Profil użytkownika

DJ/producent, historyk-amator, typowy humanista. Raczej czytam niż piszę. A jak nie czytam, to rysuję, oglądam filmy albo uzupełniam kolekcję miniaturek.

#teamfantasy. Chociaż jakbym miał wskazać ulubionych autorów, to Lovecraft i Gibson.


komentarze: 1430, w dziale opowiadań: 954, opowiadania: 567

Ostatnie sto komentarzy

Fuj. Nie zgadłbym.

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Czekam na twój tekst. Chyba weźmiesz udział w konkursie?

Wybrałem sobie obraz, zobaczymy, co z tego wyjdzie. ;)

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Jeden z lepszych tekstów w twoim dorobku. To chyba kwestia tego, że tym razem postawiłeś na duet, chemia między bohaterami ładnie napędza opowiadanie. Obraz wykorzystany IMO naprawdę nieźle i oryginalnie, ale o tym, że pomysłów można ci tylko pozazdrościć, już wiesz. :)

Z drugiej strony – historia urywa się w tym momencie, w którym właściwie powinna się zacząć. :P Osobiście chętnie bym poczytał o perypetiach dwójki zakapiorów w obcym świecie. To zresztą bolączka wszystkich twoich tekstów – zawierają sporo opisów, a przynajmniej szczegółowych objaśnień działania świata, podczas gdy fabuła jest, cóż, pretekstowa.

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

bruce & Holly,

no dobrze, przyjmuję do wiadomości. Chociaż sam za tym zabiegiem nie przepadam.

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Władza dynastii Tauronów sięgała bowiem ku Bosforowi, wybrzeżom Morza Śródziemnego i aż po dolinę Nilu. Od roku 1615 Konstantynopol – perła znad Bosforu – pozostawał w rękach polskich.

Taaa…

Jeśli chodzi o treść, to mamy a) wprowadzenie (jakie długie! O:), jako żywo przypominające przebieg jednej z moich bardziej udanych kampanii w Total Wara, b) dwa rozdzialiki, z których nie wynika absolutnie nic. Jeśli to ma być zajawka książki/jakiegokolwiek innego projektu, to nie czuję się zachęcony.

Warsztatowo też nie najlepiej, szczerze mówiąc, chociaż wielkiej tragedii też nie ma. We wprowadzeniu jest gorzej niż w części fabularnej, tamto wygląda jakby było sklejone z kilku różnych notatek (obok siebie są dwa akapity o Bałkanach niepowiązane w żaden sposób).

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Hmm… Tylko czy to na pewno fantastyka? Bo jeśli dobrze zrozumiałem (a ostatnio niezbyt dobrze mi to idzie), nie ma diabłów, nie ma aniołów, jest tylko chora psychicznie bohaterka, która widzi różne rzeczy. Innych elementów stricte fantastycznych nie dostrzegłem, a jeśli te nie są ,,prawdziwe”, to mam wątpliwości.

cholernej wieży

Nie za współczesne aby?

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Hmm, ale zaraz. Przecież ten tekst nie o tym. To nie kosmici wymyślili religię w tym tekście, tylko ją testują, jak proces. Oni nawet mówią, że religia jest na Ziemi od wielu, wielu lat i działała najsprawniej z wszystkiego, co udało się ludziom osiągnąć. Więc oni wchodzą jakby w trakcie, a nie zrzucają religię. Używają jej jako narzędzia. Podszywają się pod Boga.

Tak? Aha. A to przepraszam; niepotrzebnie skojarzyłem to, jak powiedzieli, że szukają odpowiedniego ,,proroka”, z tymi migawkami, które im pokazali.

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

To ja sobie pomarudzę. :P Pierwsza część jeszcze w porządku, odczytałem ją jako studium narastającego obłędu – ksiądz się odkleił i wiedzie swoje owieczki na rzeź; próbuje nadać jakikolwiek sens kolejnym potknięciom (tzn. temu, że ludzie nie chcą się przyłączyć, odchodzą lub giną) albo zwyczajnie je usprawiedliwić, w końcu w dłonie wpada mu ,,gołąb”, który mógł być właściwie czymkolwiek, a jemu wydawało się, że, kurczę, coś może na nim zobaczył, a może jednak wcale nie, ale nikt nie musi wiedzieć. Przyznaję, przez chwilę byłem pewien, że potop też okaże się bzdurą i rozdmuchiwaniem zwykłej anomalii pogodowej do apokaliptycznych rozmiarów.

Przeczytałem komentarze, więc widzę, że tutaj nie minąłem się zbytnio z zamysłem autora.

Część druga z kolei… zostawiła mnie w stanie głębokiego oburzenia, jakie zwykle odczuwam w kontakcie z utworami mocno nieodpowiadającymi mi ideologicznie. Nie zagłębiając się w szczegóły – bardzo nie podoba mi się motyw ,,religia jako stworzone przez kosmitów narzędzie manipulacji”, bo po prostu nie mogę się zgodzić na sprowadzenie długotrwałego i skomplikowanego procesu, jakim jest ewolucja wierzeń religijnych, do ,,a, przyleciał se taki Cthulhu i postanowił poeksperymentować”. Nie, nie, nie. Sorry.

Tak że dla mnie 50/50.

EDIT: Przypomniałem sobie – rozbawiło mnie to, że ksiądz w apokaliptycznym kazaniu używa cytatu ze starej piosenki. To tym bardziej przekonało mnie, że ma coś nie po kolei…

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

No, nareszcie ktoś odgadł trzecią inspirację :D

Yay! Co wygrałem? XD

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Flizy – jedno z moich ulubionych słów. <3

Kafelków nie dociskam; biorąc pod uwagę to, co mi czasem chodzi po głowie, licho wie, gdzie by mnie wywiało…

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

A mi się podobało. Jako wielki fan Skyrima mogę tylko przyklasnąć rzezi draugrów, wilków i innego tałatajstwa. :D Swoją drogą, nie inspirowałeś się przypadkiem opowiadaniem ,,Córka lodowego giganta”? Kilka fragmentów (głównie pogoń za Signe i moment, w którym czarodziejka wzywa swoich braci na pomoc) wyglądało mi na celowe nawiązanie.

Dobądź broni(,) Signe(,) i przygotuj się na śmierć (…).

Wołacz z obu stron oddzielamy przecinkami. W pierwszej chwili pomyślałem, że ,,Signe” to nazwa broni. :P

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Aha, rozumiem. Czyli dokładnie to samo, co ja miałem z ,,Władcą Pierścieni”. :)

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Dobry tekst. Jestem w stanie go sobie wyobrazić wydanego na papierze. Obraz IMO wykorzystany bardzo pomysłowo (zwłaszcza, że to jeden z mniej ,,fantastycznych” w puli). Sama historia też mi się podobała – mam dużą łatwość w wyobrażaniu sobie tego, co czytam, i stwierdzam, że z tego mogłaby wyjść całkiem fajna krótkometrażowa animacja albo teledysk. :) Klik ode mnie.

Jeszcze tylko kilka rzeczy, które mnie zatrzymały:

Zapach ojczystej pipy.

Po pierwsze, w tym kontekście raczej ,,ojcowskiej”. Po drugie, czy ,,pipa” to ,,fajka”? Nic innego nie przychodzi mi do głowy. Pytam, bo mój mózg zrobił przy tym zdaniu fikołka, czym bardzo skutecznie ubił podniosły nastrój całej sceny. 

