. Ta krótka obserwacja jakby ją obudziła.

– Mamo, ja nie chcę takiego życia. Źle robiłaś. Mamo, to wszystko, czego mnie uczyłaś, to nie jest dobre. To nie było dobre dla ciebie. Powinnaś mnie przed tym ratować, a nie mnie tego uczyć.

Nina sama czuła, że plecie trochę trzy po trzy. Że to nie jest to, co miała przygotowane. Przyszła z konkretem, a zaczęła wątpić w siebie. Zrobiło jej się sucho w ustach. Czuła, że serce mocniej bije, dłonie zaczęły się pocić, pojawiły się lekkie zawroty głowy. Wiedziała, że musi to zatrzymać, bo za chwilę nie będzie mogła złapać tchu. Przeszła już niejeden atak paniki.

– Pięć rzeczy, które mogę zobaczyć: grób, bratki, sosna, pole, chmury. Cztery rzeczy, które mogę dotknąć: ławka, zapalniczka, torebka, kluczyk do auta. Trzy rzeczy, które mogę usłyszeć: szum wiatru, dzięcioł, śpiew ptaków. Dwie rzeczy, które mogę poczuć: zapach sosnowego lasu, mój krem do rąk. Jedna rzecz, której mogę posmakować: błyszczyk do ust.

Udało się uziemić i opanować. Metody tej nauczyła się Nina podczas jednej z wielu terapii, które przeszła. A musiała przez nie przejść, żeby nie stać się taka jak swoja matka.

– Do rzeczy. Ojciec to pijak, chory, zły człowiek. Zgotował nam wszystkim piekło. Ale to człowiek chory, ułomny. Ty to wiedziałaś. Ty widziałaś, co mi robił. Powinnaś mnie przed nim chronić. Ty nie piłaś, ty byłaś ta dobra, ale to ty byłaś bardziej chora. Wiesz, na co? Na przestarzałe schematy. Ty żyłaś w takim piekle i nic innego nie znałaś. Gdybym słuchała ciebie, żyłabym dalej w tym samym koszmarze. Tylko że ja nie jestem już tobą. Patrzę na buzię mojej córci i wiem, że ona zasługuje na więcej niż to piekło. Twoim obowiązkiem było kochać mnie i chronić.

Nina poczuła, że wchodzi w tryb użalania się, a nie to było jej zamiarem. Miała do przekazania rzeczową informację. Nie spodziewała się, że będzie to tak trudne. Zamknęła oczy, skupiła się na swoim oddechu. Wdech do czterech sekund, zatrzymanie do sześciu, wydech do dziesięciu.

– Wyszłam za mąż za kopię ojca. Stałam się tobą. Byłam cierpliwą męczennicą. Do czasu. Moja córka zasługuje na coś więcej. Wzięłam rozwód. Wprowadziłyśmy się z Misią do starego domku po babci. Ludzie na wsi wytykają mnie palcami. Szepczą w kościele. Nie odpowiadają na „dzień dobry”. Odwracają głowy. Mam to gdzieś. Misia nie będzie słuchała kłótni. Będzie bezpieczna. Powinnaś zrobić to samo, gdy była pora. Twoja decyzja zniszczyła moje dzieciństwo. Winię cię za to i ci wybaczam. Zaczynam swoje życie.

Poczuła ulgę. Wstała z ławki i była gotowa, by odejść, ale jeszcze dodała:

– Mamo, kocham cię dalej i zawsze będę. Po prostu ja idę swoją drogą.

Dopiero, gdy Nina odwróciła się od grobu, by pójść do auta, zorientowała się, że coś wokół się zmieniło. Nie słyszała już ptaków, wiatr jakby ucichł. Słyszała monotonne dudnienie, ale pod wpływem emocji wzięła to wcześniej za bicie swojego serca. To nie było to. To było bardziej z… podziemi?

– Nakręcam się.

Nina przyspieszyła kroku i zmierzała w stronę furtki. Nie odwracała się, ale była pewna, że gdyby tylko spojrzała za siebie, zobaczyłaby coś, czego widzieć nie powinna. Słyszała dudnienie i metaliczny dźwięk. Coś jak łańcuchy wleczone po betonie. W połowie drogi do wyjścia usłyszała w głowie przerażający wrzask. Jakby jakiś opętany chór zagubionych demonów. Im bliżej była wyjścia, tym ten krzyk stawał się donośniejszy. Sprawiał jej prawdziwie fizyczny ból. Zgięta wpół Nina dotarła do furtki. Szybko ją otworzyła, wyszła z terenu cmentarza i od razu upadła na ziemię. Długo wymiotowała. Kiedy myślała, że to już koniec, ruszała kolejna fala nudności. Płakała i wymiotowała. Ale gdy wreszcie było po wszystkim, położyła się bez sił na trawie i wybuchła śmiechem. To był histeryczny, obłąkańczy śmiech.

W końcu Nina wstała. Już nie patrzyła nawet na cmentarz. Wsiadła do auta i przejrzała się w lusterku. Opuchnięta, czerwona, mokra od łez twarz. Oczy przekrwione, włosy w nieładzie. A mimo to uśmiechnęła się do siebie. Wiedziała, że już po wszystkim.