w_baskerville

Jestem Ci i tak bardzo wdzięczny za Twój czas włożony w komentarz, nie oczekiwałem, że faktycznie będziemy wchodzić w dalsze rozmowy, bo pewnie też nie mają sensu, ot, bardziej się usprawiedliwiłem w drugim komentarzu z tego co nie wprowadziłem ;) Dzięki jeszcze raz!

regulatorzy

Dziękuję za komentarz! Wprowadziłem poprawki (poza kurierem, to osobny zawód) i nauczyłem się nowej zasady w j. polskim (z nutą jakąś i którąś), dziękuję! 

Prestidigitator

Ciekawa historia. Wciągnąłem się, chociaż nie uśmiałem, ale stawiam, że tak miało być. Twist przewidziałem szybko, po pierwszych drastycznych linijkach, ale nie zmniejszyło to jakości czytanego tekstu. 

Jedynie sos tysiąca wysp mi nie gra, gdyby ostatni płyn to była np. gęsta kawa, moment wciągnięcia miałby większą wagę. Teraz trochę ten sos odwraca uwagę, bo jest po prostu komiczny.

Podkreślam, to tylko ja, widzę, że short wywołał już całkiem spory odzew :) 

Prestidigitator

w_baskerville

Jeszcze raz dziękuję ci za te wszystkie rady. Ostatnie dwa dni spędziłem na ich przeglądanie i wdrażanie. Generalnie czuję, że bardzo dużo mi uświadomiłaś rzeczy, o których nie wiedziałem wcześniej, za co będę ci na zawsze wdzięczny. Tekst po poprawkach też czyta się lepiej (chociaż dopiero za jakiś czas przeczytam go jeszcze raz od zera, żeby spojrzeć na świeżo).

W paru przypadkach, tak jak uprzedziłem, się nie zgadzam, opisałem je niżej, jakbyś chciała ze mną podyskutować, na co jestem otwarty! 

Wszystkie kwestie, do których się nie odniosłem, poprawiłem w ten czy inny sposób.

Jeżeli recenzujesz/korektujesz (dziwne słowo) zawodowo teksty, to z chęcią bym został Twoim klientem, nie żartowałem z tym 

Nie można ocenić czegoś albo kogoś „od góry go dołu”.  Można kogoś obrzucić taksującym spojrzeniem.

Nie mogę się zgodzić, że nie można ocenić czegoś od góry do dołu. Ale po głębszej analizie, uznałem, że lepiej będzie pasować “taksować od stóp do głów”, jako bardziej powszechny związek frazeologiczny.

Stan ciuchów bohatera świadczy pośrednio o jego nieciekawej sytuacji życiowej, jest ważny, ale „buty, które niejedno już przeszły” (sic!) darowałabym sobie, podobnie jak postrzępioną koszulę (?) czy tam inny kubraczek. Wystarczyłoby dobitnie stwierdzić, że przyodziewek Sabriela był lichy/znoszony/nędzny.

Ha, nie zaważyłem gry słów przy butach, ale teraz niestety mi się spodobała. Mimo to usunąłem, nie chcę komizmu w tym momencie.

Co do reszty, skrócenie tego za bardzo by zubożyło cały tekst. Jedno słowo zamiast 2 zdań opisu wydaje się radykalne, show don’t tell! Poza tym w Verdis kolor ubrania miewa znaczenie, co oczywiście nie widać w tym tekście, ale staram się trzymać jednego zbioru zasad i siać ziarno. 

– Czy sprzedawał “pan” – słowo to w ustach staruszka zabrzmiało prawie jak obelga – już coś u nas?

 

Przekombinowałeś. Powtórzenia, jeśli są zamierzone, nie są grzechem. Mogłeś zapisać tę wypowiedź dużo prościej: – Czy już sprzedawał pan coś u nas? – Słowo „pan” w ustach staruszka zabrzmiało prawie jak obelga. Przy okazji ujęty w cudzysłów „pan” w partii dialogowej, nie zdumiewałby tak, jak teraz zdumiewa!

Nie mogę się zgodzić, przerwanie w trakcie dialogu dodaję pauzę, którą wyobrażam sobie, że staruszek faktycznie zrobił, musząc wypowiedzieć “pan” do Sabriela. Przeniesienie komentarza narratora na koniec osłabia ten efekt w moim odczuciu.