Był to gest nie z rytuału, ale z wewnętrznej, niepohamowanej agonii.

Hmm… Niby wiem, o co chodzi, ale poprawnie toto nie brzmi, a już na pewno niezbyt ładnie.

wypróżnieni z emocji

Zdecydowanie najgorszy możliwy czasownik w tym miejscu.

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Argh, zjadło mi taki głęboki komentarz. No to w skrócie:

+ sam pomysł na malarza-zabójcę-nekromantę

+ ,,malarskie” tytuły rozdziałów (,,Galeria zbrodni”, ,,Głos akrylu”)

+ zakończenie autentycznie mnie zaskoczyło (choć tak, domyśliłem się, że Tobias to Thomas)

 

– papierowe postacie – morderca jeszcze nie taki zły, ale o narratorce nie jestem w stanie powiedzieć nic konkretnego

– rozpoczęcie akcji in media res – trudno mi się było wczuć w intrygę, której większa część już się rozegrała gdzieś za horyzonem

– nie wszystkie rozdziały mają ,,malarskie” tytuły (np. ,,Chwila bez tchu” jest kompletnie od czapy i wybija z rytmu)

– drobne problemy z tempem i konstrukcją tekstu

 

Ogólnie nie wyszło najgorzej, ale widać, że to debiut. Powodzenia!

 

P.S. O, Michael, teraz zauważyłem, że ten gilek za każdym razem ma za sobą inny obraz. :D

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

To ja się wtrącę (i zaznaczę, że to tylko moja subiektywna opinia) – akurat Grabińskiego tu nie dostrzegłem, ale przyznaję, że czytałem tylko ,,Demona ruchu” (po którym przez chwilę bałem się wsiadać do pociągu). Stylizacji na tekst z dwudziestolecia międzywojennego tym bardziej. Konwencję – hmm, może, ale jest to, jak już wspomniałem, konwencja innego rodzaju. ;)

 

Holly, a mogę podrążyć – dlaczego nie ich lubisz? ;)

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

o, jak dawno Cię nie było! Czy tylko mi się tak wydaje?

Serio? Wydawało mi się, że jestem tu przez cały czas. XD Może po prostu mniej ostatnio komentowałem. 

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

To, że umiesz pisać bardzo ładne poetyckie teksty, już wiemy, więc nie będę się powtarzać. ;) Do połowy, kiedy był tylko nastrój i opisy przyrody, podobało mi się najbardziej. Potem zaczęło się wyjaśniać, o co chodzi, i moje skojarzenia dość nieoczekiwanie skręciły w stronę ,,Diuny” (może dlatego, że mało znam historii rozgrywających się na innych planetach), świat okazał się dużo większy niż wyglądał na pierwszy rzut oka, a impresjonistyczny klimat pękł jak bańka mydlana. Szkoda :(

On, czy ocean?

Przed ,,czy” w zdaniach równorzędnych nie daje się przecinka.

numerybruner

To miało być jedno słowo?

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Dobre. Powiało grozą.

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

mroczna, refleksyjna opowieść o władzy i odpowiedzialności, historia o tym, czy brak wyboru naprawdę zwalnia z odpowiedzialności

Nie wiem, jakie masz doświadczenie w pisaniu, ale taką przedmową wieszasz sobie poprzeczkę dość wysoko. :P

Przeczytałem pierwszy rozdział i już mam wątpliwości. Pierwszy akapit spod znaku ,,krew i flaki” – OK, mam nadzieję, że autor do czegoś zmierza. Następnie opis bohatera – doświadczony żołnierz, dowódca, totalnie znieczulony na makabrę. No to go sobie wyobrażam: wielki, posępny drab podzwaniający kolczugą i czarnym płaszczem zamiatający ziemię, jakby zszedł z kart powieści Glena Cooka. I nagle pojawia się zgrzyt, bo okazuje się, że wspomnienie martwych dzieci niemal wywołuje u niego atak paniki. Panikujący dowódca? No dobra…

W kolejnej scenie następuje jeszcze większy zgrzyt, bo pokazujesz nam podwładnych owego doświadczonego żołnierza – odrażających z wyglądu i zachowania, którzy z kolei wyszli z szufladki ,,Co każde dark fantasy mieć powinno”. Następuje scena brutalnego mordu, przy której zaczynam się poważnie zastanawiać, czy autor do czegoś zmierza (BTW, wiem, że przy fantasy wykłócanie się o takie rzeczy to próżny trud, ale arystokratów generalnie nie pozwalało się zarzynać byle knechtom – Ilan powinien delikwenta aresztować i odstawić do stolicy na egzekucję). I tu bohater już nawet nie próbuje udawać, że jest dowódcą, patrzy tylko bezsilnie, jak żołnierze jawnie ignorują jego rozkazy (bo nie ścięli księcia mieczem; ponownie – teoretycznie mogliby za to zawisnąć).

W skrócie – na początku sugerujesz, że Ilan jest zahartowanym w boju generałem, który nie jedno widział, a chwilę potem pokazujesz, że to w istocie mięczak o słabej psychice, który nie jest w stanie zmusić swoich ludzi do wykonania (jakkolwiek okrutnie to nie zabrzmi) prostego rozkazu. To w końcu jedno czy drugie? Jeśli drugie, to jakim cudem został dowódcą takiej bandy degeneratów?

 

W tekście jest sporo literówek i bardzo dziwnych kiksów (,,wiesz” zamiast ,,wierz”), jakby był pisany na telefonie. Mówisz, że zależało ci głównie na feedbacku dot. fabuły, więc pewnie zabrzmi to jak czepialstwo, ale serio, takie potknięcia bardzo psują odbiór.

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Kurde, wszystkie fajne, aż trudno się zdecydować. Poproszę ,,Echo stali".

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Wszystkich ich filmów nie widziałam, ale tam chyba były bardziej osobiste nieszczęścia?

Zależy, motywy katastroficzne (w tym wojenne, ale nie tylko) są tam dość mocno zaznaczone – najmocniej chyba w ,,Księżniczce Mononoke”, ale też w ,,Ruchomym zamku Hauru”, ,,Nausice z Doliny Wiatru”… No i w ,,Grobowcu świetlików”, ale to nie jest fantasy.

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Gratuluję wygranej w konkursie. :)

Pomysł wyjściowy trochę mi przypomina komiks ,,Baśnie” (bajkowe stwory uciekają przed katastrofą do ,,prawdziwego” świata), ale już obraz zaczarowanej krainy spustoszonej przez wojnę przywodzi na myśl Studio Ghibli. Czytałem późnym wieczorem, więc nie zwracałem uwagi na ewentualne błędy czy nieścisłości (raz tylko się zjeżyłem na ,,małą Jugosławię”). Ogólnie wciągający, trochę ,,filmowy” tekst; szybkie zamknięcie akcji pozostawia niedosyt (,,Co, już? A trzeci akt gdzie?”), ale brakuje jakiegoś ,,wow” – historii, w których fantastyczne stworzenia robią za gnębioną mniejszość, było na pęczki.

Aha, i jeszcze ten tajemniczy nieznajomy w skórzanej kurtce (wilkołak zresztą)… Jak tylko się pojawił, pomyślałem ,,Błagam, nie”. :\ Do wątku miłosnego na szczęście nie doszło, ale niepokój pozostał do końca.

