Cześć betweenthelines, gratuluję pierwszego opowiadania na portalu!

Spodobał mi się pomysł połączenia śledztwa z motywem obrazu, który w jakiś sposób “przechowuje” śmierć. Najbardziej zapadają w pamięć oczywiście momenty, kiedy obraz zaczyna reagować, np. scena z pojawiającym się napisem na płótnie.

Podczas czytania miałem jednak wrażenie, że narracja czasami trochę za szybko nazywa emocje albo znaczenia scen. W kilku miejscach pojawiają się bardzo mocne określenia czy metafory jeszcze zanim zdążą one w pełni wybrzmieć z samej sytuacji. Na przykład w zdaniach takich jak “Serce przyspieszyło, ostrzegając przed przekroczeniem niewidzialnej granicy” albo “Przerażenie zalało mnie falą gorąca” emocja jest od razu nazwana wprost. Mam poczucie, że gdyby część z nich zostawić bardziej w obrazie i szczegółach, czytelnik mógłby je sam odkrywać, a wtedy napięcie byłoby jeszcze silniejsze.

Podobne wrażenie miałem chwilami przy dialogach. Bohaterowie dość szybko dochodzą do wniosków i wyjaśnień. Na przykład w scenie z płótnem, gdy pojawia się napis “Chciałam żyć”, niemal od razu zaczynają interpretować to, co się dzieje. W tak niezwykłej sytuacji spodziewałbym się raczej chwili niedowierzania czy dezorientacji, zanim pojawią się konkretne wyjaśnienia. Trochę więcej niepewności albo niedopowiedzeń mogłoby jeszcze bardziej podkręcić atmosferę śledztwa.

Powodzenia przy kolejnych opowiadaniach!

Jim – dzięki za tak uważną lekturę i rozbudowany komentarz! Bardzo to doceniam. Zawsze się cieszę, kiedy ktoś wchodzi w tekst głębiej i próbuje z nim polemizować.

Rozumiem wrażenie pewnej "nazwanej wprost" konstrukcji systemu politycznego i ekspozycyjności dialogów. Mam jednak poczucie, że to wrażenie wynika mniej z naiwności świata, a bardziej z wyboru sposobu opowiedzenia tej sceny.

Ja to czytam nie jako "tłumaczenie świata czytelnikowi" w sensie wykładania wprost planu złoczyńcy, tylko jako moment, w którym politycy sami próbują dopiero uchwycić sens sytuacji, w którą są uwikłani i narzucić jej ramy znaczeniowe. W polityce bardzo często właśnie tak wygląda realne działanie: to nie tylko zakulisowe ruchy, ale także spór o język, o definicje i o to, kto ma prawo opisać rzeczywistość.

W krótkiej formie taka warstwa siłą rzeczy bywa bardziej skondensowana i mniej rozproszona w konsekwencjach fabularnych, co może dawać wrażenie większej dosłowności. Ta scena jest dla mnie mniej próbą realistycznego modelowania systemu politycznego, a bardziej pokazaniem momentu, w którym politycy próbują opowiedzieć rzeczywistość, zanim rzeczywistosć opowie się sama. Ten dialog działa tu bardziej na poziomie interpretacyjnym i strategicznym, a nie czysto sytuacyjnym.

Tym niemniej rozumiem, że taka kondensacja może być odbierana jako uproszczenie.

Myślę też, że część tego wrażenia może brać się z tego, że dialog jest tu dość klarowny i syntetyczny, a mniej rozchwiany emocjonalnie. W krótkiej formie łatwo wpaść w rozmowy, które bardziej porządkują sytuację, niż oddają chaos samego momentu. To jest coś, czego się jeszcze uczę i co pewnie w dłuższych formach da się rozegrać subtelniej.

Jeśli chodzi o uwagi do konkretnych zdań – dzięki za tak uważne czytanie. Dało mi to do myślenia.

W kwestii “jeśli fizyka odpowie zgodnie z równaniami” rozumiem zastrzeżenie, ale tu akurat zostanę przy swoim. Traktuję to zdanie jako skrót myślowy i figurę językową – coś w rodzaju “historia nas osądzi”. To nie jest twierdzenie o naturze fizyki. Nilas podjął decyzję na podstawie modelu, działa na granicy procedury i improwizacji, czekając, czy rzeczywistość zareaguje zgodnie z jego przewidywaniami. To jest język kogoś, kto ufa równaniom, ale wie, że świat potrafi się z nimi rozminąć.