Co do “pan“ masz rację, że to zaskakuje. Myślałem nad kursywą, ale potem zdałem sobie sprawę, że nie każda platforma ma takie bajery. Jak w przyszłości będę przeklejał gdzieś tekst, to wolałem mieć pewniejszą formę podkreślenia dziwności słowa. 

Pierwsze zdanie – wypowiedź lichwiarza – brzmi kiepsko i nienaturalnie. Przemyśl go.

Tu się totalnie nie mogę zgodzić. To agent, udający lichwiarza, w świecie, gdzie ludzie są bardziej rzeczami. określenie go jako ‘osobnik’ już trochę zdradza, że hej – to jest ktoś, kto nie zważa na ludzi. 

Zamieniłabym niedawno na kiedyś, bo mało prawdopodobne jest, aby gość w styranych przez lata użytkowania ciuchach „niedawno” dysponował taką kasą, że obrzucał żonę cennymi precjozami. No, chyba, że wydał w tym celu wieloletnie oszczędności. Oczywiście, Sabriel ściemniał, ale musiał to robić przekonująco – łysol powiedział przecież: „Jak dotąd wiarygodna historia, dobrze się przygotowałeś”, więc nie można gościa rozczarować.

Ta prosta zmiana sprawiałaby, że reszta zdania nie miałaby sensu. Linią obrony Sabriela jest: kupiłem łańcuch [niedawno, za oszczędności], ale za dużo wydałem i teraz od razu zastawiam. 

Dodatkowym argumentem jest, że ‘kiedyś’ sugerowałoby znoszony łańcuszek, a on, pochodząc z mocy Sabriela, nie miałby śladów użytkowania. 

Jego wzrok rozmył się na chwilę, gdy spojrzał na naręczny terminal.

Po pierwsze czyj wzrok?

Tu toczy się dialog, była kolej lombardzisty na wypowiedź, więc wydawało mi się to naturalne, że nie trzeba precyzować o kogo chodzi. Ale narracja faktycznie jest od strony Sabriela. Masz rację, że to jest skomplikowane. 

Coś na ekranie wyraźnie go zadowoliło.

 

Nie ma co aż tak oszczędzać na informacjach. Ich nadmiar szkodzi, ale i niedobór nie pomaga. Przecież to informacja, która wyświetliła się na ekranie/którą odczytał z ekranu sprawiła demonicznemu dziadkowi satysfakcję, po co sztucznie tworzyć zbędne tajemnice.

Jednocześnie jej treść nie wniesie nic do historii, to zapewne jakiś rozkaz działania, wdrożenia operacji w życie. IMO nie wymaga rozwinięcia, ufam czytelnikowi! 

Następstwo zdarzeń podejrzane: wszak najpierw Sabriel został zaskoczony nietypowym przebiegiem przesłuchania prowadzonego przez lichwiarza, a dopiero potem poczuł się tym zagrożony tak mocno, że aż zastygł z wrażenia/zamarł w bezruchu/zesztywniał z wrażenia. 

Najpierw zastygł zbity z tropu, potem połączył fakty i poczuł zagrożenie.

Pewna Groźna nuta, jaką można było wyczuć//jaka zabrzmiała//w ostatnim zdaniu lichwiarza [przecinek] nadal unosiła się cały czas w powietrzu. Zaczerwieniona z emocji do tej pory skóra twarz niedoszłego (raczej potencjalnego, a nie niedoszłego, bo w końcu sfinalizował interes) zastawcy stała się teraz śnieżnobiała. (po co ta śnieżnobiała poezja, skoro istnieje konkretna nazwa) pobladła.

Nie mogę się zgodzić, że potencjalny wchodzi tu w grę. Jesteśmy w momencie historii, gdzie niedoszły sugeruje, że deal jest niemożliwy do osiągnięcia, potencjalny, że nadal toczą się negocjacje. Inna sprawa, że potem stał się po prostu producentem, nie zastawcą. nie miał już możliwości odkupienia, więc niedoszły IMO pasuje.

Tak samo pobladła, zostawiam śnieżnobiała, to do mnie bardziej przemawia.

W kącikach jego oczu pojawiły się łzy.