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

OK, dzięki za wyjaśnienia, teraz rozumiem twój zamysł trochę lepiej. I nie ma za co, cieszę się, że mogłem pomóc. ;)

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Albo :D cztery osoby pancerne i jedna istota cztero nożna

XD

Tylko “osoby samobieżnej” nie mogę zgadnąć (Pan Samochodzik?)

Raczej tak. Później znalazłem jeszcze ,,Osobę Identyfikującą Się Jako Samochód i osoby templariuszowe”. ;)

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Ekhem, to jest opos. ;)

Poza tym nie wiem, czy za żarty lekko polityczne dostanę opie*rz, ale tata od kilku dni męczy mnie takimi klimatami, a nr 1 mnie rozbroił:

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Sympatyczne, ale razi mnie połączenie ciepłej, idealistycznej w gruncie rzeczy historii z ironicznymi wstawkami narratora – jakbyś nie mógł się zdecydować, czy piszesz parodię czy może jednak na poważnie.

Wybiegł na chłód nocy, gdzie na plaży czekała już łódź, a nieco dalej – orka. I tyle go widziano.

Eee… Ale orki nie jedzą ludzi. Czasem wywracają łodzie i to może by przeszło, ale orka to faktycznie jedna z mniej prawdopodobnych opcji jeśli chodzi o wypadek na morzu.

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Chyba nie załapałem. :\

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Cześć!

Właśnie szukałem opowiadań o Słowianach i twoje było na samej górze listy. A że bohaterka studiuje ten sam kierunek, co ja, poczułem się zachęcony. :) Przystępuję do wiwisekcji.

Pierwsza uwaga – z ciekawości sprawdziłem, czy na UJu są zajęcia z mitologii słowiańskiej, bo u nas na przykład nie ma (SlawUŚ dokłada wszelkich starań, by jak najszybciej pozbawić złudzeń wszystkich potencjalnych rodzimowierców :P). Okazało się, że tam też nie.

Z czasem stworzyły nieformalną grupę badawczą, która nawiązywała kontakty z innymi środowiskami zajmującymi się podobną tematyką.

Tak zaczęła się jej znajomość ze Słowiańskimi Wiedźmami. Z początku obserwowała je z dystansem, trzymała się na uboczu, lecz z czasem ich świat wciągnął ją głębiej, niż zamierzała.

Tego nie rozumiem. ,,Słowiańskie Wiedźmy” to nazwa ,,nieformalnej grupy badawczej” czy ,,środowiska zajmującego się podobną tematyką”? Dalsza część tekstu nie pozwala stwierdzić z całą pewnością; opisy praktyk sugerują jakąś pseudo-wiccańsko-druidyczno-neopogańską sektę, ale to trochę nie leży mi w kontekście. Nie sądzę, by w dzisiejszych czasach jakiekolwiek środowisko akademickie traktowałoby dziewczyny poważnie, gdyby wyszło na jaw, czym się zajmują na tych swoich zlotach.

– Jestem tu sama… Nie chcę pić alkoholu. Wolę mieć sytuację pod kontrolą.

Skąd pomysł, że to alkohol, skoro przed chwilą sam stwierdziłeś, że napar? I nawet nie pachnie etanolem.

Poza tym – goździki przyjechały z Indonezji. Jakoś mi nie pasują do zielnika słowiańskiej wiedźmy.

Ale przecież wasze imiona to słowiańskie agmy…

Mogę spytać, skąd to pojęcie? Pierwsze słyszę.

 

Pomysł na świat jest generalnie w porządku, choć trochę mnie razi mieszanie postaci i pojęć z kompletnie różnych parafii – tu słowiańskie wiedźmy, tu Gaja, tu jacyś paladyni i gargulce… Trochę zakręcone, IMO. Sam tekst niestety nudnawy, przynajmniej pierwsza połowa, gdzie zamiast fabuły dostajemy streszczenie dotychczasowych losów bohaterki. Potem coś się wreszcie zaczyna dziać, ale i tak czytamy głównie ekspozycję i wprowadzenie do uniwersum. Zostawiasz dużo informacji do przetworzenia i spory niedosyt.

Cóż, postaram się zajrzeć do tekstów wymienionych w przedmowie, tymczasem nie pozostaje mi nic innego, jak życzyć powodzenia w dalszej pracy twórczej.

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Kiedyś też próbowałam i nawet zainstalowałam sobie program Virtual DJ i kupiłam sobie taki zabawkowy kontroler Hercules DJ, ale szybko mi przeszła zajawka po wigilii służbowej. Stwierdziłam, że użeranie się z pijanymi ludźmi nie jest dla mnie.

Heh, dlatego po kilku nerwowych wieczorach obiecałem sobie, że już nigdy nie zagram na okolicznościówce. ;)

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

bruce, mi bardziej chodziło o to, że jak bohater zaczyna kozaczyć, to trudniej uzyskać efekt grozy (,,Obcy: Ósmy pasażer >>Nostromo<<” >>> ,,Obcy: Decydujące starcie”).

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Znaczy – będzie do tańca (prawie).

cool

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Niestety będę marudzić. Historia kojarzy mi się strasznie z różnymi niskobudżetowymi horrorami, które można czasami podłapać na SciFi albo AMC. Malutka obsada? Jest. Zrąb fabuły w postaci jankesów na wyprawie w egzotycznym kraju, gdzie czyha pradawne zło? Jest. Przewrotne, ale w sumie mało zaskakujące zakończenie? No jest!

Faktycznie, w pewnym momencie zacząłem się zastanawiać, czy aby nie mam do czynienia z pastiszem. Jako pastisz tekst się broni – te wspomniane wyżej filmy są na swój sposób urocze, ale obawiam się, że ,,urocze” to ostatnie słowo, jakie chciałbyś tutaj usłyszeć. ;( Jako poważny horror… No, ani szczególnie się nie przestraszyłem (,,zasługa” narratora-kowboja), ani nie zainteresowałem Mroczną Tajemnicą z Odmętów Dziejów (jak dla mnie za mało budowania klimatu), a całość zawiera za dużo motywów, które mi osobiście się nie podobają, by w ogóle uznać lekturę za satysfakcjonującą (Boże, jak ja nie cierpię Starożytnych Kosmitów!!!).

Pozdrawiam i przepraszam za brutalną szczerość.

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Ja z kolei dziękuję za wyjaśnienie kwestii ubranek. :) 

A tak z ciekawości: co ten akronim znaczy? Jeśli można wiedzieć oczywiście.

To nie jest akronim. (: SouNDWaLKeR* – jak nazwa pliku wydaje mi się za długa, to wywalam samogłoski, żeby ją skrócić, i stąd to się wzięło. Chociaż sądząc po tym, jak często czytam słowa ,,Skopiowałem/am twój nick, bo…”, zastosowanie tej taktyki tutaj mogło być błędem. XD

*A czemu ,,Sound-“? Ano, siedzę w muzyce dość głęboko (plus pewne doświadczenie jako DJ).

A jak wyglądał cały proces zaglądnięcia tutaj w takim razie?