Co do "sami to głosowaliśmy" – tu rzeczywiście można było to wygładzić, choć Borek-Łapiński nie jest postacią mówiącą w sposób szczególnie elegancki językowo. Po zastanowieniu to poprawiłem. Dzięki.

Natomiast w kwestii czerwonych świateł alarmowych chyba zostanę przy swojej intuicji. To zdanie jest dla mnie mocno osadzone w perspektywie Nilasa – jest jego refleksją, a nie "obiektywnym" opisem parametrów rzeczywistości. Narracja w tej scenie jest bardzo blisko jego świadomości i filtruje rzeczywistość przez jego sposób rozumienia świata.

"Rozszerzone spektrum percepcji" nie musi tu oznaczać jedynie szerszego zakresu widzialnego światła ani inżynierskiej optymalizacji alarmu. Chodzi raczej o to, że syntetycy jako istoty "nieludzkie" mogą funkcjonować w wielokanałowej przestrzeni danych, w której kolor jest tylko jednym z kanałów odbioru informacji – i to kanałem wyraźnie ludzkim.

W tym sensie uwaga o czerwieni jest bardziej refleksją nad antropocentryzmem projektu niż komentarzem z zakresu fizyki atmosfery. Nilas widzi system zaprojektowany przez ludzi dla ludzi – z ludzkimi interfejsami, symboliką i ergonomią – mimo że jego projektanci tworzyli istoty “doskonalsze”.

Cieszę się, że tekst wydał Ci się aktualny. Mam poczucie, że dotyka napięć, które w różnych formach wracają w historii i które dziś mogą nabierać nowych znaczeń.

Jeszcze raz dzięki za lekturę i podzielenie się wrażeniami! Jeśli uznasz, że warto polecić ten tekst do biblioteki, będzie mi bardzo miło. 

Bardzo ciekawie wykorzystałeś obraz jako motyw przewodni całej historii. Obraz starego drzewa na mokradłach powraca w snach Joego i zaczyna działać jak symbol czegoś, co znajduje się “po drugiej stronie” wojennej rzeczywistości. Dokładnie tak, jak sugeruje tytuł.

Podobał mi się pomysł z fotografią krążącą między pilotami. Dzięki temu malarska scena zyskuje w tekście drugie życie i staje się niemal artefaktem, który niesie ze sobą doświadczenie wcześniejszych żołnierzy. W tym sensie drzewo rzeczywiście zaczyna pełnić rolę strażnika. Czegoś, co oddziela rutynę wojny od momentu, w którym człowiek zaczyna widzieć jej konsekwencje.

Jedyne co mi daje lekki niedosyt, to napięcie wokół finału. Dość wcześnie można się domyślać, dokąd prowadzi historia ze zdjęciem i losem kolejnych pilotów, więc sam mechanizm tej “drugiej strony” staje się dla czytelnika dość czytelny. Być może jeszcze mocniejsze zaskoczenie albo przesunięcie akcentu w końcówce dodałoby tej historii dodatkowej energii. Mimo to obraz z mokradłami zostaje w głowie jako bardzo sugestywna klamra całej opowieści.

Bardzo podoba mi się sposób, w jaki to opowiadanie rozwija motyw z obrazu. Na obrazie mamy właściwie trzy elementy: ogrom oceanu, dramatyczne niebo i samotną wieżę na skale. W tekście te elementy ewidentnie pracują – ocean jest niemal osobnym bytem, wieża skrywa tajemnicę, a stary człowiek jest kimś zawieszonym między nimi. Nawet za pomarańczowymi chmurami kryje się statek-matka.

Szczególnie ciekawy jest pomysł z oceanem jako świadomością, która coś w człowieku zmienia. Oczywiście Solaris nasuwa się samo. Bardzo podobał mi się drobny moment, kiedy starzec mówi, że ocean “podsuwa mu słowa”. To niewielki szczegół, ale świetnie pokazuje, jak bardzo już przestał być w pełni człowiekiem.

Fajnie działa również odwrócenie perspektywy pod koniec. Przez większość tekstu czytelnik naturalnie utożsamia się ze starcem i jego relacją z oceanem, a dopiero później zaczyna rozumieć, że z punktu widzenia ocalałych ludzi on sam jest już właściwie częścią czegoś obcego.