 

Wydawało mi się, że kreujesz silnego bohatera, przed którym respekt czuło nawet szemrane, bandyckie towarzystwo, a tu nagle okazuje się, że gość ma ochotę zaszlochać, rozbeczeć się i pewnie obsmarkać. Dla mnie to niekonsekwencja, ale może taka jest twoja koncepcja, więc OK.

Hahaha, Sabriel nie jest bossem! Jest rosłym mężczyzną, który zwykle nie musi się przejmować o swoje bezpieczeństwo, bo są łatwiejsze cele. A to różnica! Postarałem się lepiej to podkreślić w poprzednim akapicie.

Na blat lady wyciągnął teraz grubą teczkę z dokumentami. Na jej wierzchu widniały oficjalne pieczęcie rządu.

Wyciągnąć coś można np. Z szuflady, ale NA blacie kładziemy/stawiamy/umieszczamy itp. Błędny przyimek.

Trochę przerobiłem, ale generalnie słusznie zidentyfikowałaś, że chciałem, żeby to brzmiało jako wyciągną z szuflady i położył na blacie, bo w przeciwnym razie te dokumenty pojawiłyby się znikąd. 

 I cóż my za myśl mamy, tak w skrócie? Ano taką, że złole pojadą po kasie gościowi, pomimo że tenże gość wiedział, że może paść trupem! Logika jakby odfrunęła, nieprawdaż?

Naaah, nie doceniasz chciwości ludzkiej! Po pierwsze, wiedział, że będzie renegocjować, a nie chciał negocjować stawki jedynie częstotliwość (nie odzywał się, mimo iż tempo mogło go zabić). Po drugie to tylko “może” go zabić. Ludzie palą trzy paczki fajek dziennie, bo daje im to satysfakcję, mimo iż tempo może ich zabić. Co z tego, że 3 paczki to 60% szans na zachorowanie na raka płuc (liczba z podsumowania google AI, nie sugerujcie się nią, nie sprawdziłem!).

Prestidigitator

Fajny debiut ;) 

Zgodzę się z Storm, że klasyczna struktura byłaby w tym wypadku lepsza. Długie zdania wybijają z rytmu, zwłaszcza, że jest ich niewiele. 

Jako również debiutant, mogę powiedzieć tylko, pisz dalej. Wierzę, że kiedyś będzie prościej, bo to kwestia warsztatu! 

Prestidigitator

w_baskerville dziękuję ci za tak szczegółową analizę! Przeczytałem od początku do ostatniego słowa i jestem naprawdę wdzięczny za każdą uwagę, każdą rozważę, chociaż nie z każdą mogę się oczywiście zgodzić! 

Zdecydowanie muszę popracować nad polszczyzną i interpunkcją i na pewno poprawię niedługo opowiadanie pod wskazówki językowe, których mi udzieliłaś. Plus rozważę resztę sugestii. Ale muszę do tego usiąść na spokojnie i może napisać nową wersję, bo wskazałaś mi sporo rzeczy. 

Najbardziej mnie rozbawił fragment o wisiorku/naszyjniku/łańcuszku, bo w mojej ignorancji ja naprawdę wierzyłem, że to synonimy. Nie spodziewałem się, że to się rozróżnia. Dzięki Ci i za to! 

Widać, że czujesz język i jesteś wrażliwa na tekst, to rzadkie. Tak z ciekawości i może dla mnie na przyszłość (), czy zajmujesz się może profesjonalnie korektą? 

Prestidigitator

Podobnie jak u Ambush, od razu mi się skojarzyła Gra o Tron, co ten serial zrobił z pop-kulturą! Ale dzięki temu mnie też złapał twist ;) 

Prestidigitator

Ha, fajny tekst, uśmiechnąłem się przy sobocie, dzięki! :) 

Prestidigitator

Napisał(e/a)ś to przed snem? Ale rozumiem, że były potem poprawki, to nie jest pierwszy draft? Bo jeżeli jest, to jest on niesamowicie dobrze zrobiony. Podoba mi się twist i to jak do niego poprowadził(e/a)ś

Jedyna rada, jaką widzę, to za często użyte jest imię. Przy takim stylu narracji często można zamienić

“Bill po drodze zabrał wiadro i mopa. Zerknął jeszcze w stronę topoli.”

na

“Po drodze zabrał wiadro i mopa. Zerknął jeszcze w stronę topoli.”

i wszyscy i tak zrozumieją o kogo chodzi. 