Statam się zachowywać otwarty umysł. Zaglądam do większości opowiadań, które tu lądują, sprawdzam tagi, przelatuję wzrokiem po dwóch-trzech pierwszych akapitach. Jak coś mnie zainteresuje, to czytam całość, jak nie, to dopiero wtedy sprawdzam komentarze, żeby wiedzieć, czy coś mnie omija. No i tu chyba omijało. ;) A tytuł i hasło ,,cała prawda o misiach z klubu go-go” zrodziły myśl ,,Nie no… Muszę sprawdzić, co tu się odwaliło”. I nie żałuję! ;D

Spróbuj jednak nie zawracać sobie tym głowy, jest to kwestia, na którą nikt inny nie zwrócił uwagi i której nie przemyślałam, ot, cała tajemnica :)

Spoko, rozumiem. :)

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

,,Wkulwił”. <3

Nie czytuję bizarro, ale zaintrygowały mnie pełne superlatywów komentarze. Było… śmieszno i straszno (moim zdaniem istnieje niewiele rzeczy zabawniejszych od masakry (w wykonaniu) pluszowych misiów ;P). Trochę mnie zastanawiało, co symbolizują drogocenne guziczki, ale skoro nie symbolizują nic, to się nie czepiam. Poza tym – miło było spędzić tę parę minut w misiowym burdelu półświatku. ;)

Jedna niespójność, o którą trochę głupio mi pytać – skoro misie nie noszą ubrań, to jakim cudem mogą robić striptiz? blush I dlaczego uznają to za podniecające, skoro, kolokwialnie mówiąc, gołe baby (i chłopów) widują codziennie? Próba rozkminienia tego samodzielnie zrodziła w mej głowie cokolwiek niepokojące obrazy…

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Moi dziadkowie też się nazywają Basia i Staszek. :P Niepodobni do tych tutaj, Bogu dzięki.

Faktycznie, bardzo Kingowski tekst. I mam z nim taki sam problem, jak z książkami Kinga, przynajmniej z tymi starszymi, bo tam też często pojawiał się ten jeden wyjątkowo odrażający typ, którego głównym zadaniem w historii było zapewnienie czytelnikowi katharsis, kiedy już spotkało go coś makabrycznego. Przyznaję, ten zabieg nie do końca na mnie działa, może dlatego, że dosyć dobrze go wyczuwam i od pewnego momentu czytałem z myślą ,,Ciekawe, jak zginie”. No nie zginął, ale idea podobna.

W skrócie – jakbym czytał książkę Kinga. Odbierz to, jak uważasz. (: A, i kotek, kotek zawsze na propsie, nawet taki przerażający, wieszczący.

No i ohayou gozaimasu, dobra weczer, miłego pobytu na Portalu etc.

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Jak wielokrotnie wspominałem, jestem kociarzem, a psów serdecznie nie cierpię, ale jeszcze bardziej nie cierpię bezmyślnego okrucieństwa. Paskudna sprawa, i to jeszcze z życia wzięta. Zapowiedzianego czarnego humoru nie dostrzegam, chyba że chodzi o małą dziewczynkę niechcący wywołującą rzeźnię (zapewne wbrew zamierzeniu autorki zwizualizowałem ją sobie jako… Elmirkę :P). No, ale temat zdecydowanie nie nadaje się na humoreskę.

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Wczoraj obejrzałem ten film i myślę, że jest zwyczajnie kiepski. Wersja z lat 80. też nigdy mi się nie podobała, ale uważam, że była dobrą adaptacją dość odjechanej książki i w narzuconych sobie ramach jak najbardziej miała sens. Tutaj niestety dziwaczność ,,Akademii…” została wtłoczona w ramy Typowej Superprodukcji Fantasy z obowiązkowym motywem wybrańca. W efekcie produkcja ma się do oryginału podobnie jak ,,Alicja w Krainie Czarów” z Mią Wasikowski do książki Carrola. Po prostu nie każdą historię da się tak ugnieść. :(

W ogóle w trakcie seansu miałem wrażenie, że połowę scen wycięto, a resztę rozrzucono w losowej kolejności. Razi zwłaszcza wątek wilków, które niby są antagonistami, ale przez jakieś pół filmu chowają się gdzieś w tle i nie mają żadnego wpływu na fabułę. Plus to, że z Pana Kleksa, który w książce był chyba największym przeagarem bajkowego świata, zrobili ciapę, która gada i robi głupoty, a jak przychodzi co do czego, to robi się kompletnie bezużyteczna.

Motyw ze ściąganiem dzieci z różnych stron świata miał potencjał, ale został zmarnowany uczynieniem z reszty ekipy jeno tła dla Ady (BTW, dlaczego ona nie mogła mieszkać w Polsce? Trzeba było dorzucać kolejne polskie dziecko, żeby odhaczyć token?). Mamy zatem do czynienia z klasą wydmuszek, przy czym część z nich jest tak stereotypowa, że zęby bolą – dziewczynka z Ukrainy to jakaś druidka popylająca po stepach w białym gieźle, a dziewczynka z Japonii to dwunastoletnia Czarna Mamba, której tatuś nie pozwala trenować kendo. Bez jaj.

Żeby nie było, że ciągle narzekam – o dziwo Stankiewicz i Stenka faktycznie wypadają w swoich rolach nieźle (Kleks w wersji Kota jest, jak wspomniałem, raczej irytujący). Synthwave’owy soundtrack też wypada pochwalić (a Sanah i wykonawców ściągniętych z Męskiego Grania jak zwykle posłać do diabła). Jednak jeśli chodzi o ogólne wrażenia, pod większością uwag Świryba mógłbym się podpisać.

Uff, wyrzuciłem to z siebie. Dobrej nocy wszystkim! 

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Hej, piszę na szybko i z telefonu, bo już wyjechałem na święta, ale dziękuję za pozytywne komentarze (zwłaszcza – nieironicznie – o biuście, bo rzadko rysuję postacie kobiece w takiej odsłonie, więc cieszę się, że dobrze wyszło ;D), a co do reszty wpisów, nadrabiam, nadrabiam i podziwiam. :) I gdybym nie miał czasu w Wigilię, to wesołych Świąt wszystkim!

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Aaa, zezarło mi komentarz. :(

Z początku nie załapałem, że oni chcą psa (słowo ,,psiecko” poznałem kilka dni temu). Trudno się rozpisać na temat takiej prostej historyjki, ale wyszła całkiem ciekawa parodia motywu dzieci projektowanych na zamówienie. Ciekawe, czy kota też można zamówić…

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Aha, czyli oni chcieli… psa? W sumie niewiele rzeczy mnie już dziwi, słowo ,,psiecko” poznałem kilka dni temu, ale na końcu i tak pacnąłem się ręką w czoło. Ogólnie – zabawne ogranie sajfajowego motywu potomstwa robionego na zamówienie. Ciekawe, czy kota też można tak zaprojektować…

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Też się zastanawiam, po co to streszczenie. Jaka przyjemność z czytania tekstu, kiedy wiadomo, co się stanie?

Raczej nie napiszę nic odkrywczego, ale tak – to bardziej pomysł na scenariusz RPG, i to nie jakiś bardzo oryginalny. Przed wyruszeniem w drogę należy zebrać drużynę, schodzimy do lochu, na koniec walka z bossem (tu potraktowana, łagodnie mówiąc, po macoszemu). I nawet zaczyna się w karczmie. :P Raczej nie mój klimat.