Jedyny moment, przy którym poczułem lekki niedosyt, to skala świata. Pojawiają się bardzo ciekawe tropy – kolonizacja, degeneracja ludzi, etapy przeistoczenia – ale dostajemy je raczej w krótkich sygnałach. Mam wrażenie, że ten świat mógłby bardziej “oddychać”, gdyby pojawiło się kilka dodatkowych szczegółów.

Natomiast wizja, którą Twoje opowiadanie buduje w głowie, bardzo dobrze oddaje nastrój obrazu, którym się inspirowałaś. Nawet “czuwanie” z tytułu obrazu okazuje się tu ważnym elementem historii!

Dzięki wszystkim za przeczytanie tekstu i komentarze.

Zorientowałem się, że termin konkursu został przesunięty na 14.03, więc pozwoliłem sobie jeszcze wprowadzić kilka drobnych poprawek stylistycznych. Głównie język i zdania, które przy ponownym czytaniu wydały mi się do wygładzenia.

kronos.maximus – dziękuję za bardzo uważne czytanie i interpretację. Cieszę się, że początek z awarią elektrowni zadziałał napięciowo. Co do części politycznej – rozumiem uwagę. Zależało mi, żeby pokazać mechanikę decyzji i narracji politycznych, ale możliwe, że miejscami rzeczywiście wyszło to trochę zbyt rozbudowane. Po prostu dla mnie to niezwykle fascynująca dyskusja.

Mal B – bardzo dziękuję za te słowa! To ogromnie motywujące. Postaram się pisać dalej 

Echo stali

Dukaj. Dukaj nie jest dziecinny, monotonny czy ograny. Polecam ze wszechmiar "Lód" chociażby.

Przedwojenny? :D
Toż to imć Sapkowski, jak już wcześniej zauważyła Selena. Nie miałabyś teraz głowy. ;> Chyba, że Sapkowski ów cytat skądś zapożyczył, w co osobiście bardzo, ale to bardzo wątpię.
Btw, strasznie wy szybko piszecie. Jeszcze zostało półtora miesiąca, kupa czasu. ;) Ja mam już zamysł i "Ogniem i mieczem" obejrzane 3 razy, a to już dużo. :)

Śmiesznie też by było, gdyby ktoś na konkurs o nazwie "Szabla i kontusz" napisał opowiadanie o samurajach. ;>
W dodatku, gdy jest napisane "Wczuj się w klimat Dzikich Pól"

@Szymon Teżewski "Nie musi być nawet historycznie"

Polecam czytać uważniej. A przynajmniej ze zrozumieniem. Jest wyraźnie napisane:
"Zasady SZABLI I KONTUSZA 2011 są proste: [...]
2. Napisz tekst z historycznym podtekstem, językową stylizacją i akcją szybką jak u Sienkiewicza."

Jak rozumiem musi być i historycznie, i sarmacko, i z klimatem Dzikich Pól. Także jak widać ramy czasowe i miejsce akcji (mniej więcej) są narzucone z góry.

Czasu na napisanie wiele, a klimaty przyjemne. Zdaje mi się, że zabiorę się za jakieś opowiadanko. :>

Sorry, że tak komentarz po komentarzu, ale muszę jeszcze coś dodać. Zastanawiam się, czy to jest satyra, czy pastisz, ale jakoś nie nazwałbym tego opowiadania ani tym, ani tym. Nie wiem. Przeczytałem jeszcze raz końcówkę, no i może coś więcej do mnie dotarło, jednak sama fabuła jako taka to jest słaba. Jedyne, co jak dla mnie jest ciekawe w tym opowiadaniu to myśl końcowa. Odczułem to jako wyśmianie autorki Harrego Pottera.

Ano bardzo się kojarzy z Harrym Potterem. Bardzo, bardzo.
Rufus = Ron
Emilia = Hermiona
Vexo = Harry
Tenot = Voldemort
"Ten, o trudnym do wymówienia imieniu" = "Ten, którego imienia nie wolno wymawiać"
Szczur Rufusa nazywa się Paskudnik = Szczur Rona nazywał się Parszywek
A sama fabuła jest jak dla mnie słaba. Bardzo się rozczarowałem na tym opowiadaniu, gdy czytałem je w Fantastyce.
Oceniać jeszcze nie mogę, ale oceniłbym maksymalnie na 3.