Prestidigitator

Dzięki Krzysztof Kapibara za komentarz i radę! Czy jesteś w stanie podpowiedzieć która część dialogów brzmi nienaturalnie? Czytam to już pewnie pięćdziesiąty raz i chyba nabawiłem się niestety ślepoty autora :( 

Prestidigitator

Ucisk w klatce piersiowej dławił, wnętrzności wywracały się na drugą stronę. Kości trzasnęły. Mrowienie uniosło włosy na karku, ciało przeszył dreszcz, skręcając kręgosłup. Świat zgasł, zmiażdżony otępiającym uciskiem skroni.

Ładnie napisane. Dużo na raz, ale w dalszej części historii wyjaśnia się dlaczego jest takie skupienie na tej scenie. Szczerze, dobra, krótka historia, bez happy-endu, podoba mi się. 

Prestidigitator

Jestem z osób, które skupiają się raczej na historii, nie na stylistyce, więc też i ten komentarz będzie o historii. A ta jest dobrze poprowadzona, buduje napięcie i zachęca czytelnika do dalszego czytania. Cały czas czuć progres i czuć, że dokądś to zmierza, nie ma zbędnych opisów i info dumpu. Cyrograf z miejscem na podpis rycerza: miodzio.

To wszystko powiedziawszy, czas na rzeczy, które jako czytelnika trochę gorzej dla mnie zadziałały: 

1. Rycerz jest płaski, jest tylko nośnikiem historii, nie postacią godną uwagi
2. Porzuciłeś całkowicie wątek ‘skąd ja to wiem’ w kontekście klasztoru, a szkoda, to mógł być ciekawy subplot. Klątwa? Sam diabeł chciał nowego sługę? Znowu, rycerz jest tylko nośnikiem historii, nie jej częścią. Historia bez rycerza niczego by nie straciła (poza może zakończeniem)
3. Erem jest klasycznym deus ex machina, pojawia się i rozwiązuje wszystkie problemy. Dla shorta w sumie spoko, zwłaszcza, że nie budujesz świata, tylko zamkniętą historię.

    

   Co oznacza łacina podana w tekście, podasz trochę BTS? 

Prestidigitator

Super przydatny post! Jestem od niedawna i szczerze doceniam.

Chciałem zauważyć, że dwa razy jest ten sam link na końcu, ale widzę, że Jim już to wypunktował. Czy ma może ktoś prawidłowy link? :) 

Prestidigitator

Ha! Sprytne użycie drabble, aby przemycić ciekawostkę historyczną!

Dużo takich opowiadań tworzysz? I czy miałaś już coś z D.B. Cooper (pytam, bo jedyna taka ciekawa sytuacja, jaką kojarzę).

Prestidigitator

Przeczytałem, mam parę uwag, mam przemyśleń, subiektywnych (bo jakżeby inaczej), więc potraktuj je proszę z przymrużeniem oka, zwłaszcza, że miałaś dobrych betareaderów ;)

Pierwsze akapity i opisy przyrody były bardzo dokładne. Aż za dokładne, tonąłem w nich, nie dowiadując się niczego nowego o postaciach. A tutaj idealnie można by było wpleść coś w stylu "Sken poczuł, że ostra trawa zraniła mu łydkę, spojrzał z grzbietu konia i […]", krajobraz nadal byłby opisany, ale również postać byłaby trochę bardziej rozwinięta.

To przechodzi płynnie do mojego drugiego przemyślenia, że trzech uczniów jest niemal identycznych w dialogach. Uzupełniają swoje myśli, kończą zdania, nie rozróżniałem ich i nie musiałem się na tym skupiać, bo rozróżnienie ich nie wnosiło wiele do historii. Przy dialogu o czarodziejce, którykolwiek mógł mówić którykolwiek z tych tekstów. Tylko Digo miał własny, zirytowany głos, ale nie powiedział nim za wiele.

Podkreślałaś od początku trudność podróży, po czym nagle po śmierci mentora i przewodnika w dwóch zdaniach dotarli na miejsce. To trochę niszczy zbudowany klimat, rozładowuje napięcie. Moją sugestią byłoby skrócenie opisów trudów drogi lub też podkreślenie, że te trudy nadal występowały jakąś dodatkową sceną.