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Cóż, nie porwało, ale to pewnie kwestia formy (nie lubię dzienników i takich tam) albo uczulenia na Słowiańszczyznę. Świat wydaje się ciekawy, szkoda, że więcej dowiedziałem się o nim z komentarzy niż z samego opowiadania. W sumie gdyby nie te dodatkowe wyjaśnienia, pomstowałbym teraz na słaby research, bo z tekstu trudno wywnioskować, że x jest elementem świata przedstawionego wprowadzonym świadomie i zgodnie z zamysłem autora. :P

Swoją drogą, naprawdę mnie zastanawia, co ukształtowało ten świat i dlaczego Gdańsk, który najwyraźniej znajduje się poza orbitą germańskich wpływów, ma bardzo ,,zachodni” herb z łacińską dewizą. Za dużo pytań, za mało odpowiedzi. (Sorry, ale bez solidnego wytłumaczenia nigdy nie uwierzę w żadne zjednoczone ,,Królestwo Słowian”, które dotrwało w pogaństwie do głębokiego średniowiecza, a jego centrum dziwnym trafem znajduje się na terytorium dzisiejszej Polski. Sorry, nie.)

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Cześć,

pierwsza rzecz – nie wrzucaj trzech tekstów w ciągu jednego dnia, bo nikt nie przeczyta wszystkich. Druga – odnoszę wrażenie, że próbowałeś napisać polską odpowiedź na ,,Widmo nad Innsmouth”, ale cała idea rozbija się o dosyć zabawne niedopatrzenia. Przykładowo – osadzasz akcję w latach 30., ale główną bohaterką czynisz panią detektyw, w dodatku pracującą solo. Nawet gdyby jakimś cudem przyjęli ją do policji, wątpię, żeby ktokolwiek traktował ją poważnie. Inżynier uzależniony od amfy – zrobiłem szybki research i okazuje się, że amfetamina (jeśli wierzyć Wikipedii) trafiła do dystrybucji pod koniec 1933 r., do Polski pewnie jeszcze później. W tych czasach prędzej opioidy. No i nawiązania do współczesnych pisarzy – kuriozalne.

 Logika i związki przyczynowo-skutkowe kuleją. Alicja znajduje rower, ale musimy wierzyć jej na słowo, bo nam tego nie pokazujesz, potem idzie na plebanię szukać jakichś ruskich map, ale nie wiadomo, po co i skąd jej w ogóle to przyszło do głowy… Hitem jest moment, w którym koleś rzyga upiornymi rybami, ziemia się trzęsie, a Alicja zamiast brać dupę w troki i być może wrócić ze wsparciem (pamiętasz, jak się skończyło ,,Widmo nad Innsmouth”?) wraca do pracy jak gdyby nigdy nic. Sorry, nie kupuję tego.

Ogólnie ww. głupotki oraz struktura tekstu sprawiają wrażenie czytania szkicu, który może i ma potencjał, ale żeby zostać uznanym za prawdziwe, porządne opowiadanie, musiałby być minimum dwa-trzy razy dłuższy. Przemyśl to.

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Mogłoby też być *użytkownik próbuje zapisać nick SNDWLKR z pamięci i się myli* laugh

Czyli oficjalnie dorobiłem się wyróżniającej cechy. XD

Z cytatów jeszcze mi się przypomniało ,,Czy jury przewiduje wydłużenie terminu?”. ;)

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Też nie sądzę, żeby ,,Największe złoże…” napisała Finkla, chociaż słowa ,,nie potwierdzam, nie zaprzeczam” z reguły oznaczają ,,potwierdzam”. ;) Z drugiej strony, emotki w komentarzach nie mają nosków, ale biorę pod uwagę możliwość celowej dezinformacji.

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Dagon na Pomorzu – podoba mi się. :) Szkoda, że takie krótkie.

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Nad Amsterdamem tak, że wpadli w jakąś dziwną chmurę, co spowodowało, że w Brukseli musieli zrobić natychmiastową przerwę na frytki belgijskie.

XD Choć muszę przyznać, że po tym zdaniu alergia na śnieg kojarzy mi się… hmm… dwuznacznie. ;)

A obraz bardzo ładny.

 

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

“Od sta” to archaizm znaczący tyle co “procent”.

O, a ja nie wiedziałem. Ślimak bawi i uczy.

Piękne prezenty siedzą w okienkach (choinka!), czekam na kolejne. (Przy okazji ,,pochwalę się” ignorancją, bo wiersz o złym bałwanie w pierwszej kolejności skojarzył mi się nie z rozbiorami… a z Tabalugą. X\)

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

,,Widokówka” – GalicyjskiZakapior; myślałem też o HollyHell, ale widzę jej komentarz, więc odpada.

,,Jubileusz” – Dawid.

,,Hałasy na strychu” – Staruch.

,,Ostatni atut…” – tu nie wiem, ale sam styl jakoś mi się nie kojarzy z Bardem.

,,Tatuaż z kurzej krwi” – hm… krzkot czasem leci w takie dalekowschodnie klimaty, ale dawno go tutaj nie widziałem, więc to raczej nie on. Nie mam pojęcia.

,,Klątwa Lancknechta…” – ze względu na nietypowy wstęp zaryzykuję stwierdzenie, że to ktoś z krótkim stażem na Portalu. Więcej nie jestem w stanie powiedzieć.

,,Kraken bałtycki” – MichałBronisław, jako rzecze strona główna. ;) Poza tym wydaje mi się, że akcja dzieje się w tym samym świecie, co jedno z jego poprzednich opowiadań.

Uff, tyle na razie przeczytałem. Komentarze postaram się dopisać.

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Ooo, offtop! heart XD Jeśli mogę się wtrącić…

Platon w “Uczcie” wykazywał mnóstwo zrozumienia dla homoseksualizmu.

Tu raczej chodziło o to, że według Ateńczyków (nie wiem, jak w innych poleis) kobieta nie była godną partnerką dla mężczyzny(!), zresztą któryś z ichnich polityków wsławił się stwierdzeniem, że (parafrazując) ,,żony mamy od rodzenia dzieci, prostytutki od zaspokajania codziennych potrzeb, a hetery dla przyjemności”.

Skoro wymyślili, że Zeus mógł posiąść laskę pod postacią byka, to różne fantazje nie były im obce.

Tylko że w tym micie chyba nie chodziło dosłownie o byka. Bardziej prawdopodobne, że był sobie wcześniej jakiś bóg-byk (to nie przypadek, że Europa była akurat przodkinią władców Krety, którzy czcili byki), a Grecy zidentyfikowali go z Zeusem, no i później musieli wyjaśnić, dlaczego Gromowładny nagle przedzierżgnął się w czworonoga. Takie historie nigdy nie biorą się znikąd.

W Grecji nagość nie była problemem (sztuka, sport). Ale to było związane z klimatem.

Tu mam wątpliwości, bo w Grecji jest raczej sucho i nie tak gorąco, żeby ubranie stało się zbędne. ,,Winiłbym” raczej kult piękna.

Normy mogą wynikać z praktycznych uwarunkowań.

Tak. Dlatego niegrzecznie się nabijać z innych kultur. :)

 

P.S. Finkla, w takim razie chałwa ci. ;)

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Osiągnął tylko tyle, że Kaduceusz przywiądł.

Pozamiatane. XD

Sprośna opowiastka z greckimi bogami w tle… Nie powiem, że przepadam za tą konwencją, ale Grecy mieli na tyle swobodny stosunek do swoich bóstw, że pewnie by ją zaaprobowali. ;) Piszesz świetne humoreski i chwała ci za to.