Selena - wiem, że to jest dużo lepsze. :) Tamten tekst nie dość, że był zlepkiem dwóch różnych tekstów, to w dodatku napisanych dawno temu, gdy byłem młodszy i głupszy. ;) Co do pracy nad językiem - ostatnio staram się czytać jak najwięcej, także mam nadzieję że to polepszy mój warsztat.

Pan Cyjanek - miło, że się spodobało. Kolejne części już powoli w drodze. Mam nadzieję, że będą jeszcze lepsze. :)

Szczerze przyznam, że nazwisko Kosik słyszę (czytam) pierwszy raz. Nie wiem, czy to wstyd go nie znać, ale zaraz się dowiem któż to taki. :)

"Nowe jest zawsze lepsze", jak powtarza Barney Stinson ;)

Dzięki za poinformowanie.
Selena - miałem na myśli też dokładnie te aspekty, które wymieniłaś. :>
A po przeczytaniu więcej na temat loży - brawo i szacunek, że poświęcacie na to swój czas. :) Mam nadzieję, że naprawdę działacie w miarę obiektywnie.

Ja cię. Właśnie przeczytałem calutki wątek ze wszystkimi komentarzami i... ja cię. Chyba zmarnowałem czas. No ale miejscami można było się pośmiać. ;> Ogólnie to od niezbyt długiego czasu jestem tutaj i mam małe pytanko. Czy w normalnym, comiesięcznym przyznawaniu brązowych piórek loża bierze pod uwagę WSZYSTKIE opowiadania zamieszczone w danym miesiącu? Czy jest pewność, że żadne opowiadanie nie zostanie pominięte? (Zważywszy na to, że np. niektóre opowiadania nie dostają w ogóle komentarzy, lub dostają ich raptem kilka.) I czy członkowie loży kierują się wyłącznie osobistym gustem, czy też widząc, że opowiadanie jest napisane sprawnie, dobrym językiem a akurat im nie przypadło do gustu, odrzucają je? (Choć innym mogło by się spodobać.) Byłbym bardzo wdzięczny za odpowiedź. :)

Świetny pomysł z tymi punktami. Obligują ludzi nie dość, że do pisania dłuższych recenzji, to po prostu do czytania innych. Miło. :) Wyczytałem, że gwarantują co najmniej 3 długie recenzje dla każdego tekstu, jaki się tam wstawi. Nie to co na NF, jak się trafią jakieś 3 komentarze to się człowiek cieszy. ;)

Dzięki za komentarz. :)
Troszki pozmieniałem kierując się Twoimi wskazówkami, które, co by nie mówić, były słuszne. Nawet kolor włosów inaczej określiłem, bo ten brązowy to jednak taki nieciekawy. Zaś co do "wygładził swe brązowe odzienie [zbroję?]" tłumaczę - nie, nie nosił zbroi. Nigdzie tak nie jest napisane. Po prostu jego szaty miały kolor brązowy.
I miło że się spodobało i nawet zaciekawiło. :)
Co się tyczy zrozumienia, to tylko część pierwsza. Opowiadanie będzie nieco dłuższe, postaram się regularnie wstawiać kolejne części. Będzie więcej akcji, będzie więcej wydarzeń i będzie wreszcie finał, który wszystko zakończy. Mam bowiem świadomość, że gdybym wstawił jeden długaśny tekst, mało osób by zechciało go przeczytać. ;)

Gratulacje, gratulacje. Zabieram się za czytanie tych, których jeszcze nie przeczytałem. :)

Aha, dzięki. Czyli nie będę się przejmował niską liczbą komentarzy i wstawiał kolejne. :)

Ale aby stać się nagrodzonym, trzeba najpierw być przez wiele osób przeczytanym i pochwalonym. Z tego co piszecie, wynika że trzeba być już nagrodzonym, żeby twoje opowiadania były czytane. Trochę martwe koło. To tak jak z szukaniem pracy: nie można jej znaleźć, bo nie ma się doświadczenia i jednocześnie nie można nabyć doświadczenia, bo nie można znaleźć pracy. ;)
Jednak dochodę do wniosku że najlepszym startem dla osoby jeszcze nie nagrodzonej są konkursy, a dopiero po otrzymaniu choć brązowego piórka, wstawianie czegoś całkowicie własnego. Na Harem już niezbyt wiele czasu zostało, także chyba wstrzymam się przed wstawieniem następnego swojego opowiadania i napiszę coś na kolejny konkurs. :)