To powiedziawszy, podoba mi się koncept przedstawiony w opowiadaniu. Oryginalnie i sprytnie rozwiązałaś, dlaczego wiedźmin mógł zginąć od zwykłego ukąszenia węża. Fajnie przemyślany jest też turniej, trochę taki Harry Potterowy Turniej Trójmagiczny. Wiem, że to stare opowiadanie i czekam, aż opublikujesz coś nowego :) 

Prestidigitator

Dzięki khomaniac, na pewno nie chciałem dezorientować, nie na tylu poziomach. Faktycznie, ja mam cały wszechświat już nawet opisany fizycznie, natomiast czytelnik dostaje fragmenty. To cenna uwaga, muszę to mieć z tyłu głowy, gdy będę następne opowiadania tworzył i/lub udoskonalał. Chociaż pociesza fakt, że mogło to być atrakcyjne :) 

Prestidigitator

Według mnie brakuje tutaj puenty, zakończenia shorta, nawet zakończenia, które sugeruje dalszą część. Wchodzimy w środek najciekawszej akcji, mamy trochę retrospekcji i kończymy nic nie osiągając. 

Ale generalnie czyta się bardzo fajnie, płynnie, żeby nie zostawiać tylko negatywów ;) 

Prestidigitator

Dziękuję Ci serdecznie @bruce!

Boże, nawet nie zdawałem sobie sprawy ile błędów interpunkcyjnych popełniłem, masakra. Chyba muszę sobie przypomnieć zasady “,”. Wszystko oczywiście poprawione.

Co do samej historii, mam za dużo w głowie z Verdis, żeby skupiać się na tak przeciętnym protagoniście jak Sabriel. Nie ma on co prawda “character arc” w tych ~1k słów, ale jego historię uznaję raczej za zamkniętą. Jest zwykłym człowiekiem, który trafia na zagrożenie i reaguje jak zwykły człowiek by zareagował – pasywnością, akceptacją. Być może to jedyny ciekawy, warty opisania moment jego życia. 

A może faktycznie wrócę kiedyś do niego zobaczyć, jak się wszystko potoczyło. Ale chyba będę mieć ciekawsze pomysły na dłuższe treści (mam nadzieję, w sumie).

Co do “Złota gęś”, chcę zasugerować, że Sabriel jest jednym z wielu źle sklasyfikowanych, których rząd będzie chciał wykorzystać do swoich celów. I już tutaj widzę większy potencjał na kontynuację i mam nawet jakiś zarys, niestety w głowie. 

Jeszcze raz dzięki za wszystkie sugestie. To mi na pewno otworzyło oczy, że muszę się skupić na tych “kropeczkach z ogonkiem”, których często nawet nie zauważam jak samemu czytam :/ 

Prestidigitator

Cześć :)

W tym roku postanowiłem przełamać swoje opory i zrobić coś zupełnie innego niż robię zawodowo (programista), zacząłem pisać. Mam cel od stycznia, codziennie z rana poświęcić co najmniej 5 minut na pisanie oraz publikować 1 gotowe opowiadanie miesięcznie. Jak do tej porty średnio jest to 90 minut, więc działam. Doskonale warsztat i docelowo chciałbym napisać książkę o świecie Verdis, który odkrywam kolejnymi pisanymi szortami.

Skupiam się na publikacjach na Substacku (nie wiem, czy mogę wklejać linki, więc nie będę), gdzie od tego miesiąca planuję też dodawać jeden dodatkowy ‘artykuł’ dotyczący jakiegoś problemu/myśli/koncepcji rozpatrywanej w danym opowiadaniu. 

Fantastyka.pl została mi polecona przez… claude.ai, jako miejsce, gdzie skupiają się osoby lubiące czytać SiFi po polsku. Dlatego dzisiaj dołączyłem, z moim ostatnim opowiadaniem i planuję zobaczyć jak w ogóle korzystać z portalu. 

Dzięki i do zobaczenia w Waszych opowiadaniach 

Prestidigitator (nie jestem na tyle odważny, żeby publikować pod własnym imieniem, wybaczcie)

Prestidigitator