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Plus za nieoczywiste miejsce akcji. Czasami odnoszę wrażenie, że dawna Korea to, popkulturowo patrząc, co najwyżej ,,Japonia dla ubogich”, więc fajnie, że przybliżyłeś/aś nam ten region i epokę. Co prawda nie wiem, co w opowiadaniu pochodzi faktycznie z folkloru i mitologii, a co jest twoim pomysłem, jednakże…

… od czasu pierwszej wzmianki o kurzych bóstwach trudno mi było zachować powagę. W naszym kręgu kulturowym kurczaki nie są uważane za szczególnie przerażające stworzenia, więc jeśli to faktycznie jakiś element wierzeń dawnych Koreańczyków, (niechętnie) przyznaję, że najwyraźniej jestem rasistą i ksenofobem. :\ Jeśli nie, zwracam na to uwagę tobie jako autorowi.

Miałem też problem z zapamiętaniem imion bohaterów, ale to jest stały problem przy azjatyckich serialach utworach osadzonych w bardzo egzotycznych realiach. Tak że o ile obcość świata przedstawionego miejscami utrudniała zrozumienie, co się dzieje, to jednak uważam ją za plus. Opowiadanie jako całość też oceniam raczej pozytywnie.

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

"był owinięty wytartą, postrzępioną ruaną"

Nikt się nie odzywa, ale ja osobiście nie mam pojęcia, czym jest ruana. Wyobraziłem sobie coś pomiędzy kołdrą a firanką. :I

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Jeśli mam wątpliwości, jak zapisać dane słowo, to zamieniam je na inne. Więc zamiast przyswajać sobie nowe porządki, proponuję sporządzić listę słów, których od tej pory w piśmie nie będziemy używać. :P

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Hej, mam nowy pomysł na historię, tylko muszę rozwiązać, a właściwie stworzyć jeden problem – co mogłoby spowodować czasowe wstrzymanie ruchu pociągów na danym odcinku? Przyszedł mi do głowy zerwany most, ale nie wiem, czy to nie przesada.

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Cześć!

Słowo wyjściowe to, jak rozumiem, ,,żar”? Jeśli tak, to moim zdaniem zostało wykorzystane całkiem sensownie, choć może nieszczególnie odkrywczo.

Niestety przy bliższym przyjrzeniu się wyłażą niespójności w samym tekście. Dlaczego admirał dowodzi piechotą? Dlaczego najpierw mówi żołnierzom, że zostali wyzwoleni wzamian za wstąpienie do woja, a potem pozwala odejść prawie wszystkim? Po co w ogóle ich wyzwalać w takim razie? Jaki pożytek ze świecących zbroi? Czy jak żołnierze zobaczą, że zbroje towarzyszy gasną, to morale nie poleci na łeb, na szyję? Czy wróg nie zobaczy wtedy, że są słabi?

Jako wprawka do zabawy słowami OK, jako wprawka fabularna – nie za bardzo.

Admirał dał komendę spocznij. Dziewięciu pozostałych patrzyło na niego z zaciekawieniem, na co tamten raz po raz uśmiechał się nerwowo i głupkowato.

Admirał?

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Dobre, uśmiałem się. :) Na Bali mnie nie stać, więc przymusowe wyjście z celibatu raczej mi nie grozi.

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Doczytałem do drugiego paragrafu. Czemu? Bo nieszczególnie interesują mnie quasi-naukowe rozkminy na temat świata, którego nie znam. Wydaje mi się, że takie niefabularne materiały można publikować dopiero wtedy, kiedy ma się już większą lub mniejszą grupę fanów, którzy będą chcieli się zapoznać z kulisami opowieści. Martin przecież nie sprezentował czytelnikom najpierw dwutomowej historii Westeros, tylko (subiektywna opinia) świetną powieść, dzięki której ludzie zaczęli się przejmować tym światem.

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Przeczytałem (w pociągu, a jakże). Mam wrażenie, że trochę zaczynasz popadać w monotonię z tymi ,,historiami na marginesie historii”, bo te o lekarzu i o dziewczynie zamkniętej w pokoju – których nie skomentowałem, ale przeczytałem – chyba były skonstruowane w bardzo podobny sposób. Jedynym elementem fantastycznym jest duch, który objawia się komuś i motywuje go do zrobienia czegoś, co ta osoba zrobiła w rzeczywistości.

Ja akurat słyszałem o książce Steiga, za to nie wiedziałem, że oryginalny Shrek był wzorowany na jakimś zapaśniku, więc tu propsy za popularyzację. yes Ale słyszałem też, że w książce (nie czytałem jej) Shrek był zupełnie inną, dużo mniej sympatyczną postacią niż w filmie i pierwotna historyjka właśnie dlatego zdobyła popularność, że była jedną pierwszych bajek, które w głównej roli miały – de facto – złoczyńcę. 

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Przyznaję, że kiedy w liceum czytałem ,,Chłopów”, kibicowałem Jagnie, bo banda pozostałych hipokrytów odrzucała mnie dużo bardziej. blush Mówię o tym dlatego, że tu klimat jest podobny. Właściwie najbardziej podobało mi się oddanie charakteru takiej małej, zamkniętej wspólnoty – z wierzchu ziejąca ostracyzmem hydra o stu głowach na jednym ciele, a pod spodem lokalne piekiełko, gdzie każdy ma coś na sumieniu. Może dlatego tekst nie przypadł mi do gustu, bo zwyczajnie nie polubiłem żadnej z postaci… Operowanie gwarą też wyszło, na ile jestem w stanie ocenić, nieźle, chociaż tej Słowiańszczyzny to mam już po kokardę… Ech…

Z kolei warstwa fabularna niestety zainteresowała mnie średnio. Sporo obyczajówki, rozbudowana sieć zależności międzyludzkich i jeszcze wątek miłosny w centrum – w pewnym momencie, przykro mi to mówić, znużyło mnie to wszystko. No, ale to już kwestia osobistych preferencji. 

Dobra, i trochę się też krzywiłem na dobór imion – jest Marylka, Jacek, Jędrek… i Gustaw. Nawet sobie pomyślałem, że to może celowy zabieg, żeby podkreślić jego izolację, ale to nie zmienia faktu, że Gustaw kojarzy mi się raczej z jakowymś młodym poetą, co za milijony kocha i cierpi katusze, aniżeli z ,,wiejskim wiedźminem”. No nie pasuje do reszty po prostu.

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Sympatyczny tekst (nie sądziłem, że kiedyś powiem to o horrorze), chociaż brakuje jakiegoś elementu zaskoczenia – w sumie od opisu baletnicy wiadomo, co/kto będzie źródłem kłopotów. :P Moim zdaniem ,,najlepsza” groza bierze się z tego, że nie wiadomo, co się stanie za chwilę. Ale skoro ten konkretny tekst nie miał być horrorem, szafa gra. :)

Niewielka obsada i przewaga ,,tell” nad ,,show” przywodzą na myśl takie oldskulowe słuchowisko z dreszczykiem. W tle aż słychać złowrogą muzykę. ;)

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Hm… Czy tylko ja nie pomyślałem tutaj o robotach, tylko o ufokach infiltrujących ludzkość?