A mnie ciekawi jak to jest, że niektóre opowiadania mają po kilkanaście komentarzy (nieistotne czy konstruktywnych, czy nie), a inne np. tylko 2. Od czego to zależy, czy dane opowiadanie zamieszczone na stronie zostanie przeczytane przez innego użytkownika? Trzeba się wstrzelić w czas największej czytelności dodając opowiadanie, czy jak? Przecież może być tak, że to opowiadanie z dwoma komentarzami jest lepsze od tego z kilkunastoma. Jestem ciekaw od czego to zależy.

Też myślę że para może jak najbardziej wypływać. Bardzo zręczna i miła metafora.
Co do piwa - jestrem za namyskie. Polecam sprawdzić co to jest przymiotnik, podpunkt 2 - o tworzeniu przymiotników.

Po pierwsze @gwidon2 - cieszę się, że się spodobało. :)

Jako że najwyraźniej nikt więcej na razie nie ma ochoty skomentować, odniosę się do wypowiedzi @meksico.
1. "Jak to się stało, że księżyc zniknął? Bo jeśli nie za chmurami to jak?" - narrator nie powiedział, że księżyc zniknął. Nie powiedział też, że nie zniknął. Ot, zapewne ukryty był po prostu za chmurami i nie było go widać. A to, co mówią bohaterowie, nie zawsze musi być przecież prawdą, czyż nie? Dziadek mógł sobie po prostu wymyślić, że księżyc zniknął, a faktycznie się to może nie stało. Czy wszystko musi być na 100% oczywiste? Według mnie nie.
2. "Po co elfowie rozprawiali o tym poszukiwanym? Nie mogli się rozejrzeć?" - może i tutaj nie jest to do końca wyjaśnione, ale elfy owe pochodzą z pewnej dość specyficznej organizacji, o której postaram się napisać coś więcej w kolejnym opowiadaniu. Wtedy zapewne ich zachowanie w tej scenie stanie się bardziej logiczne.
3. "no popatrz jacy mądrzy, dach wymyślili." - niepotrzebna ironia. Chodziło mi o podkreślenie faktu, że dach jest solidny. Bowiem słabszy, niedbale zbudowany dach podczas takiej ulewy z pewnością by przeciekał.
4. "istniało coś takiego jak latarnie." - kurczę, a może właśnie nie istniały? Toż to ja opisuję ten świat. Jeśli nie ma najmniejszej uwagi o jakichkolwiek latarniach to najwyraźniej ich tam nie wymyślono. ;)
5. "wcześniej piszesz, że zostawił płaszcz. Nie jestem pewnien ale ten kaptur to chyba przy płaszczu był? Mogę się mylić." - szczerze przyznam, że podczas pisania sam się zastanawiałem, czy może założyć kaptur po wcześniejszym zdjęciu płaszcza. Doszedłem do wniosku, że jeśli nie było ani razu wspomniane, że przy płaszczu jest kaptur, może go mieć przy części ubioru znajdującej się pod płaszczem. ;)
6. "Po drugie, jakie to oryginalne, że usiadł w cieniu, w kapturku." - wiem, że to nieoryginalne. Ale, kurczę, czy wszystko musi być oryginalne?
7. "Przede wszystkim przeczytaj sobie jeszcze raz swój tekst i zastanów się czy wszystko układa się w logiczną całość." - czytałem go ze 100 razy przed wstawieniem tutaj, często coś poprawiając. Po wstawieniu przeczytałem go też niemało razy i, uwaga, sądzę że wszystko składa się w logiczną całość, acz może nie wszystko miało z początku wyglądać tak jak wygląda. Może i jest to opowiadanko nieco bez takiej swoistej "pompy", ale niczego nielogicznego tutaj nie znajduję. Zresztą, to taki wstęp i próba przed wstawieniem czegoś nieco większego, nieco lepszego i zapewne nieco ciekawszego, co pojawi się niebawem. Mam nadzieję że spodoba się bardziej.
I dzięki za komentarz.
Zachęcam również do czytania innych użytkowników i do pozostawienia śladu w postaci choć małego komentarza. ;)

Nikt przecież nie pisze, że nie może. Chodzi o to, że słowo "zielonoskóry" pisze się razem, a nie oddzielnie. ;)