Na trochę innym poziomie, przez chwilę się zastanawiałem, czy nie mam do czynienia z jakąś wysublimowaną metaforą neuroatypowości, ale fragment o ładowarkach obalił moją hipotezę. :P 

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Cóż, nie podobało mi się. Dlaczego? Narratorka jest strasznie wkurzająca – a może nawet nie tyle ona sama, co jej przemyślenia. Wszystko wie najlepiej, do wszystkiego potrafi się odnieść. W pewnym momencie złapałem się na myśleniu ,,A żeby cię tak zeżarło, durna babo!”. Nie wspominając o tym, że niektóre jej teksty… no…

Jakby to nie były zwykłe drzewa, tylko kolumny portyku chtonicznej świątyni, do której śmiertelnicy nie powinni wchodzić, a już na pewno nie za życia.

O ile zdecydowanie jestem fanem takich klimatów, o tyle ten cytat wyskoczył jak diabełek z pudełka w środku historii, która wydawała się utrzymana w zupełnie innym tonie. Sam pomysł na tajemniczą ,,czarną istotę” jest OK, ale myślę, że stosunkowo niewielka objętość tekstu zrobiła mu krzywdę. Jakoś nie poczułem klimatu. To trochę tak, jakby ,,Blair Witch Project” poświęcił jedną trzecią filmu na przygotowania do wyprawy, jedną trzecią na wywiady z miejscowymi i dopiero na samym końcu wypuścił bohaterów do lasu.

P.S. Zdradziecka krecha ze wstępu jak widzę zniknęła, ale wystarczyła, by zawęzić krąg podejrzanych do dwóch osób. Hyhy. ;)

P.P.S. AP użył emotki! surprise

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

A mi się podobało, nawet bardzo. :D Z początku nie zwracałem na ten tekst uwagi, bo przeczytałem, że to nie horror, a poprzednie odsłony ,,Nocnego Radia” jakoś mi nie podeszły. Ale wczoraj spędziłem sześć i pół godziny w pociągu, więc postanowiłem dać szansę. Nawiązanie do Alicji na początku nastroiło mnie pozytywnie, a kiedy akcja przeniosła się do kasyna, zacząłem mieć skojarzenia z (również nawiącującym do Alicji) serialem ,,Alice in Borderlands” – no i mnie wciągnęło. W przeciwieństwie do przedpiśców, nie uważam, żeby opisy gier były nużące, czytałem je z zainteresowaniem kto wygra i jak. Zakończenie sztos, nie tego się spodziewałem, ale rozumiem i popieram. ;)

Klikami i dziękuję za umilenie podróży. :)

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Ja chyba wiem, ale nie chce mi się znowu wymyślać zagadki. :P

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

OK, dzięki za wyjaśnienia.

Fakt faktem, że zdarzają się ludzie, chomikujący całe stosy gazet, wycinający fotosy bohaterów, wieszający je na ścianach, dbający o swe kubki, w przysłowiowych rękawiczkach obchodzący się z każdym przedmiotem itp. Słowem – należycie (cokolwiek to znaczywink ) obchodzący się ze sprzętami i magazynami.

Uff, czyli jestem bezpieczny. XD Chociaż ostatnio stłukłem misę na owoce. Co prawda nic na niej nie było narysowane, ale opłakiwałem stratę przez pół dnia i do tej pory jej nie wyrzuciłem. ;( 

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Ojjj… Dobra, sam jestem sobie winien, bo najpierw przeczytałem tekst bruce o morderczych zdjęciach, a później ten. Witamy w paranoi. ;P

Nie sądziłem, Misiu, że kiedyś porównam twoje dziełko do ,,Czarnego lustra”, ale właśnie to robię. A to jeden z większych komplementów w moim repertuarze. ;)

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Ja właśnie mam na biurku taką szklankę z Nazgulem… Chyba ją gdzieś wyniosę…

To już raczej horror niż fantasy, i jeśli oceniać go w taki sposób, to spełnia swoje zadanie. Znaczy się, straszy porządnie, dlatego nie powiem, że mi się podobał, bo to zabrzmi dziwnie.

Jednego nie rozumiem – skoro do incydentów (z braku lepszego określenia) spowodowanych przez kosmitów doszło na całym świecie, to dlaczego państwo w końcówce zachowują się jak gdyby nigdy nic dziwnego się nie wydarzyło? Nikt nie nagłośnił tych spraw, nie powiązał ich ze sobą? Potwory grzecznie siedziały w jednym mieszkaniu Bóg wie jak długo, chociaż wcześniej szumnie zapowiadały zemstę na całej ludzkości? Sąsiedzi nie ucierpieli? Wysuwając daleko idące wnioski, nie doszło do apokalipsy?

Przyznaję też, że dość długi opis znęcania się nad narratorem w pewnym momencie mnie zmęczył, ale tu akurat musiało się odezwać moje głęboko zakorzenione poczucie sprawiedliwości. Strasznie nie lubię, kiedy ktoś tak strasznie obrywa i nie ma szansy oddać. Lakoniczne opisy przemocy nie pomagają, bo – nie obraź się – ale odebrałem je tak: ,,Zgniótł ją na miazgę. A teraz dalszy ciąg programu”. W ogóle to przy tej scenie otworzyłem szeroko oczy, bo takie proste stwierdzenie faktu było dla mnie bardziej szokujące niż bezceremonialne ubicie chyba dosyć istotnej postaci.

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Rzadko tu zaglądam, ale… 

Chciałabym nareszcie skończyć coś dłuższego niż piętnastostronicowy one-shot.

Paaani, to dobry wynik jest! Ja o piętnastu stronach to nawet nie śmiem marzyć! XD

No, ale witamy, witamy i życzymy powodzenia przy klawiaturze. ;)

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

,,Co robimy w ukryciu”, ale zaliczam. ;) (Są też tacy, co piszą w ukryciu…)

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Dobra, to może to. Raczej nie trudne.

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Strzelam, ,,Miasteczko Salem" Kinga?

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

A ja się wyłamię i powiem, że druga część podobała mi się bardziej. :P No bo cóż mamy w pierwszej – tajemniczy nieznajomy wbija do karczmy, ratuje dziewoję przed zboczeńcem i dostaje questa do wykonania, czyli w sumie podręcznikowe zawiązanie akcji w heroic fantasy. Technicznie też nie dowozi, przecinki szaleją, dialogi są mało naturalne i szczerze mówiąc nie rozumiem tego zabiegu z ukrywaniem imienia głównego bohatera tylko po to, żeby po chwili rzucić je od tak, mimochodem, w didaskaliach.

Japonia też z początku wydaje się tylko na doczepkę, po przeniesieniu akcji do Nibylandii i zamianie samuraja na zwykłego zbira nic by się nie zmieniło. Mam wątpliwości, czy Morio to sensowne japońskie imię – jakoś mi nie pasuje ta zbitka głosek (prędzej może Moryo, ale moryo to mityczny stwór podobny do królika…).

Młodzieniec przerwał grę i spojrzał z niesmakiem na samuraja, tamten to zauważył i ruszył w jego stronę.

Hm, w okresie, do którego nawiązujesz, samuraj mógł bezkarnie zabić człowieka o niższym statusie społecznym, jeśli poczuł się przez niego urażony. Jestem zdziwiony, że trup padł dopiero dwadzieścia linijek później. I w drugą stronę – nikt nie boi się zemsty feudała za zabicie jednego z jego podwładnych?

Druga część na szczęście jest bardziej sensowna, paradoksalnie dlatego, że odpuszczasz ,,realistyczne” tło i przenosisz się do sfery mitu/alegorii/czegośtam. Dobra, konkretnego przekazu nie próbowałem jakoś szczególnie zgłębić, ale klimat zdecydowanie przywodzi na myśl coś, co można by usłyszeć od jakiegoś starego mistrza zen (albo gawędziarza, nie wchodząc w filozofię). Nawet się zastanawiałem, czy nie czytam adaptacji jakiejś autentycznej japońskiej przypowieści, ale jeśli tak, to jej nie kojarzę. Gdyby nie ta pierwsza część (i błędy…), rozważałbym klika do Biblioteki, ale na razie przydałoby się jeszcze trochę szlifów. Tak że powodzenia w dalszej pracy twórczej. :)

P.S. Jeszcze jedno:

zamówił sake i grę „Go”

Raczej bez cudzysłowu i z małej litery, od biedy kursywą (go). Gdyby zamówił warcaby, to napisałbyś ,,Warcaby”?

Z drugiej strony, bardzo mi się ten cytat, pewnie ułożony świadomie, bo nie sądzę, żeby taka fajna gra słów mogła wyjść przez przypadek:

Kto gra ze mną szybko traci oddech.

yes

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Wtedy wyjdzie nam, że na rynku są tylko gry typu:

GTA, Call of Duty, Counter Strike, Legend of Zelda, Mario, Fallout oraz Baldur’s Gate. Ewentualnie można jeszcze wymienić grę typu Tomb Raider.

I doomopodobne. ;)

A tak na serio, to ja akurat nie myślałem tutaj ,,trudne = Soulsy”, tylko o grach, które faktycznie bezwstydnie zżynają mechanikę z gier From Software (checkpointy, wymagające walki z bossami etc.). Wierzę wam na słowo, że Clair Obscur nie jest jedną z nich, ale i tak raczej nie zagram, bo nie przepadam za jrpg, a poza tym w obliczu zaczętego i rozgrzebanego Skyrima, Wiedźmina 3, Elden Ringa* i Titan Questa, kupowanie kolejnej gry nie jest dobrym pomysłem (a w kolejce czeka jeszcze Grim Dawn). :P

*Tak wiem, że Elden Ring to też jest soulslike, ale ma ładny otwarty świat, który można sobie zwiedzać. 

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Odnoszę wrażenie, że ostatnimi czasy wystarczy zrobić klona Dark Souls i ludzie będą się zachwycać.

Jakoś przed wakacjami próbowałem zagrać w Black Myth: Wukong. O ile klimat chińskiej mitologii podoba mi się bardzo, o tyle po dojściu do pierwszego ,,prawdziwego” bossa jestem pewien, że do tej gry już nie wrócę. XP

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Ale tu cicho… Za cicho…

Przyznaję, że nie lubię romansów i średnio przepadam za wikingami (chociaż gram w Skyrima). Ogólnie na ten moment fabuła nie powala – mało to było historii, w których męski, wojowniczy protagonista zostaje wyratowany przez tajemniczą nieznajomą o mrocznej przeszłości, co nieuchronnie prowadzi do zakochania?

Klimat może i jest, ale wykonanie (pomijąjąc pomniejsze błędy, pozjadane ogonki etc.) trochę go podcina. Niektóre sformułowania są patetyczne aż do przesady i budzą głównie zdziwienie. Pierwsze zdanie:

W czasach, gdy fiordy północy dźwięczały pieśniami wojowników, a słońce nie zachodziło przez wiele dni lata…

Bo teraz już zachodzi? Abstrahując od faktu, że w południowo-wschodniej Skandynawii dzień polarny nie występuje, a przynajmniej nie w takiej postaci, jak sobie ludzie wyobrażają (ciocia Wiki twierdzi, że to dopiero za 67 stopniem szerokości geograficznej, Oslo leży poniżej 60).

Aha, i nie chcę być wredny, ale nazywasz swoje dzieło ,,sagą”. Zdajesz sobie sprawę, że nordyckie sagi to utwory wierszowane? W wierszu purpura przejdzie, ale w prozie często razi, zwłaszcza jeśli cały tekst nie jest szczególnie poetycki, a twój nie jest. Budujesz króciótkie zdania, raczej typowe dla współczesnych thrillerów niż poezji skaldycznej. Nie każę ci, broń Boże, pisać wiersza, ale jeśli faktycznie chcesz oddać ,,klimat” sagi, to może spróbuj jakoś wpleść w tekst tę poetyckość?

Tyle ode mnie. Powodzenia!

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Wiem, że trudno Cię zadowolić, zatem to dla mnie podwójna radość, bardzo dziękuję.

Err… Proszę. blush

Nad końcówką się zastanawiałam, z reguły ratuję główne bohaterki, tym razem uznałam, że prześladowania Anny musiały przynieść tragiczny dla niej finał.

Rozumiem, tu się nie czepiam, tylko zaznaczam, że ja konkretnie nie odebrałem jej zgodnie z zamysłem. Między innymi dlatego, że dla mnie dzieci po prostu nie są szczególnie przerażające bez względu na okoliczności.

I nie masz za co przepraszać, dziura fabularna jeszcze nikogo nie zabiła. ;)

Niestety nie kojarzę wspomnianego filmu

Niewiele straciłaś. XP To nowy film, wyszedł w te wakacje, ale chyba jeszcze leci w niektórych kinach, jeśli mimo wszystko jesteś ciekawa.

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Muszę przyznać, że to chyba jeden z twoich lepszych tekstów. Między innymi dlatego, że stylizacja na gwarę (której zazwyczaj nie cierpię) zniwelowała bolączkę w postaci sztywnawych dialogów, jakie czasami popełniasz. Te tutaj czytało mi się bardzo dobrze, świetnie budują klimat. yes

Problem miałem głównie ze stoicką postawą bohaterki wobec tego, co ją spotyka. Wizje martwych dzieci może w mniejszym stopniu (chociaż w pewnym momencie zapalił mi się wielki neon z napisem ,,realizm magiczny”) niż scena z drzewem. Wiesz, gdyby mi kartka papieru sama wyleciała z rąk i na moich oczach doznała samozapłonu, pewnie bym to jakoś skomentował. ;) A Anka zachowuje się, jakby nie takie rzeczy widziała.

Końcówka, o dziwo, dla mnie nie była jakoś bardzo przerażająca (chociaż mnie zaskoczyła, spodziewałem się, że będzie smutna, ale nie krwawa), bo przypomniała mi film ,,Zniknięcia”, którym wszyscy się zachwycają, a moim zdaniem jest okropny, więc zamiast drżeć ze strachu, zacząłem się nerwowo uśmiechać. :P Co nie zmienia faktu, że finał dobrze ogrywa motyw ludowej ,,sprawiedliwości” rodem z mrocznej baśni – zło musi zostać ukarane, a że nie ty je popełniłeś? Cóż, wszechświata to nie obchodzi.

Ode mnie kliczek. :)

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Dzięki za wyjaśnienia.

Liczby jako daty roczne też trzeba słownie w dialogach?

I to chyba tym bardziej niż w tekście ,,normalnym”. :)

Inkowie to chyba za wysokie progi dla mnie… :)

Szkoda, to ciekawa historia. (Zostawię to tu, gdyby ktoś nie wiedział, co i jak ;) – https://pl.wikipedia.org/wiki/Zamek_Dunajec#Legenda_o_skarbie_Inków)

Show us what you've got when the motherf...cking beat drops...

Nowa Fantastyka